Odpowiedz jako specjalista
WsteczMam duży problem z wybraniem rodzaju psychoterapii, a chciałabym jak najlepiej dopasować terapię do siebie i swoich potrzeb
Mam duży problem z wybraniem rodzaju psychoterapii, a chciałabym jak najlepiej dopasować terapię do siebie i swoich potrzeb. Niestety mimo czytania o rodzajach i nurtach terapii dalej mam problem z rozróżnianiem ich i zrozumieniem, na czym się skupiają. Prosiłabym o merytoryczną i prostą odpowiedź, czym mniej więcej charakteryzuje się i jak wygląda konkretny nurt terapeutyczny. Zależałoby mi, aby dowiedzieć o każdej z możliwej opcji i o konkretnych różnicach.
Julia
2 lata temu
Usunięty Specjalista
Droga Julio
istnieje bardzo dużo nurtów psychoterapeutycznych. W jednym nurcie kładzie się większy nacisk na przeszłość, na schematy które nami rządzą, w innym na teraźniejszość w mniejszym stopniu na przeszłość, Są terapie które wchodzą bardzo głęboko oraz terapie bardziej powierzchowne. Są takie które w pewien sposób lokalizują zaburzone zachowanie ( co ważne nie zaburzenie a zachowanie) i daje konkretne techniki jak sobie z tym radzić. Jest też nurt integracyjny który czerpie po trochu ze wszystkich gdzie psychoterapeuta sam zależnie od potrzeb dobiera sposób pracy. Są terapie polegające na pracy z klientem/pacjentem 1:1 a są systemowe gdzie na terapie przychodzi cała rodzina.
Istotną różnicą jest też rola psychoterapeuty. W jednym nurcie jest on bardziej ‘opiekunem’ który chroni, w innym jest bardziej dyrektywny a w jeszcze inny jedynie wspomaga klienta w drodze którą wybiera
Bardziej szczegółowy opis wraz z genezą i charakterystyką poszczególnych nurtów znajdziesz w intrenecie jednak to co jest warte uwzględnienia to fakt iż badania wykazały ze czynnikiem leczącym w największym stopniu nie jest kwestia nurtu a relacji ze specjalistą. W tym miejscu także radzę by przed wybraniem owego sprawdzić czy posiada wymagane kwalifikacje do wykonania swojego zawodu.
Pozdrawiam serdecznie
Karina Solarska-Dobrowolska
Psycholog
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Michał Kłak
Pani Julio!
Terapia poznawczo-behawioralna jest formą terapii opartą na założeniu, że nasze myśli, uczucia oraz zachowania są ze sobą powiązane i wzajemnie oddziałują na siebie (w terapii CBT nazywamy to modelem ABC). Skupia się ona głównie na identyfikowaniu i zmianie negatywnych bądź zniekształconych wzorców myślowych (pracy ze zniekształceniami poznawczymi np. widzeniem czarno-białym, katastrofizacją, itp.) i zachowań, które mogą przyczyniać się do problemów emocjonalnych i psychicznych oraz je podtrzymywać.
W terapii poznawczo-behawioralnej podkreśla się rolę uczenia się i środowiska w kształtowaniu naszych zachowań oraz skupia się na wypracowywaniu konkretnych strategii i umiejętności, które pomagają klientom radzić sobie skuteczniej z wyzwaniami życia codziennego.
Terapia poznawczo-behawioralna jest zwykle (choć nie musi) skierowana na krótkoterminowe cele, wykorzystuje techniki poznawcze (np. dyskusja z myślami), behawioralne (ekspozycja, eksperymenty behawioralne) oraz techniki tzw. doświadczeniowe (odgrywanie ról, praktykowanie współczucia, ćwiczenia oddechowe). Oparta na współpracy klienta z terapeutą w celu osiągnięcia zakładanych przez klienta zmian.
Pozdrawiam i życzę owocnych poszukiwań!
2 lata temu
Usunięty Specjalista
- Nurt psychoanalityczny: zakłada, że problemy psychiczne wynikają z nieświadomych konfliktów, które mają swoje źródło w dzieciństwie. Celem terapii jest uświadomienie sobie tych konfliktów i rozwiązanie ich poprzez interpretację snów, swobodne skojarzenia i analizę przeniesienia (czyli emocji pacjenta wobec terapeuty). Terapia jest długotrwała i intensywna, wymaga dużego zaangażowania i motywacji pacjenta. Przykładem tego nurtu jest psychoanaliza Freuda.
- Nurt psychodynamiczny: podobny do psychoanalitycznego, ale mniej skupiony na nieświadomości i bardziej na aktualnych problemach i relacjach pacjenta. Celem terapii jest zrozumienie własnych uczuć, potrzeb i motywacji oraz poprawa jakości życia. Terapia jest krótsza i bardziej elastyczna niż psychoanaliza, dostosowana do indywidualnych potrzeb pacjenta. Przykładem tego nurtu jest terapia interpersonalna.
- Nurt poznawczo-behawioralny (CBT): zakłada, że problemy psychiczne wynikają z niewłaściwych sposobów myślenia i zachowania, które można zmienić poprzez uczenie się nowych umiejętności i strategii radzenia sobie. Celem terapii jest korekcja irracjonalnych przekonań, redukcja lęku i depresji, zwiększenie samooceny i samokontroli. Terapia jest krótka i skoncentrowana na konkretnych celach, oparta na współpracy pacjenta i terapeuty oraz zadaniach domowych. Przykładem tego nurtu jest terapia poznawcza Becka.
- Nurt humanistyczno-egzystencjalny: zakłada, że problemy psychiczne wynikają z braku sensu życia, niespełnienia własnego potencjału i utraty kontaktu z własnymi uczuciami. Celem terapii jest odkrycie lub stworzenie sensu życia, rozwój osobisty i duchowy, akceptacja siebie i innych. Terapia jest nastawiona na tu i teraz, na dialog i empatię między pacjentem a terapeutą. Przykładem tego nurtu jest terapia skoncentrowana na osobie Rogersa.
- Nurt integracyjny: zakłada, że żaden z istniejących nurtów nie jest wystarczający ani uniwersalny, dlatego łączy elementy różnych podejść w zależności od potrzeb i preferencji pacjenta. Celem terapii jest dopasowanie metody do osoby, a nie odwrotnie. Terapia jest elastyczna i kreatywna, wykorzystuje różne techniki i narzędzia. Przykładem tego nurtu jest psychoterapia integratywna Norcrossa.
- Nurt systemowy: zakłada, że problemy psychiczne wynikają z zaburzeń w systemach społecznych, takich jak rodzina, para czy grupa. Celem terapii jest poprawa komunikacji, współpracy i rozwiązywania konfliktów w tych systemach. Terapia może być indywidualna lub grupowa (np. rodzinna lub parowa), skupia się na obserwacji wzorców interakcji i wprowadzaniu zmian w nich. Przykładem tego nurtu jest terapia systemowa Minuchina.
Mam nadzieję, że ta odpowiedź jest dla Ciebie pomocna i zrozumiała. Pozdrawiam!
2 lata temu
Zobacz podobne
Witajcie. Mam 23 lata i od 5 lat leczę się z depresji
Witajcie. Mam 23 lata i od 5 lat leczę się z depresji, biorę leki (wenlafaksynę), rok temu zdiagnozowano też u mnie autyzm. Pół roku temu wyprowadziłem się na studia do innego miasta i od tego czasu nie mam praktycznie żadnych relacji społecznych, czuję silną samotność, w większych skupiskach ludzi czuję lęk, czasem zdarzają mi się ataki paniki. Oprócz tego na co dzień czuję przygnębienie, anhedonię i mam myśli samobójcze, a przez wyprowadzkę straciłem niestety kontakt z moją terapeutką. Mam bardzo silną blokadę przed szukaniem nowego terapeuty, samo zadzwonienie i umówienie się wydaje się dla mnie barierą nie do przeskoczenia. Zupełnie nie wiem, gdzie szukać pomocy.
Mam wrażenie, że jestem wyobcowany społecznie - co zrobić?
Czuję, że stoję z boku wszystkiego, jakbym był jakimś obserwatorem, a nie uczestnikiem życia. Nawet kiedy jestem wśród ludzi, czuję się samotny i oderwany. Mam wrażenie, że nic naprawdę do mnie nie trafia. Zaczynam się zastanawiać, czy to nie jest przypadkiem coś w rodzaju społecznego wyobcowania, jakbym nie pasował do tego, co się dzieje wokół.
Zmiana terapii z CBT na psychodynamiczną - czy brak empatii terapeuty jest normalny?
Od paru lat byłam w terapii poznawczo-behawioralnej.
Uważam, że co mogłam, to z niej zaczerpnęłam, natomiast nie czuję się całkiem spełniona w swoim procesie zdrowienia i zapisałam się na terapię psychodynamiczną. Czuje się dziwnie, a na pewno inaczej, może i gorzej, niż w CBT. Zastanawiam się, czy tak powinno być, czy to jest moje przeniesienie, które się zadziało, czy może jednak nieodpowiedni dla mnie specjalista.
Nie poczułam żadnej empatii, „zaopiekowania się”, żadnego ciepła, niczego, z czym dotychczas kojarzył mi się terapeuta. Zaznaczę, że było to pierwsze spotkanie. Czy jest to okej?
Czy możliwe, że we mnie już się zadział jakiś głębszy proces, czy może jest to kwestia niedopasowania pacjent-terapeuta?
Mija kolejna godzina, a ja siedzę i zastanawiam się, co się właściwie wydarzyło i dlaczego tak mocno mnie to dotknęło i mam problem sobie z tym poradzić. Mimo że na końcowe pytanie terapeuty o to, jak się czuję, odpowiedziałam, że dziwnie/inaczej/ciężko, nie uzyskałam żadnej informacji zwrotnej czy jest to okej, czy rady jak się w tym odnaleźć. Dodam, że jestem ciekawa pracy w tym nurcie i kładę w nim głębokie nadzieje dla siebie, więc nie chcę się zrażać, jeżeli mam czuć te emocje to okej, tylko nie chciałabym być w błędzie, że jednak nie tak powinien zachowywać się terapeuta i nie chciałabym opłacać pracę niekompetentnej osoby, a że nie mam pojęcia jak to powinno wyglądać, to proszę o wskazówki…
Po opuszczeniu przez partnera (który nie wspiera finansowo ani emocjonalnie) wpadłam w uzależnienie od alkoholu - bardzo źle się czuję, proszę o pomoc
Witam, dwa lata temu urodziłam córkę, drugą już. W czasie ciąży wyszło, że partner ma długi hazardowe i to ogromne...ciąża zagrożona...tuż po zostawił i pojechał za granicę, dalej kłamał, grał, nie pomagał...płakałam chyba prawie cały czas...skończyłam karmić piersią i kiedyś w tych nerwach sięgnęłam po piwo, by, nie wiem, uspokoić się, zasnąć...I tak od tego czasu piję codziennie i to z 3 lub 4, pracuję po 12 godz dziennie, jak przychodzę usypiam dzieci i piję, bo tylko tak mogę zasnąć, płaczę nadal...to już będzie niedługo półtora roku, pomaga mi to w zaśnięciu, ale całe dnie myślę o wieczorze, że znowu będzie mi ciężko, że będę płakać, on obiecuje, mówi, że się poprawi, ale jak wraca raz na dwa miesiące to woli spać niż mi pomóc czy spędzić ze mną czas...jestem wycieńczona, chciałabym coś zmienić...przestać pić...naprawić nasze relacje, bo ponoć już nie gra od roku, ale to długa historia...Ja opłacam rachunki, utrzymuję dom, dzieci, opłacam opiekunkę, on się nie dokłada praktycznie, czasem jakiś grosz rzuci typu 500zl, nie okazuje uczuć a ja ciągle mu je okazuje, wybaczam, staram się naprawdę, by dzieciom niczego nie brakło mimo ciężkiej sytuacji finansowej, spędzam z nimi każdy dzień wolny, ale jestem już naprawdę zmęczona walką o rodzinę, dzieci, o związek...martwi mnie ze beż tych 3 czy 4 czy 2 czasem piw nie zasnę, jak mam to ogarnąć? Czy walczyć? Wydaje mi się, że on już odpuścił...nawet na urodziny moje, jak był, usłyszałam wszystkiego najlepszego i nawet drobiazgu nie dał mi, zabolało🙄 teraz zamiast ze mną być, woli spać, proszę o pomoc...to tylko część z tego ogólnikowa, dodam, że jak mi nie odpisuje wieczorem to wpadam w panikę i płaczę do rana, aż nie padnę z wycieńczenia...jakiś uraz? Nerwica? Depresja? Źle się czuję psychicznie, nie mam kiedy odpocząć i nie mam wsparcia od tej niby najważniejszej osoby😟
Jak radzić sobie z diagnozą anoreksji i towarzyszącymi myślami natrętnymi?
Dzień dobry wszystkim! Przechodzę swego rodzaju kryzys i potrzebuję, aby ktoś pomógł mi wyciszyć moje własne myśli, które były zawsze natrętne, lecz ostatnio przybierają na sile. Została mi ostatnio zdiagnozowana anoreksja i bardzo trudno jest mi tę diagnozę zaakceptować, nie do końca w nią wierzę. Nie dlatego, że nie ufam swojej psychiatrze, prowadzi mnie od trzech lat i wyciągnęła z niejednego dołu. Rzecz w tym, że za każdym razem, gdy w przestrzeni publicznej podnosi się temat zaburzeń odżywiania pokazywane są przypadki osób, które były tak bardzo zanurzone w chorobie, że były wygłodzone, potrzebowały sondy, pomocy logopedy lub fizjoterapeuty, ponieważ były tak wyniszczone chorobą, że musiały się od nowa nauczyć mówić, chodzić. Nie zrozumcie mnie źle, to jest potrzebne i dobrze, że jest to omawiane, ale ponieważ jest to główny sposób pokazywania problemu, dodatkowo wzmacniany przez kryteria DSM chociażby, ja w głowie cały czas miałam i nadal mam "Nie jesteś w tak złym stanie, więc wszystko jest dobrze, nie masz problemu". Gdy dostałam diagnozę anoreksji, byłam w szoku. Jak mogę być niedożywiona skoro moje BMI jest w normie? Po co mi dietetyk? Po co mi refeeding skoro nie jestem wychudzona? Czuję się jakbym dawała wszystkim tym prawdziwie chorym w twarz, mówiąc, że też choruję. Część mnie widzi problem (np. wtedy, gdy orientuję się jak bardzo boję się jedzenia i przybrania na wadze, jak cały czas liczę kalorie i wszystko skrupulatnie ważę, jak bardzo wycofuję się z życia, by nie zakłócać swojej rutyny, jak bardzo wpływa na moje emocje i postępowanie każda najdrobniejsza zmiana na wadze, gdy słyszę, że jestem blada, gdy jestem tak osłabiona i serce tak zwalnia, że nie mam siły chodzić, myśleć), udało mi się na tyle wygłuszyć ten głos z tyłu głowy, by powiedzieć terapeucie o tej diagnozie i o tym co się ze mną dzieje obecnie, o swoich emocjach, ale i tak czuję się jak oszust i dręczy mnie poczucie winy po każdej sesji, która tę kwestię porusza, nawet mimo tego, że terapeuta sama wprost powiedziała, że problem jest i waga nie ma tu nic do rzeczy. Rozumiem, że to głos choroby, która broni się przed leczeniem, ale ten głos jest bardzo przekonujący, zwłaszcza przy tych wszystkich wywiadach i materiałach, nie tylko na internecie, które mój mózg postrzega jako dowód tego, co słyszę w głowie. Nie pomaga też to, że chyba mam zaburzoną percepcję swojego ciała. Inni mówią mi, że jestem za chuda, że widać mi wszystkie kości, ale ja tego nie widzę. Widzę za to miejsca, w których gromadzi się tłuszcz. Kolejną sesję mam za jakiś czas, na pewno omówię te natrętne myśli z terapeutą, ale jak mogę radzić sobie z tym teraz, gdy jestem sama? Jak zwalczać tę chęć, by się wycofać z tego tematu i skupić na głównym problemie, który mnie do terapeuty zaprowadził? Jak radzić sobie z tymi wszystkimi emocjami i uczuciami tu i teraz? Z góry dziękuję za wszystkie wskazówki i życzę miłego dnia!
