Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak radzić sobie z trudną relacją z teściem seniorem mieszkającym pod jednym dachem?
Trudna relacja z teściem seniorem. Chcę zapytać jak sobie radzić z teściem seniorem, z którym mieszkamy pod jednym dachem, a który zawsze był samodzielny i nigdy nie chciał pomocy. Zawsze trzeba było go o wszystko pytać i prosić, a teraz wydaje mu się że jeszcze coś nam pomoże, coś chce organizować, planować, a to zupełnie nie w jego mocy i nie w jego stanie zdrowia. Denerwuje się, że my nie chwytamy jego pomysłów w lot, że mamy inny rytm dnia niż on ( on miał całe życie wszystko bardzo dobrze poukładane, całe dnie, miesiące, pory roku rozplanowane). Odbiera to jako brak szacunku, że nie żyjemy jego grafikiem. Że mamy własne życie, własne sprawy. Chciałby nas ciągle kontrolować. I wszystko co jest niezgodne z jego wcześniejszym trybem życia stawia jako naszą nieporadność życiową. Mój mąż nigdy nie nauczył się samodzielności bo wiecznie był kontrolowany, nie wolno było mu własnej inicjatywy pokazać. Ja wycofuję się zupełnie z relacji, wolę milczeć niż tłumaczyć się ciągle ( ten etap mam za sobą). Wyprowadzka nie wchodzi w grę bo teść jest fizycznie niesprawny i niesamodzielny. Rozumiem, że to osoba starsza ale nie mam siły dbać o poprawność tej relacji, tymbardziej, że jego własny syn nie ma siły na relację z ojcem i wręcz ucieka od rozmów. Dochodzi do tego problem z moczeniem się u seniora, nie potrafimy nawet wytłumaczyć, że trzeba się częściej myć, przebierać, bo nikogo nie słucha. Ja zmieniam pracę ze zdalnej prawdopodobnie na stacjonarną i będę chciała zatrudnić opiekunkę na ten czas kiedy nas nie ma w domu ale boję się nawet powiedzieć o tym teściom, nawet nie wiem jak, żeby się nie obraził. Jak funkcjonować żeby nie brać tych emocji i tej starości teścia na siebie.
Kasia
3 miesiące temu
Dominika Poźniak
To, co Pani opisuje, jest bardzo obciążające - wspólne mieszkanie z osobą starszą, która traci sprawność, a jednocześnie chce zachować dawną kontrolę i sposób funkcjonowania, może rodzić napięcia.
Warto spojrzeć na tę sytuację jak na proces żałoby po utraconym zdrowiu i samodzielności. Złość, krytycyzm czy potrzeba organizowania wszystkiego po swojemu mogą być próbą poradzenia sobie z lękiem przed zależnością i zmianą.
Jednocześnie nie oznacza to, że mają Państwo podporządkować swoje życie rytmowi teścia czy brać odpowiedzialność za jego emocje. Każdy w tej sytuacji coś przeżywa: senior utratę sprawczości, Pani mąż powrót do dawnych schematów z dzieciństwa, a Pani przeciążenie i zmęczenie. Kluczowe może być uczciwe rozróżnienie: z czym realnie mogę pomóc i za co biorę odpowiedzialność, a co nie należy do moich obowiązków?
Pomoc może oznaczać zorganizowanie opieki czy wsparcia w codzienności, ale nie oznacza regulowania czyjegoś nastroju ani rezygnowania z własnych granic.
Być może pierwszym krokiem byłaby spokojna rozmowa między Państwem jako małżeństwem: jakie są nasze zasoby, gdzie potrzebujemy wsparcia i jakie decyzje podejmujemy jako dorośli domownicy? Spójność między Wami może bardzo pomóc w dalszych rozmowach z teściem.
Jeśli taka rozmowa nie będzie możliwa, warto, aby Pani sama zastanowiła się: co chce „brać na siebie”, a co świadomie odłożyć? Zmiana własnych granic i sposobu reagowania często porządkuje relacje, nawet jeśli druga strona nie zmienia się od razu.
Pozdrawiam,
Dominika Poźniak
3 miesiące temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Agnieszka Włoszycka
Pani Kasiu,
Dziękujemy za wiadomość.
Sytuacja, którą Pani opisuje, jest bardzo obciążająca i naturalne jest, że pojawia się zmęczenie oraz potrzeba ochrony własnych granic. W relacji z seniorem, szczególnie takim, który przez całe życie był kontrolujący i samodzielny, kluczowe staje się oddzielenie szacunku dla osoby od zgadzania się na wszystkie jej oczekiwania.
Warto wprowadzić kilka zasad:
krótkie, spokojne komunikaty zamiast tłumaczenia się (np. „Rozumiem, że masz swój sposób, my robimy to teraz inaczej”),stały, przewidywalny plan dnia w podstawowych obszarach, daje to seniorowi poczucie bezpieczeństwa,
przekazywanie mu drobnych, realnych zadań, które są w jego zasięgu: pomaga zachować poczucie sprawczości,
rozmowę o opiekunce w kategoriach wsparcia dla niego, a nie kontroli („chcemy, żeby miał w ciągu dnia pomoc i towarzystwo, kiedy nas nie ma”).
Bardzo ważne jest też, aby nie brała Pani na siebie odpowiedzialności za emocje teścia , ma Pani prawo do własnego rytmu, pracy i odpoczynku. Jeśli mąż ma trudność w kontakcie z ojcem, warto ustalić między Państwem wspólne, spójne granice i komunikaty, aby nie pozostawała Pani z tym sama, to kwestia znalezienia takiego sposobu funkcjonowania, który ochroni Państwa zasoby psychiczne przy jednoczesnym zapewnieniu seniorowi opieki.
Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka
3 miesiące temu
Patrycja Kwietniewska
Sytuacja którą Pani opisuje wydaje się trudna, dotyczy ona życia w zależności od innych, czego na chwilę obecną z wiadomych względów nie da się nagle zmienić (stan zdrowia teścia który wymaga opieki i wsparcia). Pomysł na skorzystanie z pomocy opiekunki wydaje się bardzo rozsądny, niezaprzeczalnym faktem który może pomóc w rozmowie z teściem jest zmiana trybu Pani pracy, realnie nie będzie Pani tak dostępna do pomocy stąd pomysł opieki przez osobe trzecią. Z Pani wypowiedzi można wnioskować że zalezy Pani na dobrych stosunkach z teściem, tak jak Pani pisała macie Państwo jednak też swoje życie więc możliwe jest, że w kwestii jego organizacji nie znajdziecie porozumienia z teściem. W tej sytuacji warto dbać o stawianie i pilnowanie swoich granic, oczywiście w atmosferze życzliwości. Dodatkowo może przynieść Pani ulgę fakt, że nie jest Pani jedyną odpowiedzialną osobą za to jak Wasze relacje wyglądają, odpowiedzialność leży po stronie wszystkich osób tworzących relacje.
3 miesiące temu
Iwona Chrzanowska
Dzień dobry Pani Kasiu,
to, co Pani opisuje, brzmi jak ogromne przeciążenie – mieszkanie z osobą zależną fizycznie, a jednocześnie silnie kontrolującą, potrafi wyczerpywać emocjonalnie bardziej, niż sama opieka. Utrata sprawności u seniora często wiąże się z lękiem i próbą odzyskiwania kontroli tam, gdzie to jeszcze możliwe, ale to nie znaczy, że ma Pani obowiązek podporządkowywać temu całe swoje życie. Ma Pani prawo do własnego rytmu dnia, do decyzji o zatrudnieniu opiekunki i do stawiania spokojnych, krótkich granic bez ciągłego tłumaczenia się. To, że mąż unika konfrontacji, pokazuje jak głęboki i dawny jest to wzorzec rodzinny – i tym bardziej nie jest to coś, co Pani sama powinna „unieść”. Warto zadbać teraz przede wszystkim o własne zasoby i nie brać odpowiedzialności za emocje teścia, bo one należą do niego. Jeśli czuje Pani, że napięcie narasta i zaczyna Panią to kosztować coraz więcej, dobrym krokiem mogłoby być umówienie się na kilka spotkań z psychologiem, żeby mieć bezpieczną przestrzeń do uporządkowania tej sytuacji i wzmocnienia swoich granic.
Z pozdrowieniami
Iwona Chrzanowska
Psycholog
3 miesiące temu
Karolina Rzeszowska-Świgut
Dzień dobry,
To, co Pani opisuje pokazuje, jak ogromny ciężar codziennie Pani dźwiga – dbanie o osobę niesamodzielną fizycznie, jednocześnie próbując chronić swoje małżeństwo, własne granice i spokój, a do tego jeszcze zmiana pracy. W tej historii bardzo mocno widać Pani odpowiedzialność i lojalność: mimo zmęczenia nie zostawia Panu teścia, myśli Pani o opiece dla niego, a jednocześnie szczerze nazywa swoje ograniczenia i to, że nie ma Pani już siły. To ogromna dojrzałość, że potrafi Pani zauważyć i nazwać mechanizmy w tej rodzinie – kontrolę, brak samodzielności, wycofanie. Bardzo poruszające jest jak stara się Pani zachować szacunek dla starszej osoby - teścia, nawet jeśli jego sposób bycia rani i przytłacza. W tym wszystkim jest dużo empatii, ale też odwagi, żeby przyznać: „nie mam już siły”. To, że szuka Pani słów, jak w ogóle o tym rozmawiać i jak funkcjonować, świadczy o tym, że mimo zmęczenia wciąż zależy Pani na nim, i na Waszym życiu rodzinnym – to naprawdę dużo.
Z poważaniem
Karolina Rzeszowska-Świgut
Psycholog psychotraumatolog
mniej niż godzinę temu
Daria Składanowska
Dzień dobry Pani Katarzyno,
To, w czym żyjesz, jest ogromnym obciążeniem — fizycznym i emocjonalnym. Opieka nad niesamodzielnym seniorem pod jednym dachem, zwłaszcza przy tak trudnej dynamice kontroli i napięcia, potrafi bardzo wyczerpać. Twoje zmęczenie i wycofanie nie są brakiem serca — są sygnałem przeciążenia.
Nie musisz radzić sobie z tym sama ani „dźwigać” całej relacji. Rozmowa z psychologiem może pomóc Ci postawić bezpieczne granice i nauczyć się nie brać na siebie emocji teścia. Warto też rozważyć wsparcie z zewnątrz (np. konsultację geriatryczną czy wsparcie dla opiekunów), żeby to nie spoczywało wyłącznie na Was.
Pozdrawiam,
Składanowska Daria
3 miesiące temu
Natalia Przybylska
Dzień dobry,
Mieszkanie z dominującym seniorem, który traci sprawność, to sytuacja ogromnego przeciążenia emocjonalnego. Teść, tracąc kontrolę nad własnym ciałem, próbuje ją odzyskać, nadmiernie organizując życie domowników i krytykując ich samodzielność. Pani zmęczenie i wycofanie są naturalną reakcją na ciągłe próby narzucania Państwu jego rytmu dnia i zasad. W tej relacji kluczowe jest przejście z trybu proszenia o zgodę na tryb informowania o faktach, szczególnie w kwestii opiekunki i higieny. Zamiast tłumaczyć teściowi powody swoich decyzji, warto komunikować je krótko i rzeczowo jako jedyne możliwe rozwiązanie wynikające z Pani powrotu do pracy stacjonarnej. Zatrudnienie kogoś z zewnątrz stworzy niezbędny dystans i zdejmie z Pani bezpośredni ciężar opieki nad osobą, która nie akceptuje pomocy od bliskich. Proszę pamiętać, że obrażanie się seniora jest jego sposobem reagowania na rzeczywistość, za który nie musi Pani brać odpowiedzialności. Wyjście do pracy poza dom będzie dla Pani szansą na odzyskanie przestrzeni osobistej i spokoju, których w obecnym układzie bardzo brakuje.
Wszystkiego dobrego!
Natalia Przybylska
3 miesiące temu
Piotr Ziomber
Trudna sytuacja z teściem seniorem pod jednym dachem wymaga delikatnego, ale stanowczego podejścia, by chronić Pana spokój emocjonalny. Zalecam ustalenie jasnych zasad wspólnego życia, np. dotyczących rytmu dnia czy decyzji domowych ale proszę robić to spokojnie, bez oskarżeń, skupiając się na faktach jak zdrowie teścia. Technika "głuchego telefonu" (ignorowanie niepotrzebnych komentarzy) pomaga nie brać krytyki do siebie, a "kanapka" (pozytywny początek i koniec rozmowy) łagodzi napięcia. Warto zaangażować męża jako pośrednika, bo to jego ojciec, niech on komunikuje oczekiwania, np. "Tato, doceniamy Twoje pomysły, ale teraz organizujemy inaczej ze względu na zdrowie". Warto rozpoznać, czy kontrola teścia wynika z utraty samodzielności i nie zalecam zmiany swojego życia pod jego grafik, ale okazanie szacunku drobnymi gestami, jak wspólny posiłek w ustalonych porach. Proszę nie tłumaczyć się ciągle gdyż milczenie to dobra strategia, by nie eskalować konfliktów, ale proszę się skupić na swoim dobrostanie, np. poprzez spacery czy hobby poza domem. Jeśli mąż unika rozmów, porozmawiajcie we dwoje o wspólnym froncie, by nie czuł się między młotem a kowadłem. Dla opiekunki proszę przygotować neutralną rozmowę: "Rozmawialiśmy o wsparciu w domu, gdy będę w pracy, to pomoże wszystkim, w tym Tobie odpocząć" i podkreślamy korzyści dla teścia, by uniknąć obrażania się. Warto rozważyć konsultację z geriatrą lub psychologiem senioralnym, by ocenić zdrowie i zasugerować zmiany medycznie. Proszę nie brać starości teścia na siebie ale traktować to jak sytuację do zarządzania, nie osobistą winę. Medytacja czy dziennik pomagają oddzielać swoje uczucia. Wsparcie zewnętrzne, np. grupy dla opiekunów rodzinnych lub terapeuta, przyniesie narzędzia i ulgę ,a nawet mąż też może z tego skorzystać, by przerwać wzorzec unikania. Długoterminowo proszę planować etapy opieki, np. z lokalnym ośrodkiem pomocy seniorom w Polsce.
3 miesiące temu
Katarzyna Losoń
Dzień dobry,
Rozumiem, jak bardzo obciążająca może być taka sytuacja, szczególnie gdy pod jednym dachem łączą się: opieka nad seniorem, napięta historia rodzinna i Pani własne potrzeby. To naturalne, że przy długotrwałym napięciu pojawia się zmęczenie, wycofanie i poczucie bezradności.
Z opisu wynika, że zachowanie teścia może być próbą obrony przed utratą samodzielności i kontroli. Osoby starsze, które przez całe życie funkcjonowały według jasno określonych zasad i miały silne poczucie sprawczości, często bardzo trudno godzą się z ograniczeniami zdrowotnymi. To wyjaśnia jego postawę, ale nie oznacza, że ma Pani brać odpowiedzialność za jego emocje kosztem własnego dobrostanu.
Nie musi się Pani tłumaczyć, wystarczy informować. Decyzje dotyczące organizacji życia domowego, opieki czy rytmu dnia należą dziś do Państwa jako dorosłych gospodarzy domu. Zapewnienie opiekunki w czasie nieobecności nie jest brakiem szacunku, lecz wyrazem odpowiedzialności za bezpieczeństwo i higienę seniora oraz za funkcjonowanie całej rodziny.
Bardzo ważne wydaje się również większe zaangażowanie męża. To jego ojciec i choć ich relacja może być trudna, ciężar sytuacji nie powinien spoczywać wyłącznie na Pani. Spokojna rozmowa między Państwem o granicach, podziale odpowiedzialności i wspólnym stanowisku może znacząco odciążyć Panią emocjonalnie.
Pani odpowiedzialnością jest zadbanie o siebie, o małżeństwo i o zdrowe granice.
Jeśli czuje Pani, że emocji jest zbyt dużo, warto rozważyć rozmowę z psychologiem. Spotkanie może pomóc w rozładowaniu napięcia, uporządkowaniu myśli oraz wypracowaniu konkretnych sposobów reagowania i stawiania granic. To przestrzeń tylko dla Pani, bez ocen, z naciskiem na wsparcie i realne rozwiązania.
Ostateczne decyzje należą do Pani, jednak ważne, by były podejmowane z troski o własny komfort psychiczny i długofalowe dobro rodziny. Jeśli będzie Pani potrzebowała dalszej rozmowy, zachęcam do jej kontynuowania.
Pozdrawiam serdecznie
Losoń Katarzyna
Psycholog
2 miesiące temu
Zobacz podobne
Osoba z rodziny męża jest do mnie źle nastawiona, unika kontaktu, przebywania w moim towarzystwie. Co zrobić? Odciąć się?
Witam,
zwracam się do państwa z zapytaniem, ponieważ od roku czasu dostrzegam, że pewna kobieta w stosunku do mnie ma lekceważące zachowanie, jeśli tak to można ująć. Jest to najbliższa rodzina mojego męża. Prowadzimy podobną działalność gospodarczą i od tego czasu praktycznie kontakt nam się urwał. Na różnych spotkaniach rodzinnych, wyjazdach nie odzywa się do mnie, wychodzi do innego pomieszczenia ze swoim mężem oraz dziećmi. Jeśli zrobię pierwszy krok, to rozmawia ze mną. Jest mi bardzo z tym ciężko i przykro, bo nic jej nie zrobiłam a odnoszę wrażenie, że karze mnie ciszą. Mój mąż też ma takie odczucie. Nie mam ochoty uczestniczyć w spotkaniach z nią, bo czuję się bardzo niekomfortowo. Jednak nie chcę by przez tę sytuację mój mąż musiał rezygnować. Co w takiej sytuacji zrobić? Odciąć się od takich osób? Dodam, że już wcześniej była podjęta rozmowa o podobnej sytuacji z tą kobietą. Uznała, że wszystko jest ok.
Jak zakończyć przemoc domową i chronić dzieci w obliczu agresywnego partnera?
Witam . Pisze , ponieważ jestem ofiarą przemocy domowej i nie potrafię tego zakończyć . Wczoraj mąż zrobił po raz drugi - szarpał mnie przy dzieciach i chciał wyrzucić na dwór rozebraną . To jest po raz drugi przekroczenie granicy ! Zaczynam się go bać , nie wiem co zrobić . Chciałabym z nim porozmawiać ale jest bardzo nerwowy to jest z człowiek który nigdy nie przyznaje się do winy . Najchętniej bym uciekła a tkwię w tym dla dzieci . Mamy 3 dzieci 4,2 i 10 miesięczna córkę . Mąż prowadzi działalność prywatną jest bardzo nerwowy agresywny ma problem z narkotykami do których się nie przyznaje . Nigdy nie są jego . Potrafi cały dzień jak jest w domu poniżać mnie i zmacać się psychicznie . Wczoraj po raz drugi kiedy chciałam wyprowadzić się z dziećmi zaczął mnie szarpać i chciał wyrzucić na dwór gołą ! Mam wrażanie że będąc z nim krzywdzę dzieci . Nie mam pojęcia co mam zrobić mam taki mętlik w głowie . Jestem trzeźwo stąpająca kobietą po ziemi a nie wiem co ze mną się stało . Chwilami nie mam ochoty żyć
Rodzina, która postąpiła źle, odwróciła się ode mnie, nie rozumiem dlaczego.
Moja matka związała się z moim teściem 4 miesiące po śmierci jego żony. Po roku znajomości wzięli ślub. Jako córka nie poszłam na ten ślub ze względów takich, iż moja matka nastawiła teścia przeciw jego synowi (a mojemu partnerowi) - w rezultacie czego, mój partner czuje się bardzo odrzucony przez ojca, który nie widzi nikogo innego poza swoją żoną a moja matką. Nie potrafi zrozumieć swoich synów i nie chce ich wysłuchać nawet w kwestii tej sytuacji.
Przez nieobecność na ślubie mojej matki i mojego teścia, rodzina od strony matki urwała ze mną kontakt. Nie zapytali się nawet, dlaczego się nie pojawiłam tylko poblokowali mnie na portalach i nie odbierają telefonów.
Czuję się odrzucona bez powodu i nie rozumiem dlaczego tak postąpili.
Jak pomóc dziewczynie z myślami samobójczymi i problemami w domu?
Boję się o życie mojej dziewczyny, ma duże problemy z rodzicami, którzy często wyżywają się na niej (słownie), karają za najmniejsze drobnostki, obrażają i często sprawiają wrażenie, jak by im w ogóle na niej nie zależało. Moja dziewczyna ma przez to duże problemy psychiczne. Ponad rok temu miała już próbę samobójczą i coraz częściej mówi, że chce się zabić, powiedziała nawet, że jeżeli do czerwca (jej 18 urodzin) się nic nie zmieni, to obiecuje, że się zabije. Dzisiaj jej rodzice odkryli jej blizny po samookaleczeniu i zamiast z nią porozmawiać, tylko zaczęli ją obrażać, boi się, że po powrocie z wyjazdu, na którym teraz jest, jej rodzice będą dla niej jeszcze gorsi. Próbowałem jej pomóc, wielokrotnie z nią rozmawiałem, ale to nic nie daje, nie pozwala mi też umówić ją na wizytę u psychologa (w tajemnicy przed rodzicami) nie wiem, co mogę zrobić.
Jak naprawić relacje małżeńskie po latach konfliktów i odzyskać radość życia?
Dzień dobry, Jestem z mężem od 18 lat w tym 15 lat po ślubie. Mamy trójkę dzieci. Zawsze byliśmy uważani za świetną parę i nam było ze sobą dobrze. Mój mąż był moim najlepszym przyjacielem. Kilka lat temu zaczęło się między nami psuć. Byłam z dziećmi w domu, mąż pracował. On był wiecznie niezadowolony, bo w pracy miał dużo obowiązków, ja byłam zmęczona ciągłą opieką nad dziećmi i brakiem pomocy (Mąż ciągle był w pracy, a dziadkowie z różnych przyczyn odmawiali pomocy). Zaczęliśmy się kłócić. Zarzucał mi brak wsparcia, ja jemu nieobecność. Poszedł na zwolnienie lekarskie, żeby mu udowodnić, że go wspieram, napisałam mu wypowiedzenie. Zostaliśmy bez pracy i środków do życia. W międzyczasie pojawił się konflikt z moimi rodzicami. Mój tato jest trudnym człowiekiem i lubi mieć nad wszystkim kontrolę. Niepotrzebnie weszliśmy z nim w układ, pomógł nam spłacać kredyt, robił nam meble do domu, a w zamian za to oczekiwała pełnej swobody i wtrącał się w nasze życie. Na tym polu też było wiele kłótni. W końcu mój mąż zwolnił się z pracy i zaczął mówić o przeprowadzce do swoich rodziców. Miałam duże wątpliwości. Snuliśmy wcześniej marzenia, że na starość przeprowadzimy się tam i zbudujemy mały domek. Na początku co jakiś czas pojawiał się temat możliwej przeprowadzki. Że odetniemy się od moich rodziców, że będą większe możliwości, że będziemy mieć chociaż jednych dziadków na miejscu. W końcu i na tym punkcie pojawiły się kłótnie. Mój mąż był zdecydowany, ja miałam wątpliwości. W końcu uległam i wyprowadziliśmy się. Przekonała mnie bliskość dziadków i to, że będziemy mieć swój wymarzony dom. Minęło 3 lata. Mieszkamy w starym domu po dziadkach mojego męża. Początkowo bez łazienki bez ogrzewania. Przez ten czas mój mąż nadal nie pracuje i tylko obiecuje, że zrobi remont, że tym się zajmie czy tamtym. Wróciłam do pracy, żeby było z czego żyć i żeby on będąc w domu, mógł zająć się budową domu i ogarnięciem naszego obecnego lokum. Nic się nie dzieje. Ustalamy coś jednego dnia, na drugi dzień wracam z pracy i tylko słyszę, że dzieci mu nie dały zrobić, że pogoda była nie taka, albo że musiał zająć się czymś innym. Rozumiem, że może się coś wydarzyć, co uniemożliwia realizację planów, ale codziennie? Wiem, że ja też nie jestem łatwym do życia człowiekiem. Czasami myślę sobie, że jestem toksyczna. Wydaje mi się też, że żeby było dobrze, obie strony muszą chcieć. Mój mąż się tłumaczy brakiem motywacji, kiepska kondycja psychiczna. Ale nie szuka nigdzie pomocy. Z dnia na dzień jest coraz gorzej. Mam wrażenie, że nie mam innego wyjścia. Albo zaakceptować, albo odejść. Nie umiem już z nim rozmawiać. Ale też pamiętam, jak nam kiedyś było dobrze razem i pamiętam to, że w każdej sytuacji kiedyś mogłam na nim polegać. Szkoda mi dzieci, szkoda mi tych wspólnych lat. Z drugiej strony jestem już tak zmęczona tą ciągłą walką. Poczuciem, że wszystko jest na mojej głowie, a zamiast trójkę dzieci i wsparcia męża mam czwórkę dzieci i zero wsparcia. Może ja to wszystko źle odbieram i tak naprawdę to ja robię coś złego i przez to jest, jak jest. Co mogę zrobić? Jak to wszystko naprawić? Czasu nie cofnę, błędów nie cofnę. Jest w nas tyle żalu i tyle frustracji. Jak się tego pozbyć jak odzyskać chęć życia i radość?
