Odpowiedz jako specjalista
Wstecz14-latka podejrzewa anoreksję i boi się o swoje zdrowie, ale obawia się reakcji rodziców
Mam 14 lat. Od 3 miesięcy nie mam okresu, wypadają mi włosy i podejrzewam u siebie anoreksję. Boję się powiedzieć rodzicom, bo myślę, że uznają, że przesadzam. Pomóżcie mi.
Sylwia Skibińska
Cześć. Brak miesiączki od 3 miesięcy, wypadanie włosów oraz podejrzenie anoreksji mogą świadczyć o tym, że Twój organizm potrzebuje pilnej pomocy. To nie jest przesada. Rozumiem, że boisz się reakcji rodziców ale w tej sytuacji bardzo ważne jest, aby powiedzieć o tym zaufanej osobie dorosłej, rodzicowi, innemu członkowi rodziny, pedagogowi lub psychologowi szkolnemu. Warto jak najszybciej zgłosić się do lekarza pediatry oraz psychologa lub psychiatry dzieci i młodzieży. Im wcześniej rozpocznie się leczenie, tym większa szansa na pełny powrót do zdrowia.
Pozdrawiam,
Sylwia Skibińska
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Piotr Ziomber
Dzień dobry
Jak najszybciej powiedz rodzicom, tym bardziej, że podejrzewasz anoreksję. W Twoim organizmie występuje deficyt witamin i mikroelementów z powodu głodówek. Powinnaś rozpocząć leczenie które ustabilizuje Twój stan fizyczny, ale i psychiczny gdyż anoreksję należy leczyć. Jak najszybsza wizyta u lekarza i badania.
Bożena Nagórska
Witaj!
To zupełnie naturalne, że na początku cykl bywa nieregularny, nie powinnaś się tym zamartwiać. Ważne jest, abyś nie zostawała z tymi obawami sama. Na spokojnie i bez presji porozmawiaj z kimś zaufanym – mamą, ciocią, pielęgniarką lub psychologiem szkolnym – kto pomoże ze spokojem przyjrzeć się sytuacji. Dobrym i bardzo dyskretnym krokiem jest też bezpłatna, spokojna rozmowa ze specjalistą pod numerem Telefonu Zaufania 116 111, który podpowie, jak zaopiekować się sobą w tej sytuacji.
Z pozdrowieniami
Bożena Nagórska
Justyna Czerniawska (Karkus)
Dzień dobry,
opisane przez Ciebie objawy wymagają pilnej konsultacji z lekarzem oraz psychoterapeutą. Konieczne jest zasygnalizowanie trudności rodzicom. Jeżeli będziesz mieć poczucie, że komunikujesz swoje trudności, a dorosły uważa, że "przesadzasz" zawsze możesz skorzystać z telefonu zaufania dla dzieci i młodzieży pod numerem telefonu 116 111. Możesz też śmiało takie trudności zakomunikować psychologowi lub pedagogowi w szkole.
Pozdrawiam serdecznie,
Justyna Czerniawska (Karkus) - psycholog, psychoterapeuta CBT
Jagoda Jek
To, co opisujesz, brzmi jak coś, z czym nie powinnaś zostawać sama. Domyślam się, że możesz czuć strach przed powiedzeniem o tym rodzicom i obawiać się, że ktoś uzna, że „przesadzasz”. Twoje obawy i to, co czujesz, są jednak ważne.
Brak miesiączki przez kilka miesięcy, wypadanie włosów i trudne emocje związane z jedzeniem to sygnały, którym warto się przyjrzeć razem ze specjalistą. Nie oznacza to automatycznie, że na pewno masz anoreksję, ale są to powody, żeby poprosić o pomoc i sprawdzić, co się dzieje z Twoim zdrowiem.
Bardzo ważne byłoby, żebyś nie musiała mierzyć się z tym sama. Jeśli możesz, spróbuj powiedzieć o swoich obawach komuś dorosłemu, komu choć trochę ufasz – może to być rodzic, inny członek rodziny albo inna bezpieczna osoba. Nie musisz od razu wszystkiego dokładnie tłumaczyć. Samo powiedzenie: „Nie czuję się dobrze z jedzeniem i martwię się o swoje zdrowie, potrzebuję wsparcia” może być pierwszym krokiem.
Warto też skonsultować się ze specjalistą – lekarzem, który oceni Twoje zdrowie fizyczne, oraz psychologiem lub psychiatrą dzieci i młodzieży, który pomoże przyjrzeć się temu, co dzieje się wokół jedzenia, wyglądu i emocji.
To, że zauważyłaś, że coś jest nie tak i szukasz pomocy, jest bardzo ważnym krokiem. Nie musisz czekać, aż problem stanie się „wystarczająco poważny”, żeby zasługiwać na wsparcie.
~ Jagoda Jek, psycholożka
Marta Drewniak
Dobrze, że napisałaś. To, że zauważyłaś sygnały swojego ciała i prosisz o pomoc, jest bardzo dojrzałe i odważne. Nie przesadzasz. Brak miesiączki przez trzy miesiące i wypadanie włosów wymagają szybkiej konsultacji lekarskiej. Takie objawy mogą pojawiać się przy anoreksji, ale również z innych powodów, dlatego nie próbuj diagnozować się sama.
Powiedz dziś rodzicowi: „Od trzech miesięcy nie mam okresu, wypadają mi włosy i boję się, że mam problem z jedzeniem. Potrzebuję wizyty u lekarza”. Możesz pokazać rodzicom swój wpis albo napisać im wiadomość, jeśli trudno Ci powiedzieć to na głos. Gdyby Cię nie potraktowali poważnie, zwróć się do innej zaufanej osoby dorosłej — psychologa lub pedagoga szkolnego, wychowawcy, pielęgniarki, cioci czy babci. W wieku 14 lat nie musisz radzić sobie z tym sama. To dorośli powinni usłyszeć, co mówi im Twoje ciało, i pomóc Ci uzyskać właściwe wsparcie.
Jeżeli mdlejesz, masz kołatanie lub ból serca, duszność, jesteś bardzo osłabiona albo prawie przestałaś jeść lub pić — powiedz dorosłemu natychmiast i jedźcie po pilną pomoc medyczną. Zaburzenia odżywiania można leczyć, a im wcześniej otrzymasz pomoc, tym większa szansa na powrót do zdrowia. Powodzenia i trzymam za Ciebie kciuki.
Wiktoria Woldan
Cześć. 🤍 To, co opisujesz, jest bardzo niepokojące i wymaga jak najszybszej konsultacji z lekarzem oraz specjalistą zdrowia psychicznego. Brak miesiączki przez trzy miesiące i wypadanie włosów mogą świadczyć o tym, że Twój organizm jest poważnie osłabiony. Niezależnie od tego, czy jest to anoreksja, czy inne zaburzenie, nie warto czekać, aż objawy się nasilą. Rozumiem, że boisz się powiedzieć rodzicom, jednak w tej sytuacji ich wsparcie jest naprawdę potrzebne. Jeśli trudno Ci zacząć taką rozmowę, możesz pokazać im tę wiadomość lub poprosić o pomoc zaufanego nauczyciela, psychologa szkolnego czy innego dorosłego.
Pozdrawiam serdecznie,
Psycholog Wiktoria 🤍
Agnieszka Włoszycka
Cześć!
Myślę, że to, że boisz się powiedzieć rodzicom, bardzo rozumiem...ale chcę Ci powiedzieć jedną rzecz wprost: nie przesadzasz. Twój organizm daje sygnały, których nie warto ignorować.Nie musisz sama rozstrzygać, czy to anoreksja. Trzy miesiące bez miesiączki i wypadanie włosów są wystarczającym powodem, żeby powiedzieć o tym dorosłemu i umówić się do lekarza. Możesz nawet pokazać rodzicom dokładnie ten wpis, jeśli trudno Ci powiedzieć to na głos.I zastanowiłabym się nad czymś jeszcze: czego konkretnie najbardziej boisz się w reakcji rodziców - że Ci nie uwierzą, że będą źli, czy że zaczną Cię kontrolować? To może pomóc znaleźć sposób, w jaki najbezpieczniej poprosić ich o pomoc.Nie musisz czekać, aż będzie gorzej, żeby potraktować siebie poważnie.
Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka
Zobacz podobne
Czy anoreksja, która wróciła po ciąży, jest możliwa do zwalczenia tylko za pomocą terapii psychologicznej i psychotropów?
Czy anoreksja, która wróciła po ciąży, jest możliwa do zwalczenia tylko za pomocą terapii psychologicznej i psychotropów?
Zmagam się z zaburzeniami odżywiania, toksycznym związkiem, wahaniami nastroju i stresem - boję się jednak, że przed psychologiem się nie otworzę.
Cześć, chciałabym zaznaczyć na początku, że nigdy nie byłam ze swoimi problemami u specjalisty, ponieważ nie umiem rozmawiać o swoich problemach i boję się, że gdy do niego pójdę to nie powiem o tym wszystkim, co dziś tu napiszę.
Posiadam ich sporo. Przede wszystkim stres i nadmierne myślenie. Nie umiem nie myśleć o stresujących mnie sytuacjach, przez co jest to dla mnie bardzo męczące i wyczerpujące. Od najmłodszych lat zmagam się również z zaburzeniami odżywiania, które bardzo utrudniają mi funkcjonowanie, a także normalne postrzeganie swojego ciała. Pomimo komplementów, w mojej głowie ciągle siedzą głupie myśli na temat mojego wyglądu oraz wracają do mnie wspomnienia z dzieciństwa, które są okropne. Posiadam również ogromne wahania nastroju, mogę być szczęśliwa, a za chwilę kompletnie stracić humor. Nie mam także ochoty na żadne czułości. Chłopak również jest dla mnie swego rodzaju przytłoczeniem, choć chciałabym, żeby tak nie było. Zabranianie wyjść, a bardziej szantażowanie „zerwaniem”, psucie każdego wyjazdu, ponieważ odbywa się bez niego, chorobliwa zazdrość czy ogromne wybuchy gniewu w trakcie kłótni to tylko pare rzeczy, które dzieją się w związku. Przez wszystkie kłótnie pojawiły się również u mnie bardzo złe myśli, mianowicie, że życie tak naprawdę jest bez sensu, czym ja sobie na nie zasłużyłam, co ja takiego zrobiłam źle, że życie mnie tak karze i że lepiej gdyby na nim mnie wcale nie było, bo po co się męczyć. Zaczęłam jeszcze bardziej izolować się również od bliskich, najchętniej po powrocie do domu siedziałabym w pokoju sama ze sobą. Czy ktoś ma jakiekolwiek rady na takie zachowania u mnie, bo nie powiem wszystko to na raz jest okropnie męczące..
Lęk przed nowym jedzeniem - jak radzić sobie z Arfid?
Czuję, że moje jedzenie to teraz jedna wielka bitwa, a ja coraz bardziej w niej przegrywam. Mam tak okrojoną listę tego, co mogę włożyć do ust, że czasem aż się boję, co to robi z moim zdrowiem. Kiedy próbuję coś nowego, zamiast normalnej reakcji pojawia się stres, panika, a nawet obrzydzenie, jakby to była jakaś straszna rzecz. I to nie jest tak, że nie chcę — po prostu nie mogę.
Wiem, że to może być coś jak Arfid, ale co ja mam z tym zrobić? Jak mam się przełamać? Boję się, że nigdy nie uda mi się zmienić tych schematów, a moje zdrowie zacznie się sypać.
Zależy mi na znalezieniu jakiejś drogi wyjścia, ale nie wiem, od czego zacząć. Jak w ogóle działa taka terapia na coś tak dziwnego? Jak można oswoić ten strach i jakoś wprowadzać nowe rzeczy do diety, bez tego całego chaosu w głowie? I czy to w ogóle kiedyś mija?
Wahania nastroju, derealizacja, stany depresyjne - jak sobie pomóc w wieku 17 lat?
Witam, mam problem z kilkoma rzeczami, z wahaniami nastroju, z zaburzeniem rzeczywistości, ze stanami depresyjnymi. 1. Generalnie z zaburzeniami nastroju mam już długo problem, i to jest dosyć częste, czuje się godzinę dobrze a później znów źle i tak w kółko przez cały dzień, rzadko zdarza sie żebym był w stabilnym nastroju przez cały dzień, ale gdy jestem przy swojej dziewczynie to, to jest dosyć rzadsze, do tego mam problemy ze szkolą przez takie coś, nie potrafię się skupić i czuje sie niepewnie przy tych wszystkich ludziach, te wahania są różne i nigdy nie mam jakoś za bardzo możliwości tego kontrolować. Dziwnie mi to powiedzieć, ale często czuje się "nieprawdziwy", takie stany derealizacji mam, jakbym nie istniał i nie dowierzał w to, ze ja potrafię istnieć i ingerować w świat tak samo jak komunikować się z innymi ludźmi, strasznie trudną wiadomością dla mnie jest to ze ja naprawdę istnieje, wręcz to jest niesamowite, a z drugiej strony straszne, ze spośród tych wszystkich ludzi akurat ja jestem sobą, nie za bardzo rozumiem, dlaczego tak mam i trochę mnie to przeraża
Ze stanami depresyjnymi mam dosyć spory problem, często poddaje się przy czymś albo tracę siły, bo i tak w dalszym rozrachunku myślę sobie ze "to i tak wszystko przeminie" bo ja jestem świadomy, że kiedyś umrę i jaki to ma na końcu sens, jak i tak zniknę? Przecież za kilka lat dużo rzeczy i tak będzie zapomniane tak samo, jak każdy kiedyś umrze, takie myśli bardzo mnie męczą i nie wiem, jak to hamować, często chciałbym po prostu zniknąć, żeby nie musieć się męczyć z tym całym światem i poprostu odpocząć. Z odżywianiem też jest różnie, raz mam ochotę bardzo dużo jeść słodyczy itd, róźnych potraw, które lubię, a w drugi dzien już praktycznie nic nie jem.
W wakacje w 2024 uczęszczałem do pani psycholog ,ale rozmowa pomagała tylko na 1 maks 2 dni, w dalszym rozrachunku pani wypisała mi opinie w której jest podejrzenie aspergera (bardzo mocno nie rozumiem emocji i intencji innych) i podejrzenie depresji, później po tych sytuacjach zaczęła się znów szkoła i bylem zapisany do pedagoga szkolnego i psychologa, ale to jakoś nie pomaga. Nie wiem za bardzo, w jaką stronę się kierować, a dosyć ciężkie to, mam 17 lat i chodzę do branżówki
Czy dwoje ludzi z przypadku mogą stworzyć odpowiedni dom dla swojego dziecka?
Czy dwoje ludzi z przypadku mogą stworzyć odpowiedni dom dla swojego dziecka?
Asertywność – jak ją rozwijać i dlaczego jest ważna?
Asertywność może odmienić Twoje życie. Poznaj techniki, które pomogą Ci budować zdrowe relacje, chronić się przed mobbingiem i wyrażać potrzeby. Dowiedz się, jak stać się bardziej asertywnym i cieszyć się lepszą jakością życia osobistego i zawodowego.