Odpowiedz jako specjalista
WsteczPomoc dla dziecka 10 lat z niebieskimi kartami - przemoc domowa
Gdzie szukać pomocy dla dziecka 10 lat, mamy dwie niebieskie karty, jesteśmy ofiarami przemocy domowej
Dorota
7 miesięcy temu
Katarzyna Kania-Bzdyl
Pani Doroto,
jeśli dziecko uczęszcza do szkoły publicznej, to tam może realizować z pedagogiem szkolnym lub psychologiem szkolnym zajęcia rozwijające kompetencje emocjonalno-społeczne lub uzyskiwać wsparcie psychologiczne w formie bezpłatnej. Dodatkowo działają też lokalne już w mniejszych miastach Ośrodki Interwencji Kryzysowej, które również w formie bezpłatnej proponują różne spotkania, warsztaty. Można też zasięgać opinii w MOPS-ie, czyli w Miejskim Ośrodku Pomocy Społeczne oraz w CUS-ie, czyli w Centrum Usług Społecznych.
Pozdrawiam,
Katarzyna Kania-Bzdyl
7 miesięcy temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Martyna Jarosz
Dzień dobry,
Można skorzystać z pomocy psychologa szkolnego, który może udzielić wsparcia dziecku oraz wskazać dalsze kroki. Warto umówić spotkanie i omówić możliwości działania. Podczas procedury Niebieskiej Karty można skorzystać również z pomocy MOPS, który oferuje pomoc psychologiczną dla dzieci i dorosłych oraz wsparcie w sytuacjach związanych z przemocą domową. Można również skontaktować się z Niebieską Linią tel. 800 120 002, gdzie można uzyskać informacje o dalszych krokach prawnych i pomocowych.
Pozdrawiam
Martyna Jarosz
7 miesięcy temu
Marta Łuszczykiewicz
Dzień dobry,
Pani Doroto, nie doprecyzowała Pani, o jaki rodzaj pomocy chodzi, czego Pani z dzieckiem potrzebujecie.
Możliwości są różne, w zależności od sytuacji.
Jeżeli potrzebuje Pani bezpiecznego miejsca, zawsze może Pani zgłosić się do lokalnego OIK - Ośrodka Interwencji Kryzysowej, to placówki, które świadczą pomoc całodobową, często mają możliwości zakwaterowania na jakiś czas.
Tam również uzyska Pani pomoc doraźną dla dziecka i siebie, wsparcie psychologiczne, pomoc w ustaleniu kolejnych kroków w tej sytuacji.
Jeżeli natomiast decyduje się Pani zostać w domu, a widzi potrzebę pomocy psychologicznej dla dziecka, to może Pani zgłosić się z dzieckiem do Poradni Zdrowia Psychicznego lub ośrodka referencyjnego leczenia psychiatrycznego/pomocy psychologicznej. Lista ośrodków dostępna jest w Internecie z podziałem na województwa i miasta.
Zgłoszenie sytuacji do placówki szkolnej, do której uczęszcza Pani dziecko, również może być dobrym rozwiązaniem. Na wniosek rodzica szkoła może zapewnić dziecku spotkania ze szkolnym psychologiem lub pedagogiem.
Mam nadzieję, że znajdzie Pani oczekiwaną pomoc.
Pozdrawiam
Marta Łuszczykiewicz
7 miesięcy temu
Klaudia Miłowska
Dzień dobry Pani Doroto,
zachęcam do skorzystania z bezpłatnego telefonu Niebieskiej Linii dostępnego przez całą dobę nr 116 123 lub z czatu online dostępnego również przez całą dobę na stronie https://116sos.pl/ Tam będzie Pani miała możliwość porozmawiać z konsultantem/konsultantką specjalizującym się w przeciwdziałaniu przemocy, którzy doradzą działania adekwatne do Pani sytuacji oraz miejsca zamieszkania.
Pozdrawiam i życzę wszystkiego dobrego.
7 miesięcy temu
Usunięty Specjalista
Dla dziecka w wieku 10 lat pomocy należy szukać w następujących miejscach:
- Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie (PCPR) – oferuje wsparcie psychologiczne i pomoc ofiarom przemocy, również dzieciom.
- Ośrodek Interwencji Kryzysowej – większość miast i powiatów ma takie ośrodki, gdzie można zgłosić się bez skierowania, także z dzieckiem.
- Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna – oferuje bezpłatną pomoc psychologiczną i terapeutyczną dla dzieci.
- Szkolny psycholog lub pedagog – może pomóc dziecku w codziennym funkcjonowaniu, a także wesprzeć Was w dalszym kierowaniu sprawy.
- Ośrodek Pomocy Społecznej (OPS/MOPS) – jeśli prowadzona jest procedura Niebieskiej Karty, to tam również powinno być wsparcie dla dziecka, np. kontakt do psychologa dziecięcego.
- Telefon zaufania dla dzieci i młodzieży – 116 111 – dziecko może zadzwonić anonimowo i porozmawiać z psychologiem.
- Fundacje i stowarzyszenia zajmujące się przemocą domową – np. Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę, Centrum Praw Kobiet, Niebieska Linia.
Pozdrawiam serdecznie,
Natalia Orlecka
7 miesięcy temu
Justyna Karaś
Dzień dobry pani Doroto,
W przypadku, gdy Pani i dziecko doświadczają przemocy i założone zostały już niebieskie karty, możecie skorzystać z przykładowych form bezpłatnego wsparcia:
- Ośrodek Pomocy Społecznej (OPS) - tam trafiają informacje dotyczące niebieskich kart. Pracownik socjalny, psycholog ośrodka lub asystent rodziny powinien zaoferować wsparcie Pani w obecnej sytuacji, a także zorganizować pomoc psychologiczną dla dziecka.
- Ośrodek Interwencji Kryzysowej (OIK) - działa w każdym większym mieście, oferując bezpłatną pomoc psychologiczną w kryzysie, dla osób dorosłych i dzieci.
- Szkoła - warto nawiązać kontakt z psychologiem szkolnym, informując go o sytuacji dziecka. Umożliwi to otrzymania wsparcia także w szkole.
- Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna (PPP) - jeśli w Pani mieście funkcjonuje poradnia, można zgłosić się tam z prośbą o konsultacje dla dziecka.
Warto w tej sytuacji zadbać też o swoje zdrowie i emocje, korzystając ze wsparcia psychologicznego. Często także, czy to przy OPS, czy OIK, funkcjonują grupy wsparcia dla osób dorosłych doświadczających przemocy.
Życzę Pani i dziecku dużo spokoju i znalezienie miejsca, odpowiedniego dla Waszych potrzeb.
7 miesięcy temu
Katarzyna Organ
Pani Doroto
przede wszystkim - lokalny ośrodek interwencji kryzysowej - wnioskuję, że mieszkacie ze sprawcą.
MOPS - opieka społeczna również może będzie mogła pomóc
112 - każdorazowo wzywać policję
Są fundacje i towarzystwa wspierające osoby doświadczające przemocy:
- niebieska linia 800 120 002
- Centrum Praw Kobiet
więcej informacji można uzyskać poniżej:
https://www.gov.pl/web/gov/skorzystaj-z-pomocy-dla-osob-dotknietych-przemoca-w-rodzinie
7 miesięcy temu
Pracownia Psychoterapii Wolne Myśli
Dzień dobry,
bardzo mi przykro, że muszą Państwo mierzyć się z tak trudną sytuacją. Poniżej przedstawiam profesjonalne i konkretne kroki, gdzie można szukać pomocy dla dziecka i dla siebie jako rodziny doświadczającej przemocy:
1. Ośrodek Pomocy Społecznej (OPS) / Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie (MOPR)
Ponieważ macie Państwo założone Niebieskie Karty, OPS lub MOPR powinien być już zaangażowany w pomoc. Warto zwrócić się do pracownika socjalnego prowadzącego sprawę z prośbą o:
- wsparcie psychologiczne dla dziecka,
- dostęp do specjalisty psychotraumatologa lub psychologa dziecięcego,
- pomoc w zabezpieczeniu bezpieczeństwa (np. zmiana miejsca zamieszkania, hostel, ośrodek interwencji kryzysowej).
2. Ośrodek Interwencji Kryzysowej (OIK)
To miejsca, gdzie można zgłosić się bez skierowania. Oferują pomoc:
- psychologiczną (również dzieciom),
- prawną,
- interwencyjną (np. schronienie w sytuacji zagrożenia).
Znajdują się w większości większych miast. Można znaleźć najbliższy, wpisując w wyszukiwarkę „Ośrodek Interwencji Kryzysowej + nazwa miasta”.
3. Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna (PPP)
PPP oferuje bezpłatną diagnozę i wsparcie psychologiczne dla dzieci. Można zgłosić się bez skierowania. Dziecko może tam otrzymać:
- konsultacje psychologiczne,
- terapię indywidualną lub grupową,
- opinię pomocną w szkole.
4. Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży – 116 111
Dziecko może zadzwonić anonimowo i bezpłatnie, jeśli chce z kimś porozmawiać. Linia czynna jest codziennie, 24 godziny na dobę.
5. Fundacje i organizacje pozarządowe
Takie jak:
Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę – oferuje pomoc dzieciom-ofiarom przemocy, także online,
Centrum Praw Kobiet – jeśli sprawa dotyczy również przemocy wobec matki,
Stowarzyszenie Niebieska Linia – prowadzi porady, pomoc psychologiczną, prawną i interwencyjną.
6. Zgłoszenie przemocy – Policja lub Prokuratura
Jeśli przemoc trwa nadal lub istnieje zagrożenie, można (i warto) ponownie zgłosić sprawę na policję. Z dwiema Niebieskimi Kartami sprawa powinna być monitorowana, ale jeśli nie ma reakcji, warto domagać się interwencji – także z pomocą prawnika lub organizacji pomocowej.
Proszę pamiętać – nie jesteście Państwo sami, a wsparcie istnieje i można z niego korzystać. Pomoc dziecku w takiej sytuacji to odważny i najważniejszy krok.
Z wyrazami szacunku
Pracownia Psychoterapii Wolne Myśli (Weronika Berdel)
7 miesięcy temu
Aleksandra Wincz- Gajda
Dzień dobry, Pani Doroto, jako pierwsze miejsce polecałabym po prostu Ośrodek Interwencji Kryzysowej. Najczęściej takie ośrodki działają przy Miejskich Ośrodkach Pomocy Społecznej/ Miejskich Ośrodkach Pomocy Rodzinie. Powinna tam Pani zostać przekierowana do odpowiedniego miejsca- na przykład: Poradni Zdrowia Psychicznego dla Dzieci i Młodzieży. Można też poszukać pomocy na stronie fundacji Dajemy Dzieciom Siłę. Znajdzie tam Pani infolinię dla rodziców, wiele informacji o możliwościach wsparcia, a także numer telefonu zaufania dla dzieci i młodzieży: 116 111.
Pozdrawiam serdecznie,
Aleksandra Wincz- Gajda
psycholog, psychoterapeuta
7 miesięcy temu
Katarzyna Rynkiewicz
Dzień dobry,
w momencie wszczęcia procedury Niebieskiej Karty sprawa trafia to Zespołu Interdyscyplinarnego działającego zazwyczaj przy Gminnym lub Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej - w tym miejscu powinna Pani uzyskać szczegółowe informacje dotyczące pomocy psychologicznej. W gminie gdzie Pani mieszka, również powinien funkcjonować Ośrodek Interwencji Kryzysowej, gdzie również można zgłosić się po pomoc.
Zachęcam również do skorzystania z Ogólnopolskiego Pogotowia Niebieska Linia https://niebieskalinia.info/ i ich bezpłatnego, całodobowego numeru telefonu 800 12 00 02. W zakładce Baza Placówek znajdzie Pani informacje o lokalnych miejscach wsparcia.
Pozdrawiam
Katarzyna Rynkiewicz
psycholog, psychoterapeuta systemowy w trakcie certyfikacji
7 miesięcy temu
Aleksandra Żochowska
Dzień dobry. Na wstępie chciałabym zaznaczyć, że bardzo doceniam fakt, że w tak trudnej sytuacji poszukuje Pani wsparcia. Doświadczenie przemocy domowej jest czymś bardzo trudnym i obciążającym (fizycznie i psychiczne) i to ważne, aby w takiej sytuacji Pani dziecko i Pani nie zostawali sami. Jeśli chodzi o pomoc dla dziecka, na początek zachęcam do kontaktu z "Telefonem dla rodziców i nauczycieli w sprawie bezpieczeństwa dzieci" 800 100 100. Od poniedziałku do czwartku można dzwonić w godzinach 10:00-14:00, natomiast w piątki telefon jest czynny w godzinach 12:00-15:00. Na telefonie pracują różni specjaliści np. psycholog, pedagog, ekspert ds. standardów ochrony dzieci czy prawnik. Dyżury z psychologiem odbywają się w poniedziałki i środy, natomiast dyżur z prawnikiem odbywa się w piątki - zachęcam do skontaktowania się zwłaszcza z tymi specjalistami. Po dokładnym opisaniu swojej sytuacji z pewnością otrzyma Pani konkretne wskazówki. Innym numerem telefonu, gdzie może uzyskać Pani wsparcie, jest "Niebieska linia" 800 120 002, która działa całodobowo. W międzyczasie zachęcam do zapewnienia dziecku (a także sobie) dostępu do stałej pomocy psychologicznej - np. w szkole, poradni psychologiczno-pedagogicznej, prywatnie lub w ramach NFZ. Natomiast w sytuacji, kiedy którykolwiek z domowników doświadcza przemocy, najlepiej jest każdorazowo dzwonić pod numer alarmowy 112 - policja ma różne możliwości zapewniania bezpieczeństwa osobom doświadczającym przemocy np. może dać osobie stosującej przemoc natychmiastowy nakaz opuszczenia mieszkania. Ponadto w każdym mieście i gminie powinny znajdować się Centra Interwencji Kryzysowej, które zapewniają całodobowe wsparcie psychologiczne, prawne czy hostel interwencyjny dla rodzin uciekających przed przemocą. Mam nadzieję, że powyższe informacje będą dla Pani pomocne.
Pozdrawiam serdecznie!
7 miesięcy temu
Zobacz podobne
Czy psychoterapeutka coś zrobi z informacją o tym, że miałem kontakt seksualny w wieku 14 lat?
Dzień dobry!
Aktualnie mam piętnaście lat, ale w wieku czternastu miałem kontakt seksualny, mój partner także miał czternaście.
Czy będzie musiała psychoterapeutka odreagować na tę informacje?
Jak pomóc dziecku radzić sobie ze stresem przed przeprowadzką?
Moja córka przeżywa duży stres, bo niedługo się przeprowadzamy. To dla nas wszystkich duża zmiana, ale dla niej chyba największa. Jest bardzo przywiązana do obecnego domu, szkoły i przyjaciół, a myśl o zostawieniu tego wszystkiego sprawia, że jest wyraźnie przygnębiona i pełna obaw. Najbardziej boi się, że nie znajdzie nowych przyjaciół i nie odnajdzie się w nowej szkole.
Chciałabym jej jakoś pomóc, ale nie do końca wiem, jak to zrobić. Jak przygotować dziecko na taką zmianę, żeby nie czuło się zagubione? Jak pomóc jej zbudować pewność, że poradzi sobie w nowym miejscu?
Zależy mi, żeby spojrzała inaczej, niż coś strasznego.
Dziękuję za pomoc!
Mam mały problem, mój synek jest w rodzinie zastępczej i sąd wymaga ode mnie kontaktu z psychologiem...
Mam mały problem, mój synek jest w rodzinie zastępczej i sąd wymaga ode mnie kontaktu z psychologiem... Tak jak i rodzina zastępcza, która próbuje zrobić ze mnie debila, przepraszam za wyrażenie, ale inaczej nie da się tego nazwać... a moje pytanie jest takie czy kontakt z psychologiem pomoże odzyskać mi synka.
Co mi jest ? Co mam w takiej sytuacji zrobić?
Ciężko mi to ubrać w słowa, dlatego mam nadzieję, że uda mi się dobrze przedstawić problem.
Zacznijmy od tego, że mam 14 lat. Od ok. 4 lat mam coraz większe problemy z komunikowaniem się z innymi, często nie rozumiem intencji ludzi, nie rozumiem innych i zauważyłam, że często inni nie rozumieją mnie, nie odnajduję się w społeczeństwie, jak jestem w większej niż 3 osobowej grupie czuję się przytłoczona, boję się ludzi. Nie lubię wychodzić z domu, staram się za wszelką cenę tego unikać. Z jednej strony czuję się samotna, a z drugiej nie zależy mi na utrzymaniu jakiej kolwiek relacji, to mnie męczy. Ostatnio w ogóle mi nie zależy, najchętniej to bym tylko spała, albo się zabiła. Z wielkim wysiłkiem wstaje i robię co każą, nie czuję się odpowiedzialna za cokolwiek czy kogokolwiek. Mam problemy z pamięcią i koncentracją, to jeszcze bardziej wszystko utrudnia, mam problemy ze skupieniem się na jednym i często nie kończę zadań czy jakiś czynności (to utrudnia uczenie się czy nawet nie jestem w stanie przesłuchać do końca utworu), albo robię je nie dokładnie. Nie mam hobby, ani zainteresowań. Zero motywacji, czy jakichkolwiek chęci do życia. Często mam wrażenie że udaję kogoś. Nie wiem kim jestem, a wszyscy każą mi decydować kim będę (muszę wybrać liceum). Aktualnie jestem na ed, nie chodzę do szkoły i niech tak zostanie (bardzo źle się czuję wśród innych, już nie miałam siły chodzić do szkoły stacjonarnej, wzrok moich rówieśników wystarczył, żebym poczuła się zagrożona). Cały czas odczuwam stres i niepokój, co prowadzi do ciągłego bólu głowy, mięśni, złego samopoczucia. Jestem ciągle przygnieciona poczuciem winy i pustki, to mnie wykańcza. Czuję się obrzydliwa i odpychająca, nienawidzę siebie, nic mi nie wychodzi, wszystko robię źle. Strasznie się męczę, już nie wiem co zrobić. Moja mama zwłaszcza w tym roku szkolnym przyczepia się do mnie cały czas. Tak jak już pisałam mam giga problemy z pamięcią i koncentracją, cały czas chcę mi się spać, często mnie boli głowa, nic mi się nie chcę, itd. nie jestem w stanie odpowiedzieć na najprostsze pytania typu - co wczoraj robiłaś? Co wolisz? Cały czas odpowiadam nie wiem, albo na poczekaniu wymyślam coś, żeby inni zostawili mnie w spokoju i nie kontynuowali rozmowy. Nie lubię wchodzić w dyskusje, nie zależnie od tego czy mam czy nie mam racji to zawsze przytakuje, nie mam zdania, jestem jakby typem uległym? No mam problemy z byciem asertywnym. Mówią, że się w sobie zamknęłam, mają rację, ale to dlatego że nie czuję się zrozumiana i bezpieczna, kiedy się przed kimś otworzę, później tego żałuję. Mam wrażenie jak z kimś rozmawiam o takich prywatniejszych sprawach/o tym co czuję to każdy patrzy się na mnie jak na atencjuszke, mam wrażenie że inni myślą, że ja symuluje, źle się z tym czuję. Byłam już u psychologa, ale było to samo, żałowałam każdego słowa, może przez sposób w jaki się na mnie patrzyła Pani psycholog, albo no nie wiem. Moja mama powiedziała, że mam zacząć z nią rozmawiać, że do psychologa zapiszę mnie kiedy indziej, a teraz mam pogadać z nią, tyle że ja nie potrafię. Nie umiem rozmawiać o swoich uczuciach, o tym co myślę, zwłaszcza z moją mamą. Zawsze (nawet jeśli to zwykła rozmowa) się denerwuje, czy nawet zaczynam płakać kiedy z nią gadam, nie wiem co zrobić, do kogo się zgłosić. Nigdy nie używała wobec mnie przemocy ani fizycznej jak i psychicznej (chyba), to dlaczego się jej boję? Mówi, że nie posiadanie własnego zdania jest złe i powinnam popracować nad asertywnością, a nawet powinnam być bardziej egoistyczna - skupić się na sobie i dążyć do celu. Spoko tyle, że jedynym moim celem jest zniknąć z tego świata, więc jak będę miała tylko odwagę to to zrobię. Stąd moje pytanie, bo jednak ciężko jest powiedzieć kobiecie która dała mi życie, że już go nie chcę.
Hej. Mam taki dziwny problem…. Od jakiegoś czasu ciagle czuje niepokój związany z przyszłością. Boję się dorosłości. Boje się rozmawiać z ludźmi, unikam nawet rozmów telefonicznych. Kiedy mam czystą głowę (np podczas spędzania czasu z bliskimi) jest super, chce mi się żyć. Jestem studentka. Moje życie aktualnie opiera się aktualnie tylko na studiach (w których nawet nie jestem dobra, bo ledwo zdaje każdy semestr, ale lubię to). Kiedy tylko pomyśle o pracy, o tym, że będę musiała jakoś zapewnić własnej rodzinie dobrobyt (a nie mam żadnych zdolności fizycznych, a kontakty z ludźmi to jedynie problem i stres) zaczynam beczeć jak dziecko, zaczynam myśleć jak życie nie ma sensu, jak jestem nieudolna i sobie z tym nie poradzę. Ciagle słyszę: ,,bo wy młodzi teraz jesteście leniwi” … Ja naprawdę chciałabym robić coś dobrze, mieć super pracę, dobrze zarabiać. Nie boję się pracy (nawet ciężkiej). Boje się sposobu w którym trzeba ja zdobyć, boje się być pod kimś (podniesienie głosu sprawia, że ryczę), boje się współpracy… na dodatek presja… ze chciałabym żeby mama, narzeczony byli ze mnie dumni. Jest mi z tym bardzo ciężko, gdyż nie potrafię sobie nawet wyobrazić jak to jest być otwartym na ludzi na nowe rzeczy i być tak odważnym. Wiem, że ze swoim charakterem nie zdobędę dobrze płatnej i wymarzonej pracy. To mnie najbardziej przytłacza. Ciągły strach, stres, brak chęci do dalszego życia, w którym jest się zależnym tylko od siebie. Jak sobie z tym radzić?
Dysleksja - przyczyny, objawy, diagnostyka i wsparcie
Dysleksja to zaburzenie wpływające na czytanie i pisanie, ale nie na inteligencję. Jeśli Ty lub ktoś bliski ma trudności w nauce, warto poznać objawy dysleksji, jej przyczyny i metody wsparcia. Odpowiednia pomoc może znacząco poprawić jakość życia i nauki.