Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak radzić sobie z emocjami, gdy dziecko zaniedbuje obowiązki domowe i skupia się na ekranie?
Dzień dobry. Jestem żoną, mama jak radzić sobie z emocjami, gdy po powrocie z pracy zastaje syna w tv a obowiązki, które ma są niewykonane . Np. niezrobione łóżko, niewyciągniętą śniadaniówka, rozrzucony plecak itp. jak zwracam uwagę, to syn mówi, że się czepiam i robię ciągle hałas, bo mu się zapomniało. Synowi codziennie się zapomina o zrobieniu łóżka. Czasami odnoszę wrażenie, że syn jest przez nas kierowany jak robót, nic sam nie pomyśli, tylko pyta się, kiedy komputer. Uczy się bardzo dobrze, ale jeżeli jest sprawdzian, to krzyczy, że umie, umie, a potem są efekty umienia ze słaba ocena płacz i poprawianie
Jola
1 rok temu
Barbara Terejko
Dzień dobry
Widzę, że obecna sytuacja jest dla Pani emocjonalnie trudna i chciałaby Pani znaleźć sposób, aby sobie z tym poradzić. Rozumiem, że wpływa to nie tylko na Panią, ale również na całą sytuację w domu.
Warto zastanowić się, dlaczego zależy Pani na tym, aby syn wykonywał swoje obowiązki, oraz czy on widzi tę kwestię w ten sam sposób. Co sprawia, że pościelone łóżko syna jest dla Pani tak istotne? Jaką wartość ma to dla niego?
Warto wspólnie z domownikami poszukać rozwiązania opisanego problemu. Ważne jest, aby podzielić się swoimi odczuciami, ale także wysłuchać perspektywy syna i męża, dając każdemu możliwość wypowiedzenia się. Być może sami zaproponują konkretne rozwiązania lub pomysły.
Można również porozmawiać o konsekwencjach niewykonywania obowiązków. Ważne jest, aby jasno określić, jakie skutki niesie za sobą brak zaangażowania, jednocześnie dbając o to, by były one adekwatne, zrozumiałe i zaakceptowane przez syna.
Praca z dorastającym dzieckiem bywa wymagająca, ale jest możliwa. Kluczowe znaczenie ma szczera rozmowa oparta na wzajemnym zrozumieniu oraz wsłuchaniu się w potrzeby.
Powodzenia!
Pozdrawiam
psycholog Barbara Terejko
1 rok temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Anastazja Zawiślak
Twoje frustracje są zrozumiałe – chcesz, żeby syn był bardziej samodzielny, odpowiedzialny i pamiętał o obowiązkach, ale zamiast tego czujesz się, jakbyś musiała go stale kontrolować i przypominać. To może być bardzo męczące, zwłaszcza po pracy.
Warto spojrzeć na to w dwóch aspektach: emocjonalnym (Twoje reakcje) i praktycznym (jak pomóc synowi w nauce odpowiedzialności).
Po pierwsze, jeśli czujesz, że emocje biorą górę, spróbuj na chwilę się zatrzymać i odetchnąć, zrobić "STOP KLATKĘ", zanim zwrócisz mu uwagę, tak by nie rozładowywać własnych emocji na dziecku. Może pomóc spokojne przypomnienie: „Widzę, że zapomniałeś o obowiązkach. Jak możemy to rozwiązać, żebyś sam pamiętał?” Jeśli syn odpowiada, że „czepiasz się” – zamiast wchodzić w konflikt, możesz odwrócić sytuację pytaniem: „Jak byś się czuł, gdybyś po pracy wszedł do bałaganu?” Zawsze zachęcam w pierwszej kolejności do rozmowy z dzieckiem i poznania jego perspektywy, bez wydawania "osądu" bo być może zapomniał i musisz mu przypominać, ale może też okazać się ze to, co działo się w szkole, było dla niego bardzo trudne (bo widzisz efekt, ale nie wiesz, jaki miał dzień, bo być może nawet nie opowiada Ci o swoich emocjach) i jedyne, na co ma siłę to odpoczynek przy TV.
Oczywiście warto ustalić granice i pewne ramy, w których funkcjonujemy. Dziecko potrzebuje ich do poczucia bezpieczeństwa. W praktyce warto wprowadzić konsekwencję i rutynę – np. zanim włączy komputer, obowiązki muszą być wykonane. Możecie zrobić razem listę obowiązków i ustalić zasady, które będą konsekwentnie przestrzegane. Jeśli syn ma tendencję do zapominania, można spróbować prostych przypomnień (np. karteczki, alarm w telefonie) zamiast ciągłego upominania go osobiście.
Jeśli chodzi o naukę, jego reakcja może wynikać z napięcia i potrzeby kontroli – czasem dzieci chcą wierzyć, że „umieją” i nie chcą przyjąć do wiadomości, że potrzebują więcej powtórek. Możesz mu pomóc, pytając: „Co sprawia, że masz wrażenie, że umiesz? Może przejdziemy przez materiał i sprawdzimy razem?” Warto nauczyć go technik organizacji nauki, zamiast czekać na płacz po słabej ocenie. Może rozłożenie materiału na mniejsze partie i naukę codziennie po kilkanaście minut sprawdzi się bardziej.
Najważniejsze to zachować spokój i konsekwencję – nie chodzi o to, by się złościć, ale o to, by pokazać mu, że obowiązki są częścią codzienności i że jego zaangażowanie ma znaczenie. Ważne też, by pokazać, że jesteś gotowa na rozmowy, wspólne ustalenia, ale to ty wyznaczasz bezpiecznie granice jako rodzic. Twoje emocje są ważne, ale pamiętaj, że masz prawo wymagać odpowiedzialności – nie jesteś od tego, by wyręczać go we wszystkim. 💙
Anastazja Zawiślak
Psycholog
1 rok temu
Zobacz podobne
Jak poradzić sobie po poronieniu?
Nie radzę sobie że stratą dziecka, wciąż nie mogę się z tym pogodzić. Poroniłam je w listopadzie ubiegłego roku. Jak sobie radzić z napływającymi emocjami, powodującymi płacz, wręcz histerię, w najmniej odpowiednich momentach (w pracy, w kościele, na spotkaniach z rodziną/znajomymi) ?
Jak poradzić sobie z emocjami i myślami po rozstaniu/porzuceniu?
Jak poradzić sobie z emocjami i myślami po rozstaniu/porzuceniu?
Mój były partner byliśmy razem 11 lat, odszedł z dnia na dzień, zostawił mnie i nasze dziecko (9 lat). Traktuje nas jak obce, oczernia przed obcymi ludźmi, kontakt przyjedzie raz na tydzień, dziecko jest niepełnosprawne intelektualnie. Opieka po mojej stronie 24h/7 (jestem na świadczeniu pielęgnacyjnym). Ma kobietę starszą od siebie o 15 lat, odszedł do niej i jej dzieci. Ja nie radzę sobie, czuję wściekłość i żal do niego. Przed nim nie miałam nikogo, mam 28 lat, on ma 32. Sama opieka nad dzieckiem wykańcza mnie psychicznie, a on jeszcze dokłada (nie płaci nic) i funduje stres.
Jak radzić sobie z emocjami w kontakcie z dziećmi?
Witam. Jak sobie radzić z emocjami ? Moje dzieci potrafią mnie bardzo szybko wyprowadzić z równowagi wybucham i krzyczę na nie. Tak bardzo nie chce ich ranić wiem że na tym cierpią a ja nie potrafię się opanować. Potem mam poczucie winy że jestem złą matką która krzyczy na swoje dzieci (córka 3 lata i syn 12 miesięcy). Przyznaje sie z bolem serca że 2 razy dalam córce klapsa kiedy mnie nie sluchala jak powtarzałam setki razy. Tak bardzo chce nad tym wszystkim zapanować ale nie wiem jak. Pomocy. Chce byc dla moich dzieci wzorem a nie udręką.
Druga sprawa nie potrafię się z dziećmi bawić. Wystarczy że córka popchnie młodszego czy będzie robiła mu na przekór upominam ja że tak nie wolno bo to jej młodszy braciszek i juz we mnie się gotuje kipi we mnie złość i już tracę chęci na zabawę.
Złapałam się również na tym że bardzo szybko wybucham i na wszystko co złe reaguje złością. Jak nad tym wszystkim zapanować?
Jak sobie radzić z emocjami w trakcie rozwodu?
Jak sobie radzić z emocjami w trakcie rozwodu?
Witam, jak radzić sobie z dzieckiem, u którego stwierdzono zaburzenia emocjonalne i brak radzenia sobie z nimi oraz nadruchliwość.
Witam, jak radzić sobie z dzieckiem, u którego stwierdzono zaburzenia emocjonalne i brak radzenia sobie z nimi oraz nadruchliwość. Ciągle swoje emocje wylewa na mnie, bije mnie, okłada pięściami i na koniec chce się przytulić, kiedy ja sama nie jestem w stanie, bo potrzebuję czasu, żeby również się uspokoić wewnętrznie. Wymusza na mnie w trakcie histerii wiele rzeczy i udaje, że mdleje i bardzo w tym czasie to przeżywam, a później on się śmieje z tego, nie zdając sobie sprawy, że ja się martwię. Dziś wymyśliłam, że siadamy razem na łóżku, liczymy do dziesięciu, bierzemy kilka głębokich oddechów i potem, jak nam przejdzie, przytulamy się, ale po kilku minutach znowu dochodzi do podobnych sytuacji i to trwa zazwyczaj od godziny 11:00- 15:00. Syn ma prawie siedem lat, jak mam pomóc jemu i sobie. Zapisałam go do psychiatry i psychologa a termin dopiero za trzy miesiące, boję się, co będzie w szkole. Tłumaczę starszym moim dzieciom od niego, żeby nas w tym czasie wsparli i rozmawiali z nim, natomiast trzylatek widząc tę histerię robi mi podobnie, szczypie, bije, drze za włosy i ciężko go uspokoić i dopiero po 15-20 minutach przechodzi i się przytula i zachowuje, jakby nic się nie stało. Co powinnam robić w tym czasie, kiedy on mnie bije, zazwyczaj przeczekuję to i proszę o uspokojenie się albo tłumaczę, że tak nie można mamie robić, bo mama jest tylko jedna.
