Odpowiedz jako specjalista
WsteczJaki nurt psychoterapii wybrać przy depresji, OCD i zaburzeniach osobowości?
Który nurt psychoterapeutyczny wybrać przy depresji, OCD i zaburzeniach osobowości ?
Mateusz
2 dni temu
Marcelina Lipa
To zależy też od tego, które trudności są obecnie najbardziej nasilone. Jeśli najbardziej męczą Pana natrętne myśli i kompulsje, zwykle najlepiej sprawdza się terapia poznawczo-behawioralna. Jeśli z kolei bardzo silne są trudności w relacjach, poczucie pustki, niestabilność emocji czy utrwalone wzorce z dzieciństwa, pomocna bywa terapia schematów lub DBT. Przy depresji często skuteczna jest CBT, zwłaszcza jeśli obniżony nastrój wiąże się z samokrytyką i poczuciem beznadziei.
Nie musi Pan wybierać „idealnego nurtu” raz na zawsze. Często najważniejsze jest znalezienie terapeuty, który jasno powie, jak pracuje i dlaczego uważa, że dane podejście będzie dla Pana pomocne. Wielu terapeutów pracuje integracyjnie. Np. korzysta z CBT do pracy z OCD i depresją, a z terapii schematów lub DBT, gdy pojawiają się głębsze wzorce i trudności osobowościowe.
Może być też ważne, żeby nie zostawał Pan sama z poczuciem, że „musi dobrze wybrać”. To normalne, że przy takich trudnościach trudno wiedzieć, od czego zacząć. Dobry terapeuta pomoże to wspólnie uporządkować, zamiast oczekiwać, że sam Pan będzie wiedział, czego dokładnie potrzebuje i co najlepiej może pomóc.
Pozdrawiam,
Marcelina Lipa, psycholog
1 dzień temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Bożena Nagórska
Panie Mateuszu,
Wybór zależy od tego, który problem jest obecnie najbardziej obciążający. Przy OCD i depresji najskuteczniejsza jest terapia poznawczo-behawioralna (CBT), która oferuje konkretne techniki radzenia sobie z natręctwami i lękiem. Jeśli jednak głównym wyzwaniem są zaburzenia osobowości i utrwalone problemy w relacjach, najlepszym rozwiązaniem będzie terapia schematu lub dialektyczno-behawioralna (DBT), które łączą naukę regulacji emocji z głęboką pracą nad strukturą charakteru. Warto szukać terapeuty pracującego w sposób integracyjny, który potrafi dopasować narzędzia do Pana aktualnej sytuacji życiowej.
Powodzenia
Bożena Nagórska
2 dni temu
Dorota Kuffel
Witam
nie ma na to jednej odpowiedzi. Najczęściej rekomendowany przy OCD jest CBT, przy zaburzeniach osobowości psychodynamiczny. Moje doświadczenie jest takie ze ważna jest relacja z terapeutą. Proszę poczytać o różnicach w modalnościach i spróbować wybrać. Wiem że może taka odpowiedź niewiele porządkuje, ale też rzeczywistość jest złożona. Są badania z jednej strony, opinie klientów z drugiej i one są różne. Dobrze jest zadać sobie pytanie czego Pan potrzebuje na teraz.
Pozdrawiam
2 dni temu
Jakub Butkiewicz
Dzień dobry.
Przy tak złożonych trudnościach zdecydowanie polecam psychoterapię poznawczo-behawioralną, która pozwala skutecznie przerwać błędne koło natrętnych myśli, obniżonego nastroju i wyczerpujących reakcji. Z kolei w przypadku obszaru osobowości, gdzie mierzymy się z głębiej zakorzenionymi schematami, doskonale sprawdzają się również terapie tak zwanej trzeciej fali ( np DBT), pomagające w nauce elastyczności psychicznej oraz lepszej regulacji emocji.
Ponieważ proces zdrowienia zawsze wymaga dopasowania do Pana osobistej sytuacji, warto rozważyć wstępną konsultację ze specjalistą, aby na spokojnie przyjrzeć się tym mechanizmom i wspólnie określić optymalny kierunek pracy.
Pozdrawiam
2 dni temu
Martyna Dobrowolska
Cześć Mateuszu! Nurt poznawczo-behawioralny jest bardzo skuteczny w pracy z OCD i depresją. Do pracy z zaburzeniami osobowości świetna jest terapia schematów. Chyba że chodzi o diagnozę borderline - wtedy polecałabym najpierw DBT.
2 dni temu
Jakub Woźniak
Panie Mateuszu,
wybór nurtu terapeutycznego to ważny aspekt, dlatego cieszę się, że tak świadomie podchodzi Pan do tego tematu.
Biorąc pod uwagę doświadczane trudności zasadnym jest wybranie nurtu poznawczo - behawioralnego. Nurt ten bardzo dobrze sprawdza się w pracy z zaburzeniami obsesyjno - kompulsywnymi jak i depresją.
Nurt ten jednak może okazać się niewystarczający w przypadku głębokich zaburzeń osobowości. Wybierając nurt terapeutyczny często zwraca się też uwagę na dominujące objawy.
Innymi alternatywami może być podjęcie terapii w nurcie psychodynamicznym lub integracyjnym.
Pozdrawiam serdecznie,
Jakub Woźniak
Psycholog, Diagnosta psychologiczny
2 dni temu
Grzegorz Szumniak
Dzień dobry,
Najlepiej przebadanym nurtem, który wykazuje najwyższą skuteczność leczenia w przypadku wskazanych przez Pana zaburzeń jest nurt poznawczo-behawioralny. Opierając się na danych empirycznych właśnie ten nurt warto wziąć pod uwagę.
Podejmując terapię warto jednak pamiętać, że pracujemy z osobą terapeutyczną, a nie z nurtem. Choć warto zastanowić się jakie narzędzia mogą być dla nas najskuteczniejsze oraz z którymi będziemy czuć się komfortowo, najważniejszym elementem pracy jest nawiązanie odpowiedniej relacji z osobą terapeutyczną. Biorąc to pod uwagę gdy będzie się Pan decydował na terapię ważniejsze jest aby czuł się Pan komfortowo w relacji z osobą prowadzącą terapię, potrafił się Pan otworzyć i otwarcie mówić o problemach niż aby pracował Pan w konkretnym nurcie z osobą, przed której nie potrafi Pan zaufać.
Pozdrawiam
Grzegorz Szumniak
2 dni temu
Piotr Ziomber
Dzień dobry Panie Mateuszu
Odpowiedź na Pana pytanie może być ciut złożona, gdyż przy depresji, OCD i zaburzeniach osobowości najczęściej wybiera się poznawczo‑behawioralny nurt (CBT) i jego specjalistyczne odmiany, czasem w połączeniu z nurtami psychodynamicznymi lub integracyjnymi. Ważniejsza od samego „nurtu” jest metoda, doświadczenie terapeuty i dobra współpraca, bo różne nurty mogą być skuteczne, jeśli dobrze dopasujesz je do swoich potrzeb.
Najczęściej rekomendowane podejścia to:
- CBT - ekspozycja i zapobieganie reakcji – szczególnie przy OCD i depresji
- terapia poznawczo - behawioralna jest uważana za „złoty standard” w leczeniu depresji i zaburzeń lękowych, w tym OCD. Przy OCD szczególnie skuteczna jest terapia ekspozycji i zapobiegania reakcjom .
Terapia schematów wywodzi się z CBT pomaga przy zaburzeniach osobowości i depresji, a jest to integracyjny nurt łączący CBT z psychodynamicznymi elementami, specjalnie projektowany do pracy przy zaburzeniach osobowości. Dobrze sprawdza się, gdy widać powtarzające się, długotrwałe schematy relacji, samopoczucia i zachowań.
Psychoterapia psychodynamiczna pomaga przy depresji i zaburzeniach osobowości, pomaga w zrozumieniu głębszych wzorców, relacji i konfliktów z dzieciństwa, co jest ważne w zaburzeniach osobowości i przewlekłej depresji.
Wiele terapeutów łączy CBT z psychodynamicznym podejściem lub humanistycznymi elementami, aby jednocześnie pracować na konkretnych objawach i na głębszym funkcjonowaniu osobowości. Jeśli priorytetem jest szybka redukcja objawów jak depresja, negatywne myśli, obsesje, kompulsje to najlepiej zacząć od CBT u terapeuty doświadczonego w tych zaburzeniach. Jeśli ma Pan głębokie problemy w relacjach, trudności z tożsamością, stabilnością emocji, przeszłą traumę to warto rozważyć terapię schematów lub psychoterapię psychodynamiczną (długoterminową). Dobrą opcją bywa też połączenie: CBT na objawy + psychodynamiczna, schematów na „rdzeń” osobowości.
2 dni temu
Tomasz Pisula
Dzień dobry Panie Mateuszu,
większość nurtów wykazuje pozytywny wpływ na OCD i depresję. Przy zaburzeniach osobowości bardziej wskazana jest głębsza praca np. psychodynamiczna - psychoterapia oparta na przeniesieniu, czy terapia oparta na mentalizacji.
Chciałbym natomiast zwrócić uwagę, że najważniejszym czynnikiem leczącym w terapii jest relacja terapeutyczna i przymierze terapeutyczne, nurt oraz techniki odpowiadają za około 15% skuteczności, dlatego proszę pomyśleć o tym, jak się Pan czuje przy danym terapeucie - czy jest między Państwem "nić porozumienia", ponieważ to będzie bardzo ważne.
Powodzenia!
Tomasz Pisula
1 dzień temu
Zobacz podobne
Od pół roku bardzo źle się czuję, nic mnie nie cieszy, nie mam na nic siły, miewam wahania nastroju. Tylko sen jest dla mnie do wytrzymania. Nie wiem co się dzieje i co robić?
Dzień dobry, mam 16 lat i już chodzę do 2 klasy technikum. Nie czuję się najlepiej, wręcz fatalnie. Wszystko się to zaczęło rok temu, gdy poszłam do szkoły średniej, wtedy z dnia na dzień czułam coraz większą pustkę, to co wcześniej mnie cieszyło, czyli moje pasje, zainteresowania nagłe się stały obojętne. Myślałam wtedy, że to minie, że po prostu mam gorsze dni, ale to poczucie pustki towarzyszy mi aż do dziś. Do dziś nie potrafię się niczym cieszyć, mogę próbować nawet na siłę, żeby cokolwiek mnie cieszyło ale nic z tego. Miałam iść wtedy do psychologa, ale byłam już tak zmęczona, że tej pomocy odmówiłam, co jakiś czas nawracały mnie myśli czy nie pójść po pomoc i nawet jeśli pojawiła się u mnie chęć, aby o tą pomoc poprosić to później znowu miałam chwile, gdzie odrzucałam i tak w kółko do dziś. Także od około 4-5 miesięcy mam intensywne zmiany zachowania, w momentach, gdy potrafię siedzieć przygnębiona patrząc się w punkt, to za chwilę potrafię być bardzo energiczna i entuzjastyczna albo za chwilę potrafię być wręcz wściekła na cały świat, że każdy jest przeciwko mnie. Jeśli chodzi o relacje międzyludzkie to od momentu kiedy się zaczęłam źle czuć zaczynałam się początkowo odizolowywać od moich przyjaciół. Gdy oni się martwili co się dzieje to zazwyczaj im nic nie mówiłam, a właśnie od 4-5 miesięcy kiedy się pojawiły zmiany zachowania to wiele moich przyjaźni na tym ucierpiało, zaczęłam obwiniać ich, że to przez nich cierpię, przez co oni nie wiedzieli o co chodzi, byłam dla nich bardzo impulsywna i chciałam za wszelką cenę ich odpychać ode mnie, a potem do mnie przyciągnąć. Skutki tego są teraz takie, że się ani z nimi ani w ogóle z nikim nie potrafię się dogadać, bo przez to jak się czuje i przez to, że ja cierpię to bliscy dla mnie ludzie też powinni. Zmiany zachowania zaczynają mnie już wyczerpywać, bo są tak silne i ciężkie do kontrolowania, że jedyny odpoczynek od tych uczuć to tylko sen. Tylko bym leżała w łóżku użalając się nad sobą i walić sobie w głowie i karać się za to. Próbowałam porozmawiać z moją mamą o tym problemie, to co czuje, ale nie mogłam od niej dostać zrozumienia i do dziś nie dostałam, mimo że serio kocham moją mamę, darzę ją szacunkiem, to jak tylko był temat o moim stanie psychicznym, było traktowane jako ''nic wielkiego'' i odczuwałam wrażenie, że nie rozumie i nawet nie próbuje mnie zrozumieć, a wręcz nie chciała traktować moich problemów na poważnie. Jedynie na kogo mogę liczyć teraz to na mojego tatę, który obserwuje i pilnuje tego jak się czuje, on wie doskonale o tym co się u mnie dzieje. Zastanawiam się tylko co teraz robić? Gdzie się udać po pomoc? Ten mój stan długo trwa i mam go powoli już dość. Totalnie nie rozumiem co się dzieje i co robić.
Jestem po traumatycznych przejściach, DDA, małżeństwo z alkoholikiem ,przemoc psychiczna,ucieczka zakończona jego śmiercią. Wychowuję syna, ciągle obwiniam się o jego psychikę
Dzień dobry. Jestem po traumatycznych przejściach, DDA, małżeństwo z alkoholikiem ,przemoc psychiczna,ucieczka zakończona jego śmiercią, olbrzymie wyrzuty sumienia w które wpędziła mnie jego rodzina i wiele wiele innych. Wychowuje syna, ciągle się obwiniam o jego psychikę i zniszczone przez mój wybór dzieciństwo. Na początku tuż po tych wydarzeniach jakoś sobie radziłam, wraz z upływem czasu czuje się coraz gorzej, natłok dręczących myśli, ciągły lęk, dużo psychosomatów które mnie wykańczają, z zewnątrz się uśmiecham a w domu jest płacz, cierpienie, wybuchy złości, przez które rykoszetem odbijają się na moim dziecku. Mam wrażenie że nie żyje, a odliczam dni do śmierci, gdy to cierpienie tu się skończy. Bardzo ciężko było mi sięgnąć po pomoc. Mieszkam w małej miejscowości, zdecydowałam się na terapię u psychoterapeuty i psychotraumatologa, prywatnie online, lecz termin w przyszłym roku. Boję się, że nie dotrwam, że moja psychika już całkiem wysiądzie.. Co zrobic w międzyczasie? Jak sobie pomoc? Nie chce leków od psychiatry bo mój mąż był od nich uzależniony i bardzo się ich boję.. Z góry dziękuje za odpowiedź
Dzień dobry. Chciałam zapytać jak być bardziej pewnym siebie i asertywnym? Półtora roku temu urodziłam dziecko od tego czasu moja pewność baaaardzo spadła. Miałam okazje zmienić prace na lżejsza. Umysłowa. Jednak wycofałam się bo bałam się ze sobie nie poradzę. We wszystkim widze swoją porażkę. Ze będą się ze mnie śmiali i wytykali mnie palcami, gdy coś pójdzie nie tak…
Idealny mężczyzna z uczelni za granicą – czy napisać do niego po czasie i czemu trudno mi znaleźć partnera?
Od paru dni myślę intensywnie o młodym mężczyźnie, którego poznałam na studiach za granicą, które porzuciłam kilka miesięcy temu. Akurat tak się złożyło, że tylko na tych jednych zajęciach go widziałam, były to ćwiczenia. Wszedł do sali przystojny, wysoki, w moim typie, od razu mnie zauważył i usiadł centralnie na przeciwko mnie, wpatrywał się we mnie intensywnie w trakcie zajęć, wręcz odważnie uwodzicielsko, były to długie kontakty wzrokowe. Jednak pierwsze wrażenie odebrałam jego takie, że jest nazbyt czarujący, ciągle się odzywał na zajęciach i sprawiał wrażenie jakby chciał ciągle być najlepszy, musieć coś udowadniać. To mnie odepchnęło. Jednak bardzo się mi spodobał fizycznie i to dlatego wracam do niego myślami, jestem dosyć wybredna. Ja też na pewno mu się spodobałam i to bardzo pokazywał. Mówiąc szczerze podobam się większości mężczyzn. Po tych zajęciach jednak nie doszło do żadnego kontaktu, ja zrezygnowałam już z uczelni bo koszty utrzymania w kraju były za wysokie, a kierunek i uczelnia mi nie odpowiadały. Jest mi jednak szkoda tej chwili, było to trochę jak w filmie, mógł to być początek romansu a ja musiałam wyjeżdzać. Przecież nie mogłam zostać kosztem swoich finansow i oczekiwan. Dzisiaj spałam tylko 5 h, tak przeżywam to wszystko. Po powrocie do Polski kilka miesięcy temu w ogóle nie myślałam o nim, od razu przeszłam do codzienności. Teraz coś mnie tchnęło. Zastanawiam się, czy dodać do go znajomych na facebook, znalazłam jego imię i nazwisko na liście studentów. Jednak się wstydzę, dlaczego to ja mam pisać, jakby mu zależało to by mnie znalazł. Jednak wolę jak to mężczyzna inicjuje kontakt. Miałam już takie przypadki, że gdy to ja pisałam pierwsza kończyło się źle. Naprawdę ciężko mi z tą sytuacją, chciałabym normalnie na żywo spotykać się z kimś kto jest w zasięgu mojej lokalizacji a nie się szarpać. Jestem piękna, młoda a mimo tego nie mogę znaleźć od kilku lat partnera i już nie wiem dokąd chodzić, żeby w końcu kogoś spotkać. A tutaj pojawił się "idealny" wizualnie dla mnie ktoś, tylko los się tak ułożył że nie wiem, jak by się ta relacja rozwinęła.
Mama choruje nieuleczalnie na raka i czuję, że cierpi na depresję. Nie wiem jak jej pomagać.
Witam serdecznie. Moja mama od dwóch lat choruje na raka nieuleczalnie. Nie korzysta z pomocy psychologa a widzę jak zamknęła się w swoim świecie, często mówi, że pewnie niedługo umrze itp. Myślę, że mama ma depresję, nie wiem jak jej pomóc. Zaznaczę, że kiedyś mama się leczyła na depresję lękową to było dawno, kilka lat temu jakiś czas po pierwszym zachorowaniu na raka, z którego się wyleczyła. Samej mi jest ciężko w tej sytuacji, nie wiem jak ją pocieszać, co jej mówić. Z góry dziękuję za odpowiedź.
