Jak poradzić sobie z kryzysem w małżeństwie, kiedy żona jest dla mnie wszystkim?

Szanowny Panie. Jestem mi przykro, kiedy widzę takie teksty i wołanie o pomoc.  Bardzo Pan cierpi i jest głęboko c uwięziony w swoim bólu. Pana miłość do żony jest ogromna, ale jednocześnie staje się źródłem cierpienia, które niszczy Pana od środka, a to brzmi jak straszne błędne koło.

Jakie zalecenia?  Proszę się przełamać i wykonać telefon do kryzysowego telefonu zaufania  Antydepresyjny Telefon Zaufania 22 594 91 00 (czynny codziennie 14:00–22:00) lub Telefon Zaufania dla Dorosłych 116 123 (codziennie 14:00–22:00). Rozmowy są anonimowe, bezpłatne i ktoś wysłucha Pana bez oceniania.

Jeśli myśli samobójcze są bardzo silne, proszę udać się na SOR psychiatryczny lub zadzwonić pod 112 Proszenie o pomoc nie jest wstydem. Kiedy jest Pan w  domu, wtedy proszę stosować techniki relaksacyjne.  Proszę zastosować głębokie, świadome oddychanie (wdech 4 sekundy, wydech 6) lub krótką medytacja, by złagodzić napięcie.​

Proszę poszukać wsparcia poza rodziną, jak  grupę dla osób z depresją lub bliskich, którzy przeżyli podobne kryzysy gdyż to daje siłę i poczucie, że nie jest się odosobnionym w działaniu. Proszę alkoholu i substancji, bo nasilają myśli samobójcze.​ Lekarze słusznie radzą rozważyć zakończenie toksycznego związku, bo choć boli, może przynieść ulgę. Wiele osób po wyjściu z takiego układu czuje się lepiej, jak opisano w historiach podobnych do Pana. Zalecam poszukanie lekarza psychiatry na NFZ lub prywatnie, aby podjąć farmakoterapię, gdyż leki nie zawsze działają na konkretnego pacjenta, czasami trzeba zmodyfikować dawkę lub konkretny lek. 

Ma Pan potencjał do budowania życia na nowo. Jest Pan wartościową wartościowy dla innych i życzę Panu, aby odkrył Pan siły w sobie do tej walki. Proszę kontaktować się ze specjalistami i dzwonić na telefony zaufania. Życzę Panu szybkiego powrotu do pełni sił.

Dzień dobry,

Jeżeli istnieje ryzyko, że może Pan zrobić sobie krzywdę, proszę nie zostawać z tym samemu i pilnie skontaktować się z numerem 112 albo zgłosić się na SOR. Można również zadzwonić całodobowo pod 116 123 lub 800 70 2222. W momentach kryzysowych szybki kontakt jest bardzo ważny.  W przypadku depresji często potrzebne jest stałe, regularne leczenie psychiatryczne (czasem korekta leków) oraz psychoterapia, a nie jednorazowe konsultacje.

Warto rozważyć powiedzenie wprost lekarzowi, że pojawiają się konkretne myśli o odebraniu sobie życia. To zmienia sposób prowadzenia leczenia.

Pozdrawiam i życzę wszystkiego dobrego,
Karolina Grabka

Dzień dobry, 

Z Pana słów wynika ogromny ból i skrajne wyczerpanie, a jednocześnie widać też coś bardzo ważnego: mimo tego wszystkiego potrafił Pan się zatrzymać, nazwać sytuację i poszukać wsparcia. To jest oznaka siły, odpowiedzialności i tego, że jakaś część Pana wciąż walczy.

Najważniejsze teraz jest Pana bezpieczeństwo. Jeżeli myśli samobójcze są nasilone, proszę natychmiast zadzwonić na 112 albo pojechać do SOR/izba przyjęć psychiatryczna. Proszę też nie zostawać samemu — poprosić zaufaną osobę, żeby była obok, dopóki fala kryzysu wyraźnie nie opadnie. Może Pan również skorzystać z Telefonu Zaufania 116 123 oraz z Centrum Wsparcia 800 70 2222.

Najbliższe dni dobrze jest potraktować jako czas ochrony i odzyskiwania minimum sił, bez podejmowania ważnych decyzji. W takich chwilach działają najbardziej małe, wykonalne kroki, które od razu zwiększają bezpieczeństwo i poczucie wpływu: pilna konsultacja psychiatryczna z jasnym powiedzeniem o myślach samobójczych, a jeśli będzie taka potrzeba — hospitalizacja, rozumiana jako forma zabezpieczenia i Pana ochrony. To właśnie takie realne, konkretne działania budują drogę do rozwiązania.

To, że Pan nadal szuka pomocy, mówi o Pana wytrwałości. Ten czas nie odbiera Panu wartości — to moment, w którym potrzebuje Pan wsparcia i ochrony, żeby znowu złapać oddech i dopiero potem układać dalsze życie krok po kroku.

Numery alarmowe w sytuacji zagrożenia życia:

112 – Ogólnopolski numer alarmowy (jeśli życie jest bezpośrednio zagrożone).

W razie potrzeby należy natychmiast udać się do najbliższego szpitala na izbę przyjęć lub wezwać karetkę. 

116 123 – Kryzysowy Telefon Zaufania dla Dorosłych (darmowy, czynny codziennie w godz. 14:00–22:00).

800 702 222 – Centrum Wsparcia dla Osób Dorosłych w Kryzysie Psychicznym (całodobowo, bezpłatnie, również czat)

Pomoc on-line:

116sos.pl – Platforma wsparcia dla osób dorosłych w kryzysie.

zwjr.pl – Strona "Życie warte jest rozmowy" z bazą pomocy. 

Dzień dobry,

Opisana przez Pana trudność wymaga przepracowania w gabinecie psychoterapeutycznym. Warto zadać sobie następujące pytania: Co Pana trzyma w związku, w którym czuje się Pan źle? Jak widzi Pan siebie samego? Co powoduje, że pozwala Pan na przekraczanie własnych granic w relacji z innymi? Pomimo wcześniejszych prób zachęcam do szukania pomocy w gabinecie. Z pomocą psychoterapeuty łatwiej będzie Panu spojrzeć na swoją sytuację z dystansu, zauważyć schematy, w jakich Pan funkcjonuje. Jednocześnie zachęcam do skorzystania z telefonu zaufania, a w sytuacji braku poprawy samopoczucia i ryzyka próby samobójczej udania się do najbliższej izby przyjęć szpitala psychiatrycznego. W sytuacji największego kryzysu nawet zwyczajna rozmowa bez decyzji o przyjęciu na oddział może bardzo Panu pomóc. Wstawiam numer do telefonu zaufania: 800 70 2222.

Dzień dobry,

Dziękujemy za wiadomość.

Czytam Pana słowa i naprawdę czuć w nich rozpacz, samotność i potworne zmęczenie. Mam wrażenie, że jest Pan człowiekiem, który od bardzo dawna niesie coś ponad swoje siły i nie czuje się ani kochany, ani widziany.Najbardziej boli to, że osoba, która miała być domem, stała się źródłem cierpienia a jednocześnie myśl o odejściu wydaje się jak utrata całego sensu życia. To strasznie trudne miejsce: kochać i jednocześnie czuć się niszczonym.

Chcę powiedzieć jasno: to, że jest Pan tak traktowany tj. izolowany, pomijany, „użyteczny dopóki potrzebny”, to nie jest w porządku. Nikt nie zasługuje na życie w emocjonalnym wykluczeniu we własnym domu.Martwi mnie to, że codziennie zastanawia się Pan „czy to już dziś”. Jeśli te myśli się nasilą, proszę nie zostawać z nimi samemu. W Polsce może Pan bezpłatnie i anonimowo zadzwonić pod 116 123 (linia wsparcia dla osób w kryzysie) albo w nagłym zagrożeniu pod 112. To nie jest słabość, to ratowanie siebie.

Na teraz jedno bardzo ważne pytanie:

Czy gdyby miłość nie oznaczała cierpienia, czy nadal wyglądałaby tak jak dziś?

I drugie:

Co musiałoby się realnie zmienić w zachowaniu żony, żeby mógł Pan poczuć, że warto dalej żyć, nie tylko płacić rachunki ale żyć?

Pan nie jest „kimś kto ma wytrzymać wszystko”. Jest Pan człowiekiem, który potrzebuje szacunku i bliskości, a to nie jest zbyt wiele. 

Z pozdrowieniami,

Agnieszka Włoszycka

Dzień dobry,

zanim odpowiem chcę powiedzieć coś bardzo ważnego: skoro codziennie zastanawia się Pan „czy to już dzisiaj”, to jest to sygnał, że potrzebuje Pan teraz realnego wsparcia, a nie tylko rozmowy w internecie. Jeśli jest Pan w Polsce i czuje, że może zrobić sobie krzywdę, to proszę zadzwonić pod numer 800 70 22 22 lub 116 123 (są to linie wsparcia), a w sytuacji zagrożenia życia bezwzględnie pod numer 112 i poprosić o pomoc. 

Mówi Pan o tęsknocie, braku zrozumienia, samotności, bólu, wykorzystaniu, niezrozumieniu, lęku, być może myślach samobójczych, ale mówi Pan też o szukaniu pomocy … i być może jest to czas teraźniejszy. 

Ale mówi Pan też o radości, śmiechu, miłości, więzach rodzinnych, zaradności, pracowitości, odpowiedzialności, wartościach które są dla Pana ważne. Mówi Pan o tęsknocie za normalnością, że chce Pan mieć z kim zjeść posiłek, że chce pan czuć się kochany, być ważny dla kogoś, szanowany…. Część z tych rzeczy brzmi jak przeszłość. Zastanawiam się co by było innego u Pana, gdyby te same rzeczy, które zaczynają się od radości … mogły stać się Pana przyszłością?

Ciekawy jestem jaki mały krok mógłby Pana przybliżyć do tego, żeby się uśmiechnąć…, poczuć radość….? Z kim mogły Pan wypić kawę…., zjeść posiłek…, zamienić parę słów…. by było inaczej…., normalniej…., by było tak jak Pan chce …?  

Dzień dobry. 

Przeczytałam Pana słowa z ogromną uwagą i niepokojem. To, co Pan opisuje – poczucie bycia niechcianym we własnym domu, całkowita izolacja od bliskich i myśli o zakończeniu życia – to stan bardzo głębokiego kryzysu, w którym absolutnie nie powinien Pan zostawać sam.

Moją rolą jako psychologa jest przede wszystkim zadbanie o Pana bezpieczeństwo. Proszę o wykonanie jednego z poniższych kroków:

- Zadzwonienie pod numer 116 123, to Kryzysowy Telefon Zaufania dla Dorosłych – jest bezpłatny i anonimowy, pracują tam specjaliści, którzy pomogą Panu przejść przez ten najtrudniejszy moment.

- Zadzwonienie na 112 lub udanie się do najbliższej Izby Przyjęcia w szpitalu psychiatrycznym, jeśli czuje Pan, że nie jest w stanie zagwarantować sobie bezpieczeństwa w tej chwili.

Rozumiem Pana metaforę o "pingwinach" i ogromną lojalność wobec rodziny, ale obecnie znajduje się Pan w sytuacji, która Pana niszczy. Lojalność wobec siebie i swojego życia jest teraz najważniejsza. To, że lekarze radzili Panu odejście, wynika z troski o Pana przetrwanie, jednak w tym momencie najważniejsze nie jest podejmowanie decyzji o rozwodzie, ale o przeżyciu dzisiejszego dnia.

Proszę o kontakt z profesjonalistami od interwencji kryzysowej. Pana życie ma wartość, nawet jeśli w tej chwili, w tym domu, nie dają Panu tego odczuć.

Proszę zaopiekować się sobą i dać sobie pomóc. 

Bożena Nagórska

Dzień dobry,
Czytając Pana wpis, widzę ogrom bólu i bezradności. Rozumiem, że czuje się Pan w sytuacji bez wyjścia. To, że mimo tylu prób szukania pomocy nadal jest tak ciężko, może oznaczać, że cały czas znajduje się Pan w środowisku, które podtrzymuje Pana depresję. Pisze Pan, że żona jest całym Pana życiem i że bez niej Pan nie istnieje. To bardzo niebezpieczne przekonanie. Brzmi to, jak o uzależnienie emocjonalne, kiedy druga osoba staje się jedynym źródłem sensu, wartości i bezpieczeństwa. Wtedy każda groźba utraty relacji jest przeżywana jak zagrożenie życia. To nie świadczy o wielkiej miłości, tylko o ogromnym lęku przed opuszczeniem. Depresja dodatkowo zniekształca myślenie. Pojawia się czarno-białe widzenie sytuacji, przekonanie, że zakończenie związku równa się końcowi wszystkiego. Umysł w depresji podsuwa narrację bez wyjścia, choć obiektywnie wyjścia istnieją. Warto pomyśleć o długoterminowej pracy z psychoterapeutą, który pomoże Panu zbudować poczucie odrębności od żony, poczucie sprawczości i własnej wartości. Samemu często trudno dostrzec alternatywne wyjście z sytuacji, dlatego warto poszukać osobę, która Pana w tym wesprze. 

Zuzanna Barełkowska-Wamberska
Psycholog

To, co Pan opisuje, to nie jest „trudny związek”. To jest sytuacja, w której czuje się Pan samotny, odrzucony i pozbawiony godności we własnym domu. Człowiek bez relacji i szacunku zaczyna gasnąć.

Jedna rzecz bardzo ważna: to nie żona „popycha Pana do samobójstwa”. Decyzja o odebraniu sobie życia nigdy nie powinna być odpowiedzią na czyjeś zachowanie. To sygnał, że jest Pan skrajnie przeciążony i potrzebuje realnej ochrony siebie.

To, co Pan opisuje, brzmi jak związek, w którym jest ogromna nierównowaga. Pan daje wszystko. Nie dostaje Pan bliskości, partnerstwa ani podstawowego szacunku. I mimo to trzyma się Pan, bo wizja odejścia oznacza dla Pana utratę całego sensu życia.

Tu jest sedno problemu. Cały sens życia został oparty na jednej osobie. To bardzo niebezpieczna konstrukcja. Kiedy ta relacja zaczyna ranić, wali się wszystko.

Lekarze nie bez powodu sugerowali zakończenie związku. Nie dlatego, że nie rozumieją miłości. Tylko dlatego, że widzą, że ten układ Pana niszczy.

Zanim podejmie Pan jakąkolwiek decyzję o rozstaniu, trzeba zrobić coś innego: odzyskać minimalne poczucie własnej wartości i podmiotowości. Teraz jest Pan w pozycji kogoś, kto boi się stracić wszystko. W takiej pozycji nie podejmuje się dobrych decyzji.

Jeśli myśli „czy to już dzisiaj”, to jest stan alarmowy. W takich momentach nie zostaje się samemu. Jeśli te myśli się nasilą, proszę dzwonić pod 112 albo 800 70 2222.

Na teraz:
– Potrzebuje Pan terapii, ale nie w trybie „rozmowa i chwilowa ulga”. Potrzebna jest dłuższa praca nad zależnością emocjonalną.
– Potrzebuje Pan wsparcia poza żoną. Przyjaciel, rodzina, ktokolwiek.
– Potrzebuje Pan zacząć stawiać granice. Nawet małe. Nie zgadzać się na bycie traktowanym jak lokator we własnym domu.

Miłość nie polega na tym, że człowiek znika, żeby druga osoba była zadowolona.

Dzień dobry, 

Bardzo mi przykro, że zmaga się Pan z tak ciężkimi emocjami i myślami. Życie w poczuciu bycia niechcianym w swoim własnym domu musi być potwornie bolesne.

Rozstanie może wydawać się końcem wszystkiego, ale trwanie w relacji, która niszczy Pana psychicznie, też powoli odbiera Panu całą energię. Teraz nie musi Pan podejmować ostatecznych decyzji o związku. Teraz najważniejsze jest Pana bezpieczeństwo i stabilizacja. 

Jeśli czuje Pan, że może zrobić sobie krzywdę dzisiaj, proszę natychmiast się skontaktować z pomocą kryzysową – zadzwonić pod 116 123 (linia wsparcia dla dorosłych) lub w nagłym zagrożeniu 112. 

Pozdrawiam, 

Katarzyna Świdzińska, Psycholog 

Dzień dobry,
 

Rozumiem, że Pan dalej szuka i mam poczucie, że tak na prawdę siebie.
Daje Pan znać, że relacje, które Pan ma są najważniejsze i nie jest w stanie Pan bez nich żyć. Otrzymywał Pan wiele rozwiązań, mam poczucie, że Pan wie co robić - z logicznego punktu widzenia.
Zastanawiam się na ile Pan stara się dorównać rodzinnej "tradycji" bycia razem z osobą, którą się kocha.

Wierzę, że Pańska pustka się tylko pogłębia i pomoc uzyskana musiała Pana wiele kosztować. Może zadziało się coś podczas pracy z poprzednimi specjalistami co może zmieniało Pana, rozwijało, a w domu jak tylko zaczęto czuć Pana zmianę (to że zaczyna Pan istnieć) budził się bunt (lub nawet lęk) by wrócić do poprzedniego stanu kiedy Pan się dostosowywał jak woda.
Warto się temu przyjrzeć, bo tak jak Pan piszę - życie dla kogoś jest bardzo trudne.

Głęboka zmiana i dotknięcie bólu jaki nosi Pan w sobie wymagało by ogromu odwagi, bo trzeba by było zetknąć się z rzeczywistością.
Poczucie pustki i przekucie jej w satysfakcje z siebie - czucia, że jest się dość, nie dla innych, ale dla siebie samego.

Gdyby Pan poczuł iskrę, że jest Pan warty samego siebie głęboko z serca zachęcam do znalezienia wsparcia.

Pozdrawiam ciepło,
Emil Borkowski

To, co Pan opisuje, brzmi jak ogromne cierpienie, samotność i poczucie bycia całkowicie bezwartościowym w relacji, która miała być najważniejsza w życiu. Kiedy pisze Pan, że codziennie zastanawia się, „czy to już dzisiaj”, traktuję to bardzo poważnie. To sygnał, że jest Pan w realnym kryzysie. Chcę powiedzieć jasno: żadna relacja, nawet najważniejsza, nie jest warta Pana życia. To, że żona jest dla Pana „wszystkim”, pokazuje, jak silnie zbudował Pan swoją tożsamość wokół bycia w związku i bycia potrzebnym. Ale jeśli dziś czuje się Pan jak gość we własnym domu, izolowany, traktowany warunkowo to nie jest kwestia „za mało się staram”. To jest sygnał bardzo poważnej nierównowagi w relacji. W depresji często zawęża się perspektywa: pojawia się myślenie „albo ona, albo nic”, „bez niej nie istnieje życie”. To nie jest obiektywna prawda - to sposób, w jaki cierpiący umysł próbuje uprościć rzeczywistość. Rozstanie może wydawać się równoznaczne z utratą wszystkiego, ale pozostawanie w relacji, która systematycznie niszczy poczucie własnej wartości i popycha ku myślom samobójczym, też jest formą powolnej utraty siebie.  Najważniejsze jest Pana bezpieczeństwo. Jeśli myśli o samobójstwie stają się konkretne, nasilone, jeśli czuje Pan, że może sobie zrobić krzywdę – proszę natychmiast szukać pomocy: telefon zaufania, najbliższa izba przyjęć psychiatryczna lub numer alarmowy 112. To nie jest przesada – to jest sytuacja zagrożenia życia. Długofalowo proponuję pracę nad dwoma rzeczami: odbudową własnej wartości niezależnej od bycia mężem oraz zrozumieniem, dlaczego miłość równa się dla Pana całkowitemu poświęceniu siebie. To są głębokie wzorce rodzinne, które mogą być piękne, ale w skrajnej formie prowadzą do uzależnienia emocjonalnego. To, że dziś żyje Pan „tylko po to, by płacić rachunki”, to objaw wyczerpania i depresji, nie dowód, że jest Pan bezwartościowy. Depresja odbiera zdolność odczuwania sensu. Sens nie znika obiektywnie, znika zdolność jego czucia. W tej chwili może Pan tego nie czuć, ale to, że cierpi Pan z powodu braku bliskości i szacunku, pokazuje, że jest Pan człowiekiem zdolnym do głębokiej więzi. To zasób, nie wada. Najpierw jednak trzeba zadbać o to, by był Pan bezpieczny.