Zacznę od tego, że mam dość zmienny humor.

Mam 40 lat i jestem kobietą po dwóch nieudanych związkach z których mam 3 dzieci moj mąż i partner mieli problemy z alkoholem obecnie zaczęłam uczęszczać do terapeuty dla wsolzaleznionych nie radzę sobie ze sobą obwiniam siebie za wszystko np za to że wybrałam sobie takich ojców dla swoich dzieci nie umiem zapanować nad swoimi nerwami strachem o przyszłość

Problem z emocjami.Mam chłopaka i jest naprawdę wspaniałym człowiekiem. Jest bardzo inteligentny i lubiany. Jesteśmy razem już 3 lata. Generalnie w relacji jest bardzo dobrze ale od czasu do czasu zdarza mi się że przez to że odwoła spotkanie czy po prostu zmieni plany( z jak najbardziej logicznych i uzasadnionych przyczyn) to strasznie mi się przykro robi i czuję się zawiedziona. I mimo że w mojej głowie jest to logiczne wytłumaczenie i naprawdę to rozuemiem to potrafią te emocje mnie tak przytłoczyć że cały dzień o tym myślę, ciężko mi się skupić na innych rzeczach, czasem płacze. Wpadam w taki stan że rozpamiętuje przeszłe sytuacje które są też dawno wyjaśnione i się "nakrecam". Jestem świadoma że to tylko emocje i probowalam technik oddechowych,akceptacja tych emocji, nazywanie przedmiotów które są wokół mnie,czasem pisze też mu o tym jak się czuje, ale to wszystko pomaga tylko na chwilę i do następnego dnia cały czas jestem w takim ,,transie napieciowym". Właściwie takie sytuacje negatywnego nastroju nie tylko w relacji się zdarzają ale tez po innych stresujących momentach w życiu codziennym. Czasem zastanawiam się, czy to nie po prostu zmeczenie, ale no zdarza się nawet jak śpię wystarczajaco.Jestem studentką. Nie wiem, czym jest to spowodowane, potrzebuję konkretnych wskazówek, wytłumaczenia czemu tak może być i sposobów do wypróbowania. Może trochę to kolejny wątek lub uzupełnienie. Odnośnie chłopaka to ma same koleżanki i jak opowiada to w przeszłości też tak było. Jest dumny z tego ze kobiety go lubią. Znaczy to bardzo miło że szanuje kobiety, chociaż nie ukrywam czasem pojawia się we mnie zazdrość. Pisze dużo z koleżankami które są w jego grupie, pomaga pisać zaliczenia, robi za nie inne rzeczy. Okej ale niektóre są jego przeciwieństwem-nie sprzątaja po sobie, bujne życie erotyczne z wieloma partnerami, nie uczą się. A on śmieje się(lubi) z tego bałaganu, anegdotek łóżkowych.Czy jestem nadwyrost zazdrosna jeśli mnei to irytuje? Z góry dzięki

Jak żyć, gdy już nie chcę...?

Zmagam się z tym okropnym uczuciem, które pojawia się, gdy napady obżarstwa wymykają się spod kontroli. 

Zauważyłem, że najczęściej dzieje się to wtedy, kiedy jestem zestresowany, zmęczony emocjonalnie, przytłoczony wszystkim, co dzieje się wokół mnie. I wtedy mam wrażenie, że jedzenie to jedyny sposób, żeby choć na chwilę poczuć się lepiej, uspokoić te wszystkie nerwy i napięcia. To takie dziwne, bo wiem, że to jest jakby mechanizm obronny, ale nie rozumiem, dlaczego akurat jedzenie stało się tym moim ratunkiem. 

Może to coś związanego z niską samooceną? Może nie umiem radzić sobie z emocjami i sięgam po jedzenie, żeby wypełnić pustkę? Mam wrażenie, że w tych momentach moje dobre intencje związane z dietą po prostu się rozpadają. 

Staram się być zdrowy, dbać o siebie, ale wtedy wszystko wymyka się spod kontroli, jakbym nie miał siły wyjść z tego błędnego koła. Zastanawiam się, co mogę zrobić, żeby zacząć lepiej sobie radzić, wyjść z tego. Jak przestać sięgać po jedzenie, kiedy emocje zaczynają mnie przytłaczać? Naprawdę nie chcę, żeby to dalej rządziło moim życiem i zdrowiem. Będę wdzięczny za każdą pomoc, bo czuję, że teraz jest to dla mnie bardzo ważne.

Nie wiem co się ze mną dzieje. Nie czuję szczęścia, najchętniej bym cały dzień spędzała sama bez nikogo. Mam tak od dłuższego czasu.

Moja córka jest Borderline. Nie wiem, jak pomóc jej i zarazem sobie. To ponad moje siły.