Odpowiedz jako specjalista
WsteczMam duży problem z wybraniem rodzaju psychoterapii, a chciałabym jak najlepiej dopasować terapię do siebie i swoich potrzeb
Mam duży problem z wybraniem rodzaju psychoterapii, a chciałabym jak najlepiej dopasować terapię do siebie i swoich potrzeb. Niestety mimo czytania o rodzajach i nurtach terapii dalej mam problem z rozróżnianiem ich i zrozumieniem, na czym się skupiają. Prosiłabym o merytoryczną i prostą odpowiedź, czym mniej więcej charakteryzuje się i jak wygląda konkretny nurt terapeutyczny. Zależałoby mi, aby dowiedzieć o każdej z możliwej opcji i o konkretnych różnicach.
Julia
2 lata temu
Usunięty Specjalista
Droga Julio
istnieje bardzo dużo nurtów psychoterapeutycznych. W jednym nurcie kładzie się większy nacisk na przeszłość, na schematy które nami rządzą, w innym na teraźniejszość w mniejszym stopniu na przeszłość, Są terapie które wchodzą bardzo głęboko oraz terapie bardziej powierzchowne. Są takie które w pewien sposób lokalizują zaburzone zachowanie ( co ważne nie zaburzenie a zachowanie) i daje konkretne techniki jak sobie z tym radzić. Jest też nurt integracyjny który czerpie po trochu ze wszystkich gdzie psychoterapeuta sam zależnie od potrzeb dobiera sposób pracy. Są terapie polegające na pracy z klientem/pacjentem 1:1 a są systemowe gdzie na terapie przychodzi cała rodzina.
Istotną różnicą jest też rola psychoterapeuty. W jednym nurcie jest on bardziej ‘opiekunem’ który chroni, w innym jest bardziej dyrektywny a w jeszcze inny jedynie wspomaga klienta w drodze którą wybiera
Bardziej szczegółowy opis wraz z genezą i charakterystyką poszczególnych nurtów znajdziesz w intrenecie jednak to co jest warte uwzględnienia to fakt iż badania wykazały ze czynnikiem leczącym w największym stopniu nie jest kwestia nurtu a relacji ze specjalistą. W tym miejscu także radzę by przed wybraniem owego sprawdzić czy posiada wymagane kwalifikacje do wykonania swojego zawodu.
Pozdrawiam serdecznie
Karina Solarska-Dobrowolska
Psycholog
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Michał Kłak
Pani Julio!
Terapia poznawczo-behawioralna jest formą terapii opartą na założeniu, że nasze myśli, uczucia oraz zachowania są ze sobą powiązane i wzajemnie oddziałują na siebie (w terapii CBT nazywamy to modelem ABC). Skupia się ona głównie na identyfikowaniu i zmianie negatywnych bądź zniekształconych wzorców myślowych (pracy ze zniekształceniami poznawczymi np. widzeniem czarno-białym, katastrofizacją, itp.) i zachowań, które mogą przyczyniać się do problemów emocjonalnych i psychicznych oraz je podtrzymywać.
W terapii poznawczo-behawioralnej podkreśla się rolę uczenia się i środowiska w kształtowaniu naszych zachowań oraz skupia się na wypracowywaniu konkretnych strategii i umiejętności, które pomagają klientom radzić sobie skuteczniej z wyzwaniami życia codziennego.
Terapia poznawczo-behawioralna jest zwykle (choć nie musi) skierowana na krótkoterminowe cele, wykorzystuje techniki poznawcze (np. dyskusja z myślami), behawioralne (ekspozycja, eksperymenty behawioralne) oraz techniki tzw. doświadczeniowe (odgrywanie ról, praktykowanie współczucia, ćwiczenia oddechowe). Oparta na współpracy klienta z terapeutą w celu osiągnięcia zakładanych przez klienta zmian.
Pozdrawiam i życzę owocnych poszukiwań!
mniej niż godzinę temu
Usunięty Specjalista
- Nurt psychoanalityczny: zakłada, że problemy psychiczne wynikają z nieświadomych konfliktów, które mają swoje źródło w dzieciństwie. Celem terapii jest uświadomienie sobie tych konfliktów i rozwiązanie ich poprzez interpretację snów, swobodne skojarzenia i analizę przeniesienia (czyli emocji pacjenta wobec terapeuty). Terapia jest długotrwała i intensywna, wymaga dużego zaangażowania i motywacji pacjenta. Przykładem tego nurtu jest psychoanaliza Freuda.
- Nurt psychodynamiczny: podobny do psychoanalitycznego, ale mniej skupiony na nieświadomości i bardziej na aktualnych problemach i relacjach pacjenta. Celem terapii jest zrozumienie własnych uczuć, potrzeb i motywacji oraz poprawa jakości życia. Terapia jest krótsza i bardziej elastyczna niż psychoanaliza, dostosowana do indywidualnych potrzeb pacjenta. Przykładem tego nurtu jest terapia interpersonalna.
- Nurt poznawczo-behawioralny (CBT): zakłada, że problemy psychiczne wynikają z niewłaściwych sposobów myślenia i zachowania, które można zmienić poprzez uczenie się nowych umiejętności i strategii radzenia sobie. Celem terapii jest korekcja irracjonalnych przekonań, redukcja lęku i depresji, zwiększenie samooceny i samokontroli. Terapia jest krótka i skoncentrowana na konkretnych celach, oparta na współpracy pacjenta i terapeuty oraz zadaniach domowych. Przykładem tego nurtu jest terapia poznawcza Becka.
- Nurt humanistyczno-egzystencjalny: zakłada, że problemy psychiczne wynikają z braku sensu życia, niespełnienia własnego potencjału i utraty kontaktu z własnymi uczuciami. Celem terapii jest odkrycie lub stworzenie sensu życia, rozwój osobisty i duchowy, akceptacja siebie i innych. Terapia jest nastawiona na tu i teraz, na dialog i empatię między pacjentem a terapeutą. Przykładem tego nurtu jest terapia skoncentrowana na osobie Rogersa.
- Nurt integracyjny: zakłada, że żaden z istniejących nurtów nie jest wystarczający ani uniwersalny, dlatego łączy elementy różnych podejść w zależności od potrzeb i preferencji pacjenta. Celem terapii jest dopasowanie metody do osoby, a nie odwrotnie. Terapia jest elastyczna i kreatywna, wykorzystuje różne techniki i narzędzia. Przykładem tego nurtu jest psychoterapia integratywna Norcrossa.
- Nurt systemowy: zakłada, że problemy psychiczne wynikają z zaburzeń w systemach społecznych, takich jak rodzina, para czy grupa. Celem terapii jest poprawa komunikacji, współpracy i rozwiązywania konfliktów w tych systemach. Terapia może być indywidualna lub grupowa (np. rodzinna lub parowa), skupia się na obserwacji wzorców interakcji i wprowadzaniu zmian w nich. Przykładem tego nurtu jest terapia systemowa Minuchina.
Mam nadzieję, że ta odpowiedź jest dla Ciebie pomocna i zrozumiała. Pozdrawiam!
2 lata temu
Zobacz podobne
Czy to normalne, że psychiatra uważa, że nic mi nie jest, pomimo wiedzy o moich niekończących się myślach samobójczych, samookaleczaniem się, atakami lękowymi i problemami z odżywianiem?
Czy to normalne, że psychiatra uważa, że nic mi nie jest, pomimo wiedzy o moich niekończących się myślach samobójczych, samookaleczaniem się, atakami lękowymi i problemami z odżywianiem? Po ponad roku chodzenia do tego psychiatry w końcu dostałam odpowiedź na moje pytanie o moją diagnozę (wcześniej zawsze unikał odpowiedzi na to pytanie). Według tej osoby mam jedynie zaburzenia snu, więc wszystkie leki, które brałam miały pomóc tylko na to, bo wszystko ze mną jest okej. Nie ukrywam, że to zabolało nie tylko moją studencką kieszeń, bo poczułam się jakbym nie tylko zmarnowała naprawdę ogromną sumę pieniędzy na same leki (które i tak nie działały nawet na ten sen), ale też i w środku zabolało, bo wtedy zobaczyłam, że nawet psychiatra ma gdzieś moje problemy. Tłumaczył to tym, że jestem jeszcze młoda (22 lata) i nigdy nie płakałam podczas wizyty, więc świetnie muszę sobie radzić z emocjami, więc moje myśli samobójcze itp. same przejdą, jak dorosnę. Jeszcze coś mówił, że ma on doświadczenie na tym polu, bo ostatnio jest plaga osób młodych w jego gabinecie, które mówią mu mniej lub więcej to samo, co ja. Potem już nie wiem, co było dalej, bo mój mózg postanowił przejść w tryb "autopilota" ze względu na stres i inne złe emocje, które wtedy czułam (często mi się to zdarza, żeby uniknąć załamania nerwowego).
Nie ukrywam, że nie chcę marnować pieniędzy, więc czy naprawdę muszę jakoś dożyć do 25 lat lub być po próbie samobójczej, żeby ktokolwiek wziąłby mnie i to co mówię na poważnie? Po jak długim czasie powinnam dostać diagnozę? Czy jest sens szukania pomocy, gdy wśród specjalistów istnieją takie poglądy na temat pokolenia młodych dorosłych?
Mam jeszcze pytanie, czy dobrze byłoby znaleźć specjalistę z regionu, w którym mieszkam
Dziękuję za odpowiedzi. Rozumiem, że muszę znaleźć odpowiedni nurt psychoterapeutyczny, ale to pewnie po konsultacji. Mam jeszcze pytanie, czy dobrze byłoby znaleźć specjalistę z regionu, w którym mieszkam, bo problemy powiązane są silnie z układami lokalnymi? Myślę, że psycholog miałby większą wiedzę i ocenę sytuacji związanej z moim problemem.
Żona przeżyła ogromną traumę po doznanej przemocy wobec niej i innych. Miesiąc temu wyprowadziła się ode mnie, obwiniając mnie o znęcanie się. Co mam robić?
Żona została wykorzystana 15 lat temu, 13 lat temu jej oprawca zabił 12-letnią dziewczynkę. Ponad 2 lata temu zaczęła się leczyć, ale leczenie łączyła z alkoholem. Pisała, że po tym zdarzeniu prowadziła ryzykowny tryb życia. Reumatyzowała się. Miesiąc temu wyprowadziła się do koleżanki poznanej w psychiatryku i obwina mnie o znecanie się. Ktoś może pomóc, mamy 3 dzieci?
Doświadczyłam gaslightingu: jak terapeuta może nie rozumieć problemów pacjenta?
Doświadczyłam gaslightingu przez nową terapeutkę. Byłam na 2. wizycie u niej, już na pierwszej opowiedziałam o swoich problemach, jednym z nich było to że zaczął mi się podobać mężczyzna, chociaż wiedziałam, że to nie jest dobra opcja dla mnie, nie ufałam mu i zaczęłam jej wymieniać powody, dla których tak jest - miałam cały czas podskórne poczucie, żeby mu nie ufać, nieraz jak go widziałam to mnie aż coś odrzucało, nie chciałam na niego patrzeć, czułam po prostu złą energię. Moje ciało się spinało, biło mi serce, miałam identyczne reakcje i ogólne deja vu jak podczas znajomości z kimś z przeszłości, kto okazał się nieuczciwy. Ona mi na to " ale widzę, że Pani szuka powodów, żeby ta relacja się nie udała ". Nie powinna była tak powiedzieć, to nie ja szukam powodów, to moja podświadomość starała się mi coś przekazać. Po tej wizycie kilka dni później ten facet zapalił zioło przy swoich dzieciach. Wiem o tym, bo mieszkamy w tym samym budynku. Opowiedziałam jej o tym na drugiej wizycie, na początku ona się widać zmartwiła, ale potem jak zaczęlyśmy drążyć jego temat i ja jej powiedziałam, że nie wyobrażam sobie wejsć w relację z takim kimś, ale z drugiej strony czuję, że coś mnie do niego ciągnie, to ona na to "ale dlaczego Pani to widzi albo czarno albo na biało?" ja na to, że przecież skoro ktoś pali zioło i to przy własnych dzieciach, to co dopiero zrobi mi, albo przy mnie? Skoro okazuje taki brak szacunku własnym dzieciom, to oczywiste, że nie mogę mu ufać. Do niej to kompletnie nie trafiało. Ogólnie podczas rozmowy zachęcała mnie do spotkania z nim i poznania go, nie rozumiem jak mogła go bronić po czymś takim? Ani razu wyraźnie nie potępiła jego zachowania. Powiedziałam jej także, że myślę, aby z nim porozmawiać - że wiem, że palił. Terapeutka na to, co mi da to, że z nim porozmawiam i w jakim celu. Zaznaczyłam jej, że mam wewnętrzny konflikt i że obawiam się wejścia w tą znajomość i zaangażowania emocjonalnego, chociaż wyraźnie powinnam już się wycofać, a ona nic nie powiedziała, tylko potaknęła ze zrozumieniem. Przecież to jest chore. Czyli z terapii z tą Panią koniec, jestem zawiedziona, że podczas rozmowy doświadczyłam takiego wmawiania mi, że coś, co jest złe, może wcale takie nie jest. Zmarnowałam pieniądze i czas, nie powinnam była płacić za namawianie mnie do wejścia w złą relację.
Jak zacząć mówić o sobie?
