Odpowiedz jako specjalista
WsteczDiagnoza ADHD po 30-stce - gdzie zacząć?
Gdzie zacząć diagnozę w kierunku ADHD. Mam ponad 30 lat
Anonimowo
Ewelina Sinda-Dulińska
Dzień dobry, najlepiej zgłosić się do psychologa diagnosty lub psychiatry. Dobrego dnia, Ewelina Sinda-Dulińska
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Wiktoria Woldan
Dzień dobry!
Diagnozę ADHD u osoby dorosłej najlepiej rozpocząć od konsultacji z psychologiem lub psychiatrą specjalizującym się w diagnozie ADHD. Wiek nie stanowi przeszkody.
pozdrawiam Wiktoria
Piotr Ziomber
Dzień dobry
Zacznę od tego, że należy pamiętać, aby badanie było przeprowadzone różnicowo. test Moxo lub DIVA 5 plus wywiad nie są wystarczające, aby napisać dla psychiatry wskazanie na ADHD. Właśnie TAK. Ostateczną diagnozę stawia psychiatra, często na podstawie opinii psychologicznej. Ważne jest, aby test, przeprowadziła osoba która się tym zajmuje w diagnostyce, ma ukończone dodatkowe szkolenia i kursy. Aktualnie widzę wysyp "specjalistów" , którzy się tym zajmują a ADHD można pomylić z innymi zaburzeniami itd. Nie wiem skąd Pan(i) jest ale proszę wyszukać wyspecjalizowane ośrodki lub gabinety i nie bać się prosić o zaświadczenia o kompetencjach do przeprowadzaniu testów. Ukończone studia psychologiczne pozwalają na używanie testów, jednak nie każdy psycholog potrafi je prawidłowo zinterpretować, a tutaj chodzi o leczenie na podstawie prawidłowego rozpoznania.
Agnieszka Włoszycka
Dzień dobry,
Jeśli podejrzewa Pani u siebie ADHD, pierwszym krokiem może być konsultacja z psychologiem lub psychiatrą, którzy zajmują się diagnozą osób dorosłych. Specjalista przeprowadzi szczegółowy wywiad dotyczący zarówno obecnych trudności, jak i objawów z dzieciństwa, ponieważ ADHD jest zaburzeniem neurorozwojowym i jego pierwsze symptomy pojawiają się już we wczesnych latach życia. Warto wybierać osoby, które mają doświadczenie w diagnozowaniu ADHD u dorosłych, ponieważ obraz tego zaburzenia może różnić się od tego obserwowanego u dzieci. Zastanawiam się również, co skłoniło Panią do rozważania właśnie ADHD. Jakie trudności są dla Pani obecnie najbardziej uciążliwe? Odpowiedź na to pytanie może być pomocna zarówno podczas diagnozy, jak i w dobraniu najlepszego sposobu wsparcia.
Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka
Adriana Kanoś
Dzień dobry,
pierwszym krokiem jest wizyta u psychologa diagnosty. Zaczynamy od wywiadu psychologicznego, następnie przeprowadzamy właściwy proces diagnostyczny, a na koniec otrzymuje Pan/Pani opinię, z którą zgłasza się Pan/Pani do lekarza psychiatry, ponieważ to on stawia formalne rozpoznanie.
To kilka spotkań, nie jedno. Konieczna jest diagnoza różnicowa, czyli sprawdzenie, czy trudności nie wynikają z czegoś innego niż ADHD, na przykład z przewlekłego stresu, lęku, zaburzeń nastroju czy problemów ze snem. Zdarzają się miejsca stawiające diagnozę po samym kwestionariuszu DIVA, ale to niewystarczające. Polecam wizyty stacjonarne, ponieważ obserwacja podczas spotkania jest ważną częścią diagnozy.
Na pierwszą wizytę proszę przygotować materiały z dzieciństwa, czyli świadectwa, opinie z poradni czy zeszyty, oraz w miarę możliwości informacje od kogoś z rodziny, kto pamięta Pana/Panią z tamtego okresu.
Pozdrawiam serdecznie
Adriana Kanoś
Marta Lotysh
Dzień dobry
Aktualnie na rynku jest dużo psychologów specjalizujących się na dignozie ADHD. Ważne jest żeby to był specjalista osób dorosłych oraz żeby na należnym poziomie zostało przeprowadzone różnicowanie ADHD z innymi sytuacjami które mogą dawać podobne objawy.
Jagoda Jek
Dzień dobry, diagnoza odbywa się u psychologa diagnosty i psychiatry, współcześnie dużo specjalistów specjalizuje się w diagnozie ADHD i warto udać się właśnie do tych, którzy mają doświadczenie z osobami neuroatypowymi.
Sylwia Skibińska
Dzień dobry.
W pierwszej kolejności warto umówić się do poradni lub gabinetu, który prowadzi diagnozę ADHD u osób dorosłych. Specjalista po wstępnej konsultacji poinformuje Pana/Panią jak będzie wyglądał cały proces i czy rzeczywiście wskazana jest pełna diagnoza.
Pozdrawiam,
Sylwia Skibińska
Justyna Czerniawska (Karkus)
Dzień dobry,
diagnozę ADHD wykonuje psycholog/psychoterapeuta oraz lekarz psychiatra. Pierwszym krokiem jest wykonanie testu diagnostycznego u psychologa a następnie wizyta u lekarza psychiatry w celu oceny uzyskanych wyników diagnostycznych.
Pozdrawiam serdecznie,
Justyna Czerniawska (Karkus) - psycholog, psychoterapeuta CBT.
Zobacz podobne
Jak radzić sobie z codziennymi wyzwaniami przy chorobie Parkinsona?
W ostatnich tygodniach coraz mocniej odczuwam trudności, związane z codziennym funkcjonowaniem, a wszystko to przez moją chorobę Parkinsona. Proste rzeczy, jak zrobienie herbaty czy zapięcie guzików, stały się dla mnie nie lada wyzwaniem.
Staram się jak mogę, robię wszystko, co radzili inni - Np planuję z wyprzedzeniem i ustalam rutyny, ale bywa, że czuję się przytłoczony, gdy coś idzie nie tak, jak zaplanowałem.
Czy są jakieś konkretne metody, które mógłbym wdrożyć, aby zminimalizować skutki choroby? Myślę też, czy warto byłoby rozważyć terapie.
Z góry bardzo dziękuję za Waszą pomoc i porady.
Silne kłopoty neurologiczne - zawroty głowy, nieostry wzrok pojawiły się nagle, a lekarze wykluczyli zaburzenia fizyczne. Proszę o pomoc!
Witam, Około 3 miesięcy temu w dzień jak każdy inny zacząłem się dziwnie czuć. Mianowicie towarzyszyło mi uczucie zawrotów głowy, trudności w skupieniu, otumanienia, ucisku w głowie, wrażenie gorszej równowagi, pogorszonego widzenia . Od tamtej pory objawy występowały przez około 2 tygodnie aż końcu udałem się do specjalisty neurologa który nie wykrył żadnych problemów jednakże wskazał wykonanie tomografu jeśli objawy nie ustaną. Po około dwóch tygodniach nieustannych objawów udałem się na tomograf. Po upłynięciu 2 tygodni otrzymałem wynik z którego można było wywnioskować, że wszystko jest w normie z wyjątkiem jednej rzeczy. Odcinkowe zgrubienie śluzówki sitowia, co w mojej opinii nie ma wpływu na występujące objawy (Jak się później okazało lekarz też nie widział powiązania) tylko ma związek z dawnym zbyt długim stosowaniem kropli do nosa z xylometazolinem bez których nie mogłem funkcjonować lecz problem już minął. Objawy wciąż nie ustawały więc poszedłem do lekarza rodzinnego który zlecił wykonanie złożonych badan krwi (tarczyca, cukier oraz inne ogólne badania krwi) oraz polecił udanie się jeszcze raz do neurologa jak i okulisty. Badania krwi nic nie wykazały, wszystko w normie. Po kolejnych kilku tygodniach znów udałem się do neurologa który również nic mi nie powiedział oprócz zlecenia kolejnych badań takich jak rezonans z kontrastem oraz wizyta u kardiologa. Wizyta u okulisty również zakończyła się oznajmieniem, że wszystko jest w dobrze i lekarz nie widzi nic niepokojącego. Rezonans mam dopiero za 3 miesiące jak i kardiologa a objawy nie dają mi spokoju w codziennych czynnościach i bardzo utrudniają mi życie. Z moich obserwacji zauważyłem, że objawy są mniej zauważalne gdy jestem skupiony np: jazda samochodem czy też praca. Proszę o pomoc ponieważ zaczynam już wątpić, że ktokolwiek pomoże mi z moim problemem.
Mam 20 lat i prowadzę zdrowy tryb życia. Nie pale oraz nie pije .
Dzień dobry. Mam na imię Natalia i jestem mamą 7-letniego Fabiana.
Dzień dobry. Mam na imię Natalia i jestem mamą 7-letniego Fabiana. Rok temu u Fabianka zauważyliśmy różnego rodzaju tiki ruchowe i wokalne. Po jakimś czasie tiki zniknęły, później pojawiły się kolejne i inne. Syn potrząsa głową, otwiera buzię, macha tekstu, drapie wszystko dookoła, mrugam oczami i chrząka. Zgłosiliśmy się do lekarza pediatry, lekarz dał skierowanie na eeg. Po czym wykazało, że podejrzewa epilepsje. I dał skierowanie na eeg we śnie. Jesteśmy przed tym badaniem. Ale co nas jeszcze niepokoi to, to że Fabianka wszystko drażni. Nie chce nosić czapki lub kurtki, bo mówi, że go swędzi, nie chce się przykryć kołdrą do spania, bo mówi, że nie lubi tego materiału. Wszystko dookoła drapie. Stół, podłogę, kanapę. Jeśli nawiązujemy z nim dialog, to w pewnym momencie zmienia temat i mówi zupełnie o czymś innym, niepasującym do poprzedniego tematu. Czasami wydaje mi się, że nie rozumie, co do niego mówię. Zadaje dziwne pytania. Wybucha płaczem i szybko się denerwuje. Po czym nadmierne rusza nogami i rękami. Jak rozmawia, to nie potrafi się długo skupić na patrzeniu na mnie. Nie wiem, czy to jakaś choroba, czy to mu przejdzie. Proszę o odpowiedź i o opinię. Dziękuję.
Udar krwotoczny, ataki paniki i stany lękowe - jak poradzić sobie z pogorszeniem psychiki i brakiem wsparcia?
Cześć, zmagam się z udarem krwotocznym. Nikt mnie nie rozumie to co ja czuję jaki ból oni myślą że ja tylko będę ćwiczyć. Jest źle z moją psychika a nawet nie mam komu o tym powiedzieć miewam też ataki paniki lub stany lękowe nie wiem nigdy się nie badałam można ty z kimś na pv popisać?
Dziwne zaburzenia lękowe u 15-latka: nagły lęk przed morzem i odkurzaczem - jak pomóc?
Mam 2 problemy z moim 15-letnim synem. Otóż cierpi on na dziwne zaburzenia lękowe.
1. Lęk przed morzem (od 3 lat). Syn od dziecka bardzo często bywał nad morzem — szacunkowo około 30 razy. Przez wiele lat nie miał żadnego problemu z wodą ani plażą, chętnie uczestniczył w kąpielach i spacerach, kochał wyjazdy nad morze. Około 3 lata temu zaczęło się od lekkiego niepokoju przy morzu (niechęć do wchodzenia do wody, napięcie). Z każdym kolejnym wyjazdem lęk narastał – aż do obecnego momentu, w którym pojawia się panika nawet przy rozmowie o wyjeździe nad morze. Nie wskazuje konkretnej przyczyny – nie pamięta, by coś złego się wydarzyło. Reakcja ma obecnie charakter silny – unika tematu, reaguje lękowo na zdjęcia morza, plany wakacyjne.
2. Lęk przed odkurzaczem (nowy objaw). Około 2 tygodnie temu pojawił się nagle silny lęk przed odkurzaczem. Wcześniej nie miał z nim żadnych problemów — wręcz przeciwnie, często sam odkurzał lub był obok, gdy ktoś odkurzał. Teraz mówi, że „boi się” odkurzacza, unika pomieszczenia, gdy odkurzacz jest włączony, wychodzi z domu na wiele godzin po tym jak włączam odkurzacz. Nie ma nadwrażliwości słuchowej (lubi głośną muzykę), nie ma diagnozy ze spektrum autyzmu.
Poza tymi dwoma lękami syn funkcjonuje normalnie. Chodzi do szkoły, uczy się ponadprzeciętnie, ma znajomych, nie wycofuje się z życia towarzyskiego. Nie zauważyliśmy wyraźnych objawów depresji, problemów ze snem czy odżywianiem. Jedyne, co nas niepokoi, to narastający lęk w jednej sferze i nagły lęk w drugiej.
Chciałbym wiedzieć, co mojemu synowi dolega i jak to leczyć.
