Odpowiedz jako specjalista
WsteczJaki nurt psychoterapii wybrać przy depresji, OCD i zaburzeniach osobowości?
Który nurt psychoterapeutyczny wybrać przy depresji, OCD i zaburzeniach osobowości ?
Mateusz
1 miesiąc temu
Marcelina Lipa
To zależy też od tego, które trudności są obecnie najbardziej nasilone. Jeśli najbardziej męczą Pana natrętne myśli i kompulsje, zwykle najlepiej sprawdza się terapia poznawczo-behawioralna. Jeśli z kolei bardzo silne są trudności w relacjach, poczucie pustki, niestabilność emocji czy utrwalone wzorce z dzieciństwa, pomocna bywa terapia schematów lub DBT. Przy depresji często skuteczna jest CBT, zwłaszcza jeśli obniżony nastrój wiąże się z samokrytyką i poczuciem beznadziei.
Nie musi Pan wybierać „idealnego nurtu” raz na zawsze. Często najważniejsze jest znalezienie terapeuty, który jasno powie, jak pracuje i dlaczego uważa, że dane podejście będzie dla Pana pomocne. Wielu terapeutów pracuje integracyjnie. Np. korzysta z CBT do pracy z OCD i depresją, a z terapii schematów lub DBT, gdy pojawiają się głębsze wzorce i trudności osobowościowe.
Może być też ważne, żeby nie zostawał Pan sama z poczuciem, że „musi dobrze wybrać”. To normalne, że przy takich trudnościach trudno wiedzieć, od czego zacząć. Dobry terapeuta pomoże to wspólnie uporządkować, zamiast oczekiwać, że sam Pan będzie wiedział, czego dokładnie potrzebuje i co najlepiej może pomóc.
Pozdrawiam,
Marcelina Lipa, psycholog
mniej niż godzinę temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Bożena Nagórska
Panie Mateuszu,
Wybór zależy od tego, który problem jest obecnie najbardziej obciążający. Przy OCD i depresji najskuteczniejsza jest terapia poznawczo-behawioralna (CBT), która oferuje konkretne techniki radzenia sobie z natręctwami i lękiem. Jeśli jednak głównym wyzwaniem są zaburzenia osobowości i utrwalone problemy w relacjach, najlepszym rozwiązaniem będzie terapia schematu lub dialektyczno-behawioralna (DBT), które łączą naukę regulacji emocji z głęboką pracą nad strukturą charakteru. Warto szukać terapeuty pracującego w sposób integracyjny, który potrafi dopasować narzędzia do Pana aktualnej sytuacji życiowej.
Powodzenia
Bożena Nagórska
1 miesiąc temu
Dorota Kuffel
Witam
nie ma na to jednej odpowiedzi. Najczęściej rekomendowany przy OCD jest CBT, przy zaburzeniach osobowości psychodynamiczny. Moje doświadczenie jest takie ze ważna jest relacja z terapeutą. Proszę poczytać o różnicach w modalnościach i spróbować wybrać. Wiem że może taka odpowiedź niewiele porządkuje, ale też rzeczywistość jest złożona. Są badania z jednej strony, opinie klientów z drugiej i one są różne. Dobrze jest zadać sobie pytanie czego Pan potrzebuje na teraz.
Pozdrawiam
1 miesiąc temu
Jakub Butkiewicz
Dzień dobry.
Przy tak złożonych trudnościach zdecydowanie polecam psychoterapię poznawczo-behawioralną, która pozwala skutecznie przerwać błędne koło natrętnych myśli, obniżonego nastroju i wyczerpujących reakcji. Z kolei w przypadku obszaru osobowości, gdzie mierzymy się z głębiej zakorzenionymi schematami, doskonale sprawdzają się również terapie tak zwanej trzeciej fali ( np DBT), pomagające w nauce elastyczności psychicznej oraz lepszej regulacji emocji.
Ponieważ proces zdrowienia zawsze wymaga dopasowania do Pana osobistej sytuacji, warto rozważyć wstępną konsultację ze specjalistą, aby na spokojnie przyjrzeć się tym mechanizmom i wspólnie określić optymalny kierunek pracy.
Pozdrawiam
1 miesiąc temu
Martyna Dobrowolska
Cześć Mateuszu! Nurt poznawczo-behawioralny jest bardzo skuteczny w pracy z OCD i depresją. Do pracy z zaburzeniami osobowości świetna jest terapia schematów. Chyba że chodzi o diagnozę borderline - wtedy polecałabym najpierw DBT.
1 miesiąc temu
Jakub Woźniak
Panie Mateuszu,
wybór nurtu terapeutycznego to ważny aspekt, dlatego cieszę się, że tak świadomie podchodzi Pan do tego tematu.
Biorąc pod uwagę doświadczane trudności zasadnym jest wybranie nurtu poznawczo - behawioralnego. Nurt ten bardzo dobrze sprawdza się w pracy z zaburzeniami obsesyjno - kompulsywnymi jak i depresją.
Nurt ten jednak może okazać się niewystarczający w przypadku głębokich zaburzeń osobowości. Wybierając nurt terapeutyczny często zwraca się też uwagę na dominujące objawy.
Innymi alternatywami może być podjęcie terapii w nurcie psychodynamicznym lub integracyjnym.
Pozdrawiam serdecznie,
Jakub Woźniak
Psycholog, Diagnosta psychologiczny
1 miesiąc temu
Grzegorz Szumniak
Dzień dobry,
Najlepiej przebadanym nurtem, który wykazuje najwyższą skuteczność leczenia w przypadku wskazanych przez Pana zaburzeń jest nurt poznawczo-behawioralny. Opierając się na danych empirycznych właśnie ten nurt warto wziąć pod uwagę.
Podejmując terapię warto jednak pamiętać, że pracujemy z osobą terapeutyczną, a nie z nurtem. Choć warto zastanowić się jakie narzędzia mogą być dla nas najskuteczniejsze oraz z którymi będziemy czuć się komfortowo, najważniejszym elementem pracy jest nawiązanie odpowiedniej relacji z osobą terapeutyczną. Biorąc to pod uwagę gdy będzie się Pan decydował na terapię ważniejsze jest aby czuł się Pan komfortowo w relacji z osobą prowadzącą terapię, potrafił się Pan otworzyć i otwarcie mówić o problemach niż aby pracował Pan w konkretnym nurcie z osobą, przed której nie potrafi Pan zaufać.
Pozdrawiam
Grzegorz Szumniak
1 miesiąc temu
Piotr Ziomber
Dzień dobry Panie Mateuszu
Odpowiedź na Pana pytanie może być ciut złożona, gdyż przy depresji, OCD i zaburzeniach osobowości najczęściej wybiera się poznawczo‑behawioralny nurt (CBT) i jego specjalistyczne odmiany, czasem w połączeniu z nurtami psychodynamicznymi lub integracyjnymi. Ważniejsza od samego „nurtu” jest metoda, doświadczenie terapeuty i dobra współpraca, bo różne nurty mogą być skuteczne, jeśli dobrze dopasujesz je do swoich potrzeb.
Najczęściej rekomendowane podejścia to:
- CBT - ekspozycja i zapobieganie reakcji – szczególnie przy OCD i depresji
- terapia poznawczo - behawioralna jest uważana za „złoty standard” w leczeniu depresji i zaburzeń lękowych, w tym OCD. Przy OCD szczególnie skuteczna jest terapia ekspozycji i zapobiegania reakcjom .
Terapia schematów wywodzi się z CBT pomaga przy zaburzeniach osobowości i depresji, a jest to integracyjny nurt łączący CBT z psychodynamicznymi elementami, specjalnie projektowany do pracy przy zaburzeniach osobowości. Dobrze sprawdza się, gdy widać powtarzające się, długotrwałe schematy relacji, samopoczucia i zachowań.
Psychoterapia psychodynamiczna pomaga przy depresji i zaburzeniach osobowości, pomaga w zrozumieniu głębszych wzorców, relacji i konfliktów z dzieciństwa, co jest ważne w zaburzeniach osobowości i przewlekłej depresji.
Wiele terapeutów łączy CBT z psychodynamicznym podejściem lub humanistycznymi elementami, aby jednocześnie pracować na konkretnych objawach i na głębszym funkcjonowaniu osobowości. Jeśli priorytetem jest szybka redukcja objawów jak depresja, negatywne myśli, obsesje, kompulsje to najlepiej zacząć od CBT u terapeuty doświadczonego w tych zaburzeniach. Jeśli ma Pan głębokie problemy w relacjach, trudności z tożsamością, stabilnością emocji, przeszłą traumę to warto rozważyć terapię schematów lub psychoterapię psychodynamiczną (długoterminową). Dobrą opcją bywa też połączenie: CBT na objawy + psychodynamiczna, schematów na „rdzeń” osobowości.
1 miesiąc temu
Tomasz Pisula
Dzień dobry Panie Mateuszu,
większość nurtów wykazuje pozytywny wpływ na OCD i depresję. Przy zaburzeniach osobowości bardziej wskazana jest głębsza praca np. psychodynamiczna - psychoterapia oparta na przeniesieniu, czy terapia oparta na mentalizacji.
Chciałbym natomiast zwrócić uwagę, że najważniejszym czynnikiem leczącym w terapii jest relacja terapeutyczna i przymierze terapeutyczne, nurt oraz techniki odpowiadają za około 15% skuteczności, dlatego proszę pomyśleć o tym, jak się Pan czuje przy danym terapeucie - czy jest między Państwem "nić porozumienia", ponieważ to będzie bardzo ważne.
Powodzenia!
Tomasz Pisula
1 miesiąc temu
Pracownia WELL
Dzień Dobry Panie Mateuszu,
Wybór ścieżki terapeutycznej najlepszej dla siebie może nastręczać trudności, ponieważ opcji jest wiele, a wciąż przybywają nowe. Dlatego łatwo poczuć zagubienie. O nurcie poznawczo-behawioralnym jest dość głośno, jednak niewiele wskazówek o tym, dla kogo jest on przeznaczony.
Zwykle pytając osobę wchodzącą do gabinetu o to, czy wie do kogo przychodzi i na czym polega terapia poznawczo-behawioralna słyszę odpowiedzi: Trochę, Coś tam wiem lub Tyle, co w opisie na stronach internetowych. Rozwiewanie tych wątpliwości to oczywiście część mojej pracy, jednak posiadanie więcej wiedzy na ten temat już przed pierwszą wizytą może oszczędzić czas i pieniądze.
Choć nurt poznawczo-behawioralny powstał stosunkowo niedawno jak na historię psychoterapii, ze względu na jasne podstawy teoretyczne jest poparty wieloma badaniami empirycznymi. Opiera się na założeniu, że sposób naszego myślenia wpływa na to, jak się czujemy. Bezpośrednio z tego faktu wynika, że ponieważ zwykliśmy szukać ulgi, gdy czujemy dyskomfort, myślenie i samopoczucie wpływają również na nasze zachowanie. Uczymy się już jako dzieci czy nastolatkowie, co musimy zrobić, by poczuć się lepiej lub nawet nie zacząć czuć się źle.
Niestety, choć na krótką metę jesteśmy zadowoleni, długotrwałe skutki takich unikających przykrych emocji strategii mogą być bardzo destrukcyjne. Weźmy na przykład Alę, która jako siedmiolatka nauczyła się zamykać w pokoju podczas kłótni rodziców. W zasadzie niewiele więcej może dla siebie zrobić dziecko w tym wieku, o ile w ogóle, więc na ten moment zachowanie Ali było korzystne dla niej. Kłopot w tym, że tak wcześnie wyuczone strategie zostają zwykle na dorosłe życie, powodując, że z kierowani przekonaniem Bliscy ludzie krzywdzą możemy unikać relacji i jednocześnie cierpieć z powodu niezaspokojonych potrzeb związanych z więzią z drugim człowiekiem.
Dlatego właśnie tak ważne jest, by przyglądać się tak zwanym schematom poznawczym, czyli sposobom widzenia siebie samego, innych ludzi i otaczającego świata, by móc lepiej zaopiekować się sobą. Tym zajmuje się poznawcza część terapii poznawczo-behawioralnej. Często bywa tak, że łatwiej zmienić swoje zachowania niż przekonania czyli na przykład zamienić unikanie na aktywny udział lub odwrotnie – nadmierne zaangażowanie jak choćby w przypadku perfekcjonizmu na wystarczające. Tym aspektem w dużym skrócie zajmuje się behawioralna część terapii. Oczywiście w procesie terapeutycznym obie części się przeplatają i wzajemnie przenikają, ponieważ są ze sobą powiązane i nie istnieją w oderwaniu. Chodzi więc o to, by nauczyć się alternatywnego, zdrowszego w dorosłym życiu sposobu myślenia oraz korzystnych długofalowo zachowań.
W każdym razie jeżeli odnosi się wrażenie, że tkwi się w czymś, z czego trudno jest się wyrwać, a nawet czujemy się jak w ruchomych piaskach, gdzie każdy ruch tylko pogarsza sytuację, terapia poznawczo-behawioralna najprawdopodobniej jest odpowiednia.
Jednak by w niej wytrwać, potrzeba jeszcze:
- znaleźć czas i przestrzeń na terapię, bynajmniej nie tylko 50 minut raz w tygodniu
- mieć gotowość na zmianę, nawet jeśli jeszcze nie wiesz, jak dokładnie miałaby ona wyglądać
- posiadać zasoby intelektualne pozwalające na logiczne myślenie, wnioskowanie oraz myślenie przyczynowo-skutkowe
- przyjąć założenie, że jest się najlepszym ekspertem od siebie, a nie terapeuta i wziąć partnerską odpowiedzialność za proces terapii
- pracować pomiędzy sesjami terapeutycznymi nad ustalonymi wspólnie z terapeutą zadaniami
mniej niż godzinę temu
Weronika Trojan
Dzień dobry,
W przypadku zaburzeń lękowych (w tym OCD), a także depresji poleca się wybrać nurt poznawczo-behawioralny. Jest to najlepiej przebadany nurt psychoterapeutyczny, oferujący przydatne techniki radzenia sobie z lękiem, natręctwami, obniżonym poczuciem własnej wartości, samokrytyką. Z kolei w zaburzeniach osobowości pomocna może być terapia schematu lub nurt dialektyczny-behawioralny, a także psychodynamiczny.
Pozdrawiam
Weronika Trojan
1 miesiąc temu
Marta Lotysh
Dzień dobry
Pierwszym polecanym w terapii OCD, depresji jest nurt poznawczo-behawioralny, w sytuacji zaburzeń osobowości najskuteczniejsze są terapie w nurcie poznawczo-behawioralnym, terapii schematów, DBT, EMDR. Pozdrawiam
mniej niż godzinę temu
Zobacz podobne
Zmagam się z depresją, nic mnie nie interesuje, nic nie czuję. Nie mam na nic ochoty, rodzina jest toksyczna.
Mam 27 lat. Ogólnie rzecz biorąc, mogę powiedzieć że nie radzę sobie w życiu. Nie wiedziałem, czym to jest spowodowane. Pewnego dnia, tak naprawdę nie mogłem w ogóle wstać z łóżka, po zjedzeniu od razu kładłem się spać i przesypiałem cały dzień. No po czym, zdecydowałem, że idę do psychiatry. Przepisał mi leki na depresję. I spytał się tak naprawdę mnie czemu wcześniej do niego nie przyszedłem, bałem się, że trafię do psychiatryka, tak mu odpowiedziałem. Nie odczuwam satysfakcji z życia. Jestem bardzo płaczliwy, kiedyś myślałem, że jest to spowodowane sytuacjami, które mi się przydarzają, ale okazuje się, że to jest tylko i wyłącznie moja choroba. Nic dla mnie nie ma sensu cokolwiek bym nie robił. Dzisiaj planowałem podjąć pracę w jednej z firm, ale wpadałem w panikę tak naprawdę i tam nie poszedłem, chociaż byłem umówiony na rozmowę, nie poszedłem tam, bo wpadłem- panika polegała na tym, że znowu będę miał takie złe życie, jak miałem do tej pory, znowu będę musiał po 18 km jeździć rowerem do pracy i z powrotem. Takie życie mnie nie zadowala w ogóle. Co wy o tym myślicie? naprawdę jest ze mną aż tak źle? Biorę leki już 23 dzień i tylko senność mi minęła, reszta objawów nadal się utrzymuje. Jestem zobojętniony na wszystko, co się w koło mnie dzieje. Wszystkie rozwiązanie jakie wymyślę są dla mnie bezsensowne po chwili, tak jak by nie było rozwiązania. Pójdę do pracy i co ja mam tam 40 lat przepracować, żeby mieć emeryturę, bo teraz to nic nie mam, tylko wykształcenie, które nic mi nie dało. Mogłem skończyć szkołe specjalną chociaż rentę by mi przyznali i bym miał za co żyć. Już w tylu zakładach pracowałem, że nie zliczę po prostu. Teraz jestem bezrobotny i w ogóle praktycznie z domu nie wychodzę i nie mam ochoty z kimkolwiek rozmawiać. Zawsze jak mi było źle to wyobrażałem sobie, że jestem jakimś pięściarzem czy zawodnikiem mma i słuchałem muzyki wyobrażałem sobie przeróżne sytuacje, w których się znajduje, do tego to pozwalało mi się odciąć na chwilę i poczuć się dobrze, ale tak naprawdę w tym pogrążyłem całkowicie, bo robiłem tak przez cały dzień. Teraz też tak robię, ale ciągle czuję źle.
Pochodzę z rodziny patologicznej. Brat ciągle pije, zawsze jakieś awantury, przemoc. Zawsze jak słyszę, że znowu coś się dzieje w chacie, to zakładam słuchawki i słucham muzyki, wyobrażam sobie lepsze życie, w którym mam albo wychodzę z domu i wracam po kilku godzinach. Problem jest w tym, że jak wracam, to oni wciągają mnie do tego problemu, chociaż mnie on nie dotyczy. Brat jest na rencie, czas spędza zalewając się codziennie pije i się awanturuje z wszystkimi wymyśla. Rozumiem, że wyzywa mnie, bo do pracy nie chodzę, ale nie raz nawet jak chodziłem do pracy to robił mi awantury z byle powodu. Nieraz wolałem dłużej w pracy zostać, żeby tylko do chaty nie wracać.
TW: samookaleczanie Czy euforia związana z chorobą dwubiegunową to oznaka zdrowienia?
TW: samookaleczanie
Jestem samotnikiem. Przez długi czas posiadałxm myśli depresyjne, okaleczałxm się, planowałxm koniec. Zawsze trudno mi było nawiązać relacje międzyludzkie. Obecnie studiuję i wiele razy nie zdawałxm czegoś, nie miałxm siły, zapominałxm. Byłxm po prostu smutnym człowiekiem. Myślałxm, że nic mnie w życiu nie czeka, bałxm się ludzi. Nienawidzę siebie, swojego wyglądu, nienawidzę wszystkiego związanego ze mną. Biorę leki antydepresyjne oraz stabilizatory nastroju. Czasem potrafiłxm czuć fizyczny ból i ciężar mojego życia. Żyłxm jak za szybą. Ostatnio jednak dopada mnie dziwna euforia. Miałxm takie epizody w życiu, ale trwały krócej i szybko się wypalałxm. Tak naprawdę potem wpadałxm w jeszcze większe dno. Teraz mam więcej siły niż kiedykolwiek, nie mogę spać. Zapisałxm się do szkoły policealnej, kończę studia, składam mnóstwo cv, a także zostałxm kocim wolontariuszem. Na wolontariat jeżdzę w każdy weekend. Ale to za mało. Złożyłxm wniosek do innego schroniska. Jestem bardziej towarzyską osobą, co jest dla mnie nienaturalne. Dodam, że miałxm diagnozę fobii społecznej i podobno autyzm. Nawet zerwanie z partnerem nie wywołało we mnie emocji, chociaż kiedyś w takiej sytuacji nie mogłxm się pozbierać. Mam ochotę planować przyszłość, trochę czuję się zagubionx. To nie jest dla mnie naturalne. Boję się, że ten czas minie i będę musiałx zmierzyć się z tym co narobiłxm. Wszystkie depresyjne myśli uciekły, nie mogę spać. Psychiatra zmniejszyła mi dawkę antydepresantów o połowe. Wstawiła mi diagnozę choroby dwubiegunowej z hipomanią. Stwierdziłxm, że chce odstawixć leki, bo czuję się zdrowo. To trwa już od miesiąca. Chyba mam też przyspieszony puls. Czy to jest oznaka, że wyzdrowiałxm? Nie chcę żeby to mineło, ale się boję dołka. Czuję dezorientacje i chyba dużo spraw zawalam, bo czuję się wolnym duchem. Wydaję więcej pieniędzy niz zazwyczaj, kiedyś było mi wstyd. Zaprzestałxm chodzenia do psychologa, bo już go nie potrzebuje. Nie utożsamiam się z diagnozą, dlatego chcę się zapytać czy tak wygląda zdrowienie? Pani psychiatra powiedziała, że ludzie w moim wieku (25 lat) właśnie powinni być tacy energiczni. To dla mnie nowość. Co można zrobić aby ustrzec się przed nawrotem depresji? Czy powinienxm zmienić lekarza, czy przestać się przejmować i żyć dalej?
Czuję potrzebę sięgnięcia po pomoc - nie czuję się pewnie w tym, co się dzieje we mnie
Nie mam kategorii pytania .. nie wiem czy mam jakiś problem psychologiczny … mam mega nieprzepracowane dzieciństwo i ogólnie przeszłość, ale radzę sobie z tym .. żyję mega dobrze, mam wszystko, czego chcę i pewnie nawet nie potrzebuję pomocy .. ale z jakiegoś powodu dzisiaj wieczorem wpisałam w Google pomoc psychologiczną … coś jednak jest w podświadomości , może nawet więcej niż mi się wydaje .. wyrzuciłam z głowy wszystko, co było nie tak, a co jeżeli właśnie teraz, kiedy jestem w najlepszym momencie mojego życia, wszystko wraca …
Kontrola złości i agresji - jak sobie radzić?
Kontrola złości i agresji - jak sobie radzić?
Potrzebuję wsparcia innego niż specjalista. Proszę o polecenie książek, blogów, aplikacji w dystymii.
Cierpię na dystymię. Potrzebuję psychoterapii, ale mnie na nią nie stać, a na darmową również z pewnych względów nie mam szans. Czy jest jakiś poradnik, książka, strona internetowa, aplikacja itp. żeby jakoś pomóc sobie samodzielnie? Wiem, że to nie zastąpi specjalisty, ale to jedyne wyjście w mojej sytuacji
