Objawy depresji, rutyna i samotność po przeprowadzce - szukam pomocy

Szanowny Panie,

Zmiana otoczenia i wyprowadzka z domu rodzinnego to ogromny krok milowy, natomiast rutyna, o której Pan pisze, stała się barierą odbierającą energię do jakiegokolwiek działania. Gdy człowiekowi „nic się nie chce”, a codzienność zaczyna przypominać monotonną pętlę, bardzo łatwo poczuć się uwięzionym i bezradnym we własnym życiu.

Pod wpływem smutku zaczynają pojawiać się surowe, bolesne oceny samego siebie. Myśli o tym, że jest Pan „do niczego” lub że „nic Pan nie osiągnął”, rzadko są jednak obiektywnymi faktami. Nasz umysł w stanach gorszego samopoczucia zaczyna działać jak zniekształcający filtr: dopuszcza do głosu tylko to, co bolesne, całkowicie ignorując Pana realne osiągnięcia, Pana zasoby czy choćby odwagę, jakiej wymagało usamodzielnienie się i pójście na swoje.

Warto zauważyć, że ten stan nie jest permamentny. Sam Pan wspomina, że te trudności występują rzutami i pojawiają się okresy, kiedy jest lepiej.

 Ponieważ jednak te zmagania trwają już od kilku miesięcy i wyraźnie utrudniają Panu czerpanie satysfakcji z życia, dobrym i bezpiecznym krokiem byłoby skonsultowanie się z psychologiem lub terapeutą. Taka bezpośrednia rozmowa pozwoliłaby przyjrzeć się tym mechanizmom głębiej i dałaby Panu wsparcie dostosowane dokładnie do Pana indywidualnej sytuacji, bez konieczności mierzenia się z tym w pojedynkę.

Pozdrawiam

Opisywane przez Pana objawy mogą występować w przebiegu depresji. Szczególnie ważne jest , że utrzymują się od kilku miesięcy i że są nawracające. Wspomina Pan też o dużej zmianie w Pana życiu, jaką jest wyprowadzka od rodziców. Może to skutkować poczuciem osamotnienia , zwiększonym stresem i koniecznością odnalezienia się w nowej sytuacji. Wszystkie te czynniki mogą prowadzić do obniżenia nastroju. Warto skonsultować się z psychologiem lub psychoterapeutą, który pomoże odkryć Pana zasoby, wyznaczyć cele preferowanej przyszłości i znaleźć sposoby radzenia sobie z tym, czego Pan doświadcza. Pozdrawiam

Psycholog, psychoterapeuta TSR i CBT w trakcie kształcenia Iwona Sieluk

Dzień dobry, Panie Grzegorzu,

wyprowadzka od rodziców to ważny krok, spora zmiana i rozumiem, że powrót do pustego mieszkania nie jest łatwy. Słyszę, że raz jest lepiej, raz gorzej. Pisze Pan o rutynie, która dobija, o smutku, o pojawiającym się braku motywacji. Słyszę, że aktywnie odpala się Panu krytyk wewnętrzny. Diagnozę co do depresji może postawić Panu psychiatra, natomiast diagnoza nie rozwiąże problemu. Warto sięgnąć po pomoc psychoterapeuty, bo wtedy nie tylko będzie Pan mógł odkrywać przyczynę pojawiających się trudności, ale także będzie Pan miał obok siebie drugiego człowieka, który będzie Panu towarzyszył w ważnej drodze do większego spokoju, wiary i pewności siebie, radości. Co może Pan zrobić tu i teraz? To że Pan podzielił się swoją trudnością i sięgnął po wsparcie - to ważny, odważny krok. Pomocna jest też rozmowa z kimś, kto jest Panu życzliwy. Warto też sięgnąć po wsparcie psychoterapeuty. 

Z pozdrowieniami,

Dominika Tarnacka

Dzień dobry Panie Grzegorzu,

To, co Pan opisuje, brzmi jak coś, co rzeczywiście może być bardzo obciążające na co dzień. Szczególnie zwróciłam uwagę na to, że trudności nasiliły się po wyprowadzce i że najtrudniejsze momenty pojawiają się wtedy, gdy wraca Pan po pracy do pustego mieszkania. To sugeruje, że oprócz obniżonego nastroju ważnym elementem może być też samotność i duża życiowa zmiana, z którą przyszło się Panu mierzyć.

Jednocześnie warto pamiętać, że trudno postawić sobie samodzielnie diagnozę na podstawie pojedynczych objawów. Niezależnie od tego, czy jest to depresja, czy reakcja na przeciążenie i zmianę życiową, Pana cierpienie jest realne i zasługuje na uwagę.

Z perspektywy Terapii Skoncentrowanej na Rozwiązaniach (TSR) zaciekawiło mnie, że pisze Pan o okresach, kiedy jest lepiej. Co wtedy jest choć odrobinę inne? Czy są dni, sytuacje albo osoby, przy których te trudne myśli pojawiają się rzadziej? Czasem takie wyjątki mogą podpowiedzieć, co już teraz pomaga Panu utrzymać równowagę.

Mam też wrażenie, że obecnie dużo uwagi kieruje Pan na to, czego brakuje lub co się nie udało. A gdyby spojrzeć na ostatnie miesiące z innej strony, co pomogło Panu przeprowadzić się, odnaleźć w nowej sytuacji i nadal chodzić do pracy mimo trudności? To mogą być ważne zasoby, nawet jeśli dziś trudno je dostrzec.

Jeśli te objawy utrzymują się od kilku miesięcy i wpływają na codzienne funkcjonowanie, warto rozważyć rozmowę z psychologiem. Dobrym pomysłem może być także konsultacja psychiatryczna, szczególnie jeśli zauważa Pan, że trudności się nasilają lub coraz trudniej jest Panu czerpać satysfakcję z życia. Taka konsultacja nie oznacza od razu leczenia farmakologicznego, może być po prostu okazją do lepszego zrozumienia tego, z czym się Pan mierzy, i dobrania odpowiedniego wsparcia.

Życzę wszytskiego dobrego!

Karolina Koch

Dzień dobry, 

dobrze pan zauważył "ale nie mam pewności". Depresja to stan kiedy nie mam dosłownie siły żeby wstać, żeby iść do toalety. Świetnie, że działa pan teraz gdy jest obniżenie nastroju! Przeprowadzka na swoje to duże wydarzenie. Jest radość, ale i lęk czy sobie poradzę. Pisze pan, że problemem jest puste mieszkanie, to może obniżać nastrój.

Nie do końca zgodzę się z panem, że "nic nie osiągnąłem"! 

Wyprowadzka od rodziców, do mieszkania w którym mieszkam sam, organizuję życie sam, mam pracę... To jest NIC ? 

Chyba nie zauważa pan, ile zasobów ma pan i jak pięknie radzi sobie z życiem.

Trzeba wyciągnąć te zasoby na światło dzienne i uświadomić sobie.

Powodzenia!

Dzień dobry Grzegorzu 

 To, co opisujesz, brzmi jak coś, co warto potraktować poważnie i skonsultować ze specjalistą, bo masz obniżony nastrój, brak energii, niską samoocenę, poczucie bezwartościowości i pogorszenie po wyprowadzce oraz samotnym mieszkaniu, to są objawy często spotykane w depresji. Umów wizytę u psychologa lub psychiatry, nawet jedna rozmowa może pomóc ocenić, czy to depresja, reakcja na stres, czy coś innego. Jeśli trudno Ci zacząć, zacznij od lekarza rodzinnego albo bezpośrednio od psychiatry, bo przy takich objawach warto mieć ocenę kliniczną. Nie zostawaj z tym samemu: powiedz o tym jednej zaufanej osobie, żeby ktoś wiedział, jak się czujesz. Po powrocie do pustego mieszkania zaplanuj stały rytuał wejścia: herbata, prysznic, 10 minut muzyki, krótki spacer albo telefon do kogoś.

 Utrzymuj małą rutynę dnia, bo regularność pomaga przy obniżonym nastroju i poczuciu chaosu.

Stawiaj bardzo małe cele, np. „umyję naczynia”, „wyjdę na 10 minut”, „zjem coś ciepłego”. To pomaga odzyskiwać sprawczość. Zadbaj o sen, jedzenie i ruch, bo one mocno wpływają na nastrój. Jeśli pojawiają się myśli o zrobieniu sobie krzywdy, poczucie że nie dasz rady wytrzymać, albo objawy gwałtownie się nasilą, skontaktuj się od razu z pomocą kryzysową. W Polsce działa całodobowe Centrum Wsparcia 800 70 2222. Jeśli jesteś w bezpośrednim zagrożeniu, dzwoń pod 112. Napisz do jednej zaufanej osoby, że nie jest z Tobą dobrze. Umów specjalistę na najbliższy możliwy termin. Po pracy nie siadaj od razu w ciszy , ale włącz stały plan na pierwsze 30 minut po wejściu do domu. Zjedz coś i wyjdź choć na krótki spacer. Zapisz przez 3–4 dni, kiedy jest najgorzej, co wtedy myślisz i co trochę pomaga.

Dzień dobry, bardzo słusznie, że szuka Pan pomocy. Zdrowie psychiczne jest tak samo ważne jak zdrowie psychiczne i potrzebuje takiej samej  uwagi. Objawy, które Pan podaje najlepiej w pierwszej kolejności skonsultować z lekarzem psychiatrą a następnie poszukać terapii na której będzie Pan mógł na spokojnie poprzyglądać się różnym obszarom swojego życia. Warto pamiętać, że życiowe zmiany bardzo często wiążą się ze stresem i trudnymi emocjami. Wyprowadzka z domu należy do takich zmian więc to naturalne że może dodatkowo nasilać istniejące już wcześniej problemy. Najważniejsze, że Pan je dostrzega i jest gotów o siebie zadbać! 

To, co Pan opisuje, brzmi jak bardzo trudny i obciążający okres. Zwróciłam uwagę na to, że objawy pojawiają się falami oraz że ich nasilenie wiąże Pan z wyprowadzką z domu rodzinnego i zamieszkaniem samemu. To ważna obserwacja, ponieważ duże zmiany życiowe często wymagają czasu na odnalezienie się w nowej rzeczywistości.

Pisze Pan również, że bywają momenty, kiedy jest lepiej. Warto przyjrzeć się temu, co wtedy wygląda inaczej - co pomaga, co daje choć odrobinę ulgi, jakie sytuacje, aktywności lub relacje sprawiają, że czuje się Pan nieco lepiej. Czasami właśnie w takich wyjątkach można znaleźć wskazówki dotyczące tego, czego najbardziej potrzebujemy.

To, że szuka Pan pomocy i otwarcie mówi o swoich trudnościach, jest ważnym krokiem. Jeśli opisane objawy utrzymują się od kilku miesięcy i wpływają na codzienne funkcjonowanie, warto rozważyć rozmowę ze specjalistą, aby lepiej zrozumieć źródło tych doświadczeń i wspólnie poszukać sposobów na odzyskanie większego poczucia wpływu na swoje życie.
Życzę, aby znalazł Pan wsparcie, którego teraz potrzebuje.