Odpowiedz jako specjalista
WsteczSymptomy traum dziecięcych, których nie pamiętamy
Skąd mogę wiedzieć czy wyparłem z pamięci jakąś traumę z dzieciństwa?
Har
2 lata temu
Zofia Kardasz-Parker
Dzień dobry,
do treści nieświadomych czy wypartych najbezpieczniej i najlepiej jest dochodzić podczas procesu psychoterapii.
Ciężko odpowiedzieć na pytanie “skąd mogę wiedzieć”, bo dowiadujemy się o tym dopiero, kiedy sobie te treści uświadamiamy.
Pozdrawiam serdecznie
Zofia Kardasz
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Katarzyna Waszak
Dzień dobry!
Przeżycie traumy zwykle pozostawia jakieś objawy (np. bezsenność, lęki, dysocjacja, trudności w nawiązywaniu bliskich relacji). Być może doświadcza Pan jakiegoś cierpienia, trudności, coś Pana niepokoi w zachowaniu. Jeśli wiedzie Pan satysfakcjonujące życie, ma dobrą relację z sobą, co przekłada się na relacje z drugim człowiekiem, dlaczego Pan tego docieka. Co się stało, że akurat w teraz pojawia się takie pytanie? Zachęcam do refleksji. Traumy są bolesnym doświadczeniem, które może zostać wyparte do nieświadomości. Czasem może się ono przypomnieć w trakcie procesu psychoterapeutycznego.
Pozdrawiam
Katarzyna Waszak
2 lata temu
Justyna Czerniawska (Karkus)
Dzień dobry,
ciężko jednoznacznie odpowiedzieć na zadane pytanie. Przeżyta trauma często pozostawia po sobie jakieś objawy, np. luki w pamięci, bezsenność, koszmary nocne, przeżywanie intensywnych emocji, czy też trudności interpersonalne. Jednak doświadczanie tych objawów jest zależne od jednostki. Jest duże prawdopodobieństwo, że osoba, która przeżyła traumę będzie mieć trudności, w jakimś z wymienionych obszarów życia. Natomiast samo odkrywanie, czy coś było traumą, czy też nie zachodzi w procesie terapeutycznym.
Pozdrawiam serdecznie,
Justyna Karkus - psycholog, psychoterapeuta
2 lata temu
Bożena Nagórska
Pytanie o wyparte traumy jest złożone, ponieważ mechanizm wypierania polega właśnie na tym, że świadomy umysł nie ma dostępu do konkretnych obrazów czy zdarzeń. Jednak trauma, nawet jeśli nie jest zapamiętana w formie „filmu” w głowie, często pozostaje zapisana w ciele, emocjach i automatycznych reakcjach.
Skąd można przypuszczać, że coś takiego miało miejsce? Oto kilka sygnałów:
Luki w pamięci: niepamiętanie całych lat z dzieciństwa np. okresu między 6. a 10. rokiem życia, podczas gdy inne wspomnienia są wyraźne.
Reakcje nieadekwatne do sytuacji: silne napady lęku, złości lub obrzydzenia wywołane przez konkretne zapachy, dźwięki, dotyk lub miejsca, których nie potrafimy racjonalnie wyjaśnić.
Problemy z bliskością i zaufaniem: trudne do zidentyfikowania poczucie zagrożenia w relacjach, mimo braku obiektywnych powodów.
Dysocjacja: poczucie „odłączania się” od własnego ciała lub rzeczywistości w sytuacjach stresowych.
Sny i przebłyski: powracające koszmary lub nagłe, krótkie obrazy, które wywołują silny dyskomfort fizyczny.
Zamiast jednak próbować „wydobyć” wspomnienia na siłę, co może być wtórnie traumatyzujące, w psychoterapii, szczególnie w CBT, skupiamy się na leczeniu obecnych objawów. Jeśli czuje Pan/Pani, że coś z przeszłości kładzie się cieniem na Pana/Pani obecnym życiu, warto udać się do terapeuty traumy. Pamięć może wrócić w bezpiecznym procesie, ale najważniejsze jest to, by nauczyć się zarządzać tym, co czuje Pan/Pani tu i teraz.
Pomyślności
Psycholog Bożena Nagórska
2 miesiące temu
Zobacz podobne
Mam poczucie natręctwa, gdzie wszystko musi być perfekcyjne, aż ja poczuję ulgę. Zaburza to moje funkcjonowanie, przyjemności czy redukcję stresu.
Dzień dobry, od dawna mam trudności z czytaniem książek i różnych tekstów. Zajmuje mi to bardzo dużo czasu, a problem polega na natrętnym powtarzaniu w głowie słowa aż do uczucia ulgi i spełnienia, wracanie się do poprzednich zdań z obawy przed ich zapomnieniem czy błędnym odczytaniem. To się dzieje szczególnie na końcu stron, trudniej mi się czyta, wolniej i kilka razy przewracam stronę w tył. Dzieje się to przy książkach, ale i różnych czynnościach, słowach w głowie, które "w głowie" oznaczę sobie jako bardzo ekscytujące, ważne, nie jestem w stanie się zabrać do czynności bez doprowadzenia siebie i otoczenia do perfekcji. Próbowałam wiele rozwiązań, ale nie przynosiły efektów. Przez ten problem, odkładam wiele przyjemności i sposobów na zredukowanie stresu, marnuję bardzo dużo czasu. Nawet dni, które przeznaczę na czytanie czy inne przyjemne czynności, zazwyczaj kończą się na złym samopoczuciu i nie produktywności, a nawet nie udaje mi się wykonać planów. Dochodzi do frustracji, że znajomi mają "więcej" czasu na relaks, a dla mnie przeczytanie książki, niby tak proste, jest męką. Do tego dochodzi szybkie zaspokajanie negatywnych emocji poprzez jedzenie, a późniejsze problemy z wagą i hiperglikemiami reaktywnymi (które są na tle stresowym), do kolejnego stresu, dermatilomanii na całym ciele i okropnego samopoczucia psychicznego i fizycznego... Jeszcze nie znalazłam w Internecie żadnego wyjaśnienia takich objawów, a niestety nie mam możliwości umówienia się do specjalisty. Są chociaż jakieś sposoby, żeby zacząć z pomocą na własną rękę?
Kryzys suicydalny, psycholog nie pomaga.
Witam, mam myśli samobójcze, gdyż od wielu lat mam problemy życiowe, które z roku na rok się nawarstwiają. Nie pomaga mi nic, żadna wizyta u psychologa. Moja sytuacja jest tak trudna, że ludzie płaczą, gdy słyszą moją historię. To jedno wielkie piekło. Czasami czuję, że muszę odebrać sobie życie, bo wyczerpałam już limit cierpienia. Nie wiem, co robić. NIe chcę żyć w takim świecie.
Czuję straszną pustkę.
Czuję straszną pustkę. Cały czas, choć moje życie wcale nie jest wcale ponure, to nawet gdy jestem szczęśliwa, czuję tę przygniatającą pustkę. Próbowałam różnych rzeczy - najpierw wleciały energetyki, później coraz to gorsze używki, ale nic nie pomaga. Próbowałam zakończyć to życie, by zobaczyć, jakie emocje wtedy we mnie wstąpią, ale dalej nic. Miałam ciężkie dzieciństwo, przemoc psychiczna i fizyczna to była codzienność, alkoholizm wszędzie dookoła. Jeśli to ważne, mam 15 lat i czuję, że to zbyt mało, by marnować sobie tak życie. Nie chcę iść na terapię, a i tak rodzice do tego nie dopuszczą.
Poczucie obcości ciała, braku kontroli, autoagresja i wyrzuty sumienia podczas ciąży - pomocy!
Dzień dobry. Jestem w 35. tygodniu ciąży i tak jak cała ciąża przebiegała bez zarzutu, świetnie się czułam psychicznie, bardzo dobrze dogadywaliśmy się z mężem, tak teraz poczułam do siebie totalny wstręt. Głodzę się, próbuje nawet się ciąć... tak jakbym chciała zatrzymać to, co nadchodzi, czyli pojawienie się dziecka. Boję się, że mąż mnie zostawi, bo próbuje mnie we wszystkim wyręczać. Nie wierzę, że "wytrzyma" bycie ojcem, że zaakceptuje moje ciało po porodzie, mimo że naprawdę on staje na głowie żeby się mną zająć. Mam wyrzuty sumienia, że ja i dziecko go ograniczamy w pracy, nauce... Przestałam się do niego odzywać, nie umiem wrócić do rzeczywistości. Sprzątam ponad swoje siły i ciągle płaczę, bo np. nie jestem w stanie czegoś podnieść i czuję, że moje ciało mnie ogranicza. Czy to automatycznie przejdzie kiedy maluszek się urodzi, bo takie "stany" powodują szalejące hormony? Straciłam kontrolę, a byłam doskonale przygotowana i pewna siebie!
Jak podnieść samoocenę po traumie z dzieciństwa związanej z gnębieniem?
Jak poradzić sobie z myślami, że nie można podnieść swojej samooceny (która jest na poziomie dna i 3 metrów mułu), skoro w dzieciństwie było się gnębionym?
