To, że martwisz się o chłopaka i o Wasz wspólny czas, jest zrozumiałe. Jednocześnie warto rozdzielić tutaj dwie rzeczy: jego zmęczenie pracą oraz Twój lęk przed tym, że przez jego pracę ucierpi Wasza relacja.
Praca po 11–13 godzin przez kilka dni rzeczywiście może być obciążająca i niewykluczone, że po takich zmianach będzie potrzebował przede wszystkim odpoczynku. Nie oznacza to jednak, że nie będzie miał ochoty spędzać z Tobą czasu albo że coś zacznie się psuć między Wami. Tego po prostu jeszcze nie wiesz.
Możliwe też, że ponieważ obecnie sama masz więcej wolnego czasu, jego nieobecność będzie dla Ciebie bardziej widoczna. Jeśli większość dnia masz przestrzeń na myślenie o nim i czekanie na jego powrót, łatwo zacząć odliczać, ile czasu zostanie Wam później i martwić się na zapas.
Spróbujcie potraktować pierwszy taki blok zmian trochę jak sprawdzian rzeczywistości, a nie coś, co już teraz trzeba przewidzieć. Zobaczysz, jak on faktycznie będzie funkcjonował, ile będzie potrzebował odpoczynku i na ile będzie chciał spędzać z Tobą wolne dni.
Ważne też, żeby jego dni wolne nie musiały automatycznie oznaczać całego dnia razem. Możecie mieć czas wspólny, ale również przestrzeń osobno. To nie jest odbieranie sobie bliskości — przeciwnie, czasami dzięki temu wspólne chwile są przyjemniejsze i mniej obciążające.
I chyba najważniejsze: nie musisz już teraz wiedzieć, jak sobie poradzisz z jego nieobecnością. Możesz mieć swoje zajęcia, znajomych, hobby czy rzeczy związane z szukaniem pracy. Im więcej będzie w Twoim tygodniu elementów niezależnych od jego grafiku, tym mniej jego nieobecność będzie oznaczała dla Ciebie „czekanie, aż wróci”.
Nie zakładałabym więc z góry, że po tych zmianach nie będzie miał siły ani ochoty na Was. Najpierw zobaczcie, jak rzeczywiście będzie wyglądała Wasza codzienność, a potem możecie wspólnie dopasować ilość czasu dla siebie i dla każdego z Was osobno.
~ Jagoda Jek, psycholożka i seksuolożka