Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak odbudować związek po rozstaniu i poprawić komunikację z partnerem?
Rozstałam się niedawno z partnerem po ponad dwóch latach związku na odległość. To on podjął decyzję, głównie z powodu samotności, zbyt rzadkich spotkań (dramatycznie rzadkich, przez moje traumy rodzinne miedzy innymi o których nie do końca mu mowiłam, nie chciałam żeby czuł się nie chciany...) i poczucia, że nie miał wystarczająco dużo miejsca w moim życiu. Dużym problemem była też nasza komunikacja. Odkładałam trudniejsze rozmowy...on zostawał sam. Rozstaliśmy się spokojnie i z dużą ilością emocji. Powiedział, że nadal mnie kocha, ale jest wyczerpany i musi odpocząć od dotychczasowej formy związku. Nie chciał dawać mi nadziei, ale jednocześnie nie zamknął całkowicie przyszłości — powiedział, że niczego nie wyklucza jak odpocznie. Tylko jak długo taki odpoczynek może trwać nie ma pojęcia...Czy ktoś z Państwa ma jakieś przykłądy czasowe? Po krótkiej przerwie wróciliśmy do kontaktu. Obecnie piszemy codziennie, często długo i ciepło. Są wspólne tematy, żarty, zdjęcia i codzienne rytuały... rozmowy ciagną się całymi dniami każda wiadomosć to odstęp mniej niż 50 min, ale nie rozmawiamy wprost o powrocie. Mam wrażenie, że więź nadal istnieje, natomiast on nie wykonał jeszcze żadnego konkretnego kroku partnerskiego. Zaczęłam już wprowadzać praktyczne zmiany. Robię więcej miejsca w swoim życiu na odpoczynek i spotkania, nie planuję każdego weekendu poza miejscem zamieszkania - chciałabym w przyszłości częściej jeździć do jego miasta a on mógłby odwiedzać mnie. Nie chcę jednak tylko mówić, że się zmieniłam — zależy mi, żeby pokazać to konsekwentnie. Największy dylemat dotyczy komunikacji. Staram się teraz sama opowiadać o swoim dniu, pytać o niego, odpowiadać uważniej i nie czekać, aż domyśli się wszystkiego. Jednocześnie boję się, że gdy będę pytała i pisała za dużo, znów zacznę prowadzić kontakt za nas oboje a on się zacznie wycofywać. Zastanawiam się też, czy po około miesiącu od rozstania powinnam krótko powiedzieć mu, że zrozumiałam swoje błędy i za nie przeprosić..przepraszałam podczas rozstania ale teraz rozumiem znacznie więcej... Nie chciałabym przy tej okazji prosić o powrót ani wywierać presji. Czy takie przeprosiny mogą być oznaką dojrzałości, czy raczej przestraszyć osobę, która prosiła o odpoczynek? Czy lepiej na razie całkowicie nie poruszać tematu związku, dopóki on sam tego nie zrobi? A może całkowite unikanie tego tematu może z czasem utrwalić relację w formie bliskiej przyjaźni? Jak w praktyce pokazywać lepszą komunikację? Po czym rozpoznać, że pojawił się dobry moment na spokojną rozmowę o tym, czy istnieje możliwość zbudowania relacji od nowa?
Anonimowo
Bożena Nagórska
Dzień dobry!
Proces wyciągania wniosków i wprowadzania realnych zmian w swoim życiu jest godny uznania, ale partner potrzebuje czasu, by w praktyce uwierzyć w ich trwałość. Spokojne, szczerze przeprosiny bez żądania deklaracji będą wyrazem Pani dojrzałości i pomogą wam obojgu oczyścić atmosferę z dawnych żali. Aby relacja nie utknęła wyłącznie w strefie przyjacielskiej, ważne jest zachowanie równowagi – dawanie przestrzeni pozwala drugiej stronie odczuć brak i przejąć inicjatywę. Na rozmowę o ponownym schodzeniu się przyjdzie czas wtedy, gdy wypracowane zmiany staną się naturalnym nawykiem, a partner zacznie otwarcie sygnalizować chęć powrotu do roli partnera.
Z pozdrowieniami
Bożena Nagórska
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Piotr Ziomber
Dzień dobry
Rozmawiać zawsze trzeba, ale z szacunkiem i wysłuchiwać drugiej strony, bez obwiniania siebie o winę. Komunikacja w małżeństwie jest niezwykle istotna. Zdarza się, ze partnerzy żyją długie lata obok siebie, a nie ze sobą, kiedy łączą ich dzieci albo wspólne kredyty lub dom. Najważniejsze, że po rozstaniu utrzymujecie kontakt i to dobrze wróży. Psychologia mówi jasno że żal po rozstaniu trwa między 3 a 6 miesięcy, kiedy intensywny ból do kilku tygodni. Mężczyźni zaczynają odczuwać realną tęsknotę po około 90 dniach, gdyż wtedy opadają emocje które były niechciane i często niezrozumiane. Samo kontaktowanie się często może doprowadzić do przyjaźni, a nie do odnowienia związku. Pod żadnym pozorem nie należy prosić o powrót. Ale przeprosiny i szczera rozmowa na neutralnym gruncie ma jak najbardziej sens. partner musi widzieć, że się starasz zmienić, ale nie może odebrać tego jako żebractwo o powrót, gdyż to może go wystraszyć i zmienić podejście. Warto pisać rzadziej, ale wiadomości powinny być konkretne i pozytywne. Kontynuuj, ale bez pośpiechu i bez nacisku. Po kilku miesiącach zapytaj, do czego prowadzi to pisanie. Spotkanie w kawiarni przy kawie, w miejscu neutralnym i rozmowa. Powodzenia.
Agnieszka Włoszycka
Dzień dobry,
Czytając Pani wiadomość, odniosłam wrażenie, że wykonała już Pani dużą pracę nad zrozumieniem tego, co mogło doprowadzić do rozstania. To cenne, że nie skupia się Pani wyłącznie na odzyskaniu partnera, ale również na przyjrzeniu się własnym schematom i temu, co chciałaby Pani zmienić niezależnie od dalszych losów tej relacji.
Nie ma jednak jednej odpowiedzi na pytanie, jak długo może trwać „odpoczynek”. Dla jednej osoby będą to tygodnie, dla innej miesiące. Ważniejsze od upływu czasu wydaje się to, czy z czasem pojawia się większa gotowość do rozmowy o przyszłości i wspólnego szukania rozwiązań. Mam też wrażenie, że obecnie bardzo uważnie obserwuje Pani każdy sygnał z jego strony. To zrozumiałe, kiedy zależy nam na relacji, ale jednocześnie może prowadzić do życia w ciągłym napięciu i analizowania, co oznacza każda wiadomość czy dłuższa przerwa w kontakcie.
Jeśli chodzi o przeprosiny, myślę, że szczere wzięcie odpowiedzialności za własną część trudności może być wyrazem dojrzałości, o ile nie stanie się sposobem na przekonanie go do powrotu. Warto zadać sobie pytanie: czy chciałabym przekazać mu te słowa nawet wtedy, gdyby nie zmieniły jego decyzji? Odpowiedź może pomóc ocenić, z jakiej potrzeby miałaby wypłynąć taka rozmowa. Pisze Pani również o obawie, że ponownie weźmie na siebie odpowiedzialność za cały kontakt. Zastanawiam się, jak wyglądałaby dla Pani relacja, w której obie strony w podobnym stopniu inicjują rozmowy, zadają pytania i są zaciekawione swoim światem. Być może właśnie obserwowanie tej wzajemności będzie lepszym drogowskazem niż próba znalezienia „idealnego momentu”.
Myślę, że na ten moment najważniejsze jest konsekwentne wprowadzanie zmian przede wszystkim dla siebie. Jeśli okażą się trwałe, będą widoczne również dla partnera: nie tylko w tym, co Pani mówi, ale przede wszystkim w sposobie budowania relacji a to zwykle przemawia znacznie bardziej niż najlepsze deklaracje.
Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka
Wiktoria Woldan
Dzień dobry, 💙
Z opisu wynika, że oboje zachowali Państwo kontakt i potrafią ze sobą spokojnie rozmawiać, co może być dobrą podstawą do odbudowy relacji. Jednocześnie warto pamiętać, że nie ma określonych ram czasowych, po których partner będzie gotowy na powrót. Każda osoba przeżywa rozstanie i odzyskuje równowagę we własnym tempie. W tym czasie warto skupić się na konsekwentnym wprowadzaniu zmian, otwartej komunikacji i budowaniu zaufania, bez wywierania presji na podjęcie decyzji. Jeśli obie strony będą gotowe i nadal będą dostrzegały wartość tej relacji, powrót jest możliwy, jednak wymaga zaangażowania z obu stron.
Pozdrawiam serdecznie,
psycholog Wiktoria
Jagoda Jek
To, że po rozstaniu nadal macie ciepły kontakt, rozmawiacie i czujecie bliskość, może być ważnym sygnałem, że więź między Wami nadal istnieje. Jednocześnie warto pamiętać, że sama bliskość i tęsknota nie zawsze oznaczają gotowość do powrotu do związku. Twój partner powiedział coś bardzo istotnego: że nadal Cię kocha, ale jest wyczerpany dotychczasową formą relacji. Być może potrzebuje przede wszystkim zobaczyć, że zmiana nie jest chwilową reakcją na strach przed stratą, ale czymś, co naprawdę dzieje się w Twoim życiu.
Nie ma jednej odpowiedzi, ile powinien trwać taki „odpoczynek”. Dla jednej osoby będzie to kilka tygodni, dla innej kilka miesięcy. Ważniejsze od samego czasu jest to, co dzieje się w tym okresie. Czy obie osoby mają przestrzeń na refleksję? Czy pojawia się realna gotowość do budowania czegoś inaczej niż wcześniej?
To, co robisz teraz — przyglądanie się swojej komunikacji, dawaniu większej przestrzeni partnerowi, zauważaniu własnych mechanizmów — brzmi jak wartościowa praca nad sobą. Warto jednak uważać, żeby zmiana nie stała się próbą „zasłużenia” na powrót. Dobrze, jeśli te rzeczy są ważne także dla Ciebie, niezależnie od tego, jak potoczy się Wasza relacja.
Jeśli chodzi o przeprosiny — mogą być dojrzałym gestem, ale dużo zależy od formy. Nie chodzi o długie tłumaczenie ani przekonywanie go, że teraz wszystko będzie inaczej. Bardziej o krótkie uznanie jego doświadczenia, np. że po czasie widzisz pewne rzeczy wyraźniej i rozumiesz, że w trudnych momentach zostawał z tym sam. Bez oczekiwania natychmiastowej odpowiedzi czy decyzji.
Jednocześnie całkowite unikanie tematu związku przez bardzo długi czas może sprawić, że utkniecie w relacji podobnej do przyjaźni. W pewnym momencie potrzebna będzie spokojna rozmowa nie o tym „czy wracamy już teraz”, ale raczej: „czy oboje widzimy możliwość spróbowania jeszcze raz i co musiałoby się zmienić, żeby było inaczej?”.
Dobrym momentem na taką rozmowę może być sytuacja, w której kontakt między Wami jest stabilny, oboje inicjujecie rozmowy, pojawia się naturalna bliskość, a nie tylko lęk przed utratą. Warto też obserwować, czy on stopniowo sam zaczyna robić miejsce dla Ciebie w swoim życiu, a nie tylko odpowiada na Twoje starania.
I jeszcze jedna ważna rzecz — to, że wcześniej nie mówiłaś mu o swoich trudnościach rodzinnych, prawdopodobnie nie wynikało z braku uczuć, ale z mechanizmu ochronnego. Czasem osoby po trudnych doświadczeniach uczą się radzić sobie same i nie obciążać innych, ale w bliskiej relacji właśnie pokazanie swojej wrażliwości często buduje więź.
Możliwe, że jeśli kiedyś spróbujecie ponownie, kluczowe nie będzie „naprawienie starego związku”, ale stworzenie nowej wersji relacji, w której oboje macie więcej przestrzeni na szczerość, potrzeby i trudne rozmowy.
~ Jagoda Jek, psycholożka i seksuolożka
Sylwia Skibińska
Dzień dobry.
Z tego co Pani opisuje widać, że oboje nadal jesteście dla siebie ważni. Nie ma jednak jednej odpowiedzi, ile powinien trwać taki „odpoczynek” to bardzo indywidualna kwestia. Jeśli partner prosił o przestrzeń, warto ją uszanować i pozwolić, by to jego zachowanie pokazało czy jest gotowy na kolejny krok. To, że pracuje Pani nad sobą i nad komunikacją jest wartościowe ale najlepiej robić to przede wszystkim dla siebie. Krótkie przeprosiny, bez wywierania presji i oczekiwania natychmiastowej odpowiedzi mogą być oznaką dojrzałości. O przyszłości relacji warto rozmawiać wtedy, gdy obie strony będą na to gotowe. Powrót do związku jest możliwy ale wymaga zaangażowania i decyzji z obu stron.
Pozdrawiam,
Sylwia Skibińska
Zobacz podobne
Kiedy tylko ktoś z płci przeciwnej okazuje mi uwagę większą od innych, od razu jestem gotowa na związek. Jak się tego pozbyć?
Kiedy tylko ktoś z płci przeciwnej okazuje mi uwagę większą od innych, od razu jestem gotowa na związek i robię sobie nadzieję bez głębszego patrzenia, jaka jest ta druga osoba. Nie mogę się tego pozbyć, a jest to uciążliwe. Jak sobie z tym poradzić?
Traumatyczne dzieciństwo i nastoletni czas, nabawienie się problemów psychicznych i próba poradzenia sobie
Mam ogromny problem ze sobą.. Zdaję sobie sprawę, że ten problem powinien być przedyskutowany ze specjalistą, że powinnam iść na terapię.
Od zawsze siebie nienawidzilam, pierw była faza na mój wygląd, popadłam w zaburzenia odżywiania. Zaczęło się tak od jakiegoś 13-14 roku życia, pragnęłam wyglądać jak "anorektyczka",głodziłam się też chciałam chyba zwrócić na siebie uwagę, żeby moja mama zauważyła. Na szczęście faza ta minęła, a jak się pewnie domyślacie nigdy tą anorektyczką nie zostałam tylko przez to przytyłam +20kg.
Następna faza jaką się u mnie zaczęła to po prostu nienawiść siebie za całokształt. Nie lubiłam swojego charakteru, to jak się zachowuje przy znajomych, że nie jestem taka pewną siebie dziewczyna, że nie jestem śmieszna i ogólnie zaczął się pojawiać u mnie ogromny overthinking, puste oczy i mina jak dupa. Po prostu przestałam być szczęśliwa. Zdaję sobie sprawę, że to przez dzieciństwo. Tata alkoholik, mama, która przeżyła piekło nie dzieciństwo, przez co miała problemy z agresją. Teraz już wiem dlaczego moja siostra już od tak naprawdę 10 roku życia miała też problemy ze sobą, cierpiała na depresję i często to nawraca. Teraz ją rozumiem, kiedyś mówiłam, że po prostu w d* jej się przewraca i jest niewdzięczna za to ile rodzice nam dali, bo jak byłyśmy małe nie było pieniędzy, byliśmy bardzo biedni, z czasem zaczęła nam się ta sytuacja finansowa poprawiać.
Wracając do mojej mamy. Przez to, że sama miała nieprzepracowaną traumę, odbijało to się na nas, traktowała nas jak śmieci, często pytałam się jako dziecko czy nas w ogóle kocha, bo sprawiała wrażenie, że nas nienawidzi. Upokarzała przy rodzinie, lanie, krzyk był na porządku dziennym, często za nic, za to, że czegoś nie posprzątałyśmy (do dnia dzisiejszego traktuje nas jak służących, od zawsze była strasznie leniwa, więc od 5-6 roku życia już lataliśmy z miotłą) lub wyszłyśmy gdzieś do kogoś się pobawić na podwórko.. Czyli to co dzieci po prostu robią.
A ja codziennie od kilku lat zadawałam sobie pytanie „dlaczego ja siebie tak nienawidzę?”
Jestem dobrym człowiekiem, zawsze miałam szacunek do każdego, pracowita, z ogromnym sercem. Dlaczego tak bardzo czuję że nie powinnam istnieć, że nie zasługuje na nic..
Teraz jestem w związku, który przez moje problemy zaczyna się psuć. Przez to że jestem nieszczęśliwa sama ze sobą, a jak tak, to jak mam być szczęśliwa z kimś? Jestem w trakcie właśnie próby naprawiania siebie, słucham podcastów, praktykuje te wszystkie rzeczy, żeby mówić i myśleć o sobie dobrze, żeby wyrzucić z siebie tego krytyka z głowy. Zaczęłam to robić codziennie bo chciałam naprawić też moj zwiazek. Problem polega na moim przesadnym marudzeniu, częstym płakaniu. (Od września wyjechałam za granicę, co powoduje ze jestem jeszcze bardziej nieszczęśliwa, tęsknię za rodziną, znajomymi), na tym że wszystko traktuje jako atak, niewinne zdanie jest dla mnie atakiem, powodem do płaczu. Często czuję stres przed błachymi rzeczami, że zaraz mi się za coś dostanie ochrzan.
Już chciałam wszystko naprawić, poszedł krok do przodu, wiedziałam co muszę robić i małymi kroczkami się uda… niestety wczoraj pokłóciliśmy się znowu z chłopakiem tym razem tak ostro, nawet nie pamiętam od czego się zaczęło, chyba znowu musiałam coś powiedzieć, coś zamarudzic, ze go to zabolało, bo go to boli, odbiera mu męskość i czuję że nie potrafi mi dać szczęścia. Zaczął wytykać moje wady, moje problemy od góry do dołu. Coś we mnie pękło, 10 kroków w tył… jeszcze bardziej siebie nienawidzę, nie potrafię wrócić na właściwe tory, do tego pozytywnego myślenia. Jak zresztą, jak powiedział mi całą prawdę o mnie.. Chciałabym w końcu być szczęśliwa ze sobą. W głowie mam wykreowana siebie, za te kilka lat, już z przepracowanymi problemami, pewna siebie, potrafiąca rozbawić, szczęśliwą kobietę, którą nie obchodzi opinia innych.
Związek i presja emocjonalna po stracie bliskiej osoby - jak radzić sobie z reakcją partnera?
Witam Od 2.5 tygodnia jestem w związku, lecz coraz bardziej mam wrażenie, że to idzie w złym kierunku. Jestem WWO, dlatego czasem mam ochotę po prostu się wycofać niż powiedzieć co mnie zabolało. Niedawno moja koleżanka z pracy zmarła co bardzo mnie dotknęło i ciężko mi z tym. Mój chłopak także ją znał i spytał się czy pójdę na pogrzeb. Powiedziałam, że się zastanowię bo jest mi z tym ciężko (nie powiedziałam że nie) to zaczął mówić, że powinnam iść z samego szacunku, że normalni ludzie by poszli. Odcięłam się mówiąc że potrzebuje przestrzeni. Napisał po 3 dniach mówiąc że go ignoruje, powiedział że nie mam empatii, przeklinał, porównał mnie do dziewczyny koleżanki, że ona bardziej się martwii niż ja. Że uciekam, izoluje się zamiast pogadać, a samo to że wcześniej pisałam że potrzebuje przestrzeni. Że mam się zastanowić jak go traktuje. Przez całą kłótnie nie słuchał tego co mówię. Mówiłam o swoich emocjach, a on szedł w obronę zamiast zrozumieć. Wywierał na mnie presję, naciskał.. Rozumiem, że jemu też ciężko, ale to nie fair by mnie tak traktować. Zawsze gdy nie jest po jego myśli to idzie w obronę, że ma być tak jak on chce. Ma gdzieś to że nie chce czegoś zrobić. Zaczynam powoli myśleć że to ja jestem w tym wszystkim problemem, bo nie potrafię komunikować wprost swoich emocji.
Zaczęłam spotykać się z chłopakiem. Wydaje się spokojnym i normalnym facetem.
Zaczęłam spotykać się z chłopakiem. Wydaje się spokojnym i normalnym facetem. Ale dowiedziałam się czegoś dziwnego o nim, czego nie mogę zrozumieć. Ma 25 lat i śpi w jednym! łóżku z bratem 18 lat. Mają jeden pokój i jedno łóżko. Wiem, że nie pochodzi z bogatej rodziny, ale nie rozumiem tego. On pracuje i brat też, rodzice też pracują. Mieszkanie rozumiem ma tylko salon gdzie rodzice śpią i pokój, gdzie on z bratem. Jak go pytałam, to dla niego to ok i nigdy nie myślał, że z tym coś nie tak, jak i jego rodzice.
Dla tego chciałam spytać państwo, jaki może mieć wpływ na jego psychikę ta sytuacja? Czy tylko ja uważam, że to jest meeega nie ok?
Problemy w małżeństwie: podejrzenia zdrady, brak zaufania, przemoc i chęć samobójstwa
Bardzo nurtuje mnie, wręcz sprawia to depresję, nie wiem, co myśleć, co robić. Nie mam, gdzie odejść, żadnej pracy, pieniędzy na start. Przejdę do rzeczy: 20 lat ogólnie razem, 30 maja 2025 r. minie 16 lat po ślubie. Mąż przez rok chciał walczyć o nasze małżeństwo, zmianę naszego życia, nawet intymnego. Okazał się być takim, jakiego chciałam – czuły, opiekuńczy, troskliwy, namiętny, pożądany, z chemią, magią i więzią, uczciwą miłością. Przestał kryć się z telefonem, zawsze mogę wziąć go w ręce, popatrzeć, co tam ma. Rok temu wdał się w romans z koleżanką z pracy, krążyły plotki, lecz on wszystkiemu zaprzecza, twierdząc, iż nigdy mnie nie zdradził. Zaufałam, a teraz coś mi nie pasuje. Po roku i 3 miesiącach stał się skryty, dwulicowy. Potrafi raz chcieć obłędnego seksu, w sumie jest co wieczór, czasami kłócimy się o noce, że nie przytuli mnie, nie ma spontanicznego seksu i wtulenia podczas snu z jego strony, mojej osoby. I przeplata uczucia, sądząc, że go jaram, że uwielbia ze mną seks, podniecam go i że tylko ja, nikt inny. Robi zdjęcia z całuskami, wstawia na Facebooka słodkie opisy. Odbieram to jako pod publikę, aby ktoś coś zobaczył. Z była koleżanka kochana, nadal pracuje, lecz na moją prośbę zablokował ją wszędzie, a przy mnie ma o niej nagle bardzo złe zdanie, ponieważ nie wiem, w jakim celu podał kobiecie bez mojej zgody mój numer telefonu. Kiedy zapytałam męża, po co, odpowiedział cytat: „ażeby Agnieszka uświadomiła ci, że nic nas nie łączy, nie łączyło, do niczego nie doszło”. Tłumaczę mężowi, że ja mam uwierzyć w to, co ona mówi, czy bardziej, aby on był wobec mnie szczery... Nie ma logicznego toku rozmów ze strony męża, więc zaczęłam miewać obawy, iż oszukuje mnie z kimś, ma kontakt, a potem usuwa, abym nie dojrzała nic. Obiecywał, że nigdy nie wyciszy telefonu, co do czego robi to w momencie, kiedy się posprzeczamy. Nie ma kłótni, jedynie zadra, słowo od słowa, a powody są jedynie takie, że nie przytula mnie w nocy, co uważa, że bardzo uwielbia się do mnie tulić, a nie ma zbliżenia w nocy, które wprowadziliśmy. Do mnie potrafi powiedzieć: „A ty do mnie podchodzisz, zaczepiasz do seksu, przytulasz?” Odpowiadam mężowi, że oczywiście, bo tak jest, chociaż za każdym razem, kiedy podchodzę, żeby nawet, jak to się mówi, zrobić mu loda, on odpycha, nie wychodzi mi po prostu, olewa. Więc po co mam to robić, jak on przytuli przed snem i odwraca się na bok??? I niby sądzi, że zawsze ma na mnie ochotę, jaram go itd. Zaczął nagle mówić, że tematy mamy tylko seksu, tłumaczę, że mnie kręci, podnieca, pożądam, że powinien się cieszyć, a nie narzekać, nie dociera nic, po prostu nic. Kiedy mówię, że powinien udać się do psychologa czy psychiatry, potrafi mi odpowiedzieć, że to ja jestem chora, jemu nie potrzeba pomocy, chociaż popada w silną agresję. Mnie potrafił złapać za szyję, dusił, mówił: „szmata, kurwa”, ale w momencie, kiedy mi powiedział tekst: „ruchasz się z innymi”, i dostał w twarz, strasznie go to zabolało. Poszedł w swoją stronę, kiedy dzwonię, nie odbiera, odrzuca, nie odpisuje na Messengerze, dopiero po jakimś czasie chamskie odzywki. Odbiera, sądząc, że jest sam i był sam, że chce, aby było dobrze, lecz niestety, czuły 10 min potem furiat i tak na okrągło. Mówię mężowi, że zawsze powinien odebrać telefon, że mam podejrzenia, iż takie zachowania świadczą, że spotyka się z kimś. Zaprzecza, więc czemu nie odbierasz? Odpowie, że nie ma potrzeby, wkurwiłaś mnie. W domu zwyczajnie gra na telefonie, nie słucha, co mówię, patrząc w oczy, i chcąc rozmawiać, po prostu jakbym była powietrzem. Mówi mi: „A co, już nic mi nie wolno? Człowiek przy tobie boi się spać, obudzić, bo zawsze wyjesz, robisz dramy, jesteś toksyczna. Ale kocha mnie i pożąda”. Ma tzw. dwie twarze – chwilowo wspaniała osoba, czuła, chcąca seksu, potem taka maruda, agresor, dziwak. Nie wiem, co myśleć, co robić. On od razu powiedział, że nie będzie nigdzie chodził na żadne terapie itp. Kiedyś chodziliśmy, lecz dało jemu to coś na chwilę. Sam mówi, że uwielbia ze mną seks, potem, że nasze życie tylko na tym się opiera. Nie wiem, co mam myśleć, chce, abym przyjeżdżała po niego do pracy. Sama nie wiem czemu, potrafi powiedzieć, że nie wierzy mi we wszystko, że to ja jego zdradzam, wiedząc, że siedzę całe dnie w domu, sprzątam, gotuję, a potem jeżdżę po niego. Sytuacje się napiętniają, coraz częściej mnie krytykuje, poniża, olewa, robi źle, nic sobie z tego już nie robi, jak robił kiedyś. Aż przestało mi się chcieć malować, dbać o siebie, chcieć z nim nadal być. Nie czuję się kochana, pożądana, atrakcyjna, wyjątkowa, choć mówi mi, że taka jestem. Na odległość, kiedy jeździ do pracy, pisze mi, jak mnie kocha, tęskni, jak ma na mnie ochotę, a kiedy już jesteśmy razem, jest zupełnie inaczej. Potrafił mi powiedzieć, że to ja z niego takiego robię, że wchodzę mu do łba, ryję mu łeb, że przeze mnie taki się staje, że mam szukać sobie faceta na ruchanie. Mówię, że mnie to boli, zadaje ból, ale nic z tego sobie nie robi. Czuję się załamana. On sam mówi mi, że jego zdaniem nie czuję się szczęśliwa, bezpieczna w związku, jak mam się czuć, to nie takie proste. Czy tu są podejrzenia, możliwe, iż mąż gra na dwa fronty, a ja koło zapasowe??? Nie wiem, co robić. On nie chce słuchać, co mam do powiedzenia o moich ranach, bólach, cierpieniach, potrzebach seksu itp. Co ja mam robić? Jestem skora popełnić samobójstwo, nie mam siły, wiary, że ta miłość jest prawdziwa i pożądanie. Jestem nikim, czy to jego wina?? Kiedy mężowi mówię, że napiszę do sądu o przymusowe badania psychiatryczne jego osoby, grozi mi, że wtedy wywali mnie z domu, czyli coś ukrywa, wie, że z nim źle??? Mamy takie coś, że on lubi moje nagie zdjęcia i chce, abym wysyłała mu ok, wysyłam, mówię, że go to podnieca. Ma nawet folder z moimi nagimi zdjęciami w telefonie. Niby docenia, co robię, sądzi, że się zmieniłam, lecz po chwili powie, że ja nigdy się nie zmienię, krytykuje. Jak dojść do prawdy, czy on nie kłamie, czy nie manipuluje itp.? Mąż uważa, że to ja manipuluje, rządzę nim, że ja w coś gram i obserwuję go, doszukuję się czegoś, że to ja jestem debilem, itp. Co myśleć?
Toksyczny związek – jak go rozpoznać i zakończyć?
Czy zastanawiasz się, czy Twój związek jest zdrowy? Nie każda trudność jest toksyczna, ale jeśli czujesz lęk, winę, wątpisz w siebie, boisz się mówić, co myślisz – warto się zatrzymać. Tutaj dowiesz się, jak rozpoznać toksyczny związek i jak go zakończyć.