Nieśmiałość w relacjach damsko-męskich po toksycznym związku - jak to zmienić?

Witam,

Dziękujemy za przesłaną wiadomość i za zaufanie w bardzo delikatnej kwestii. Z tego co Pani napisała, rozumiem Pani ból, żal i ogromne rozczarowanie....Po 10 latach w relacji, w której była Pani raniona i niedoceniana, nic dziwnego, że pojawia się zwątpienie i lęk przed samotnością. Dziś czuje Pani ulgę, rozwija się, zaczyna widzieć swoją wartość, to ogromna zmiana na plus!

Nieśmiałość, wrażliwość i spokojna natura nie są wadami. To są cechy, które dla wielu mężczyzn są ogromną wartością, tylko zwykle nie trafiają do świata „głośnego flirtu”, gdzie łatwo zostać niezauważoną. To nie znaczy, że coś jest z Panią nie tak. Wspomina Pani, że częściej w życiu była stroną bardziej zaangażowaną, może to być śladem tego, że bardzo pragnie Pani miłości a po toksycznym związku to pragnienie bywa jeszcze silniejsze. Warto teraz dać sobie czas, żeby nie gonić za relacją, tylko pozwolić komuś do Ciebie podejść. Czasem zmiana polega nie na robieniu więcej ale na robieniu mniej i obserwowaniu, kto naprawdę chce być blisko. Pani 32 lata według mnie to: nie za póżno. Często to jest moment, w którym wiele kobiet dopiero zaczyna budować dojrzałe, zdrowe relacje.
Rozumiem też Pani myślenie : „skazana na samotność”.  Ja uważam, że jest Pani  kobietą po trudnym doświadczeniu, która uczy się siebie od nowa, to naprawdę daje nadzieję. 

Gdyby potrzebowała Pani czegoś jeszcze tutaj, zapraszam do zadawania tutaj pytań. Warto też zadać sobie samej pytania: czego potrzebuję, co jest dla mnie ważne, na czym mi teraz zależy? Jak bym chciala dalej żyć ?

Z pozdrowieniami,

Agnieszka Włoszycka 

Dzień dobry,

Dziękuję za podzielenie się swoją historią. To, co Pani opisuje, nie świadczy o tym, że zostanie Pani sama, tylko o tym, że przez wiele lat była Pani w relacji, która podkopywała poczucie własnej wartości i uczyła, że na miłość trzeba zasługiwać wysiłkiem. Po takim związku bardzo często wybiera się mężczyzn niedostępnych emocjonalnie albo bierze na siebie całą inicjatywę, bo to znany schemat, a nie dlatego, że coś z Panią nie tak.

Jest Pani osobą wrażliwą, spokojną i refleksyjną- to nie są wady, tylko cechy, które potrzebują odpowiedniego partnera. Problem nie leży w nieśmiałości, lecz w tym, że do tej pory trafiała Pani na osoby, które nie były gotowe na bliskość, a Pani bardzo się starała, zamiast sprawdzać, czy ktoś potrafi dać to samo. Dobra wiadomość jest taka, że Pani już jest w ważnym momencie zmiany: czuje Pani ulgę, wzrost pewności siebie i rozwija swoje życie. To często dopiero początek uczenia się relacji, w której nie trzeba gonić, inicjować wszystkiego i zgadzać się na bycie „opcją”. Warto teraz skupić się na stawianiu granic i pozwoleniu, by to druga strona również się starała.

Nie jest Pani spóźniona ani „gorsza” w relacjach. Raczej dopiero wychodzi Pani z długiego okresu emocjonalnego niedoboru. Jeśli pojawia się lęk, że coś jest ze mną nie tak, bardzo pomocna bywa praca z psychologiem nad schematami z poprzedniego związku. To znacząco zwiększa szansę na zdrową, odwzajemnioną relację, a nie na byle jaką.

Trzymam kciuki i pozdrawiam ciepło,

Zuzanna Zbieralska, psycholożka

Dzień dobry,

nie, nie jest tak, że będzie Pani singielką na zawsze. To, że jest Pani spokojna, nieśmiała i bardziej słuchająca niż mówiąca, wcale nie przekreśla szans na miłość. Bardzo wiele kobiet o podobnym temperamencie tworzy głębokie, trwałe relacje, tylko zwykle nie z osobami, które są głośne, dominujące czy skupione na sobie. Dziesięć lat w toksycznym związku to ogromne obciążenie emocjonalne. Przez tak długi czas uczyła się Pani funkcjonować w relacji, w której musiała Pani zabiegać o uwagę, brać inicjatywę i zadowalać drugą stronę, nie dostając w zamian szacunku ani bezpieczeństwa. Nic dziwnego, że ten schemat powtarzał się później, to nie jest brak wartości, tylko przyzwyczajenie do nierównej dynamiki. To bardzo ważne, że po rozstaniu przyszła ulga, wzrost pewności siebie i rozwój pasji. To znak, że wraca Pani do siebie. Mężczyźni, którzy oferują tylko seks, często nie szukają bliskości i fakt, że Pani to widzi i czuje smutek, świadczy o gotowości do czegoś więcej, a nie o porażce. Miłość nie zaczyna się od ciągłego inicjowania i zabiegania, zaczyna się tam, gdzie druga osoba również wychodzi naprzeciw.

Pani wrażliwość, dobre serce i zdolność do kochania są ogromnym zasobem, ale wymagają ochrony i granic. Teraz kluczowe jest zwolnienie tempa, danie sobie prawa do tego, by to ktoś się starał, i nie traktowanie ciszy z czyjejś strony jako sygnału, że „trzeba zrobić coś więcej”. Często właśnie wtedy pojawia się ktoś, kto jest gotów na prawdziwą relację.

Ma Pani 32 lata, to nie jest „za późno”, to jest moment, w którym wiele osób po raz pierwszy wchodzi w dojrzały, bezpieczny związek.

Pozdrawiam serdecznie,

Weronika Wardzińska

Niestety mężczyzn w szkole nie uczą gestów, zachowań w stosunku do kobiet , język ciała, mowa ciała...

Dzień dobry,

Proszę zgłosić się do Poradni Leczenia Uzależnień i Współuzależnienia - w ramach nfz. 

Może Pani tam uzyskać pomoc jako osoba będąca wiele lat w związku z osobą uzależnioną. 

Wydaje mi się, że psychoterapia ind. i/lub grupowa byłaby dla Pani dobrym miejscem na zajęcie się swoimi trudnościami.

Z poważaniem,

Patrycja Stajer

Dzień dobry,

Z Twojej wypowiedzi wyłania mi się obraz ciepłej, wrażliwej kobiety, która potrafi obdarować druga osobę uczuciem. Piszesz też, że udało Ci się wyjść z długoletniego związku, który nie był dla Ciebie zdrowy - gratuluję zarówno siły, jak i umiejętności dostrzeżenia tego, co zamiast karmić, szkodzi. 

Czy wiek - 32 lata - i bycie singielką może oznaczać, że to już na zawsze? Zdecydowanie nie! Spójrz na to z drugiej strony - jesteś dużo bardziej dojrzała, świadoma, potrafisz określić swoje mocne strony, rozwijać swoje pasje. To naprawdę ogromna moc. Wydaje mi się, że taka znajomość siebie może tylko pomóc w zbudowaniu zdrowej relacji, pamiętając zarazem, by przez 'głód miłości' nie godzić się na ochłapy. 

Czy próbowała Pani kiedyś określić jakiej relacji Pani szuka? Co miałby partner odpowiedni dla Pani? Czego zdecydowanie nie?  

Jeśli zaś chodzi o inicjowanie spotkań, próbowanie nie jest niczym złym. Nigdy nie wiadomo, co czeka na nas ' za rogiem'. 

Wszystkiego dobrego!

Anna Kapelska

Psycholog

 Nie, nie będziesz singielką na zawsze.  Masz 32 lata a to nie jest wiek senioralny, ale taki kiedy otwiera się wiele drzwi na różnych poziomach. Niedawno odzyskałaś pewność siebie po toksycznym związku i rozwijasz pasje, co jest świetnym fundamentem do budowania zdrowych relacji.​ Rozstanie z ex-alkoholikiem i przemocowcem to ogromny krok naprzód; ulga i wzrost pewności siebie pokazują, że potrafisz stawiać granice i doceniać siebie. To przyciąga wartościowych mężczyzn, bo emanujesz spokojem i autentycznością – cechy, które oni cenią w nieśmiałych, wrażliwych kobietach.

 Jak nawiązać kontakt z mężczyznami? Bądź sobą w towarzystwie słuchaj, ale zadawaj otwarte pytania, np. "Co Cię pasjonuje?", by pokazać zainteresowanie bez presji gadatliwości. Nie inicjuj pierwsza, ale zawsze daj przestrzeń, by mężczyzna wykazał wysiłek, jeśli nie, to znak, że szuka tylko przelotnego romansu, a Ty zasługujesz na więcej. Rozwijaj pasje grupowo (kluby, warsztaty), gdzie naturalnie poznasz podobnych ludzi. Otwieraj się na nowe.  Szukaj emocjonalnej bliskości ale dziel się uczuciami stopniowo, np. "Czuję się doceniona, gdy...", i obserwuj, czy on słucha z empatią. Fizyczne gesty jak przytulenie budują zaufanie, ale tylko z szacunkiem i w tych kwestiach unikaj pośpiechu. Jeśli faceci tracą zainteresowanie, to nie wina Twojego serca, lecz ich niedojrzałości; skup się na tych, co inwestują emocjonalnie. Sama rozważ terapię lub grupę wsparcia dla osób po toksycznych związkach gdyż to pomoże Ci przepracować nieśmiałość i schemat "zawsze pierwsza". Aplikacje randkowe z filtrami (np. na poważne relacje) lub eventy hobbystowe w Warszawie to dobry start. Jesteś kochającą kobietą a właściwy mężczyzna to zauważy i zakocha się naprawdę. Daj czasowi czas, nie spiesz się.  Powodzenia! 😊

Dzień dobry,

To ważne, że zdecydowała się Pani podzielić swoim doświadczeniem. Z opisu widać, że sytuacja była dla Pani trudna i że towarzyszy temu sporo smutku oraz zniechęcenia – to zupełnie zrozumiałe reakcje.

Dobrze też, że zauważa Pani pewną powtarzalność w relacjach z mężczyznami. Gdy podobne trudności pojawiają się kolejny raz, często budzą poczucie bezsilności. W takich momentach bywa pomocne spokojne przyjrzenie się temu, co może się za tym kryć – na przykład temu, jak dotąd wyglądały Pani relacje, co było w nich dla Pani szczególnie trudne, jaką rolę przyjmowała Pani w inicjowaniu kontaktu czy jakie doświadczenia i skojarzenia wiążą się dla Pani z bliskością.

Oczywiście są to jedynie przykładowe refleksje – bez znajomości całej Pani historii trudno o jednoznaczne wnioski. Jeśli jednak poczuje Pani, że chciałaby lepiej zrozumieć te powtarzające się schematy, dla niektórych osób pomocnym wsparciem bywa rozmowa z profesjonalistą, w bezpiecznej i nieoceniającej przestrzeni.

Pozdrawiam serdecznie,

Katarzyna Głód

Dzień dobry Pani. Nie, to nie jest tak, że na zawsze będzie Pani singielką. To, co Pani opisuje, nie świadczy o tym, że z Panią jest coś nie tak, tylko o tym, że przez bardzo długi czas była Pani w relacji, która mocno zniekształciła Pani obraz siebie i relacji z mężczyznami. Dziesięć lat w toksycznym związku z osobą uzależnioną i przemocową to ogromne obciążenie emocjonalne. Taki związek uczy, że miłość trzeba zdobywać, zabiegać o nią i brać na siebie cały ciężar relacji. To dlatego w kolejnych kontaktach to Pani zawsze wychodziła z inicjatywą, pisała pierwsza, dzwoniła i proponowała spotkania. Nie dlatego, że Pani jest za bardzo, tylko dlatego, że została Pani nauczona, że bez Pani wysiłku nikt nie zostanie. To, że mężczyźni widzieli w Pani głównie seks, też nie jest oceną Pani wartości, tylko ich niedojrzałości i odczytywania sygnału, że Pani się dostosuje i nie będzie stawiać granic. Bardzo ważne jest to, że po rozstaniu poczuła Pani ulgę, wzrosła Pani pewność siebie i zaczęła Pani rozwijać swoje pasje. To znak, że wraca Pani do siebie, choć efekty w relacjach nie pojawiają się od razu. Do tej pory trafiała Pani na mężczyzn, którzy nie potrafili kochać dojrzale albo czuli, że Pani przejmie odpowiedzialność za relację. Kluczowa zmiana nie polega na tym, by bardziej się starać, tylko by przestać inicjować wszystko sama i zobaczyć, kto realnie wyjdzie w Pani stronę. To bywa trudne, bo cisza boli, ale tylko ona pokazuje, kto naprawdę chce być blisko. Nieśmiałość i spokój nie są wadą, tylko filtrem, który chroni przed niewłaściwymi ludźmi. Ma Pani 32 lata, doświadczenie i zdolność do głębokiej miłości, a to nie są cechy osoby skazanej na samotność, tylko kobiety, która jeszcze nie spotkała właściwego partnera.

Pozdrawiam, 

Dagmara Łuczak