Aleksandra Kruk
- Strona główna
- Forum
- inne
- Czy sen o potrzebie...
Wstecz
Czy sen o potrzebie wizyty u psychologa to znak, by to zrobić?
Anonimowo
Czy jeśli śniło mi się, że ktoś mówi do mnie, że powinnam pójść do psychologa to powinnam to faktycznie zrobić ?
Psycholożka
Proszę spróbować odwrócić pytanie na: co mogę zyskać z rozmowy z psychologiem? Wiele osób, które ma ten kontakt już za sobą stwierdziłoby, że sporo :)
Najważniejsze jest jednak to czy Pan/Pan czuje taką potrzebę.
Pozdrawiam serdecznie!
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Zapytaj asystenta AI
Asystent AI - anonimowo, bez logowania
Masz podobny problem? Asystent AI odpowie od razu i podpowie, do jakiego specjalisty się zgłosić.
Zadaj to samo pytanie
Asystent AI nie zastępuje psychologa ani pomocy w nagłych wypadkach.
Agnieszka Matusiak
Psycholożka, Psychoterapeutka
Nie wiem czy powinna Pani pójść, ale warto zastanowić się z czego mógł wynikać ten sen? Czy zastanawiała się Pani nad tym, czy rozważała? Czy ma Pani jakieś trudności i kłopoty w życiu, w których psychoterapia mogłaby pomóc? Raczej mało prawdopodobne aby ten pomysł wziął się z nikąd, więc może warto się nad tym zastanowić, a może spróbować, umówić się na konsultacje i przyjrzeć nad czym chciałabym pracować, co zmienić w swoim życiu... Powodzenia.
Iwona Kaźmierczak
Psycholożka, Psychoterapeutka w trakcie szkolenia
Niekoniecznie. Sny nie muszą być zupełnym odzwierciedleniem rzeczywistości i naszych potrzeb. Warto również zastanowić się czy na jawie nie myślała Pani o pójściu do specjalisty? Albo jak poczuła się Pani z taką myślą?
NowośćTylko w aplikacji mobilnejTwoja sytuacja jest trochę inna?Opisz swoją sytuację na czacie w aplikacji TwójPsycholog, a specjalista odpowie do 24 godzin. Bez kamery i bez terminu, pakiety od 49 zł.Sprawdź, jak to działaZobacz podobne
Przejawiam pewne zachowania praktycznie od dziecka: wybuchowość, napady gniewu, agresji, rozdrażnienie.
Witam.
Przejawiam pewne zachowania praktycznie od dziecka: wybuchowość, napady gniewu, agresji, rozdrażnienie.
Z równowagi moze wyprowadzić mnie doslownie wszystko. Często nie potrafię kontrolować emocji oraz impulsywnych zachowań.
Ludzie często tracą rangę tych ważnych w moich oczach z powodu dla mnie nieakceptowalnych zachowań, ale te same zachowania dla innych są powiedzmy na granicy, ale do przyjęcia i machnięcia ręką.
Od dziecka pojawiają się stany w ktorych prawie wszystko jest mi obojętne. Często korzystam z różnych używek żeby zniwelować poczucie bezsensu.
Wiem, że internet to nie zbyt dobry doradca, ale z racji wieku chciałabym być świadoma swoich przypadłości / chorób. Po wykonaniu kilku tekstów wynik wskazuje na bardzo silne wskazanie na pograniczne zaburzenia osobowości. Gdzie mogę otrzymać pomoc w diagnozie takiej z prawdziwego zdarzenia? Czy to bedzie wizyta u psychiatry czy psychoterapeuty? Dodam, że jestem z Rzeszowa.
Dziękuje i pozdrawiam
Joanna
1 odpowiedź
Czy terapia psychodynamiczna nie przynosi efektów w poprawie samopoczucia? Moje doświadczenia z terapią
Czy terapia psychodynamiczna przeważnie nie przynosi efektów na tle lepszego samopoczucia?
Chodzę na tego typu terapię od kilku miesięcy. Wiem, że jest ona długoterminowa. Ale w rozmowach z terapeutką mam wrażenie jakby chciała bym wiedziała, że szanse są niewielkie.
2 odpowiedzi
Jak poprawić pamięć w wieku 40 lat na studiach?
Jak rozkręcić 40 letni mózg - pamięć aby zaczął przyswajać teorię na początku swej drogi na studiach?????
7 odpowiedzi
Blokuje mnie przed wizytą u specjalisty, boję się, że nie będę w stanie się otworzyć
Dzień dobry.
Od bardzo długiego czasu mam spore problemy ze sobą, uczucie przygniecenia praktycznie 24/7, odczuwam pustkę która powoduje ogromny smutek i brak wiary w poprawę, chodzę spać ze łzami w oczach i budzę się zawiedziony, że przede mną kolejny dzień, w którym muszę się przemęczyć ze swoją psychiką i chciałbym wiedzieć, co powinienem zrobić, bo mam blokadę przed pójściem do specjalisty przez obawy, że jak już przyjdzie co do czego, to nie będę w stanie powiedzieć o problemach, które mam i myślach, które mnie prześladują każdego dnia.
15 odpowiedzi
Pytanie dotyczy amnezji dziecięcej.
Pytanie dotyczy amnezji dziecięcej. Nie pamiętamy z reguły nic oprócz epizodów czasami aż do 10 roku życia niektórzy ponoć nawet dłużej. Jak w takim razie tłumaczyć to, co robiliśmy w dzieciństwie. Jaką mamy gwarancje, że rodzice dobrze nas wychowali, że nie mieliśmy skłonności, żeby kogoś bić, robić krzywdę itp. Czytałam, że terroryści np. od małego wychowują dzieci na morderców, tak ich uczą więc mt mając amnezje dziecięca jako dorośli jedyne co możemy to wierzyć w to, że byliśmy dobrymi dziećmi?
1 odpowiedź
Nie zdałam egzaminu zawodowego i nie czuję swojego kierunku w technikum – jak odzyskać motywację i nie rezygnować z marzeń?
Chciałabym porozmawiać o czymś, co od dłuższego czasu bardzo mnie męczy i obciąża psychicznie. Chodzi o moją szkołę, kierunek, na którym obecnie się uczę, oraz moją przyszłość. Nie zdałam egzaminu zawodowego i szczerze mówiąc, nie jest to dla mnie zaskoczeniem. Mam poczucie, że ten kierunek kompletnie nie jest dla mnie. Nie czuję się w nim dobrze, nie odnajduję się w tym, czego się uczę, a szczególnie trudno jest mi z realizacją zadań zawodowych. Mam wrażenie, że zmuszam się do czegoś, co zupełnie nie jest moją drogą. Najgorsze jest to, że czuję, jakbym nie miała już większego wyboru. Jestem w technikum, mam za sobą określony etap nauki i nie widzę obecnie realnej możliwości zmiany kierunku. Mam poczucie, że muszę kontynuować coś, co mnie męczy, mimo że wcale nie wiążę z tym swojej przyszłości. To powoduje we mnie frustrację, zniechęcenie i poczucie bezradności. Chciałabym, żeby było jasne, że nie oznacza to, że nie mam ambicji ani planów. Wręcz przeciwnie. Mam marzenie, z którym naprawdę chciałabym związać swoją przyszłość. Chciałabym pracować w radiu, najlepiej w RMF MAXX. To właśnie w tej branży widzę siebie, to mnie interesuje i daje mi motywację do myślenia o przyszłości. Na ten moment zależy mi przede wszystkim na ukończeniu szkoły i zdobyciu matury. Nie ukrywam, że kwalifikacje zawodowe nie są dla mnie najważniejszym celem. Chciałabym mieć maturę, a później móc rozwijać się w kierunku, który naprawdę mnie interesuje. Nie chcę spędzić kolejnych lat na zmuszaniu się do pracy w zawodzie, którego po prostu nie czuję. Chciałabym porozmawiać o tym, jak poradzić sobie z tym poczuciem utknięcia w sytuacji, której nie wybrałabym ponownie. Boję się, że przez obecny kierunek stracę motywację do nauki i całkowicie się zniechęcę. Potrzebuję pomocy w poukładaniu sobie tego wszystkiego i znalezieniu sposobu, żeby przetrwać ten etap, nie rezygnując jednocześnie z własnych marzeń.
5 odpowiedzi












