Odpowiedz jako specjalista
WsteczDlaczego mam coraz gorsze wyniki w nauce?
Dzień dobry
Piszę w sprawie problemów z nauką w klasach 1-3 oceny miałam bardzo dobre i dostawałam na koniec roku książkę za dobre wyniki, później z czasem było coraz gorzej, z maturą również pierwsze zdałam język polski później za rok zdałam angielski i natomiast matematykę pisałam poprawkę i nie zdałam i teraz mam problemy z podstawową matematyką, angielskim i mam ubogie słownictwo.
Justyna
2 lata temu
Witold Bomba
Witam,
Pogorszenie funkcji poznawczych takich jak Pani tutaj opisuje bywa wynikiem nadmiernego przepracowania, wypalenia lub nawet stanów depresyjnych. Warto to sprawdzić u specjalisty psychologa klinicznego, ale bardzo ważne jest również zadbanie o odpowiedni odpoczynek (nie tylko fizyczny, ale też emocjonalny, intelektualny czy sensoryczny). Dodawanie sobie wymagań bez zadbania o własne potrzeby na dłuższą metę jest drogą do pogorszenia funkcjonowania.
Ludzie najczęściej działają jak smartfon - jak jest rozładowany to nawet najlepszy nie będzie funkcjonował jak należy. Dopiero naładowany potrafi dać z siebie to co najlepsze.
Miłego dnia,
Witek Bomba
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Iwona Rapa
Dzień dobry. Proszę skonsultować się z psychologiem, który rozszerzy wywiad i poszuka przyczyn trudności. Jest tu zbyt mało informacji, by móc napisać coś więcej. Jednocześnie rozumiem, że to generuje niepokój, negatywne myślenie, dlatego warto szukać pomocy. Pozdrawiam
2 lata temu
Michał Kłak
Justyno,
Jeśli doświadczasz obecnie trudności w nauce, należy udać się do lokalnej Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej, która pomoże w określeniu trudności. Identyfikacja tego typu problemów należy do jej zadań. O namiary na taką poradnię, pod którą podlega szkoła należy zapytać wychowawcę, pedagoga lub psychologa szkolnego. Przyczyn trudności może być wiele. Przejście z klasy 3 do 4 jest dość dużym skokiem, kolejnym są klasy 7-8. Dochodzą nowe przedmioty, więcej nauczycieli, różne oczekiwania, którym czasem ciężko sprostać. Udanie się do poradni będzie jednak dobrym krokiem.
Pozdrawiam!
2 lata temu
Martyna Tomczak-Wypijewska
Dzień Dobry
Wyobrażam sobie, że to z czym Pani się mierzy jest bardzo trudne, niezrozumiałe, może wywoływać dużo frustracji. Dlatego zdecydowanie warto poszerzyć perspektywę i poszukać przyczyn takich trudności. Warto udać się do psychologa, który zrobi wywiad (pozadaje dużo różnych pytań), zbada funkcje poznawcze (za pomocą różnych testów z zadaniami do wykonania) i z tymi informacjami pokieruje Panią gdzie można szukać wsparcia.
Trzymam kciuki,
Martyna Tomczak- Wypijewska, psycholog, psychoterapeuta poznawczo- behawioralny
2 lata temu
Zobacz podobne
Jestem matką 3 dorosłych synów. Nie pracowałam, zajmowałam się domem i dziećmi.
Jestem matką 3 dorosłych synów. Nie pracowałam, zajmowałam się domem i dziećmi. Syn najstarszy bardzo dobrze się ma. Zerwał ze mną i z domem kontakt, nawet z siostrą 17 lat. Później odciągnął dwóch kolejnych synów. Mnie od 4 lat nic nie cieszy. Straciłam apetyt, chęć życia. Każdy dzień to straszna sprawa. Najgorsze, że od 4 lat ciągle płaczę i tęsknię. Nie mogę mówić o nich normalnie, bo zaraz płacz. Jak widzę młodych mężczyzn w ich wieku, zaraz płaczę. Wykańcza mnie ta sytuacja. Tęsknię też za wnukiem, którego mam u najstarszego syna. Nawet, jak ich tata zachorował poważnie, nie chcieli pomocy, interweniowali znajomi. Pomógł jeden, jako wysłannik. Mają niestrudzone serca. Ja nie rozumiem sytuacji, bo żyłam dla dzieci ,kochałam. Chodziły do dobrych szkół. Mąż pracował do nocy. Nawet z nim nie chcą kontaktu. Ja z nerwów mam problemy jelitowe, jestem bardzo, bardzo nerwowa. Widzę, że mnie ta sytuacja niszczy. Byłam u psychiatry, stwierdził syndrom żaloby. Co robić? Nie stać mnie na wizyty, bo mam naprawdę poważnie chorego męża i córkę, która potrzebuje wsparcia. Pozdrawiam
Jak radzić sobie z fałszywymi oskarżeniami ze strony rodzica?
Mama oskarża mnie o coś, czego ja nie robię: o to, że rzekomo donoszę do rodziny na to, co się dzieje u nas w domu, a przez to myślę, że mama mi nie ufa, stąd te oskarżenia.
Co robić?
Czuję, że jestem bardzo wrażliwa i żyję ze stresem na codzień, przez co mam nawyk skubania skóry, paznokci, bujania się na krześle. Nie wiem czy mam wskazania do terapii? Nie chcę kogoś angażować bezpodstawnie.
Dzień dobry, szczerze mówiąc nie wiem jak zacząć tę wiadomość (może być to trochę specyficzne), ale ostatnio zaczęłam zastanawiać się nad nawykami, które mam odkąd byłam dzieckiem. Od wielu lat zmagam się z powracającym "skubaniem" ust czy paznokci albo skórek wokół nich. Próbowałam już kilkukrotnie się ich wyzbyć, ale szczerze mówiąc, nic nie działa. Czasem nie zdaję sobie sprawy, że to robię, np. w trakcie czytania. Podobnie było z "bujaniem" się do przodu i tyłu podczas siedzenia, chociaż ostatnio zdarza się to rzadziej albo z potrzebą chodzenia w kółko w pokoju, kiedy czymś się stresuję. Dodam, że jestem w wieku nastoletnim i chcąc, nie chcąc muszę przyznać, że jestem dosyć wrażliwa? Bardzo mocno przeżywam emocje i stres towarzyszy mi niemal codziennie. Nie pomaga w tym fakt, że jestem raczej zamknięta w sobie i otwieranie czy nawiązywanie relacji nie jest dla mnie czymś prostym. Czasem odnoszę wrażenie, że potrafię porozmawiać z bardzo małym gronem osób, chociaż i wtedy jest to trudne, gdyż nie chcę zabrzmieć dziwnie ze względu na swoją pamięć do nwm "dziwnych" szczegółów.
Ta dosyć długa wypowiedź miała zobrazować trochę to jak wygląda moja sytuacja. Chciałabym pójść do specjalisty, w związku z tym, co napisane jest wyżej, aczkolwiek nie jestem pewna czy mam ku temu wskazania. Nie chcę bowiem i trochę boję się, że zaangażuje w to osoby wokół mnie, a później okaże się, że było to bezpodstawne.
Dziękuję za każdą odpowiedź
Jak wspierać dziecko z lękiem przed szkołą?
Coraz częściej zauważam, że moja córka naprawdę boi się chodzić do szkoły, co mnie martwi. Każdego ranka ten lęk wydaje się rosnąć, a próby uspokojenia pomagają tylko na krótko.
Rozmawiałam z dzieckiem o jej uczuciach i obawach, ale często się wycofuje albo mówi, że nie wie dokładnie, co ją przeraża. Czy ktoś mógłby mi polecić metody, które pozwolą mi lepiej zrozumieć te lęki? Czy warto porozmawiać o tym z nauczycielem? Co mu powiedzieć?
Zosia ma koleżanki, nawet jedną najlepszą, więc to raczej nie w tym problem.
Jak pomóc jej odzyskać pewność siebie, by przestała płakać?
Chcę ją wspierać, ale też nie przygnieść opiekuńczością.
Będę wdzięczna za każdą radę i wskazówkę.
Mam problem, jestem w czasie leczenia na depresję i mam ochotę znów się pociąć.
Mam problem, jestem w czasie leczenia na depresję i mam ochotę znów się pociąć. Co mam zrobić, żeby nie myśleć o tym? A i dodam, że nikt mnie nie lubi.
