Aplikacja TwójPsycholog — wsparcie, które masz zawsze pod ręką

📲 Pobierz aplikację i zadbaj o siebie na własnych zasadach

Dostępne w Google PlayPobierz w App Store
Left ArrowWstecz

Czy korzystanie z cudzej motywacji to niedozwolona pomoc czy zniekształcenie poznawcze?

Czy rozważania na temat tego, czy jakaś pomoc od innych lub motywacja czerpana z przebywania z ludźmi, lub czerpanie motywacji do innych działań z działania, które być może powinno być realizowane w innym czasie, to formy niedozwolonej pomocy, z których nie należy korzystać? Czy raczej, jeżeli ktoś ma takie rozważania i sabotuje przez nie swoje życie, obawiając się, że jak coś osiągnie to przez tę "niedozwoloną" pomóc to są to jakieś zniekształcenia poznawcze lub inne zaburzenia i nie należy takich myśli przestrzegać?

inne
User Forum

Anonimowo

10 miesięcy temu
Usunięty Specjalista

Usunięty Specjalista

To bardzo ciekawe pytanie, które dotyka tematu samodzielności i wartości własnych osiągnięć.

W rzeczywistości każdy człowiek korzysta z pomocy innych, zarówno w sposób świadomy, jak i nieświadomy.

Inspiracja płynąca z otoczenia, motywacja od ludzi czy korzystanie z czyjejś wiedzy to naturalne elementy rozwoju. 

Nie czyni to osiągnięć mniej wartościowymi, wręcz przeciwnie, pozwala wzrastać i iść dalej.

"Jeśli jesteś najmądrzejszą osobą w pokoju, to znaczy, że jesteś w złym pokoju." – Charlie Munger

Charlie Munger był wybitnym inwestorem i znany jest z głębokiej mądrości życiowej. Jego słowa podkreślają, jak ważne jest otaczanie się ludźmi, od których można się uczyć. Rozwój wymaga wyzwań i inspiracji, a przebywanie wśród mądrzejszych od siebie sprzyja zdobywaniu wiedzy i nowych perspektyw.

 

Jeśli pojawiają się myśli, które prowadzą do sabotowania siebie, takie jak:

- „Jeśli skorzystam z motywacji od kogoś, to mój sukces nie będzie 'mój'”,

- „Jeśli działam teraz, choć miałem to zrobić później, to jest to jakaś forma oszustwa”,

to warto się im przyjrzeć. 

Takie przekonania mogą wynikać ze zniekształceń poznawczych, takich jak:

- Myślenie czarno-białe („albo osiągam coś całkowicie sam, albo to nie ma wartości”),

- Nadmierna odpowiedzialność („muszę wszystko zrobić idealnie według pierwotnego planu”),

- Katastrofizacja („jeśli skorzystam z pomocy, to moje osiągnięcie nie będzie miało znaczenia”).

Warto zapytać siebie:

- Czy to przekonanie faktycznie pomaga mi osiągać cele?

- Czy inni ludzie, których podziwiam, osiągnęli sukces całkowicie sami?

- Co bym powiedział przyjacielowi, który myśli w ten sposób?

Ostatecznie, motywacja, inspiracja i wsparcie od innych to zasoby, z których warto korzystać. Życie nie jest egzaminem, na którym każde wsparcie to „niedozwolona pomoc” – jest procesem, w którym uczymy się i rozwijamy także dzięki innym.

Czy to podejście wydaje Ci się pomocne? Może warto zastanowić się, skąd dokładnie wzięło się to przekonanie i jak wpływa na Twoje życie?

 

Dr Artur Trzcinski

10 miesięcy temu

Usunięty Specjalista

Zobacz profilArrowRight

Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?

Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!

Left ArrowOdpowiedz jako specjalista

Zobacz podobne

Czy da się pomóc i w jaki sposób osobie, która potrzebuje pomocy psychologa, ale odmawia pomocy i przez to niszczy rodzinę?
Czy da się pomóc i w jaki sposób osobie, która potrzebuje pomocy psychologa, ale odmawia pomocy i przez to niszczy rodzinę?
Od pewnego czasu, gdy obserwuję ludzkie zachowania i jak działają relacje, nurtuje mnie jedna kwestia.
Dzień dobry. Od pewnego czasu, gdy obserwuję ludzkie zachowania i jak działają relacje, nurtuje mnie jedna kwestia. Czy my wszyscy nie żyjemy w iluzji tego, że da się przeżyć życie bez bycia sponiewieranym nawet przez bliskie osoby? Mówi się, jak ważne jest to, by otaczać się ludźmi dobrze nas traktującymi, toksycznych odcinać. Jednocześnie mówi się, że każdy ma wady, nikt nie jest idealny. Czyli przyjmujemy jednocześnie, że ludzie nie będą nas zawsze szanować i liczymy się? Bo z tego, co ja widzę i również doświadczam, to zazwyczaj nawet osoby, które wydają mi się dobrymi, w pewnym momencie zawodzą - bo mają taką cechę charakteru, że w pewnych sytuacjach zachowują się w określony sposób. I gdy my powiemy "proszę, nie rób tak" to on powie albo - dobrze, nie będę, po czym dalej będzie robił to samo, albo powie, że się postara, że więcej tak nie zrobi. Ale raczej na tym się nie kończy i ludzie powielają te błędy. Niestety obserwuję w życiu kółko zamknięte - jedna osoba jest chamska, to unikam jej, znajdę miłą osobę, ta z kolei nie jest chamska, ale nie jest szczera. Znajdę kogoś, kto nie jest chamski ani obłudny, to z kolei ma czasem problemy z agresją. Potem idę dalej, szukam kogoś bez tych wspomnianych wcześniej cech. To on z kolei wywyższa się albo mnie ignoruje, na przykład nie uwzględnia w swoich planach. Osoba z tego forum, która ma udzielić odpowiedzi, zapewne ma partnera, może małżonka, przyjaciół. Na pewno mają oni jakieś wady. Jak Pan/i wtedy reaguje i co w ogóle można uznać za wadę do zaakceptowania?
Jak rozróżnić opór od braku zaangażowania i zwykłego braku motywacji oraz prokrastynacji ?
Jak rozróżnić opór od braku zaangażowania i zwykłego braku motywacji oraz prokrastynacji ? Ciekawi mnie, jak rozróżnić opór od normalnego, odmiennego podejścia do danej kwestii/poglądu/zachowania. Gdzie jest ta cienka granica?
Czy świadomość tego, że w domu nie było tak, jak być powinno daje szansę, że nie będziemy powielać schematów?
Czy świadomość tego, że w domu nie było tak, jak być powinno daje szansę, że nie będziemy powielać schematów i nie będziemy szukać podświadomie środowiska, do którego nasz układ nerwowy się przyzwyczaił? Wydaje mi się, że chęć zmian na "lepsze i zdrowsze" połączone z rozbudowaną świadomością i pracą nad sobą, a tym samym możliwością łapania się na tych "negatywnych" działaniach i schematach są ogromnym krokiem przybliżającym nas do wyzbycia się ich. Co jednak z kwestią podświadomości? Czy mimo naszych szczerych chęci podświadomość i tak może płatać nam figle i dążyć do tych niewłaściwych wzorców?
Jak radzić sobie z poczuciem pustki i brakiem celu w zaburzeniu osobowości schizoidalnej?

Często czuję, że dopada mnie jakaś dziwna pustka i nuda, z którą nie umiem sobie poradzić. Wydaje mi się, że to może mieć związek z zaburzeniem osobowości schizoidalnej, bo relacje z ludźmi mnie męczą, a nowe zajęcia szybko przestają mnie interesować. Mam wrażenie, jakbym była zawieszona w próżni – bez celu, bez sensu, a przez to trudno mi znaleźć w sobie motywację, żeby cokolwiek zmienić. Czy są jakieś sposoby albo terapie, które mogłyby pomóc mi lepiej odnaleźć się w codziennym życiu? Jak w ogóle zacząć coś robić, kiedy nic nie wydaje się warte wysiłku?

Myślę też, czy praca nad jakimiś zainteresowaniami albo pasjami mogłaby coś zmienić, ale nawet nie wiem, od czego zacząć. 

Macie jakieś wskazówki, jak wyjść z tego stanu i zacząć budować bardziej sensowne życie?