Odpowiedz jako specjalista
WsteczNadmiernie myślę i wracam do tego, co zrobiłam/powiedziałam itp. - przejmuję się opinią innych. Jak sobie radzić?
Co można próbować robić, żeby aż tak bardzo nie przejmować się opinią innych i nie mieć tzw. "second thoughts" po zrobieniu/powiedzeniu czegoś? Czasami mam takie coś, że komentując coś sarkastycznie lub robiąc coś co mi sprawia przyjemność/nie robiąc czegoś czego ktoś ode mnie oczekuje mam później wyrzuty sumienia czy aby na pewno postąpiłam dobrze. Lubię siebie w takiej wersji kiedy to ja jestem dla siebie najważniejsza, a to poczucie winy mnie dobija i sprawia, że się po prosto źle z czymś czuję i zadaję sobie pytania czy może to już nie jest bycie samolubnym.
Anonimowo
2 lata temu
Małgorzata Korba-Sobczyk
Witaj
Przejmowanie się opinią innych i pojawianie się "second thoughts" po zrobieniu lub powiedzeniu czegoś jest dość powszechne i może wynikać z różnych czynników, takich jak nasze wewnętrzne krytyczne myśli, potrzeba akceptacji społecznej czy lęk przed odrzuceniem.
Zrozum, że uczucia wątpliwości są naturalne, ale niekoniecznie odzwierciedlają rzeczywistość. Przyjmij je, ale nie pozwól, aby całkowicie Cię zdominowały. Zastanów się, jakie są Twoje wartości i czego naprawdę pragniesz w życiu. Kiedy działasz zgodnie z tymi wartościami, możesz czuć się bardziej pewnie i mniej zależnie od opinii innych. Zwróć uwagę na swoje myśli i zastanów się, czy są one racjonalne i oparte na faktach. Często nasze myśli są przesadzone lub nieodpowiednie. Próbuj zastąpić negatywne myśli bardziej pozytywnymi i realistycznymi.
Poszukaj wsparcia: rozmawiaj z zaufanymi osobami, takimi jak przyjaciele, rodzina lub terapeuta. Dzielenie się swoimi obawami i otrzymywanie wsparcia może pomóc Ci zyskać perspektywę i zwiększyć pewność siebie.
Pamiętaj, że proces zmiany myślenia może być stopniowy. Bądź cierpliwa wobec siebie i pamiętaj, że warto inwestować czas i wysiłek w rozwijanie zdrowego poczucia własnej wartości i pewności siebie.
Pozdrawiam
Małgorzata Korba-Sobczyk
Psycholożka, trenerka rozwoju osobistego, psychodietetyczka
2 lata temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Katarzyna Waszak
Dzień dobry!
Trudno odpowiedzieć na to pytanie bez kontekstu, jakim jest Pani życie. Przejmowanie się opinią innych ludzi, lęk przed oceną z czegoś wynikają i najczęściej mają dużo wspólnego z niskim poczuciem wartości. Z czegoś wynika też to, że jest Pani gotowa zrzec się troski o siebie, swoich pragnień i potrzeb, by zaspokoić oczekiwania innych. Skąd wzięły się takie podwójne standardy, że ktoś jest ważniejszy niż Pani, skoro jesteście takimi samymi ludźmi? Zachęcam do refleksji. Zdrowe poczucie winy związane jest z tym, że popełniło się błąd, czy skrzywdziło kogoś i wtedy jest reparacja, przeprosiny. Z neurotycznym poczuciem winy warto popracować na psychoterapii. Prawdopodobnie bierze się z doświadczeń z dzieciństwa. Pozdrawiam
Katarzyna Waszak
2 lata temu
Zobacz podobne
Dlaczego tak trudno stawia się granice osobiste?
Dlaczego tak ciężko jest postawić granice? Dlaczego wracam do kontaktu z osobami, które mnie kiedyś zraniły? Dlaczego nawet jak się uśmiecham to w środku czuję pustkę?
Rozstanie - nie mam nikogo, z kim mógłbym rozmawiać i dzielić się w ten sam sposób.
Właśnie dziewczyna z mną zerwała. To było moje pierwsze zerwanie w życiu, jest bardzo bolesne i zawsze pisałem do niej o wszystkim i teraz czuje pustkę i cały czas nic nie robię, mamy dobre relacje, ale chcę z nią ograniczyć kontakt. Co powinienem zrobić? Nie mam nikogo bliskiego, z kim mogę porozmawiać na podobnym szczeblu, co z nią.
Gdy męża nie ma w domu, jestem pełna energii.
Nie wiem co się dzieje, ale kiedy mój mąż wyjeżdża w delegację kilku dniową lub tylko na jeden dzień, ja jestem pełna energii do działania,potrafię się mobilizować i działać.Natomiast,kiedy on jest w domu kompletnie nic mi się nie chce,zmuszam się do działania i nie mam w tym radości, dotyczy to większość dziedzin naszego życia?Dodam,że mamy 3 dzieci w wieku przedszkolno- szkolnym, 17 lat małżeństwa. Mój mąż jest alkoholikiem,który po terapii wrócił do picia, w międzyczasie okazało się,że ma depresję.
Jak radzić sobie z ignorowaniem w towarzystwie przez męża?
Piszę z zapytaniem: jak można poradzić sobie z ignorowaniem w towarzystwie szczególnie przez męża? W domu wszystko fajnie, tylko jak mamy iść gdziekolwiek, gdzie będzie chociaż dwoje ludzi, ja się już przed tym spotkaniem denerwuję, bo mój mąż będzie mi ciągle przerywał w rozmowie, dokańczał moje historie, nie słuchał tego, że ja coś w tym czasie opowiadam, tylko wchodzi ze swoją opowieścią albo nagle musi o coś wszystkich zapytać ! Jesteśmy razem 13 lat, i ta jego cecha ciągłego bycia w centrum mnie już tak denerwuje, że już nie mam siły. Tyle razy prosiłam, mówiłam, że to mnie rani, że czuję się ignorowana, nieważna.... A najgorsze jest, to, że ludzie za tym idą i równie dobrze w ogóle mogę nie przychodzić, bo po co skoro jestem tylko jakimś tłem... Mamy dziecko, drugie w drodze, pomimo tego naprawdę jesteśmy fajną parą, ale jak tylko mamy iść np. na wesele, to ja już widzę, jak on lata po wszystkich znajomych i rodzinie, bo on musi się przywitać, ja stoję gdzieś tam z dzieckiem, potem jak mu mówię, że poszedłeś sam toon: no.myslałem, że idziesz za mną.... Brakuję mi tego, bycia jego partnerka, żoną w towarzystwie. Jak patrzę na inne małżeństwa, to jednak na takich imprezach siedzą razem, tym bardziej, jak mają dzieci. Ja rozumiem, że przecież to jest okazja do rozmów, oczywiście no ale nie tak, że wchodzimy razem, a ona pojawia się na chwilę zjeść, a potem dalej szuka, aby z kimś pogadać i tylko palcem mnie pokazuje, że tam siedzi żona....
Mam problem z odpuszczeniem sobie chłopaka, na którym mi strasznie zależy.
Mam problem z odpuszczeniem sobie chłopaka, na którym mi strasznie zależy. Myślę, że nie znajdę już kogoś takiego jak on, ale jednakże mnie rani
