Aplikacja TwójPsycholog — wsparcie, które masz zawsze pod ręką

📲 Pobierz aplikację i zadbaj o siebie na własnych zasadach

Dostępne w Google PlayPobierz w App Store
Left ArrowWstecz

Jak rozpoznać cechy narcystyczne u partnera i siebie?

Jak się upewnić, czy partner jest narcyzem (a może sprawdzić, czy ja mam takie cechy)?
Bożena Nagórska

Bożena Nagórska

Dzień dobry.

Zadaje Pani bardzo ważne pytanie, ponieważ w dzisiejszych czasach słowo „narcyz” stało się niezwykle popularną etykietą, którą łatwo i często niesłusznie przypisujemy partnerom po kłótniach czy przejawach egoizmu. Warto pamiętać, że pełnoobjawowe narcystyczne zaburzenie osobowości - NPD to głęboka, sztywna struktura, którą może zdiagnozować wyłącznie specjalista – psychiatra lub psychoterapeuta – na podstawie długofalowej obserwacji, a nie pojedynczych zachowań. Zdrowe szacowanie swoich cech jest naturalne, ponieważ każdy z nas posiada tak zwany „zdrowy narcyzm”, czyli potrzebę uznania, dbania o swoje granice czy poczucie własnej wartości, i nie oznacza to od razu zaburzenia. Jeśli chce Pani sprawdzić, czy w Pani zachowaniach pojawiają się cechy egocentryczne, warto przyjrzeć się swojej zdolności do empatii, przyjmowania krytyki oraz tego, czy potrafi Pani przeprosić i realnie zmienić swoje zachowanie po usłyszeniu feedbacku od bliskich – osoby o silnym rycie narcystycznym mają z tym ogromną trudność, reagując najczęściej silnym atakiem lub głęboką postawą obronną. Zamiast jednak skupiać się na szukaniu podręcznikowych definicji i diagnozowaniu partnera na własną rękę, najbardziej uwalniające jest zadanie sobie pytania: jak ja się czuję w tej relacji? Niezależnie od tego, czy partner jest narcyzem, czy nie, jeśli w związku doświadcza Pani chronicznego poczucia winy, emocjonalnego emocjonalnego unieważniania, manipulacji czy ciągłego lęku, to są to obiektywne sygnały, że relacja jest raniąca. Najbezpieczniejszą drogą do uporządkowania tych wątpliwości i przyjrzenia się własnym wzorcom jest konsultacja u psychoterapeuty, który pomoże Pani obiektywnie spojrzeć na dynamikę tego związku. 

Pozdrawiam serdecznie

Bożena Nagórska

Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?

Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!

Jakub Pawłowski

Jakub Pawłowski

To bardzo ważne pytanie. W praktyce psychologicznej nie da się stwierdzić, czy ktoś jest narcyzem na podstawie pojedynczych sytuacji ani listy cech. Narcyzm występuje na spektrum – wiele osób może przejawiać niektóre cechy narcystyczne, zwłaszcza w okresach stresu, ale nie oznacza to automatycznie zaburzenia osobowości.

Jeśli zastanawiasz się nad partnerem, zamiast szukać etykiety, warto zadać sobie pytania: Czy czuję się w tej relacji bezpiecznie? Czy moje granice są szanowane? Czy mogę wyrażać swoje potrzeby bez lęku przed odrzuceniem lub ośmieszeniem? To często mówi więcej o jakości relacji niż sama nazwa problemu.

Jeśli natomiast zastanawiasz się nad sobą, już sam fakt, że zadajesz to pytanie i jesteś gotów do autorefleksji, jest dobrym punktem wyjścia. Rzetelna odpowiedź wymaga jednak rozmowy z psychologiem, który oceni nie pojedyncze cechy, ale cały wzorzec funkcjonowania i jego wpływ na życie oraz relacje.

Zamiast szukać odpowiedzi „tak lub nie”, warto spróbować zrozumieć, co stoi za zachowaniami – zarówno swoimi, jak i partnera. To zwykle prowadzi do bardziej pomocnych wniosków niż szybkie etykietowanie.


Katarzyna Świdzińska

Katarzyna Świdzińska

Dzień dobry, 

 

Nie da się wiarygodnie ocenić, czy ktoś jest narcyzem, na podstawie pojedynczych zachowań czy internetowych list cech. Wiele osób bywa egocentrycznych, potrzebuje uznania czy ma trudności z empatią w stresie. Nie oznacza to jeszcze narcystycznego zaburzenia osobowości.

Jeśli zastanawia się Pani nad sobą, to już sama gotowość do refleksji i zadawania sobie pytań jest czymś, czego osoby z nasilonymi cechami narcystycznymi często mają mniej. Oczywiście każdy z nas może mieć pewne cechy narcystyczne - to część ludzkiej osobowości. Ważne jest jednak, czy utrudniają one budowanie zdrowych relacji i czy jest gotowość do pracy nad sobą.

Jeżeli te wątpliwości wynikają z konkretnych zachowań w związku, warto przyjrzeć się właśnie im, zamiast koncentrować się wyłącznie na diagnozie. 

 

Pozdrawiam,

Katarzyna Świdzińska, Psycholog

Tomasz Pisula

Tomasz Pisula

Dzień dobry P. Ateno,

 

 

Patologia narcyzmu jest bardzo szeroka, tzn. są różne formy narcyzmu i różne nasilenie takich cech, dlatego sama diagnoza i jednoznaczne przypisanie narcyzmu jest trudne i raczej jest związane z wewnętrznym światem danej osoby - tzn. z tym, jak osoba myśli i czuje, a niekoniecznie z tym, jak się zachowuje – chociaż to też na pewno może nam coś powiedzieć.

 

Podstawą narcyzmu jest brak zdolności do budowania relacji opartej na zależności od drugiej osoby. Narcyzi nie mają zdolności do emocjonalnego przywiązania się do drugiej osoby - czyli mają ograniczoną zdolność do budowania dojrzałych, wzajemnych więzi opartych na autentycznej zależności i wzajemności, nie mają emocjonalnej empatii, czyli współodczuwania, i nie są zdolni do kochania (chociaż to znowu szerokie pojęcie i należałoby je rozwinąć, najprościej pisząc mają zamknięte serce).

Narzędziem diagnostycznym jest Narcissistic Personality Inventory (NPI-40 lub krótsze wersje NPI-16, NPI-13), natomiast diagnozy dokonuje psycholog, a sam kwestionariusz nigdy nie daje nam pewności. Ciekawą alternatywą jest kwestionariusz empatii, który może nam również dać jakiś pogląd na potencjalne narcystyczne cechy: Empathy Quotient.

 

Doskonały wgląd w umysł narcyza daje O. Kernberg i polecam jego prace. Książki są niestety bardzo drogie i rzadko dostępne po polsku, natomiast ma masę wykładów na YouTube (tutaj 4-godzinne opracowanie tego, jak myśli i funkcjonuje narcyzm: https://www.youtube.com/watch?v=LznndtwOg1Q), niestety w języku angielskim.

 

Dobrą, lżejszą pozycją, która daje nam wgląd, jest książka A. Lowena „Narcyzm. Zaprzeczenie prawdziwemu Ja”. Daje nam ona również głębsze rozumienie patologii narcyzmu, czyli dostęp do umysłu osoby narcystycznej.

 

 

Pozdrawiam,

Tomasz

Jagoda Jek

Jagoda Jek

To pytanie pojawia się bardzo często, ale niestety nie ma prostego sposobu, żeby „sprawdzić”, czy ktoś jest narcyzem. Pojedyncze zachowania, takie jak egocentryzm, potrzeba uznania czy trudności z przyjmowaniem krytyki, nie są wystarczające do wyciągania takich wniosków. Rozpoznanie zaburzenia osobowości może postawić wyłącznie specjalista po dokładnej diagnozie – nie da się tego zrobić na podstawie opisu w internecie.

Jeśli zastanawiasz się nad partnerem, być może bardziej pomocne będzie przyjrzenie się temu, jak czujesz się w tej relacji. Czy Twoje granice są szanowane? Czy możesz otwarcie wyrażać swoje potrzeby i emocje? Czy konflikty da się wspólnie rozwiązywać, czy raczej regularnie pojawia się manipulacja, deprecjonowanie, wzbudzanie poczucia winy lub podważanie Twojej rzeczywistości? To często są ważniejsze pytania niż sama etykieta.

Jeżeli z kolei zastanawiasz się nad sobą, sam fakt, że zadajesz sobie to pytanie i jesteś gotowa przyjrzeć się swoim zachowaniom, nie pozwala wyciągać żadnych wniosków. Jeśli jednak dostrzegasz u siebie wzorce, które utrudniają Ci budowanie satysfakcjonujących relacji lub powodują cierpienie, warto omówić je podczas konsultacji z psychologiem. Taka rozmowa pomoże lepiej zrozumieć, z czego wynikają Twoje trudności, bez pochopnego przypisywania sobie diagnoz.

Edyta Kotula

Edyta Kotula

dzień dobry, 

Jako psycholog powiedziałbym, że nie da się z pewnością stwierdzić, czy ktoś jest narcyzem, obserwując pojedyncze sytuacje. Znacznie ważniejsze jest to, czy pewne zachowania powtarzają się i tworzą stały wzorzec. Jeśli partner konsekwentnie nie bierze odpowiedzialności za swoje błędy, umniejsza Twoim uczuciom, manipuluje, nie okazuje empatii i zawsze stawia swoje potrzeby na pierwszym miejscu, warto się temu uważnie przyjrzeć.

Jednocześnie dobrze jest zadać sobie pytanie o własne zachowania. Czy potrafię przyznać się do błędu? Czy umiem wysłuchać drugiej osoby i uwzględnić jej perspektywę? Sama refleksja nad sobą nie oznacza, że masz cechy narcystyczne.

Jeśli te pytania są Ci bliskie i czujesz, że potrzebujesz uporządkować swoje wątpliwości, rozmowa z psychologiem może być pomocna. Jesli uznasz że jest to dobry krok - zapraszam do kontaktu 🤗 Czasem już jedno spotkanie pozwala spojrzeć na relację z większym spokojem i zrozumieniem.

Przestrzeń Relacji Centrum Psychoterapii

Przestrzeń Relacji Centrum Psychoterapii

Dzień Dobry,
 

Prawdę mówiąc, zdecydowanie odradzamy samodiagnozę. Istnieją różne testy online, ale najczęściej brakuje im rzetelności i trafności. Mogą być też przestarzałe (gdy nowe, rzetelne badania zaprzeczają ich źródłom), dlatego warto skorzystać z pomocy specjalistów. Oczywiście nie chodzi o to, by od razu szukać niezliczonych diagnoz. Warto najpierw udać się na terapię par lub terapię indywidualną, gdzie można omówić konflikty i sprzeczności w relacji. Kto wie, być może to zupełnie inne zaburzenie, które jedynie przypomina narcyzm lub jego cechy.
 

Przestrzeń Relacji – Centrum Psychoterapii Katowice

Piotr Feja

Piotr Feja

Dzień dobry 

Może to być ktoś, kto jest niezwykle miły, pełen energii, uczynny, sprawczy, pomocny, ujmujący energią i zasobami. Mamy wtedy kontakt z "fasadą" tej osoby, można powiedzieć promocją narcystyczną, która przyciąga i dodaje  skrzydeł relacji do momentu.... no właśnie, do momentu krytyki tej osoby, wytknięcia jej słabych lub nieprawdziwych zachowań.  Osoba narcystyczna nie jest w stanie na ogół wejść w konstruktywny dialog na temat własnych słabości i trudności. Atakuje często z dużą siłą ujawniając tzw. narcystyczną ranę. Relacje są wtedy bardzo trudne zwlaszcza dla otoczenia, gdyż "promocja" gwałtownie kończy się.

Justyna Żuk

Justyna Żuk

Jest to możliwe dzięki konsultacji psychologicznej. Może Pani opowiedzieć specjaliście o swoich podejrzeniach lub poprosić o przeprowadzenie testu osobowości. Mam nadzieję, że otrzyma Pani odpowiedź na nurtujące pytania. 

Sylwia Skibińska

Sylwia Skibińska

Dzień dobry. Nie da się rzetelnie stwierdzić, czy ktoś ma narcystyczne zaburzenie osobowości wyłącznie na podstawie obserwacji pojedynczych zachowań czy internetowych opisów. Rozpoznanie wymaga pogłębionego wywiadu i diagnozy psychologicznej lub psychiatrycznej. Warto natomiast przyjrzeć się temu, jak dana relacja wpływa na Pani samopoczucie, poczucie bezpieczeństwa i własnej wartości. Jeśli ma Pani wątpliwości dotyczące siebie lub partnera, najlepiej omówić je podczas konsultacji z psychologiem, który pomoże spojrzeć na sytuację całościowo.

Pozdrawiam,

Sylwia Skibińska 

Weronika Trojan

Weronika Trojan

Dzień dobry,

Zaburzenia osobowości może zdiagnozować tylko specjalista zdrowia psychicznego poprzez realny kontakt z pacjentem. Diagnosta (zazwyczaj psycholog) po wykonaniu odpowiednich badań tj. pogłębionego wywiadu diagnostycznego i stosownych testów psychologicznych może stwierdzić czy dana osoba spełnia kryteria zaburzeń osobowości. Diagnoza musi zostać potwierdzona przez lekarza psychiatrę. 
Pozdrawiam 

Weronika Trojan 

Eliza Śliwińska

Eliza Śliwińska

Dzień dobry.

 

Rozpoznania narcystycznego zaburzenia osobowości (NPD) może dokonać specjalista zdrowia psychicznego: psychiatra, psycholog, psychoterapeuta. Niezależnie od tego, czy zostaną spełnione kryteria diagnostyczne, samo zadanie sobie takich pytań, sugeruje, że może Pani potrzebować odpowiedniej formy wsparcia.

 

Pozdrawiam uprzejmie

Eliza Śliwińska

Katarzyna Michalska

Katarzyna Michalska

Rozumiem, skąd bierze się Pani pytanie. Warto jednak pamiętać, że na podstawie obserwacji czy opisów zachowania nie da się stwierdzić, czy ktoś ma narcystyczne zaburzenie osobowości. Taką diagnozę można postawić wyłącznie po bezpośrednim kontakcie i pogłębionej ocenie przez specjalistę.

Jeśli zastanawia się Pani nad swoim partnerem, psycholog nie będzie stawiał mu diagnozy, ponieważ nie prowadzi z nim badania. Może natomiast pomóc Pani lepiej zrozumieć to, co dzieje się w relacji: nazwać trudne zachowania, przyjrzeć się wzorcom komunikacji, ocenić, czy Pani granice są szanowane oraz jaki wpływ ta relacja ma na Pani samopoczucie i funkcjonowanie.

O własnych cechach lub sposobie funkcjonowania, także warto porozmawiać z psychologiem. W razie potrzeby specjalista może zaproponować odpowiednią diagnozę psychologiczną lub skierować na dalszą konsultację.

Niezależnie od etykiety diagnostycznej, najważniejsze jest to, czy relacja jest dla Pani bezpieczna, oparta na wzajemnym szacunku i pozwala zaspokajać potrzeby partnerów.

Pozdrawiam,

Katarzyna Michalska

Piotr Ziomber

Piotr Ziomber

Dzień dobry

 

 Nie można stwierdzić czy ktoś jest narcyzem na podstawie opowieści osoby trzeciej z wielu przyczyn. Pierwsza to taka, że osoba trzecia skupi się na negatywach  podświadomie że otrzyma potwierdzenie swoich przypuszczeń, druga to odbicie emocji tej osoby w sobie i nie zdawania sobie z tego sprawy, a trzecia sprawa profesjonalna diagnoza wymaga zastosowania badań psychometrycznych oraz wywiadu, a tego dokonuje psycholog. 

Agnieszka Włoszycka

Agnieszka Włoszycka

Dzień dobry,

 

Mam wrażenie, że często skupiamy się na pytaniu: „czy to narcyz?”, podczas gdy bardziej pomocne moim zdaniem bywa inne pytanie: „jak czuję się przy tej osobie?”. Czy może Pani swobodnie wyrażać swoje zdanie? Czy czuje się Pani wysłuchana i szanowana? Czy po rozmowach częściej zostaje Pani z poczuciem spokoju, czy zdezorientowania, winy lub przekonania, że „wszystko jest Pani winą”? Podobnie w odniesieniu do siebie. Każdy z nas ma cechy narcystyczne : to naturalny element osobowości. O tym, czy stają się one problemem, nie decyduje sama ich obecność ale wpływ na relacje oraz gotowość do przyjmowania informacji zwrotnej, refleksji i zmiany. Jeśli te pytania wynikają z konkretnych doświadczeń w związku, warto omówić je z psychologiem. Często większą wartość niż sama diagnoza ma zrozumienie dynamiki relacji i tego, co dzieje się między dwojgiem ludzi.

 

Z pozdrowieniami,

Agnieszka Włoszycka

Kinga Osmulska

Kinga Osmulska

Dzień dobry,

To bardzo częste pytanie, zwłaszcza gdy w relacji dzieje się coś trudnego. Samo pojedyncze zachowanie nie wystarczy, żeby stwierdzić narcyzm – bardziej liczy się powtarzalny wzorzec funkcjonowania i to, jak wpływa on na drugą osobę. Jeśli zaczyna się Pani nad tym zastanawiać, być może warto przyjrzeć się temu, co sprawiło, że w ogóle pojawiło się to pytanie. Czasem już samo opowiedzenie o konkretnych sytuacjach pozwala lepiej zrozumieć, co dzieje się w relacji, bez potrzeby stawiania sobie nawzajem diagnoz.

Pozdrawiam

Kinga Osmulska

komunikacja w zwiazku

Darmowy test na jakość komunikacji w związku

Zobacz podobne

Mój partner cierpi na depresję
Witam Mój partner cierpi na depresję, jest to związane m.in. z tym że od kilku lat jest alkoholikiem, niedawno rzucił picie, ok. 2 miesiące temu, ale jego stan psychiczny jest w opłakanym stanie. Ma leki, w nocy nie może spać, do tego nie może znaleźć pracy, choć kiedyś wiodło mu się bardzo dobrze. Teraz nie może dostać żadnej pracy związanej z jego branżą, dostaje odmowy na rekrutacjach. Do tego spodziewamy się dziecka, to jeszcze dodatkowo napędza strach, że sobie nie poradzimy. Co jako partnerka mogę zrobić, jak mu pomóc? Nie ukrywam, że jego stan też źle na mnie wpływa, cały czas siedzimy w domu, ja wychodzę tylko do pracy, a on zostaje sam z myślami.
Witam, jak poradzić sobie ze strachem przed ludźmi.
Witam, jak poradzić sobie ze strachem przed ludźmi. Prz spotkaniu z kimś, nogi robią się jak galareta, zatyka mnie i nie mogę oddychać, trzęsę się cały i ogólnie odcina mi mózg, ogólnie mam problem z wyrażaniem uczuć od dziecka i myślę, ze mam jakiś autyzm czy ADHD,add, bo nie ogarniałem od zawsze różnych informacji, gdzie rówieśnicy wszystko ogarniali, mam ogromne problemy w zapamiętywaniu informacji od czasów szkolnych. Obecnie mam 33 lata i jak widzę zaradność wiedzę inteligencje u osób w osobnym wieku, a nawet u młodszych osobników to nie chce mi się żyć. Wszyscy już się żenią, mają dzieci, a ja po prostu odstaję od innych, czuję, że mózg zatrzymał się w wieku szkolnym i nie dorównuje niczym innym. Przepraszam za chaotyczną pisownię, ale pisząc to, mam pustkę w głowie. Pozdrawiam
Nawracające kryzysy, autodestrukcyjne myśli i cPTSD po 40. roku życia – czy terapia może jeszcze pomóc?
Niestety miewam silne kryzysy bycia i życia! Czuję, że po każdym kolejnym jestem coraz mniej silna i tracę nadzieję, że kiedyś po prostu nie będę już czuć tych autodestrukcyjnych emocji i myśli. Nie wiem dlaczego tak jest! Mam zdiagnozowane zaburzenia osobowości i cptsd. Jestem pod opieką specjalisty, jestem w systematycznej terapii a jednak jest jak jest.Mam prawie 50 lat, może to kwestia wieku, że nie daję rady. Takiego może braku wiary w to, że może być lepiej. Nie wiem! Boję się z jednej strony o siebie a z drugiej wszystko staje mi się coraz bardziej obojętne. N
Mąż twierdzi, że nauczyłam go okazywania uczuć i agresji – czy to ja jestem winna?
Sprawa dosyć dziwna. Mąż zawsze bedac w pracy nie napisze nie powie mi nic innego jak zawsze cyt,, mam na ciebie ochotę ,, nie zapyta sie jak ja sie czuje chociaż twierdzi iz mi to mówi, cwany bo niedosłyszę a on wie i aby sie wybielić powie ze bie raz tak mówi pyta sie yhyy....jako tako słyszę ale słyszę. Mąż potrafi mi powiedzieć ze ja go tego nauczyłam, to pytam sie czego niby nauczyłam??? Mówienia np zes na mnie ochotę słowa kocham cie tęsknie brakuje mi ciebie przytuelnia czy pocałunku pieszczot złapania za rękę??? Znakiem tego ja przez 20 lat wszystkiego go uczyłam bo on sam z siebie z uczuc nie potrafi powiedzieć i nie mówi tylko ja go prowadzę za rączkę jak małe dziecko??? Jak to odbierać on uważa ze ja go nauczyłam mówić mam na ciebie ochotę, tak samo ja go nauczyłam byc agresywny nie panować nad emocjami czy krytykować mnie poniżać itp??? Wszystkiego go ucze??? Jak mam to odbierać dla mnie to chore co on mówi wydaje mi sie ze choroba osychiczna brzmi w mężu. W pracy jest powie kocham cie tęsknie to co ja nauczyłam go wypowiadać te słowa w koja stronę??? Bo on sam z siebie nie piwie z uczuc ??? Jestem załamana totalnie
Terapia zaburzeń depresyjno-lękowych i borderline: czy możliwe jest przedłużenie terapii i pełne wyleczenie?
Dzień dobry mam stwierdzone zaburzenia depresyjno lękowe oraz zaburzenie osobowości borderline ile jest przewidziane na terapię takich zaburzeń i czy wgl jest możliwość wyleczenia ich czy zostaje z tym do końca życia, boję się że nigdy nie odzyskam pełnego dobrostanu oraz czy terapia na NFZ na przykład czas przewidziany na 1,5 roku skończył się a pacjent dalej zmaga się np z lekiem czy stanami depresyjnymi w takim wypadku terapeuta zostawia pacjenta i tak i kończy terapię czy może nastąpić przedłużenie czasu jak to wygląda proszę o odpowiedź i w nurcie psychodynamicznym jak to wygląda ? Pozdrawia.
zdrada

Zdrada – przyczyny, skutki i jak sobie z nią radzić?

Zdrada to głębokie naruszenie zaufania w związku, występujące w formie fizycznej lub emocjonalnej. Powoduje trwałe rany psychiczne u obu partnerów. Analizujemy przyczyny zdrad, ich konsekwencje oraz metody odbudowy relacji po takim doświadczeniu.