Mąż poświęca się rodzinie kosztem naszego związku i dzieci - jak sobie radzić?

Wygląda na to, że Twój mąż nie potrafi postawić granic wobec swojej rodziny, a Ty coraz bardziej na tym cierpisz. Spróbuj z nim porozmawiać, nie atakując czy oskarżając, ale przede wszystkim mówiąc o sobie i o tym, jak się z tym czujesz. Z tego, co opisujesz wynika, że mąż wini się za wiele rzeczy i sytuacji, na które nie miał wpływu. To poczucie odpowiedzialności może go trzymać w mechanizmach i schematach, z których trudno może być, wyjść samodzielnie. Ale pamiętaj też, że to nie Twoja rola, by robić to za niego. Często w takich sytuacjach pomaga wsparcie terapeuty. Jeśli nie razem to warto, abyś rozważyła wsparcie dla samej siebie. Pozdrawiam serdecznie,

Justyna Bejmert

psycholog 

Pani sytuacja jest trudna i złożona – to naturalne, że czuje się Pani przeciążona i osamotniona. W nurcie ACT zachęcam do zauważenia własnych potrzeb oraz emocji, nawet jeśli są one trudne i pojawia się poczucie winy czy bezradności. Warto rozważyć otwartą rozmowę z mężem o tym, jak jego zaangażowanie w sprawy rodziny wpływa na Panią i dzieci, a także o tym, czego Pani potrzebuje. Proszę pamiętać, że dbanie o siebie nie jest egoizmem, lecz koniecznością, by móc wspierać innych. Jeśli sytuacja się nie zmienia, warto rozważyć wsparcie psychologa lub terapię par. 

Czasem "terapia szokowa" jest potrzebna. Mam na myśli uświadomienie mężowi tego jak jego wybory wpływają na jego własną rodzinę (np. Pani jest przytłoczona obowiązkami, czuje się samotna, mąż prosi Panią o kłamanie). Nazwanie faktów i ich konsekwencji w sposób jasny i konkretny może pomóc.

Serdeczności i powodzenia

Monika Figat, Psycholog [Warszawa i on-line] | monikafigat.pl

Dzień dobry,

To, co Pani opisuje, jest bardzo obciążające – fizycznie, emocjonalnie i relacyjnie. Bardzo ważne jest także to, że Pani to widzi i mówi o tym, to już pierwszy krok do zmiany.

 Pani mąż prawdopodobnie od lat nosi w sobie rolę ratownika. Od dzieciństwa nauczył się, że jego potrzeby nie są ważne, on musi utrzymać rodzinę „przy życiu”, że jeśli przestanie pomagać – to zawiedzie, będzie winny, ktoś się rozpadnie.

To jest wzorzec dziecka rodzica – teraz odtwarza go w dorosłym życiu.

Aby wasza rodzina mogła dalej funkcjonować, maż potrzebuje zrozumieć, że  Pani i dzieci są na pierwszym miejscu, zaś jego rodzeństwo  jest dorosłe.

Proponuję zacząć od szczerej rozmowy z mężem o Pani uczuciach i potrzebach, z zaznaczeniem Pani granic.

Wspierająca i być może konieczna dla Pani męża będzie terapia, na której mógłby zrozumieć funkcjonowanie mechanizmów, które kierują jego życiem.

Pozdrawiam

Malwina Wamej

Widzę, że próbuje Pani ogarnąć dzieci, dom, pracę, choroby w rodzinie i jeszcze męża który emocjonalnie jest gdzie indziej. Jednocześnie czuje Pani mocno, że coś jest nie tak.

Pani widzi że sytuacja zaczyna szkodzić rodzinie. 

Cudownie, że szuka Pani pomocy. To nie jest oznaka odwagi!

To że Pani już nie wie jak go wspierać jest normalne. Bo wsparcie nie działa kiedy jest jednostronne. Samo to że mama zaczyna pytać i mieć pretensje pokazuje że ta sytuacja tworzy napięcie na wielu frontach. A kłamstwa które Pani musi wymyślać żeby go chronić tylko powiększają poczucie że jest Pani w tym wszystkim sama.

Taka sytuacja potrafi wyczerpać emocjonalnie i fizycznie. Psycholog pomoże zobaczyć gdzie kończy się Pani odpowiedzialność, a gdzie zaczyna odpowiedzialność męża. Pomoże też znaleźć sposób na spokojną rozmowę z nim tak żeby Pani nie brała już na siebie jego konfliktów rodzinnych. Nawet kilka spotkań daje ogromną ulgę i poczucie że nie jest Pani sama z tym wszystkim.

Pozdrawiam serdecznie
Iza Bonarowska 

Psycholog