Odpowiedz jako specjalista
WsteczJaki nurt psychoterapii wybrać przy depresji, OCD i zaburzeniach osobowości?
Który nurt psychoterapeutyczny wybrać przy depresji, OCD i zaburzeniach osobowości ?
Mateusz
Marcelina Lipa
To zależy też od tego, które trudności są obecnie najbardziej nasilone. Jeśli najbardziej męczą Pana natrętne myśli i kompulsje, zwykle najlepiej sprawdza się terapia poznawczo-behawioralna. Jeśli z kolei bardzo silne są trudności w relacjach, poczucie pustki, niestabilność emocji czy utrwalone wzorce z dzieciństwa, pomocna bywa terapia schematów lub DBT. Przy depresji często skuteczna jest CBT, zwłaszcza jeśli obniżony nastrój wiąże się z samokrytyką i poczuciem beznadziei.
Nie musi Pan wybierać „idealnego nurtu” raz na zawsze. Często najważniejsze jest znalezienie terapeuty, który jasno powie, jak pracuje i dlaczego uważa, że dane podejście będzie dla Pana pomocne. Wielu terapeutów pracuje integracyjnie. Np. korzysta z CBT do pracy z OCD i depresją, a z terapii schematów lub DBT, gdy pojawiają się głębsze wzorce i trudności osobowościowe.
Może być też ważne, żeby nie zostawał Pan sama z poczuciem, że „musi dobrze wybrać”. To normalne, że przy takich trudnościach trudno wiedzieć, od czego zacząć. Dobry terapeuta pomoże to wspólnie uporządkować, zamiast oczekiwać, że sam Pan będzie wiedział, czego dokładnie potrzebuje i co najlepiej może pomóc.
Pozdrawiam,
Marcelina Lipa, psycholog
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Bożena Nagórska
Panie Mateuszu,
Wybór zależy od tego, który problem jest obecnie najbardziej obciążający. Przy OCD i depresji najskuteczniejsza jest terapia poznawczo-behawioralna (CBT), która oferuje konkretne techniki radzenia sobie z natręctwami i lękiem. Jeśli jednak głównym wyzwaniem są zaburzenia osobowości i utrwalone problemy w relacjach, najlepszym rozwiązaniem będzie terapia schematu lub dialektyczno-behawioralna (DBT), które łączą naukę regulacji emocji z głęboką pracą nad strukturą charakteru. Warto szukać terapeuty pracującego w sposób integracyjny, który potrafi dopasować narzędzia do Pana aktualnej sytuacji życiowej.
Powodzenia
Bożena Nagórska
Dorota Kuffel
Witam
nie ma na to jednej odpowiedzi. Najczęściej rekomendowany przy OCD jest CBT, przy zaburzeniach osobowości psychodynamiczny. Moje doświadczenie jest takie ze ważna jest relacja z terapeutą. Proszę poczytać o różnicach w modalnościach i spróbować wybrać. Wiem że może taka odpowiedź niewiele porządkuje, ale też rzeczywistość jest złożona. Są badania z jednej strony, opinie klientów z drugiej i one są różne. Dobrze jest zadać sobie pytanie czego Pan potrzebuje na teraz.
Pozdrawiam
Jakub Butkiewicz
Dzień dobry.
Przy tak złożonych trudnościach zdecydowanie polecam psychoterapię poznawczo-behawioralną, która pozwala skutecznie przerwać błędne koło natrętnych myśli, obniżonego nastroju i wyczerpujących reakcji. Z kolei w przypadku obszaru osobowości, gdzie mierzymy się z głębiej zakorzenionymi schematami, doskonale sprawdzają się również terapie tak zwanej trzeciej fali ( np DBT), pomagające w nauce elastyczności psychicznej oraz lepszej regulacji emocji.
Ponieważ proces zdrowienia zawsze wymaga dopasowania do Pana osobistej sytuacji, warto rozważyć wstępną konsultację ze specjalistą, aby na spokojnie przyjrzeć się tym mechanizmom i wspólnie określić optymalny kierunek pracy.
Pozdrawiam
Martyna Dobrowolska
Cześć Mateuszu! Nurt poznawczo-behawioralny jest bardzo skuteczny w pracy z OCD i depresją. Do pracy z zaburzeniami osobowości świetna jest terapia schematów. Chyba że chodzi o diagnozę borderline - wtedy polecałabym najpierw DBT.
Jakub Woźniak
Panie Mateuszu,
wybór nurtu terapeutycznego to ważny aspekt, dlatego cieszę się, że tak świadomie podchodzi Pan do tego tematu.
Biorąc pod uwagę doświadczane trudności zasadnym jest wybranie nurtu poznawczo - behawioralnego. Nurt ten bardzo dobrze sprawdza się w pracy z zaburzeniami obsesyjno - kompulsywnymi jak i depresją.
Nurt ten jednak może okazać się niewystarczający w przypadku głębokich zaburzeń osobowości. Wybierając nurt terapeutyczny często zwraca się też uwagę na dominujące objawy.
Innymi alternatywami może być podjęcie terapii w nurcie psychodynamicznym lub integracyjnym.
Pozdrawiam serdecznie,
Jakub Woźniak
Psycholog, Diagnosta psychologiczny
Grzegorz Szumniak
Dzień dobry,
Najlepiej przebadanym nurtem, który wykazuje najwyższą skuteczność leczenia w przypadku wskazanych przez Pana zaburzeń jest nurt poznawczo-behawioralny. Opierając się na danych empirycznych właśnie ten nurt warto wziąć pod uwagę.
Podejmując terapię warto jednak pamiętać, że pracujemy z osobą terapeutyczną, a nie z nurtem. Choć warto zastanowić się jakie narzędzia mogą być dla nas najskuteczniejsze oraz z którymi będziemy czuć się komfortowo, najważniejszym elementem pracy jest nawiązanie odpowiedniej relacji z osobą terapeutyczną. Biorąc to pod uwagę gdy będzie się Pan decydował na terapię ważniejsze jest aby czuł się Pan komfortowo w relacji z osobą prowadzącą terapię, potrafił się Pan otworzyć i otwarcie mówić o problemach niż aby pracował Pan w konkretnym nurcie z osobą, przed której nie potrafi Pan zaufać.
Pozdrawiam
Grzegorz Szumniak
Piotr Ziomber
Dzień dobry Panie Mateuszu
Odpowiedź na Pana pytanie może być ciut złożona, gdyż przy depresji, OCD i zaburzeniach osobowości najczęściej wybiera się poznawczo‑behawioralny nurt (CBT) i jego specjalistyczne odmiany, czasem w połączeniu z nurtami psychodynamicznymi lub integracyjnymi. Ważniejsza od samego „nurtu” jest metoda, doświadczenie terapeuty i dobra współpraca, bo różne nurty mogą być skuteczne, jeśli dobrze dopasujesz je do swoich potrzeb.
Najczęściej rekomendowane podejścia to:
- CBT - ekspozycja i zapobieganie reakcji – szczególnie przy OCD i depresji
- terapia poznawczo - behawioralna jest uważana za „złoty standard” w leczeniu depresji i zaburzeń lękowych, w tym OCD. Przy OCD szczególnie skuteczna jest terapia ekspozycji i zapobiegania reakcjom .
Terapia schematów wywodzi się z CBT pomaga przy zaburzeniach osobowości i depresji, a jest to integracyjny nurt łączący CBT z psychodynamicznymi elementami, specjalnie projektowany do pracy przy zaburzeniach osobowości. Dobrze sprawdza się, gdy widać powtarzające się, długotrwałe schematy relacji, samopoczucia i zachowań.
Psychoterapia psychodynamiczna pomaga przy depresji i zaburzeniach osobowości, pomaga w zrozumieniu głębszych wzorców, relacji i konfliktów z dzieciństwa, co jest ważne w zaburzeniach osobowości i przewlekłej depresji.
Wiele terapeutów łączy CBT z psychodynamicznym podejściem lub humanistycznymi elementami, aby jednocześnie pracować na konkretnych objawach i na głębszym funkcjonowaniu osobowości. Jeśli priorytetem jest szybka redukcja objawów jak depresja, negatywne myśli, obsesje, kompulsje to najlepiej zacząć od CBT u terapeuty doświadczonego w tych zaburzeniach. Jeśli ma Pan głębokie problemy w relacjach, trudności z tożsamością, stabilnością emocji, przeszłą traumę to warto rozważyć terapię schematów lub psychoterapię psychodynamiczną (długoterminową). Dobrą opcją bywa też połączenie: CBT na objawy + psychodynamiczna, schematów na „rdzeń” osobowości.
Tomasz Pisula
Dzień dobry Panie Mateuszu,
większość nurtów wykazuje pozytywny wpływ na OCD i depresję. Przy zaburzeniach osobowości bardziej wskazana jest głębsza praca np. psychodynamiczna - psychoterapia oparta na przeniesieniu, czy terapia oparta na mentalizacji.
Chciałbym natomiast zwrócić uwagę, że najważniejszym czynnikiem leczącym w terapii jest relacja terapeutyczna i przymierze terapeutyczne, nurt oraz techniki odpowiadają za około 15% skuteczności, dlatego proszę pomyśleć o tym, jak się Pan czuje przy danym terapeucie - czy jest między Państwem "nić porozumienia", ponieważ to będzie bardzo ważne.
Powodzenia!
Tomasz Pisula
Pracownia WELL
Dzień Dobry Panie Mateuszu,
Wybór ścieżki terapeutycznej najlepszej dla siebie może nastręczać trudności, ponieważ opcji jest wiele, a wciąż przybywają nowe. Dlatego łatwo poczuć zagubienie. O nurcie poznawczo-behawioralnym jest dość głośno, jednak niewiele wskazówek o tym, dla kogo jest on przeznaczony.
Zwykle pytając osobę wchodzącą do gabinetu o to, czy wie do kogo przychodzi i na czym polega terapia poznawczo-behawioralna słyszę odpowiedzi: Trochę, Coś tam wiem lub Tyle, co w opisie na stronach internetowych. Rozwiewanie tych wątpliwości to oczywiście część mojej pracy, jednak posiadanie więcej wiedzy na ten temat już przed pierwszą wizytą może oszczędzić czas i pieniądze.
Choć nurt poznawczo-behawioralny powstał stosunkowo niedawno jak na historię psychoterapii, ze względu na jasne podstawy teoretyczne jest poparty wieloma badaniami empirycznymi. Opiera się na założeniu, że sposób naszego myślenia wpływa na to, jak się czujemy. Bezpośrednio z tego faktu wynika, że ponieważ zwykliśmy szukać ulgi, gdy czujemy dyskomfort, myślenie i samopoczucie wpływają również na nasze zachowanie. Uczymy się już jako dzieci czy nastolatkowie, co musimy zrobić, by poczuć się lepiej lub nawet nie zacząć czuć się źle.
Niestety, choć na krótką metę jesteśmy zadowoleni, długotrwałe skutki takich unikających przykrych emocji strategii mogą być bardzo destrukcyjne. Weźmy na przykład Alę, która jako siedmiolatka nauczyła się zamykać w pokoju podczas kłótni rodziców. W zasadzie niewiele więcej może dla siebie zrobić dziecko w tym wieku, o ile w ogóle, więc na ten moment zachowanie Ali było korzystne dla niej. Kłopot w tym, że tak wcześnie wyuczone strategie zostają zwykle na dorosłe życie, powodując, że z kierowani przekonaniem Bliscy ludzie krzywdzą możemy unikać relacji i jednocześnie cierpieć z powodu niezaspokojonych potrzeb związanych z więzią z drugim człowiekiem.
Dlatego właśnie tak ważne jest, by przyglądać się tak zwanym schematom poznawczym, czyli sposobom widzenia siebie samego, innych ludzi i otaczającego świata, by móc lepiej zaopiekować się sobą. Tym zajmuje się poznawcza część terapii poznawczo-behawioralnej. Często bywa tak, że łatwiej zmienić swoje zachowania niż przekonania czyli na przykład zamienić unikanie na aktywny udział lub odwrotnie – nadmierne zaangażowanie jak choćby w przypadku perfekcjonizmu na wystarczające. Tym aspektem w dużym skrócie zajmuje się behawioralna część terapii. Oczywiście w procesie terapeutycznym obie części się przeplatają i wzajemnie przenikają, ponieważ są ze sobą powiązane i nie istnieją w oderwaniu. Chodzi więc o to, by nauczyć się alternatywnego, zdrowszego w dorosłym życiu sposobu myślenia oraz korzystnych długofalowo zachowań.
W każdym razie jeżeli odnosi się wrażenie, że tkwi się w czymś, z czego trudno jest się wyrwać, a nawet czujemy się jak w ruchomych piaskach, gdzie każdy ruch tylko pogarsza sytuację, terapia poznawczo-behawioralna najprawdopodobniej jest odpowiednia.
Jednak by w niej wytrwać, potrzeba jeszcze:
- znaleźć czas i przestrzeń na terapię, bynajmniej nie tylko 50 minut raz w tygodniu
- mieć gotowość na zmianę, nawet jeśli jeszcze nie wiesz, jak dokładnie miałaby ona wyglądać
- posiadać zasoby intelektualne pozwalające na logiczne myślenie, wnioskowanie oraz myślenie przyczynowo-skutkowe
- przyjąć założenie, że jest się najlepszym ekspertem od siebie, a nie terapeuta i wziąć partnerską odpowiedzialność za proces terapii
- pracować pomiędzy sesjami terapeutycznymi nad ustalonymi wspólnie z terapeutą zadaniami
Weronika Trojan
Dzień dobry,
W przypadku zaburzeń lękowych (w tym OCD), a także depresji poleca się wybrać nurt poznawczo-behawioralny. Jest to najlepiej przebadany nurt psychoterapeutyczny, oferujący przydatne techniki radzenia sobie z lękiem, natręctwami, obniżonym poczuciem własnej wartości, samokrytyką. Z kolei w zaburzeniach osobowości pomocna może być terapia schematu lub nurt dialektyczny-behawioralny, a także psychodynamiczny.
Pozdrawiam
Weronika Trojan
Marta Lotysh
Dzień dobry
Pierwszym polecanym w terapii OCD, depresji jest nurt poznawczo-behawioralny, w sytuacji zaburzeń osobowości najskuteczniejsze są terapie w nurcie poznawczo-behawioralnym, terapii schematów, DBT, EMDR. Pozdrawiam
Zobacz podobne
Przez zaburzenia pamięci nie wyniosę wszystkich słów z psychoterapii. Co robić?
Mam pokusę, żeby nagrywać moje przyszłe spotkania online z psychoterapeutką. Nagrywałabym ekran podczas rozmowy, na własny użytek, bo boję się, że wszystkiego co ona mi powie nie zapamiętam (mam problemy z pamięcią i koncentracją przez depresję), potem gdybym chciała do tego wrócić, to bym sobie na nowo odtwarzała wideo i może dochodziłabym dzięki temu do nowych wniosków. Nie chciałabym tego nigdy nikomu pokazywać. Ale z drugiej strony czuję, że to by nie było fair, to by było coś, co bym przed nią ukrywała, a to mogłoby źle rzutować na naszą relację terapeutyczną, musiałabym chyba być z nią w pełni szczera, żeby psychoterapia była skuteczna. Chyba lepiej byłoby jej po prostu powiedzieć, że przez zaburzenia koncentracji i pamięci na pewno nie dam rady wszystkich jej słów pamiętać. Co zrobić?
Jak się podnieść po serii życiowych porażek - utrata pracy i problemy rodzinne
3 lata temu żona z dzieckiem zostawiła mnie, przeżyłem załamanie po którym podnosilem sie poł roku, pozniej stracilem prace, zyskalem kolejna i stracilem, nastepnie ttafiłem wymażoną, ktora tez stracilem. Dzisiaj moj syn juz wyraznie mowi, staram sie byc dla niego kims ale żona nie akceptuje mnie, sad zasadzila na podstawie jej pomowien jak maja wygladac widzenia, wiec jetem tata na telefon, do czego bylem przygotowywany, czasami trace swoja wartosc, nie wiem co mam robic bo pracy nie moge znalesc a nie mam sil zeby cwiczyc, podniesc sie z dolka bo nie mam do kogo sie odezwac. Jak sie z tego podniesc?
Jak przełamać nieśmiałość i poprawić relacje damsko-męskie po toksycznym związku?
Czy na zawsze będę singielką? Dzień dobry. Mam 32 lata. Jestem nieśmiała i spokojna. W towarzystwie wolę słuchać niż rozmawiać. Mam dużo koleżanek, także spoko :) Mam problem tylko w relacjach damsko męskich. Żaden chłopak nie zwraca na mnie uwagi, jak już to chodzi im tylko o seks i na tym koniec. Niedawno zakończyłam swój 10 letni toksyczny związek. Przyczyna to że nie pasowaliśmy do siebie (mój ex jest alkoholikiem, narkomanem, nierobem i damskimbokserem) i to że zawsze czułam się nie chciana, nie szanowana i nie kochana przez swojego ex chłopaka. Na szczęście po rozstaniu z ex chłopakiem poczułam ulgę i nagle moja pewność siebie wzrosła w większym stopniu zaczęłam doceniać to co mam, i jeszcze bardziej zaczęłam rozwijać pasję i różne umiejętności. Po prostu nie umiem nawiązywać relacji z mężczyznami. Nigdy w życiu żaden chłopak nie był we mnie zakochany tylko zauroczony (Smutne) Pozatym to ja zawsze pierwsza wychodziłam z inicjatywą (żaden chłopak nie wykazywał dużego zainteresowania) to ja pierwsza pisałam, dzwoniłam i proponowałam spotkania jak tego nie robiłam to żaden jeszcze chlopak nie wychodził pierwszy z inicjatywą. Pisząc to, zrobiło mi się bardzo przykro. Jestem kobietą wrażliwym o dobrym sercu, i tą która docenia i naprawdę kocha. Proszę o pomoc, bo nie chciałabym zostać starą panną. Z góry dziękuję i pozdrawiam.
Intensywne emocje, problemy w relacjach i lęki - jak sobie z tym poradzić?
Na wstępie Dzień dobry i mam za 1,5 miesiąca 17 lat, jeśli to potrzebne, jestem też zapisana do psychologa, ale jest bardzo długa kolejka, nawet może potrwać rok ten nabór, bardzo proszę o pomoc w tej sprawie, bo mam dziwne emocje, których nie mogę zrozumieć czy to przypomina jakieś zaburzenie?
Mam problem z bardzo intensywnymi emocjami. Kiedy ktoś zrobi coś, co mnie irytuje, czuję, jakby zalewała mnie fala agresji – od razu mam ochotę wybuchnąć, wydrzeć się albo nawet coś zrobić tej osobie. Szczególnie wkurzam się, gdy ktoś wydaje mi się mniej inteligentny albo nie rozumie rzeczy, które dla mnie są oczywiste. To mnie dosłownie rozsadza w środku. Kiedyś nawet groziłam każdemu, że popełnię S. bo na chwilę ktoś mnie zostawił/poszedł spać, jak moja dziewczyna chciała mnie zostawiać, to jej mówiłam, że to zrobię, nie wiem, czy żeby ją zatrzymać, bo ja się tak czułam nie, że bym to zrobiła, ale ona jest dla mnie po prostu wszystkim. Jeśli chodzi o moją dziewczynę – rok temu zdradziłam ją, pisząc z kimś innym, ale nie doszło do niczego więcej poza wiadomościami, których bardzo żałuję. Od tamtego czasu ona stała się chłodna i zdystansowana. Twierdzi, że raz mnie kocha, a raz nie. W kłótniach mówi, że nie ma do mnie empatii.
Ja z kolei często wybucham, mówię, że jej nienawidzę, ale gdy tylko jest dla mnie miła, znów ją kocham. Mam wrażenie, że jej uczucia wobec mnie zmieniają się, a to sprawia, że jestem coraz bardziej niepewna. Od pewnego czasu ona ciągle groziła, że mnie zostawi, czego bardzo się bałam. Pogorszenie mojego stanu zauważyłam mniej więcej po odejściu mojej przyjaciółki cztery miesiące temu. Nie była dla mnie szczególnie ważna – w moim życiu liczy się tylko moja dziewczyna – ale mimo to ta sytuacja wpłynęła na mnie. Ta przyjaciółka odwróciła całą klasę przeciwko mnie i mojej dziewczynie, przez co nas wyzywali i źle traktowali. Myślę, że miałam w sobie te emocje cały czas, ale takie wydarzenia, jak jej odejście czy zachowanie mojej dziewczyny, znacznie je nasiliły. Mam też ogromne zmartwienia o swoje zdrowie. Każdy najmniejszy ból wywołuje u mnie panikę.
Często nachodzą mnie myśli, że muszę coś zrobić, bo inaczej stanie się coś złego. Mam problem z samotnością – nie umiem być sama, bo czuję pustkę i lęk. Czasami wydaje mi się, że bycie samej mi pomaga, ale szybko znów odczuwam pogorszenie i wraca poczucie, że nie dam rady. Doświadczam też derealizacji, co jest bardzo nieprzyjemne. Także często czuję, jakby ktoś mnie śledził, ktoś gdzieś był, jakbym kogoś widziała i coś się ruszało, co chyba jest przez stres. Mam epizody depresyjne, które przeplatają się z chwilami, gdy czuję się lepiej, a nawet szczęśliwie. Kiedy odczuwam mocne szczęście, jest ono tak intensywne, że aż mnie rozsadza w środku – cała się pocę, a emocje są przytłaczające. Zdarza mi się mieć ochotę robić coś ryzykownego, np. kraść albo wpakować się w jakieś problemy, mimo że wiem, że to może być nieodpowiednie. Z kolei wobec innych ludzi czasami zachowuję się naprawdę źle.
Przykładem jest moja koleżanka, Ola, z którą zdradziłam swoją dziewczynę. Ona próbuje dostosowywać się do mnie – np. pisze o tematach, które mnie interesują – ale to mnie niesamowicie irytuje. Zaczynam ją wyzywać, a nawet życzyć jej śmierci, co dzieje się niemal codziennie. Wcześniej miałam na jej punkcie obsesję, ale teraz już jej nie rozumiem i nie wiem, dlaczego tak ją traktuję.
Mój ojciec od zawsze mnie krytykuje. Gdy nie poszłam raz do szkoły, powiedział, że skończę w jakimś tanim zakładzie i nigdy niczego nie osiągnę. W przeszłości wspominał nawet o wydziedziczeniu mnie. Kiedy byłam mała, często dochodziło w domu do przemocy. Bił moją mamę i na nią krzyczał, a potem zachowywał się, jakby nic się nie stało – zabierał mnie na sanki albo robił coś miłego, jakby te okropne sytuacje nigdy nie miały miejsca. W wakacje doszło do sytuacji, w której rzucił się na mnie, więc uderzyłam go w obronie. Zaczął wtedy manipulować, mówiąc, że to przez nas obie tak się dzieje. Po wszystkim, jak zawsze, zachowywał się, jakby nic poważnego się nie wydarzyło. Teraz zauważam, że ja też zaczynam się tak zachowywać – wybucham złością z byle powodu, czasem o kompletnie błahe rzeczy. Nie lubię być w centrum uwagi ani czuć się obserwowana, ale mimo to co chwilę znajduję się w sytuacjach, które sprawiają, że to na mnie skupia się uwaga innych. Czuję się przez to przytłoczona.
Dziewczyna od jakiegoś czasu źle się czuje. Rozstała się ze mną zupełnie nagle.
Witam,
Moja dziewczyna ma problem od jakiegoś czasu, mówi, że jest zagubiona, bezradna, ma niską samoocenę, czuje pustkę.
Nasz związek trwa 3 Lata, niecały miesiąc temu postanowiła, że rozstanie to dobry pomysł, bo skoro sama nie radzi sobie ze sobą to "tak będzie łatwiej" wcześnej nie dawała mi żadnych znaków
Przez to wszystko sam zaczynam wariować, bo nie wiem jak jej pomóc, a przede wszystkim jak mam to zrozumieć?
z jednej strony chce mieć ze mną kontakt, a z drugiej, że już nie jesteśmy parą, więc nie może tak to wyglądać.
Była już na pierwszej wizycie u Pani psycholog.
Najgorsze jest w tym wszystkim to coś, co mnie męczy.. Nie dała mi żadnego powodu, żeby jej w tym nie pomóc w końcu "na dobre i na złe" Czuję się, jakbym dostawał za każdym razem w twarz ,kiedy chce sie do niej zbliżyć.
