Odpowiedz jako specjalista
WsteczAtaki paniki u nastolatki - jak sobie poradzić z silnym lękiem i objawami fizycznymi?
Niedawno dowiedziałam się, że mam ciągle ataki paniki. Od dłuższego czasu, wydaję się że od roku mam ataki paniki. Jestem nastolatką i zaczęło się to wszystko z prostego lęku, nie wiedziałam co to jest dokładnie i nie mówiłam nikomu, bo się bałam o takich rzeczach mówić, żeby znowu nie był taki stan. To się dzieje okresowo(?), przez miesiąc może być dobrze, ale potem przez 2-3 dni, wieczorem mam nagłe ataki paniki: silny lęk, myślę, że teraz umrę, stracę kontrolę nad sobą,kołotanie serca,uczucie, że serce na chwilę stanęło/potknęło się, szybki oddech. Mam uczucie, jakby moje serce robiło jedno mocne, pojedyncze uderzenie i na chwilę zamierało, co bardzo mnie przeraża, i właśnie dla tego mam lęk i dalej atak paniki. Nie wiem, jak z tym poradzić, czasami przez to nie mogę pójść wcześniej spać. Taki stan może być długo, co też męczy, też nie umiem tego kontrolować
Jakub Pawłowski
Opisane przez Ciebie objawy bardzo przypominają napady paniki. Są one bardzo intensywne i potrafią wywoływać przekonanie, że zaraz wydarzy się coś strasznego lub że z sercem dzieje się coś poważnego. Choć takie odczucia są bardzo realne i przerażające, nie oznaczają automatycznie zagrożenia życia. Warto jednak skonsultować się z lekarzem, aby wykluczyć inne przyczyny dolegliwości, a następnie z psychologiem. Napady paniki można skutecznie leczyć, a odpowiednia terapia pomaga zrozumieć mechanizm lęku i stopniowo odzyskać nad nim kontrolę. Nie warto zostawać z tym samemu – im wcześniej sięgniesz po pomoc, tym łatwiej będzie przerwać to błędne koło lęku.
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Agnieszka Włoszycka
Cześć,
Z Twojego opisu brzmi jak coś, z czym zmagasz się już od dłuższego czasu i co wywołuje w Tobie dużo strachu. Kiedy pojawiają się kołatanie serca, trudności z oddechem czy myśl, że za chwilę stanie się coś bardzo złego, trudno zachować spokój i uwierzyć, że ten stan minie. Choć opisane objawy mogą przypominać ataki paniki, warto najpierw skonsultować je z lekarzem, aby wykluczyć inne możliwe przyczyny dolegliwości, a następnie z psychologiem lub psychoterapeutą. Dzięki temu łatwiej będzie zrozumieć, co uruchamia te napady i jak stopniowo odzyskiwać nad nimi poczucie wpływu. Nie chciałabym, żebyś została z przekonaniem, że musisz po prostu nauczyć się z tym żyć. Ataki paniki mogą być bardzo przerażające, ale są trudnością, nad którą można skutecznie pracować. Dobrze, że zdecydowałaś się o tym napisać, to często pierwszy krok do sięgnięcia po pomoc również poza forum.
Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka
Piotr Ziomber
Dzień dobry
Ataki paniki zadaszają się w każdym wieku i są one dosyć uciążliwe, gdyż powodują wycofanie z relacji społecznych i zmniejszenie samoakceptacji. W Twoim przypadku zalecam kontakt z psychologiem, który zacznie od psychoedukacji, gdyż tutaj podstawą jest uświadomienie sobie, co stoi za taki zmianami w psychice i jak sobie z tym radzić. Najgorsze jest to, że czym bardziej będziesz z tym walczyła, tym mocniej będziesz w to wchodziła. Dlatego trzeba skontaktować się z psychologiem, który oceni stan , możliwe że oceni także natężenie lęku oraz wykona badania psychometryczne i może skierować również na leczenie farmakologiczne lub na psychoterapię. Tak czy inaczej, proszę tego nie lekceważyć i podjeść o sprawy poważnie.
Aleksandra Krzak
To, co opisujesz, rzeczywiście przypomina doświadczenie napadów paniki i lęku. Bardzo często sam lęk przed tymi objawami zaczyna je dodatkowo wzmacniać. Ciało wysyła sygnał alarmowy, a my zaczynamy interpretować go jako coś niebezpiecznego, co uruchamia kolejną falę lęku.
Warto jednak pamiętać, że objawy z ciała, szczególnie dotyczące serca, dobrze jest skonsultować również z lekarzem (np. rodzinnym), aby wykluczyć przyczyny medyczne. Pomocna może być także konsultacja psychiatryczna, podczas której można ocenić nasilenie objawów i zdecydować, czy potrzebne jest leczenie farmakologiczne.
Zachęcam Cię również do podjęcia psychoterapii. Sam fakt, że zaczynasz mówić o tym, co się z Tobą dzieje, jest już ważnym krokiem. Ukrywanie lęku i unikanie rozmowy o nim często sprawia, że staje się on jeszcze silniejszy. W terapii można przyjrzeć się temu, kiedy pojawiają się ataki, co dzieje się w Twoim życiu w dniach poprzedzających ich wystąpienie, jakie emocje mogą być trudne do zauważenia oraz czy powtarza się jakiś schemat.
Lęk sam w sobie nie jest wrogiem, jest informacją, że organizm próbuje zwrócić naszą uwagę na coś, co wymaga zaopiekowania. Warto więc nie tylko skupiać się na zatrzymaniu objawu, ale również spróbować zrozumieć, z czym ten lęk może być związany, jakie potrzeby lub emocje sygnalizuje i czego być może wcześniej nie zauważaliśmy.
Pomocna jest również praca z układem nerwowym, nauka regulacji napięcia, rozpoznawania pierwszych sygnałów z ciała i sposobów obniżania pobudzenia. Ćwiczenia oddechowe, techniki uziemiające i praca z ciałem mogą pomóc stopniowo odzyskiwać poczucie wpływu.
Oliwia Grzemba
Witam,
Warto byłoby rozważyć skorzystanie z terapii.
Trzeba by się przyjrzeć czynnikom wyzwalającym lęk.
Można też poprosić lekarza psychiatrę o doraźną pomoc, aby na razie chociaż trochę wyciszyć wzburzony układ nerwowy.
Pozdrawiam serdecznie,
Oliwia Grzemba
Bożena Nagórska
Witaj
Powracające epizody silnego lęku, uczucie zamierania serca oraz lęk przed utratą kontroli to objawy ataków paniki, które – choć są trudne i wyczerpujące – nie zagrażają bezpośrednio Twojemu życiu.
Najważniejszym krokiem jest przełamanie lęku przed mówieniem o tym i jak najszybsza rozmowa z rodzicami lub psychologiem szkolnym, aby wykonać podstawowe badania lekarskie i rozpocząć psychoterapię, która nauczy Cię kontrolować te reakcje ciała.
Wszystkiego dobrego
Bożena Nagórska
Ewelina Sinda-Dulińska
Dzień dobry, To, co opisujesz: nagły, silny lęk, przekonanie, że zaraz umrzesz lub stracisz kontrolę, kołatanie serca, uczucie "zatrzymującego się" lub "potykającego się" serca, przyspieszony oddech, to klasyczny obraz ataku paniki. Ważna informacja: to uczucie "przerwy" w biciu serca to najczęściej odczucie pojedynczego mocniejszego uderzenia, które organizm w stresie odbiera jako coś groźnego, choć samo w sobie zwykle nie jest niebezpieczne. Problem w tym, że im bardziej się go boisz, tym bardziej twoje ciało "pilnuje" serca, a to nakręca kolejny atak, powstaje błędne koło: lęk → objawy fizyczne → strach przed objawami → nasilenie lęku. To, że dzieje się to "okresowo" i wieczorami, też ma sens, zmęczenie, mniej bodźców rozpraszających i czas przed snem to typowe okoliczności, w których organizm "nadrabia" napięcie zbierane przez cały dzień. Co możesz zrobić już teraz: W trakcie ataku spróbuj spowolnić oddech — wydłużony wydech (np. wdech na 4, wydech na 6-8) uspokaja układ nerwowy szybciej niż próba "opanowania się" myślami. Nazywaj sobie na głos lub w myślach, co się dzieje: np. "To atak paniki, jest nieprzyjemny, ale nie jest niebezpieczny, minie". Zapisuj, kiedy się pojawiają, to pomoże zobaczyć wzorce i będzie cenne dla specjalisty. Najważniejsze jednak: skoro trwa to już od roku i nawrotowo wpływa na twoje funkcjonowanie (sen, codzienne życie), naprawdę warto porozmawiać z kimś dorosłym, komu ufasz rodzicem, pedagogiem lub psychologiem szkolnym i umówić się do psychologa lub psychiatry dziecięcego. Warto też wykonać podstawowe badanie serca (EKG) u lekarza, żeby mieć pewność, że objawy fizyczne mają podłoże lękowe, a nie inne to zwykle też bardzo uspokaja. Zaburzenia lękowe, w tym napady paniki, dobrze reagują na terapię np. poznawczo-behawioralną, więc nie musisz zostawać z tym sama ani "czekać, aż samo minie". Dobrego dnia, Ewelina Sinda-Dulińska
Jagoda Jek
To, co opisujesz, może być bardzo przerażające - szczególnie kiedy pojawia się nagle i towarzyszą temu objawy z ciała, takie jak kołatanie serca, zmiana oddechu czy wrażenie „dziwnego” uderzenia serca. Wiele osób podczas napadu paniki ma bardzo silne przekonanie, że dzieje się coś zagrażającego życiu, mimo że sam napad lęku nie oznacza, że faktycznie traci kontrolę albo że zaraz wydarzy się coś złego.
Jednym z mechanizmów, które często podtrzymują takie napady, jest skupienie uwagi na objawach z ciała. Przykładowo: pojawia się pojedyncze mocniejsze uderzenie serca → pojawia się myśl „coś jest nie tak” → rośnie lęk → organizm reaguje jeszcze większym pobudzeniem → objawy stają się silniejsze. To może tworzyć błędne koło.
Jednocześnie, ponieważ opisujesz objawy dotyczące serca, warto porozmawiać o tym z lekarzem, szczególnie jeśli nigdy nie były one sprawdzane. Nie dlatego, że trzeba zakładać najgorsze, ale żeby mieć pewność, że wszystko jest w porządku i zmniejszyć dodatkowy lęk związany z niepewnością.
W czasie samego napadu pomocne może być nie tyle „walczenie” z paniką, ile uczenie organizmu, że ten stan jest nieprzyjemny, ale bezpieczny. Możesz spróbować:
przypominać sobie: „To jest napad paniki, mój organizm jest w trybie alarmu, to minie”,
skupić uwagę na czymś zewnętrznym (np. nazwać rzeczy, które widzisz, dźwięki, które słyszysz),
unikać ciągłego sprawdzania pulsu lub nasłuchiwania serca, bo to często zwiększa napięcie,
spokojnie wydłużać wydech, zamiast próbować na siłę „uspokoić się natychmiast”.
To, że jesteś nastolatką i przez rok radziłaś sobie z tym sama, może być bardzo obciążające. Nie musisz jednak zostawać z tym bez wsparcia. Warto powiedzieć o tym komuś zaufanemu (rodzicowi, opiekunowi, psychologowi szkolnemu) i rozważyć konsultację ze specjalistą. Ataki paniki są trudne, ale są też problemem, z którym można skutecznie pracować.
~ Jagoda Jek, psycholożka
Edyta Kotula
Dzień dobry,
To, co Pani opisuje, brzmi jak bardzo trudne i wyczerpujące doświadczenie. Przy atakach paniki często pojawia się nagły, silny lęk, poczucie zagrożenia, obawa przed śmiercią lub utratą kontroli oraz różne objawy z ciała, takie jak kołatanie serca, przyspieszony oddech czy dziwne odczucia w klatce piersiowej.
Często tworzy się błędne koło: pojawia się jakiś sygnał z ciała, np. mocniejsze uderzenie serca, pojawia się myśl, że dzieje się coś złego, a ta myśl zwiększa napięcie i nasila objawy. To nie oznacza, że Pani sobie coś wymyśla, ciało naprawdę reaguje, tylko układ nerwowy może być nadmiernie pobudzony.
Warto jednak, jeśli te odczucia dotyczą serca i bardzo Panią niepokoją, skonsultować je również z lekarzem, żeby sprawdzić, czy wszystko jest w porządku od strony fizycznej.
Przy atakach paniki pomocne jest stopniowe uczenie się, że sam lęk, choć bardzo silny, minie i nie musi oznaczać zagrożenia. Można pracować nad uspokojeniem oddechu, skupieniem uwagi na otoczeniu i zmniejszeniem ciągłego sprawdzania objawów.
Ponieważ trwa to już około roku i wpływa na sen oraz codzienne funkcjonowanie, dobrze byłoby nie zostawać z tym samemu. Rozmowa z bliską osobą i wsparcie specjalisty mogą pomóc zrozumieć, skąd bierze się ten lęk i nauczyć się lepiej sobie z nim radzić. Ataki paniki są trudnym doświadczeniem, ale można nad nimi pracować.
Sylwia Skibińska
Dzień dobry. To co Pani opisuje, rzeczywiście przypomina napady paniki. Choć są bardzo nieprzyjemne i mogą dawać objawy takie jak kołatanie serca, duszność czy lęk przed śmiercią, same w sobie nie są zagrożeniem dla życia.Warto powiedzieć o tym zaufanemu dorosłemu i zgłosić się do psychologa. Jeśli objawy ze strony serca pojawiają się często lub budzą duży niepokój, warto również skonsultować je z lekarzem, aby wykluczyć inne przyczyny.
Pozdrawiam,
Sylwia Skibińska
Zobacz podobne
Czuję wewnętrzne zdenerwowanie i niepokój beż żadnej przyczyny.
Bardzo źle się czuje. Sama nie wiem, co mi jest. Czuję wewnętrzne zdenerwowanie i niepokój beż żadnej przyczyny. Boję się, że zemdleje, uduszę lub coś innego mi się stanie. Np. dziś ktoś mi powiedział, że jestem blada i od razu słabo mi było, nogi jak z waty. Czy to objawy nerwicy ? Jak sobie z tym radzić?
Lęk przed intymnością, zarówno emocjonalna jak i fizyczną
Mam spory problem z lękiem przed intymnością i czuję, że to naprawdę odbija się na moich relacjach. Kiedy zaczynam czuć, że ktoś chce się do mnie zbliżyć – emocjonalnie czy fizycznie – pojawia się we mnie ogromny niepokój i automatyczna chęć wycofania się. To strasznie frustrujące, bo chciałabym mieć głębsze, bardziej autentyczne relacje, ale ten lęk wydaje się nie do pokonania.
Problemy zdrowotne i lęk przed wyjściem z domu - jak sobie pomóc?
Witam, od jakiegoś czasu przeglądam posty na tym forum i stwierdziłam, że ja również chciałabym się podzielić moim problemem, potrzebuję pomocy. Mam na imię Weronika, mam 17 lat i od jakiegoś czasu borykam się z nietypowym problemem, który utrudnił mi codziennie funkcjonowanie do tego stopnia, że od prawie 3 tygodni nie wyszłam z domu i mam przez niego kolejny problem: problem z higieną osobistą. Ale do rzeczy, bo pewnie jak ktoś to już przeczytał zastanawia się co doprowadziło u mnie do takiego stanu. Wiem, że na tym forum odpowiadają osoby mające jakieś kwalifikacje i nie ma tu miejsca na śmiechy, jednak prosiłabym mimo wszystko o potraktowanie mojej sprawy poważnie. Wszystko zaczęło się około 3 tygodnie temu, szczerze nie pamiętam nawet dnia tygodnia. Pojechałam z koleżanką i jej mamą na taką imprezę organizowaną w naszym mieście, były tam różne koncerty, jedzenie, kolejki dla dzieci. W pewnym momencie zrobiło mi się tak dziwnie, nie wiem jak mam opisać to uczucie, nie było to takie typowe uczucie, że się zemdleje, ale takie jakby zmęczenie (?), osłabienie, było mi niedobrze, jednak to też nie było uczucie takie na wymioty tylko bardziej wzdęcia. Powiedziałam najpierw koleżance, że mi niedobrze, że mogę zwymiotować i fakt może wtedy się za bardzo nakręciłam, a ona pytała najpierw o to czy chcę się napić wody więc napiłam się trochę, potem siadłam na ławce, poluzowałam sobie spodnie, pasek i nie przyniosło to żadnego pożądanego skutku. Stwierdziłam, że skoro tak to ma wyglądać to bez sensu żebym tam była w takim stanie i najlepiej będzie wrócić do domu, nie miał mnie w tym dniu kto odebrać z tego miejsca (mieszkam od niego około 15 minut autobusem), bo rodzice pracowali, autobus był dopiero za godzinę, stwierdziłam, że poproszę koleżankę żeby zamówiła mi ubera. Wróciłam uberem i od razu się położyłam, napisałam mamie, że wróciłam, bo źle się poczułam i po jej powrocie do domu powiedziałam jej co się konkretnie wydarzyło. Następnego dnia stwierdziłam, że jak zawsze po obiedzie pójdę na mały spacer (bardzo lubię chodzić w jedno konkretne miejsce), bałam się, że znowu się źle poczuję, jednak mimo mojego lęku postanowiłam nie zmieniać moich planów. Doszłam do połowy, bo również źle się poczułam, jednak nie było to tak nasilone jak w dzień poprzedni, po prostu bolał mnie brzuch i głowa. Stwierdziłam, że skoro taka jest sytuacja to pare dni posiedzę sobie w domu, bo może jestem osłabiona przez coś i trzeba przeczekać. Miałam spotkać się za te pare dni z tą samą koleżanką i naszymi innymi znajomymi, zawsze kiedy się z kimś spotykam specjalnie myję się i przygotowywuję, weszłam do wanny i wzięły mnie takie myśli, że ja nie pójdę, mimo, że lubię tych ludzi i bardzo chciałam się z nimi wtedy zobaczyć, lekko bolał mnie wtedy brzuch, ale ja (i teraz wiem że źlę postąpiłam) mimo wszystko, że mogłabym iść napisałam, że źle się czuję i nie dam rady, nie umyłam się wtedy nawet tylko polałam wodą. Od tego dnia w którym źle się poczułam zaniedbuję higienę i życie towarzyskie, bo boję się, że złe samopoczucie się powtórzy :(
Lęk o zdrowie po uzależnieniu i napady paniki - jak poradzić sobie z nerwicą i odbudową życia?
Witam. Mam 45 lat. Od młodości zmagam się z nerwicą lękową i ADHD. Diagnozę adhd dostałem rok temu dopiero. Do tego od młodości zmagam się z uzależnieniem od narkotykow i alkoholu. Wychowywałem się tylko z mamą . Ojciec w ogóle nie był obecny w moim życiu. Dopiero od dwóch miesięcy jestem trzeźwy. Przeszedłem już 5 terapii stacjonarnych ale dopiero mityngi NA mi pomagają . Jednak przez lata z różnym natężeniem zażywałem narkotyki jak kokaina czy Mefedron plus alkohol uciekając od lęku i napięcia. Teraz naprawdę się staram. Biorę leki na adhd i snri na lęk plus ketrel na sen. Jednak zaczęły się pojawiać problemy zdrowotne. Okazało się że mam kamień w pęcherzu. Mam też problemy z żołądkiem. 4 lata temu miałem gastroskopie i wyszły nadżerki i stan zapalny i refluks ale zaniedbałem to i brałem dalej. Od dwóch lat brałem leki ipp żeby nie czuć żołądka ale pojawiły się problemy z hemoglobina co może być spowodowane braniem tych leków. Odstawiam je powoli i zaczynam czuć żołądek. Pojawiają się kłucia i zgaga. Moim największym problemem są obecnie straszne lęki o zdrowie. Mam też problem bo szukam już kilka miesięcy pracy. Mam długi. Dociera do mnie ile rzeczy popsułem w moim życiu i tracę nadzieję czy uda mi się w ogóle wyjść na prostą i żyć. Dopadają mnie straszne napady paniki dotyczące śmierci i zdrowia. Czasem potrafię kilka godzin spędzić szukając objawów w ciele i potem martwiąc się tym że umieram. Nie daje sobie rady z tym napięciem. Nie chce wracać do nałogu za wszelką cenę ale to poczucie że zniszczyłem sobie zdrowie i zaraz umrę jest przerażające . Paraliżuje mnie to. Każdy nawet drobny objaw wpycha mnie w spiralę nerwicowego analizowania wszystkiego. Straszliwie boję się badań i czasem tracę nadzieję i nie wiem co mam zrobić bo czuję się jak w pułapce. Jak sobie z tym poradzić? Jak mam budować życie jak ciągle mi się wydaje że to koniec ?
Jestem osobą nastoletnią, która czuje pustkę - żaden psychiatra nie ma obecnie terminu...
Witam, mam problem otóż jestem osobą nastoletnią, żaden psychiatra obecnie nie ma terminu. Z dnia na dzień czuje się coraz gorzej, nie mam siły na nic, czuje emocjonalną pustkę. Od ponad dwóch lat mam obniżone samoopoczucie, ale teraz kompletnie nie czuje szczęścia. Tracę siły, wpadam w ataki paniki coraz częściej, boje sie wychodzić, wydaje mi sie że każdy mnie obaduje gdy na mnie spojrzy.
