Odpowiedz jako specjalista
WsteczCzuję się ogromnie przeciążona i przytłoczona codziennym życiem. Jak sobie radzić?
Ostatnio czuję się zmęczona, mam wrażenie, że nic mi się nie udaje, nic mi się nie chce, mimo to coś tam robię , chce mi się płakać , szybko tracę cierpliwość i wpadam w złość , szybko się denerwuję i reaguje agresją ,głowę mam nabitą różnymi sprawami. Mam wrażenie, że życie mnie zaczyna przerastać , chodzę do pracy, opiekuje się synem lat 5, mam 40 lat.
Tess
2 lata temu
Katarzyna Rosenbajger
Witam,
Ciągłe zmęczenie może mieć różne podłoże, ale jeżeli pod względem medycznym nic pani nie dolega, dobrze byłoby porozmawiać o tym jak się pani czuje z psychologiem czy psychoterapeutą.
Czasem nadmiar obowiązków w życiu zawodowym, jak i rodzinnym potrafi nas niestety przerosnąć i obciążyć nasz system nerwowy.
Wtedy należy udać się po pomoc, żeby pani stan się nie zaostrzył.
Katarzyna Rosenbajger
Psycholog i Terapeuta Uzależnień
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Justyna Czerniawska (Karkus)
Dzień dobry,
Z tego co zostało opisane wnioskuję, że Pani odczucia zmęczenia, braku motywacji, irytacji i nadmiaru stresu mogą być oznaką przemęczenia i przeciążenia emocjonalnego. Jednak mogą mieć również wiele innych przyczyn. Myślę, że jeżeli opisane dolegliwości nie mają podłoża medycznego, warto skonsultować się z psychologiem bądź psychoterapeutą.
Pozdrawiam serdecznie,
Justyna Karkus
2 lata temu
Agnieszka Stetkiewicz-Lewandowicz
Dzień dobry,
z Pani opisu wynika, że czuje się Pani przemęczona i przytłoczona obowiązkami. Przyczyn takiego stanu może być wiele. Na pewno na początku sugerowałabym kontakt z lekarzem i podstawowe badania wykluczające ewentualne przyczyny somatyczne. Później dobrze by było spojrzeć na Pani dzień; obowiązki zawodowe, domowe, dieta,aktywność fizyczna, sen. Być może w tej higienie psychofizycznej są jakieś nieprawidłowości i stąd Pani zmęczenie. Oprócz tego zachęcam do konsultacji z psychologiem/psychoterapeutą żeby skoncentrować się na aspektach psychologicznych, które również mogą odgrywać znaczenie.
Pozdrawiam
2 lata temu
Katarzyna Waszak
Dzień dobry!
Trudno postawić diagnozę w oparciu o tak krótką wiadomość. Obniżony nastrój może wiązać się z przemęczeniem oraz romyślaniem o różnych sprawach, o których Pani napisała. Oprócz realnej sytuacji emocje wywołują również myśli. Nie napisała Pani nic o ojcu dziecka, czy ma Pani wsparcie w wychowywaniu syna. To ważna informacja, czy boryka się Pani z poczuciem samotności. Zachęcam do przyjrzenia się grupie wsparcia, na czyją pomoc może Pani liczyć w trudnych sytuacjach, do kogo zadzwonić. Zachęcam do poszukania w sobie mocnych stron, dzięki czemu dawniej radziła sobie w trudnych sytuacjach. Co z tego można obecnie wykorzystać? Pomocne okazać się może zatroszczenie o siebie, przyjrzenie się, czy zaspokajane są Pani potrzeby, realizowane pragnienia, czy Pani sama dla siebie jest ważna.
Powodzenia
Katarzyna Waszak
2 lata temu
Zobacz podobne
Czy córka narcystycznego rodzica może przez to mieć kłopoty z radzeniem sobie, z uzależnieniem, z nieprzystosowaniem?
Czy istnieje możliwość, ze córka narcystycznej matki, która zaczęła kraść mając 3 latka i w wieku dorosłym ucieka w różne niezdrowe formy uzależnień, jak zakupoholizm, seks, praca, okradanie najbliższych, kłamstwa, jednak nie ciągłe formy ucieczki i zdaje sobie sprawę, że prowadzi ją wstyd i strach, może być wynikiem wychowania przez narcystyczną matkę? Czy terapia psychodynamiczna może rozwiązać wszystkie problemy i traumy, czy jednak powinna iść na terapię od uzależnień?
Moje zaburzenia lękowe nie wynikają z dzieciństwa, środowiska. Mam wrażenie, że to moja wina + czy można mnie wyrzucić z grupy terapeutycznej z powodu zamkniętej już przeszłości z uzależnieniem?
Witam, jestem na terapii, chodzi o zaburzenia lękowe, stosuję farmakologię, ale na terapię zdecydowałem się dopiero po 5 latach. Wszyscy na terapii opowiadają o problemach w dzieciństwie, ja nie miałem takich, u mnie prawdopodobnie związane jest to z długą przygodą z narkotykami w młodości, boję się, że jak to się okaże to stwierdzą, że powinienem być na terapii związanej z narkotykami, że nie pasuje do tej grupy. Nie zażywam już narkotyków od kilku lat, przykładam się mocno do pracy w grupie i już widzę wiele pozytywów wynikających ze spotkań. Czy mogę zostać usunięty z grupy z tego powodu ? Czy mam być szczery ? Czuje się przez to winny, że sam zrobiłem sobie krzywdę, a pozostali zostali pokrzywdzeni przez środowisko.
Czuję się wykończona brakiem komunikacji z partnerem, boję się, że dostanie napadu paniki.
Dzień dobry, mój partner się ode mnie oddala. Czuję się samotna w tym związku. Mój partner leczy się na nerwicę lękową i ataki paniki. Nie chce ze mną o tym rozmawiać. A mnie strasznie to męczy, bo chcę mu pomóc, ale nie wiem jak. Co w takim momencie powiedzieć, co zrobić... Czy złapać go za rękę czy przytulić?
Przy próbie jakieś reakcji na atak on wybucha złością i to wcale nie pomaga. Strasznie mnie to męczy, że nie mogę mu pomóc.
Uczęszcza na terapię, ale zabronił mnie pytać jak na niej było , co robili itp. Nie rozumiem tego.
Czuję się wykończona psychicznie, ciągle płaczę tak, żeby nikt nie widział, udaję przed każdym, że jest wszystko w porządku. Partnerowi nie mówię jak coś mnie trapi, żeby nie dostał jakiegoś ataku. Jak wraca z terapii jest strasznie dziwnie do mnie nastawiony.
Ja już jestem tak tym zmęczona, że naprawdę nie wiem co mam robić. Chcę mu bardzo pomóc i okazywać mu wsparcie. Ale jak ja mam to zrobić? Budzę się z bólem w klatce piersiowej, coraz ciężej mi się oddycha w ciągu dnia, bo ciągle szukam rozwiązania jak mu pomóc. A on nie chce i to mnie strasznie rani, jesteśmy ze sobą 6 lat. Planujemy ślub, rodzinę. Ale jak ja mam dalej o tym myśleć, jak nie rozmawiamy o naszych uczuciach, on woli pogadać o nich ze swoją terapeutką, a ja nie chcę go denerwować. Proszę o jakąś radę co dalej robić?
Nie umiem sobie poradzić z nerwami, wszystko mnie przytłacza.
Mam 30 lat, od ponad roku mam uczucie guli w gardle, zrobiłam wszystkie badania tarczyca, laryngolog itp. Wszystko jest ok. Nie umiem sobie poradzić z nerwami, wszystko mnie przytłacza. Jeśli się trochę zdenerwuję, to całe moje ciało się trzęsie, mała "pierdoła" wyprowadza mnie z równowagi. Rano nie mam czasami siły wstać. Chodzę do pracy, ale raz się zdenerwowałam i chciałam po prostu z niej wyjść. W trudnych dla mnie sytuacjach mam myśli samobójcze.
Czy umiarkowana depresja może samoistnie minąć? Wahania nastrojów, izolacja, agresja werbalna.
Czy umiarkowana depresja może samoistnie przejść? Osoba nadal pracuje, spotyka się z przyjaciółmi, ma wahania nastrojów. Teraz mówi, że chce być sama i nie wie, co będzie dalej. Powiedziała, że nie kocha mnie ani wszystkiego. Ma też problemy z agresją w mowie, nie umie normalnie wytłumaczyć, tylko w agresji.
