Odpowiedz jako specjalista
WsteczSymptomy traum dziecięcych, których nie pamiętamy
Skąd mogę wiedzieć czy wyparłem z pamięci jakąś traumę z dzieciństwa?
Har
2 lata temu
Zofia Kardasz-Parker
Dzień dobry,
do treści nieświadomych czy wypartych najbezpieczniej i najlepiej jest dochodzić podczas procesu psychoterapii.
Ciężko odpowiedzieć na pytanie “skąd mogę wiedzieć”, bo dowiadujemy się o tym dopiero, kiedy sobie te treści uświadamiamy.
Pozdrawiam serdecznie
Zofia Kardasz
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Katarzyna Waszak
Dzień dobry!
Przeżycie traumy zwykle pozostawia jakieś objawy (np. bezsenność, lęki, dysocjacja, trudności w nawiązywaniu bliskich relacji). Być może doświadcza Pan jakiegoś cierpienia, trudności, coś Pana niepokoi w zachowaniu. Jeśli wiedzie Pan satysfakcjonujące życie, ma dobrą relację z sobą, co przekłada się na relacje z drugim człowiekiem, dlaczego Pan tego docieka. Co się stało, że akurat w teraz pojawia się takie pytanie? Zachęcam do refleksji. Traumy są bolesnym doświadczeniem, które może zostać wyparte do nieświadomości. Czasem może się ono przypomnieć w trakcie procesu psychoterapeutycznego.
Pozdrawiam
Katarzyna Waszak
2 lata temu
Justyna Czerniawska (Karkus)
Dzień dobry,
ciężko jednoznacznie odpowiedzieć na zadane pytanie. Przeżyta trauma często pozostawia po sobie jakieś objawy, np. luki w pamięci, bezsenność, koszmary nocne, przeżywanie intensywnych emocji, czy też trudności interpersonalne. Jednak doświadczanie tych objawów jest zależne od jednostki. Jest duże prawdopodobieństwo, że osoba, która przeżyła traumę będzie mieć trudności, w jakimś z wymienionych obszarów życia. Natomiast samo odkrywanie, czy coś było traumą, czy też nie zachodzi w procesie terapeutycznym.
Pozdrawiam serdecznie,
Justyna Karkus - psycholog, psychoterapeuta
2 lata temu
Bożena Nagórska
Pytanie o wyparte traumy jest złożone, ponieważ mechanizm wypierania polega właśnie na tym, że świadomy umysł nie ma dostępu do konkretnych obrazów czy zdarzeń. Jednak trauma, nawet jeśli nie jest zapamiętana w formie „filmu” w głowie, często pozostaje zapisana w ciele, emocjach i automatycznych reakcjach.
Skąd można przypuszczać, że coś takiego miało miejsce? Oto kilka sygnałów:
Luki w pamięci: niepamiętanie całych lat z dzieciństwa np. okresu między 6. a 10. rokiem życia, podczas gdy inne wspomnienia są wyraźne.
Reakcje nieadekwatne do sytuacji: silne napady lęku, złości lub obrzydzenia wywołane przez konkretne zapachy, dźwięki, dotyk lub miejsca, których nie potrafimy racjonalnie wyjaśnić.
Problemy z bliskością i zaufaniem: trudne do zidentyfikowania poczucie zagrożenia w relacjach, mimo braku obiektywnych powodów.
Dysocjacja: poczucie „odłączania się” od własnego ciała lub rzeczywistości w sytuacjach stresowych.
Sny i przebłyski: powracające koszmary lub nagłe, krótkie obrazy, które wywołują silny dyskomfort fizyczny.
Zamiast jednak próbować „wydobyć” wspomnienia na siłę, co może być wtórnie traumatyzujące, w psychoterapii, szczególnie w CBT, skupiamy się na leczeniu obecnych objawów. Jeśli czuje Pan/Pani, że coś z przeszłości kładzie się cieniem na Pana/Pani obecnym życiu, warto udać się do terapeuty traumy. Pamięć może wrócić w bezpiecznym procesie, ale najważniejsze jest to, by nauczyć się zarządzać tym, co czuje Pan/Pani tu i teraz.
Pomyślności
Psycholog Bożena Nagórska
4 miesiące temu
Zobacz podobne
Czuję, że potrzebuję psychoterapii, jednak nie wiem gdzie oraz jaka byłaby najlepsza? Byłam adoptowana, mimo że widziałam miłość, mam w sobie pewną pustkę i niespełnienie.
Dzień dobry! Mam 23 lata i już od jakiegoś czasu przymierzam się do pójścia na psychoterapię, ale w sumie zawsze na koniec stwierdzam, że przecież sobie poradzę lub powstrzymują mnie względy finansowe. Byłam adoptowana w wieku 2 lat( wiem, że spotkało mnie wielkie szczęście), ale mam w sobie jakąś pustkę... Doświadczyłam wielu wyrazów miłości, ale także strachu, kontroli, ciągłej próby dopasowania się ze strachu przed odrzuceniem. Kocham moją rodzinę i jestem za nią baardzo wdzięczna, ale zawsze czułam się i czuję inna praktycznie pod każdym względem. Niedługo kończę studia i dopada mnie też kryzys związany z dalszą ścieżką mojego życia. Z jednej strony mam poczucie, że jestem dość mocno świadoma siebie i mogę to jakoś przezwyciężyć sama, ale z drugiej coraz częściej wieczorny natłok myśli i przeczących sobie emocji nie daje mi spokoju. Od kilku lat mam też problemy ze wstawaniem( tarczyca już uregulowana)- ale nadal najlepiej bym ciągle spała, bo non stop czuję się zmęczona. W wolnym czasie od zajęć i pracy nie mogę się zabrać za nic produktywnego- co prowadzi do późniejszych wyrzutów sumienia- i tak zataczam kółka z tygodnia na tydzień. Doszłam do momentu, że uświadomiłam sobie, że potrzebuję pomocy, bo jeśli nie przepracuję siebie, nie będę mogła w swojej pracy zawodowej dobrze wspierać innych. Jaka forma terapii byłaby dla mnie najkorzystniejsza? Gdzie mogę szukać pomocy oprócz sektora prywatnego?
Czy osoba z syndromem wewnętrznego nieutulonego dziecka może być dobrym rodzicem?
Czy kobieta z syndromem wewnętrznego, nieutulonego dziecka, w ogóle powinna być rodzicem..?
Ciężko mi żyć nie mając pewności co do własnych wspomnień z przeszłości - tj. czy czegoś nie zapomniałam, czy coś wyparłam, a może coś się nie wydarzyło.
Utrata tożsamości. Witam, mimo terapii i leków przychodzi dzień, w którym czuję jakbym nic nie czuła. Przykładowo przypominają mi się rzeczy sprzed lat (o ile do tej pory miałam nerwice lękową, ale odnośnie teraźniejszości- np mijałam ludzi i się bałam, że im coś robię). A teraz przypomina mi się sytuacja, w której bardzo się bałam, około 20 lat temu, że cos komuś zrobiłam, poszłam z tym do kuzynki i pamiętam, że jej mówiłam, że boję się, że np szłam i kogoś uderzyłam i to już jest kolejny lęk, nie tylko ten strach, że coś pamiętam, ale też, że nie pamiętam wypowiedzianych tych słów, choć wiem, że je mówiłam.
A najlepsze, że żyłam dalej normalnie, więc mi to przeszło i teraz nie wiem czy mi przeszło, bo wyparłam, czy wmówiłam sobie wtedy, że nic nikomu nie zrobiłam, czy mi przeszło, bo nie zrobiłam, więc zapomniałam. Ale nawet jak na to dostałabym odpowiedź, to przychodzi I kolejne i kolejne, że byłam w restauracji i coś pamiętam z naciskiem na coś, czego się bałam, coś myślałam i mogę sobie tak wymyślać w nieskończoność.
Przeżyłam normalnie 32 lata z nerwicą wokół teraźniejszości, a teraz w ogóle nie wiem co mogę powiedzieć o latach wstecz, bo mogę założyć wszystko dlatego, że nie ma powrotu do tych sytuacji, ba one się wiążą z jakąś amnezją, jeszcze w sumie byłam dzieckiem, nigdy nie dam gwarancji i nie wiem jak żyć bez tej gwarancji.
Byłem nękany seksualnie przez partnera. Jestem niepełnoletni, jak powiedzieć o tym psychologowi?
Mam problem. 4 lata temu byłem nękany seksualnie przez mojego na tamten moment chłopaka. Ciągle wymuszał ode mnie nagie zdjęcia, fantazjował o seksie ze mną i mimo wielokrotnych próśb przekraczał tą granicę. Najgorsza rzecz jaką powiedział to to, że na jego 18 urodzinach upije mnie lub dosypie czegoś do mojego napoju i wykorzysta wbrew mojej woli (na co również zareagowałem bardzo ostro, chwilę później zerwaliśmy). Później (tj. Parę miesięcy temu) doszło do sytuacji, gdzie poznany znajomy zaczął pisać do mnie wiadomości o charakterze seksualnym, zaczął mnie wręcz zmuszać do tego w momencie, w którym zacząłem mu ulegać, sytuacja powtarzała się wielokrotnie, dopóki mu się nie znudziłem i nie zaczął mnie ghostować. Jak powiedzieć o tym psychologowi? Zaczyna mi to mocno przeszkadzać, jako iż jestem w związku (w końcu coś zdrowego) i widzę jak bardzo te traumy na mnie wpływają. Czy jeśli powiem o tym psychologowi/psychiatrze/psychoterapeucie będzie mógł to przekazać rodzicom? Nie chcę, żeby się o tym dowiedzieli. (dla dodatkowej informacji, mam 16, w tym roku 17 lat)
Czy to choroba psychiczna, jak człowiek boi się własnych myśli i zachowań?
Czy to choroba psychiczna, jak człowiek boi się własnych myśli i zachowań?
