Odpowiedz jako specjalista
WsteczPsychoterapia ericksonowska - zasady działania i skuteczność terapii
Na czym polega i czy jest skuteczna psychoterapia ericksonowska ?
Mateusz
Tomasz Pisula
Dzień dobry Panie Mateuszu,
Nie chciałbym odwoływać się do terapii ericksonowskiej, natomiast badania jednoznacznie wskazują, że większość terapii ma podobny efekt. Wynika to z tego, że tym, co leczy w terapii, jest relacja terapeutyczna, a nie sam rodzaj terapii czy konkretne techniki. Ta relacja to przede wszystkim to, jak Pan się czuje przy terapeucie, jak mu Pan ufa oraz jak ciężko może Pan pracować podczas terapii.
Tutaj moje krótkie nagranie dotyczące sukcesu leczenia w psychoterapii.
https://www.facebook.com/reel/736319305510302/?s=single_unit
Powodzenia!:)
Tomasz Pisula
Psycholog, psychoterapeuta
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Katarzyna Konieczna
Psychoterapia ericksonowska to podejście oparte na pracy Miltona H. Ericksona, który wierzył, że każdy człowiek ma w sobie zasoby potrzebne do zmiany. Terapeuta nie narzuca kierunku, lecz pomaga odkryć to, co już jest w środku. Pracuje się przez metafory, obrazy, subtelne sugestie czy pracę z naturalnym transem, czyli lekkim stanem skupienia.
W praktyce ta terapia jest bardzo indywidualna. Nie ma jednego schematu czy gotowej ścieżki. Zamiast analizować problem krok po kroku, terapeuta tworzy doświadczenia, które otwierają dostęp do wewnętrznej mądrości klienta. To podejście łagodne, kreatywne i subtelne a jednocześnie skuteczne.
Aby zrozumieć, jak wygląda taka praca, warto porównać ją z innymi podejściami.
W terapii poznawczo-behawioralnej zwykle angażujemy się w analizowanie myśli i ich zmianę za pomocą konkretnych technik. W podejściu ericksonowskim zamiast analizy można usłyszeć historię, metaforę albo zaproszenie do krótkiego transu, który sam prowadzi klienta w kierunku nowych perspektyw.
W nurcie psychodynamicznym poszukuje się źródła trudności w przeszłych doświadczeniach. Ericksonowski terapeuta również uwzględnia kontekst, ale bardziej interesuje go to, jak klient już kiedyś radził sobie z podobnymi sytuacjami i jak te zasoby mogą pomóc.
W Gestalcie charakterystyczna jest praca wprost, często przez dialog z częściami siebie. U Ericksona ten dialog może pojawić się, ale pod postacią wewnętrznego obrazu lub symbolu bardziej intuicyjnie niż konfrontacyjnie.
TSR stawia na konkretne cele i skalowanie postępów, a Erickson często wybierał pracę wyobrażeniową, w której klient sam odkrywa pierwsze małe ruchy w stronę zmiany.
To podejście jest szczególnie pomocne w pracy z lękiem, stresem, objawami psychosomatycznymi, trudnościami emocjonalnymi czy zmianą nawyków. Jego siła polega na tym, że omija nadmierną kontrolę i sięga do spontanicznej, głębszej warstwy doświadczenia gdzie często znajdują się najbardziej trwałe rozwiązania.
Dorota Mucha
Dzień dobry,
psychoterapia ericksonowska opiera się na założeniu, że każdy człowiek ma w sobie zasoby potrzebne do zmiany, a rolą terapeuty jest pomóc je uruchomić w sposób często subtelny i dostosowany do osoby. Stosuje się w niej metafory, hipnoterapię, pracę z wyobraźnią i różne niestandardowe interwencje, które mają omijać sztywne schematy i docierać do głębszego poziomu doświadczeń. Dla wielu osób jest skuteczna, szczególnie gdy ktoś potrzebuje bardziej elastycznej, kreatywnej formy pracy.
Pozdrawiam serdecznie, Dorota Mucha
Weronika Wardzińska
Dzień dobry,
Psychoterapia ericksonowska to bardzo elastyczna forma terapii, która skupia się na Pani mocnych stronach i naturalnych zasobach, a nie tylko na problemach. Terapeuta dopasowuje sposób pracy do Pani osobowości i potrzeb, korzystając m.in. z metafor, historii, krótkich ćwiczeń czy pracy z wyobraźnią. Celem jest znalezienie takich rozwiązań, które będą naprawdę pasowały do Pani życia. Uważa się ją za skuteczną w pracy z lękiem, stresem, obniżonym nastrojem, trudnościami emocjonalnymi oraz w sytuacjach życiowych kryzysów. Sprawdza się szczególnie wtedy, gdy ktoś chce pracować w sposób łagodny, praktyczny i skoncentrowany na przyszłości, a nie na długim analizowaniu przeszłości. Jeśli zależy Pani na terapii, która pomaga odkryć własne możliwości i krok po kroku wprowadzać realną zmianę, podejście ericksonowskie może być dobrą opcją.
Pozdrawiam serdecznie,
Weronika Wardzińska
Weronika Jeka
Psychoterapia ericksonowska opiera się w głównej mierze na założeniu, że każdy człowiek ma w sobie zasoby potrzebne do zmiany i że trzeba tylko pomóc je uruchomić. Terapeuta nie skupia się na analizowaniu problemu, tylko na tym, co może pomóc tu i teraz. Często wykorzystuje metafory, opowieści.
Dobrze sprawdza się u osób, które wolą konkretne narzędzia, pracę na zasobach i nie czują potrzeby głębokiego wracania do przeszłości. Jeśli ktoś lubi metafory i obrazowe myślenie, to podejście potrafi być bardzo trafne.
Pozdrawiam
Weronika Jeka
Zobacz podobne
Zajęcia TUS dla 20-letniego syna z zespołem Aspergera w Warszawie
Witam,
Syn ma stwierdzony zespół aspergera ma obecnie 20 lat szukamy dla niego zajęć TUS na terenie Warszawy refundowanych .
Proszę o podpowiedź gdzie można taki szukać
Czy psycholog może zawrzeć kontrakt terapeutyczny i pracować tylko ze zdrowymi psychicznie osobami?
Czy to nie dziwne, że psycholog, który nie jest psychoterapeutą, zawiera kontrakt z pacjentem i nazywa go kontraktem terapeutycznym? Czy nie dziwny jest zapis o pracy jedynie ze zdrowymi psychicznie osobami niemającymi problemów z komunikacją? Myślałam, że psycholog właśnie takim osobom ma pomóc... Do tego psycholog nazywa swoje działania terapią i zachęca do cotygodniowych wizyt? Nie wiem, co mam myśleć o tej sytuacji...
Nawroty derealizacji i niepokój w czasie wolnym po terapii OCD i planowanej odstawce leków
Dzień dobry, od kilku miesięcy uznaje się jako wolną od lęku przy OCD, nawet mam w planach odstawkę leków ale ostatnie kilka tygodni sieje u mnie w tej sprawie coraz więcej wątpliwości… W tygodniu funkcjonuje normalnie i chodze wszędzie gdzie mam ochotę albo potrzebę (wcześniej miałam z tym ogromne problemy ze względu na lęk przed wychodzeniem i derealizacje), natomiast w weekendy coraz częściej widzę u mnie jakiś niepokój gdy nie mam czym się stresować, w tygodniu zajmują mnie codzienne obowiązki a gdy mogę wreszcie odetchnąć to czuję się jakoś niespokojnie, gorzej… Mam pojedyncze epizody derealizacji których dawno nie miałam i mimo znania schematu nie wiem czemu akurat pojawia się w momencie gdy np jadę w znajome miejsca albo robię coś co jest dla mnie codziennością… nie wywołuje to już u mnie lęku ale bardziej martwi mnie czemu się znowu pojawia :( Jest na to jakieś wytłumaczenie patrząc na to ze pojawia się właśnie w sytuacjach spokoju i gdy nie mam nic na głowie?? Mam wrażenie że źle funkcjonuje bez stresu a jednak tak być nie powinno, mimowolnie chyba zamieniłam sobie lęk na codzienny stres, który też zajmuje dużo przestrzeni w głowie… jak mogę sobie z tym poradzić?? Na prawdę nie podoba mi się taki nawrót bez żadnych konkretnych powodów, w zasadzie zakończyłam terapię na tym tle i nawet jakbym chciała wrócić z taką mało pilną sprawą to realnie nie mam dla siebie czasu w ciągu tygodnia plus chciałabym zobaczyć czy umiem to załatwić sama bez powrotu do starych tematów tak na żywo…
Samookaleczanie a związek z morsowaniem- mózg reaguje w ten sam sposób. Czy takie osoby powinny morsować?
Witam, od pewnego czasu nurtuje mnie dosyć nietypowa sprawa związana z samookaleczaniem, ale i całkiem popularnym w tym czasie morsowaniem. Podczas samookaleczania chodzi głównie o to, aby ból fizyczny odwrócił naszą uwagę od bólu psychicznego, podobne działanie możemy zaobserwować w trakcie wchodzenia do zimnej wody, gdy nasz mózg się "wyłącza". Zastanawia mnie zatem fakt czy osoby mające problem z samookaleczaniem powinny morsować? W praktyce występuje co prawda skok endorfin podczas morsowania, lecz z własnego doświadczenia wiem, że jeśli człowiek odpowiednio skupi się na bólu, to nie będzie miał on większego znaczenia.
Przeniesienie w psychoterapii: granica między emocjami a racjonalnym wnioskowaniem
Dzień dobry, chciałabym zapytać o pojęcie przeniesienia w psychoterapii. Zastanawiam się, gdzie przebiega granica między przeniesieniem a zwykłym, racjonalnym wnioskowaniem na podstawie prawdopodobieństwa. Przykładowo: jeśli zakładam, że terapeuta najprawdopodobniej ma smartfona, a nie telefon z 2006 roku z przyciskami, to wydaje mi się, że jest to raczej wniosek oparty na realiach społecznych i statystycznym prawdopodobieństwie, a nie przeniesienie. Podobnie, jeśli na podstawie kilku cech społecznych lub światopoglądowych uznaję pewne zachowania za bardziej lub mniej prawdopodobne — czy to nadal jest racjonalna analiza, czy może już być traktowane jako przeniesienie? Czy dobrze rozumiem, że przeniesienie zaczyna się raczej wtedy, gdy do takich hipotez dopisuję silne znaczenie emocjonalne, np. zakładam, że dana osoba będzie mną gardzić, oceniać mnie albo reprezentuje ludzi, którzy mnie kiedyś odrzucali? Chciałabym lepiej zrozumieć, czy samo szacowanie prawdopodobieństwa na podstawie danych społecznych może być uznane za przeniesienie, czy dopiero emocjonalna reakcja i przypisywanie intencji konkretnej osobie.
