Odpowiedz jako specjalista
WsteczProblemy w relacji z mężem: konflikt o obecność starszego dziecka i separacja
Pisałam wcześniej post o tym, że mąż „wpycha” na siłę swoje drugie dziecko do naszego życia i z odpowiedzi na krótko opisaną przeze mnie obecną sytuację wynika, że zabrakło tam kontekstu. Jesteśmy z mężem w separacji i mamy malutkiego synka. Jestem drugą żoną męża, z którą ma o 9 lat starsze dziecko. Tamto dziecko mieszka na co dzień z matką - u męża bywa kilka dni w miesiącu. Oczywiście, że wiedziałam o tym dziecku, od razu załapałyśmy dobrą więź, właściwie to ja dbałam o ich relacje z mężem, że dziecko chciało do nas przychodzić. Niestety problemy relacyjne zaczęły się jeszcze przed ślubem, kiedy mąż wykorzystywał moje przywiązanie do tego dziecka w konfliktach między nami, jakby był zazdrosny o to dziecko i naszą relację - często miał żal, że kiedy odbiera je z przedszkola, to ono pyta o mnie czy już wróciłam z pracy itp. Poważne problemy z mężem zaczęły się jeszcze przed ślubem, kiedy zdecydowaliśmy się na własne dziecko - mąż od początku ciąży zaczął wymagać ode mnie m.in. zgody na uczestnictwo swojego starszego dziecka w badaniach ginekologicznych kontrolnych, bo chciało zobaczyć dzidziusia - mój brak zgody owocował strasznymi awanturami ze strony męża i cichymi dniami, ale nie mogłam się na to godzić. Mimo, że mąż zapewniał mnie, że będzie „walczył” z przejawami zazdrości jego starszego dziecka wobec naszego wspólnego dziecka - po porodzie zaczęły się dziać naprawdę dziwne sceny - mąż uzależniał wszystkie najważniejsze dla nas chwile jako rodziców (pierwszą kąpiel synka, chrzciny, pierwsze święta wielkanocne, czytanie bajek na dobranoc) od obecności tamtego dziecka. Przyprowadzał tamto dziecko chore do nas do domu, mimo, że nasz syn urodził się jako wcześniak z problemami oddechowymi. Nasza separacja nie jest spowodowana tylko tymi zachowaniami, ale całym ciągiem zaniedbań, wymuszeń i przemocy emocjonalnej, psychicznej i ekonomicznej ze strony męża. A to, co się dzieje teraz kiedy nie mieszkamy już razem - mąż zmienia imiona postaci z książeczek na imię swojego starszego dziecka, kiedy czyta je naszemu synowi - stanowi dla mnie cios. Bo musicie też wiedzieć, że po mojej wyprowadzce mąż przez kilka miesięcy w ogóle nie chciał odwiedzać naszego synka mimo moich próśb i upomnień, nie łożył na jego utrzymanie, jednocześnie „bawiąc” się w tatusia z tamtym dzieckiem. Teraz, kiedy w roku są sprawy sądowe o kontakty, alimenty itp. - kontakty się pojawiły, ale właśnie tak to wygląda - mąż mnie traktuje jak powietrze albo zło konieczne, a synowi „podprogowo” dalej „wciska” tamto dziecko, zamiast skupić się w tym czasie na budowaniu bezpiecznej relacji z kilkumiesięcznym maluchem.
Anna
4 miesiące temu
Monika Figat
Pani sytuacja jest bardzo trudna i pełna napięć, zwłaszcza gdy pojawia się poczucie bycia pomijaną oraz brak wsparcia ze strony męża. Warto zauważyć i nazwać własne emocje – złość, żal czy bezradność – oraz być wobec siebie łagodną w tym doświadczeniu.
Warto skupić się na tym, na co ma Pani wpływ, np. budowaniu poczucia bezpieczeństwa u synka i dbaniu o własne granice. Sytuacja jest złożona i wymagałaby głębszego zrozumienia, by móc zaproponować konkretne strategie działania.
Proszę pamiętać, że choć teraz wydaje się to bardzo trudne, można to przepracować. Zawsze warto otwarcie porozmawiać z mężem, udać się na terapię par lub na terapię indywidualną (żeby pomóc sobie w tej sytuacji).
Serdeczności i powodzenia
Monika Figat, Psycholog [Warszawa i on-line] | monikafigat.pl
4 miesiące temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Karolina Rak
Dzień dobry,
Przedstawiony przez Panią kontekst sytuacji pokazuje jak wiele emocji i trudności wiąże się dla Pani z tą sytuacją. Jest to zrozumiałe, że może Pani czuć złość na męża gdyż jak Pani mówi stosował on przemoc ekonomiczną i psychiczną, a także nie angażował się w życie Państwa dziecka przez kilka miesięcy. Pani sytuacja jest złożona i trudna. Warto skupić swoją energię na dbaniu o to co dla Pani ważne. Z Pani opisu widzę jak bardzo istotna jest dla Pani dobra relacja z Pani dzieckiem i jak bardzo chce Pani o niego dbać. Warto skupić się teraz na tych momentach gdy jest z nim Pani na budowaniu bezpiecznej relacji z maluchem. Drugim kierunkiem, który może Pani rozważyć to zaopiekowanie się sobą poprzez poszukanie wsparcia - rozstania zawsze są dużym wyzwaniem, a tym bardziej w tak złożonej sytuacji, w jakiej Pani się znajduje. Dlatego warto pomyśleć o poszukaniu pomocy - otaczanie się bliskimi, możliwość wyrażenia swoich emocji zaufanej osobie może być pierwszym krokiem. Innym sposobem może być też zasięgnięcie wsparcia specjalisty, który pomoże Pani przeżyć i przepracować te trudne doświadczenia i emocje, a także pomoże Pani wyznaczyć plan działania na przyszłość w stosunku do dalszych relacji rodzinnych.
Pozdrawiam serdecznie,
Karolina Rak
Psycholożka i psychoterapeutka in spe
4 miesiące temu
Wiktoria Waszczuk
To, co Pani opisuje, brzmi naprawdę bardzo obciążająco. Z Pani relacji wyłania się obraz długotrwałego napięcia, stawiania Pani pod presją, sytuacji manipulacyjnych oraz prób wymuszania na Pani zachowań, które naruszały Pani granice. Wyraźnie widać w Pani słowach ogrom dobrej woli: dbała Pani o więź męża z jego starszym dzieckiem, wspierała tę relację, otworzyła Pani przed tym dzieckiem dom i serce. Tym bardziej bolesne może być poczucie, że te gesty zostały wykorzystane przeciwko Pani.
To, co działo się po narodzinach Państwa synka, czyli uzależnianie ważnych, pierwszych chwil od obecności starszego dziecka, ignorowanie Pani obaw dotyczących zdrowia wcześniaka, narastające awantury i presja, to zachowania, które wykraczają poza zdrowe funkcjonowanie. Mogą nosić znamiona przemocy emocjonalnej i nic dziwnego, że pozostawiły w Pani tak wiele trudnych emocji.
To, że mąż teraz zaczął częściej pojawiać się w życiu synka, ale jednocześnie nadal ignoruje Pani emocje i próbuje „wpychać” starsze dziecko w każdą sytuację, może być kolejnym sygnałem, że nie potrafi lub nie chce szanować Pani granic.
W takiej sytuacji szczególnie ważne może być:
- utrzymywanie wyraźnych, spokojnych, ale stanowczych granic,
- korzystanie ze wsparcia prawnego, jeśli czuje Pani, że jest to potrzebne,
- możliwość rozmowy ze specjalistą, w ramach wsparcia aby nie dźwigać tego wszystkiego w samotności,
- pamiętanie, że ma Pani pełne prawo do bezpieczeństwa, szacunku i spokoju.
Ma Pani prawo walczyć o siebie i o zdrowe warunki dla synka.
pozdrawiam,
Psycholog Wiktoria Waszczuk
4 miesiące temu
Zobacz podobne
Jak pomóc mamie?
Jak pomóc mamie?
W sumie nie wiem, jak to ubrać w słowa, ale chciałabym pomóc mamie, natomiast nie potrafię jej zrozumieć. Próbowałam z nią rozmawiać, ale każda rozmowa kończy się tak samo, czyli przestaje się odzywać. Mama odeszła od swojego partnera, z którym ma 2 mojego rodzeństwa, wzięła kredyty i kupiła mieszkanie. Wiem, że jest jej ciężko, ale zatraciła się w świecie internetu, a mówiąc prościej w aplikacjach randkowych i stronach dla singli. Ciągle z nimi pisze i spotyka się. Nie mam nic do tego, żeby znalazła swoją drugą połówkę, ale nie w taki sposób. Przyprowadza ich do domu po zaledwie 1-2 spotkaniach, żeby przedstawić rodzeństwu i opowiada, gdzie pracujemy. Wprowadza ich w życie młodszego rodzeństwa (17 i 18 lat) praktycznie non stop, nie myśląc o żadnych skutkach. Gdy już przestają ją interesować, po prostu ich ignoruje. Już kilka razy przychodzili do pracy młodszej siostry, żeby zapytać, co się dzieje i dlaczego mama się nie odzywa. Mama dużo pracuje, ale każdą wolną chwilę spędza na spotykaniu się z mężczyznami, rozmowach telefonicznych bądź siedzi wlepiona w telefon i odpisuje na wiadomości na portalach. Martwię się o nią coraz bardziej, ponieważ odtrąca swoją rodzinę na rzecz obcych ludzi, a do tego jeździ do nich nawet poza miasto i to sama. Nawet na spotkaniach rodzinnych siedzi w telefonie i nie da się jej odciągnąć. Wszystkie wartości, których nas nauczyła, nagle sama łamie a co najważniejsze okłamuje nas. Próbowałam wiele razy porozmawiać z nią i poprosić, żeby trochę zwolniła, ale za każdym razem używa argumentu, że ja i moje rodzeństwo mamy drugą połówkę a ona nie i tym kończy rozmowę. Chciałabym jej pomóc, żebyśmy byli bezpieczni a przede wszystkim ona. Mój tata zmarł (był alkoholikiem), mama przeszła przez raka, jej mama zawsze widziała tylko jej brata, który popełnił samobójstwo, a teraz jeszcze rozpad drugiego małżeństwa przez alkoholizm ojczyma. Jak mogę jej pomóc?
Jak pogodzić żałobę po śmierci bliskiego z pracą i codziennością?
Cześć, piszę tutaj, bo nie potrafię sobie poradzić z tym, co czuję. Mój dziadek niedawno zmarł. Odszedł w cierpieniu i mam wrażenie, że wszystko stało się zbyt szybko. Był dla mnie kimś bardzo bliskim - domem. Od jego śmierci czuję ogromny smutek i pustkę. Myśl o tym, że już go nie zobaczę, strasznie boli. Nie mogę się pogodzić z tym, że tak cierpiał przed odejściem — to mnie prześladuje. Staram się normalnie funkcjonować, ale wciąż wracam myślami do ostatnich chwil i łzy same napływają do oczu. Nie potrafię patrzeć na jego zdjęcia. Każde jedno przypomina mi, jak bardzo go brakuje - kiedy widzę jego uśmiech. To strasznie boli. Chciałabym cofnąć czas i zrobić wszystko aby był szybciej zdiagnozowany. Może to by go uratowało. Od tego czasu w ogóle nie potrafię się skupić. W pracy wszystko mi się sypie, trudno mi zebrać myśli i wykonywać nawet proste rzeczy. Mam wrażenie, że funkcjonuję jakby obok – niby jestem, ale nic do mnie nie dociera... :( Nie wiem, jak pogodzić życie w pracy z żałobą. Dochodzi do tego wiecznie niezadowolony szef, który był nawet zdziwiony i niezadowolony, że biorę cały dzień wolnego w dzień pogrzebu! Życie mi się sypie i to właśnie czuję!
Całe życie wstyd mi za zachowanie rodziców.
Całe życie wstyd mi za rodziców. Oni nie rozmawiają, tylko się przekrzykują. W sklepie potrafią tylko kłócić o coś i obrażać. Poza tym matka nie jest zbyt mądra, a ojciec wydziera się za wszystko i dla mnie to istny wariat. Na skutek ich zachowań zepsuli mi reputację. Mieszkając przez większość życia z nimi i nad nimi, sąsiedzi często słyszeli ojca, który wyzywał mnie albo krytykował (nieważne było za co, tylko słyszeli "leń" albo "nierób"). Nic nie było prawdą, no ale ludzie stali przy oknach i śmiali się ze mnie. Do dziś raczej nie ojciec i matka, tylko ja nie jestem w poważaniu i mnie nie szanują. Jestem osobą zupełnie inną od nich, wykształconą, pracowitą itd. Do dziś ojciec potrafi wydziera się i oczywiście po opinii obrywa się mi.
Proszę mi wyjaśnić dlaczego nikt nie przyczepi się do niego? Ewentualnie słyszę "jest troszkę nerwowy"... Szok. Jako dziecko marzyłam, żeby przymusowo go zaczęli leczyć
Co zrobić po drugiej próbie samobójczej i jak poradzić sobie z reakcjami rodziców?
Miałam próbę samobójczą(to była moja druga) dwa dni temu. Wie tylko o tym moja przyjaciółka. Przedawkowałam leki na spanie. Nic mi sie nie stało. Może poza tym ze byłam trochę ospała, kręciło mi się w głowie i nie potrafiłam się skupić. Nie wiem co mam robić. Boję sie reakcji mamy. A ojciec w ogóle nie może się dowiedzieć. A ciężko będzie to przed nim ukrywać.
Podejrzewam, że członek mojej rodziny ma zaburzenia osobowości.
Witam. Podejrzewam, że członek mojej rodziny ma zaburzenia osobowości. Zawsze popada ze skrajności w skrajność - depresję (wmawianie sobie chorób, niewychodzenie z domu) albo nadpobudzenie (nadmierna aktywność w mediach społecznościowych, wypisywanie wiadomości i wymuszanie spotkań z osobami spoza grona bliskich znajomych). Każda konfrontacja kończy się krzykiem, obrażeniem się i traktowaniem drugiej osoby jak wroga. Zastanawiam się, jak można pomóc osobie w takiej sytuacji. Z góry dziękuję za odpowiedź.
