Odpowiedz jako specjalista
WsteczPsychoterapia ericksonowska - zasady działania i skuteczność terapii
Na czym polega i czy jest skuteczna psychoterapia ericksonowska ?
Mateusz
4 miesiące temu
Tomasz Pisula
Dzień dobry Panie Mateuszu,
Nie chciałbym odwoływać się do terapii ericksonowskiej, natomiast badania jednoznacznie wskazują, że większość terapii ma podobny efekt. Wynika to z tego, że tym, co leczy w terapii, jest relacja terapeutyczna, a nie sam rodzaj terapii czy konkretne techniki. Ta relacja to przede wszystkim to, jak Pan się czuje przy terapeucie, jak mu Pan ufa oraz jak ciężko może Pan pracować podczas terapii.
Tutaj moje krótkie nagranie dotyczące sukcesu leczenia w psychoterapii.
https://www.facebook.com/reel/736319305510302/?s=single_unit
Powodzenia!:)
Tomasz Pisula
Psycholog, psychoterapeuta
4 miesiące temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Katarzyna Konieczna
Psychoterapia ericksonowska to podejście oparte na pracy Miltona H. Ericksona, który wierzył, że każdy człowiek ma w sobie zasoby potrzebne do zmiany. Terapeuta nie narzuca kierunku, lecz pomaga odkryć to, co już jest w środku. Pracuje się przez metafory, obrazy, subtelne sugestie czy pracę z naturalnym transem, czyli lekkim stanem skupienia.
W praktyce ta terapia jest bardzo indywidualna. Nie ma jednego schematu czy gotowej ścieżki. Zamiast analizować problem krok po kroku, terapeuta tworzy doświadczenia, które otwierają dostęp do wewnętrznej mądrości klienta. To podejście łagodne, kreatywne i subtelne a jednocześnie skuteczne.
Aby zrozumieć, jak wygląda taka praca, warto porównać ją z innymi podejściami.
W terapii poznawczo-behawioralnej zwykle angażujemy się w analizowanie myśli i ich zmianę za pomocą konkretnych technik. W podejściu ericksonowskim zamiast analizy można usłyszeć historię, metaforę albo zaproszenie do krótkiego transu, który sam prowadzi klienta w kierunku nowych perspektyw.
W nurcie psychodynamicznym poszukuje się źródła trudności w przeszłych doświadczeniach. Ericksonowski terapeuta również uwzględnia kontekst, ale bardziej interesuje go to, jak klient już kiedyś radził sobie z podobnymi sytuacjami i jak te zasoby mogą pomóc.
W Gestalcie charakterystyczna jest praca wprost, często przez dialog z częściami siebie. U Ericksona ten dialog może pojawić się, ale pod postacią wewnętrznego obrazu lub symbolu bardziej intuicyjnie niż konfrontacyjnie.
TSR stawia na konkretne cele i skalowanie postępów, a Erickson często wybierał pracę wyobrażeniową, w której klient sam odkrywa pierwsze małe ruchy w stronę zmiany.
To podejście jest szczególnie pomocne w pracy z lękiem, stresem, objawami psychosomatycznymi, trudnościami emocjonalnymi czy zmianą nawyków. Jego siła polega na tym, że omija nadmierną kontrolę i sięga do spontanicznej, głębszej warstwy doświadczenia gdzie często znajdują się najbardziej trwałe rozwiązania.
4 miesiące temu
Dorota Mucha
Dzień dobry,
psychoterapia ericksonowska opiera się na założeniu, że każdy człowiek ma w sobie zasoby potrzebne do zmiany, a rolą terapeuty jest pomóc je uruchomić w sposób często subtelny i dostosowany do osoby. Stosuje się w niej metafory, hipnoterapię, pracę z wyobraźnią i różne niestandardowe interwencje, które mają omijać sztywne schematy i docierać do głębszego poziomu doświadczeń. Dla wielu osób jest skuteczna, szczególnie gdy ktoś potrzebuje bardziej elastycznej, kreatywnej formy pracy.
Pozdrawiam serdecznie, Dorota Mucha
4 miesiące temu
Weronika Wardzińska
Dzień dobry,
Psychoterapia ericksonowska to bardzo elastyczna forma terapii, która skupia się na Pani mocnych stronach i naturalnych zasobach, a nie tylko na problemach. Terapeuta dopasowuje sposób pracy do Pani osobowości i potrzeb, korzystając m.in. z metafor, historii, krótkich ćwiczeń czy pracy z wyobraźnią. Celem jest znalezienie takich rozwiązań, które będą naprawdę pasowały do Pani życia. Uważa się ją za skuteczną w pracy z lękiem, stresem, obniżonym nastrojem, trudnościami emocjonalnymi oraz w sytuacjach życiowych kryzysów. Sprawdza się szczególnie wtedy, gdy ktoś chce pracować w sposób łagodny, praktyczny i skoncentrowany na przyszłości, a nie na długim analizowaniu przeszłości. Jeśli zależy Pani na terapii, która pomaga odkryć własne możliwości i krok po kroku wprowadzać realną zmianę, podejście ericksonowskie może być dobrą opcją.
Pozdrawiam serdecznie,
Weronika Wardzińska
4 miesiące temu
Weronika Jeka
Psychoterapia ericksonowska opiera się w głównej mierze na założeniu, że każdy człowiek ma w sobie zasoby potrzebne do zmiany i że trzeba tylko pomóc je uruchomić. Terapeuta nie skupia się na analizowaniu problemu, tylko na tym, co może pomóc tu i teraz. Często wykorzystuje metafory, opowieści.
Dobrze sprawdza się u osób, które wolą konkretne narzędzia, pracę na zasobach i nie czują potrzeby głębokiego wracania do przeszłości. Jeśli ktoś lubi metafory i obrazowe myślenie, to podejście potrafi być bardzo trafne.
Pozdrawiam
Weronika Jeka
4 miesiące temu
Zobacz podobne
Proszę o odpowiedź na nurtujące mnie pytanie. Hipnoterapia a DDA - czy warto próbować?
Trichotillomania. Jak sobie z nią radzić, czy da się ją w jakiś sposób wyleczyć? Jest to bardzo męczące, ponieważ wlosy wyrywam tak na prawdę cały czas. Najczęściej, gdy mi się nudzi. Nie wiem co mam z tym zrobić i z kim o tym porozmawiać.
Czy krytyka rodzica przez psychologa dziecięcego podczas wizyty jest zgodna ze standardami zawodowymi?
Dzień dobry, Niedawno miałem wizytę wraz z żoną u psycholog dziecięcej razem z moją trzyletnią córką, ponieważ ma ona trudności w nawiązywaniu relacji z rówieśnikami. Była to pierwsza wizyta. Niestety, podczas spotkania psycholog, zamiast skupić się na dziecku, koncentrowała się głównie na mnie i zaczęła mnie krytykować. Już po kilku pytaniach stwierdziła, że nie potrafię udzielać konkretnych odpowiedzi, odpowiadam wymijająco, a w moim postępowaniu wobec córki brak jest konsekwencji. Twierdziła również, że zbyt rozczulam się nad dzieckiem. Moim zdaniem moje obecne reakcje emocjonalne mogą wynikać z tego, że gdy moja córka była niemowlęciem, zakrztusiła się i ledwo udało się ją odratować, co bardzo emocjonalnie przeżyłem. Na moje pytania dotyczące postępowania w konkretnych sytuacjach psycholog odpowiadała w sposób wybuchowy i sugerowała, że jako ojciec powinienem wiedzieć, jak postępować. Dodatkowo psycholog komentowała postawę dziadka mojej córki, twierdząc, że za bardzo ją rozpieszcza. W mojej opinii dziadek jest osobą upartą, która rzadko zmienia zdanie, a więc trudno mu wytłumaczyć lub przekonać go do zmiany zachowania. Psycholog stwierdziła również, że pod płaszczykiem uprzejmości jestem podobny do mojego ojca – pełen agresji i zaborczości,upartości której nie okazuję na zewnątrz, a otoczenie może postrzegać mnie jako miłego a w głębi i tak jestem inny. Stwierdziła że ma 35 lat doświadczenia i nie jeden taki przypadek jak ja zna. Ponadto podczas wizyty powiedziała mojej żonie, że nie zdziwi się, jeśli wkrótce pojawię się u niej z innym partnerem. Chciałbym zapytać, czy takie zachowanie psychologa wobec rodzica jest właściwe i zgodne ze standardami zawodowymi. Rozumiem, że psycholog musi ocenić sytuację rodzinną, aby prawidłowo zdiagnozować problem dziecka, jednak moja wizyta miała na celu uzyskanie wskazówek, jak postępować z córką, a nie ocenę mojej osoby czy relacji rodzinnych. Chciałbym nadmienić, że w związku z wcześniejszą depresją korzystałem już z wizyt u psychologów, które przebiegały w profesjonalnej atmosferze – najpierw przeprowadzany był dogłębny wywiad, a następnie spokojna i rzeczowa analiza sytuacji. Najbardziej niepokoi mnie nerwowe i krytyczne nastawienie psychologa wobec mnie oraz brak konkretnego wsparcia w kwestii wychowania córki. Moja żona rozważa kolejną wizytę u tej samej psycholog, jednak uważam, że warto rozważyć zmianę specjalisty. Będę wdzięczny za informację, czy tego typu zachowanie psychologa mieści się w standardach zawodowych i jak najlepiej postąpić w tej sytuacji.
Czy psychoterapia jest ciężką pracą dla Klienta? Jeśli tak - co jest w tym ciężkiego?
Czy nazywanie psychoterapii z certyfikowanym psychoterapeutą ciężką pracą pokrywa się z prawdą? Jeśli tak, to co w tej pracy jest ciężkie?
Uczęszczam na terapię, jednak oczekiwałem większej poprawy.
Witam, mam 28 lat i od 6 miesięcy uczęszczam na terapię w nurcie psychodynamicznym. Zdecydowałem się, ponieważ mam problem z poczuciem własnej wartości ,które praktycznie nie istnieje,z nieśmiałością,z samoakceptacją oraz nie potrafię nawiązywać relacji z płcią przeciwną - jestem w tym po prostu tragiczny. Zauważyłem u siebie, że podczas sesji często mam problem z koncentracją oraz tak jakbym się "wyłączał", przez co często nie pamiętam niektórych fragmentów sesji czy też mam poczucie, że nie przykładam się wystarczająco, co powoduje u mnie frustrację i poczucie, że nigdy nie będę w stanie niczego zmienić w sobie czy swoim życiu. Widzę po tych 6 miesiącach pewne zmiany na lepsze, jednak miałem nadzieję, że po takim czasie będę w innym miejscu niż jestem i tu ponownie pojawią się strach, że wszystko to jest na nic, bo nic się nie zmieni. Nie mam problemu z chodzeniem na wizyty, w dniu wizyty wszystko jest jej podporządkowane oraz lubię rozmowy z moją terapeutką, jednak coraz częściej pojawia się w głowie myśl czy to ma sens, czy dam radę, czy może jestem tak niereformowalny, że i tak przeze mnie nic z tego nie wyjdzie. Z drugiej strony wiem, że jeśli zrezygnuje to popełnię ogromny błąd. Nie wiem o co chodzi czy też co się dzieje i co z tym robić, proszę o jakieś porady. Dziękuję
