Agata Kuskowska

Jestem psychologiem i psychoterapeutką w procesie kształcenia. Pracuję w nurcie TSR (Terapii Skoncentrowanej na Rozwiązaniach) oraz ACT (Acceptance and Commitment Therapy). Ukończyłam psychologię kliniczną na Uniwersytecie SWPS w Sopocie z wyróżnieniem.

Na co dzień wspieram osoby, które mierzą się z przeciążeniem, kryzysem, trudnościami emocjonalnymi, problemami w relacjach lub poczuciem, że mimo „ogarniętego życia” w środku coś przestało działać. Towarzyszę również osobom, które chcą lepiej zrozumieć siebie, odzyskać poczucie wpływu i wrócić do życia bliżej swoich wartości.

Mam za sobą setki godzin specjalistycznego kształcenia psychoterapeutycznego oraz ponad 500 godzin doświadczenia klinicznego w pracy z pacjentami — zarówno w poradni zdrowia psychicznego, jak i w pracy indywidualnej. Swoją pracę regularnie poddaję superwizji i stale rozwijam kompetencje poprzez szkolenia z zakresu m.in. pracy z traumą, zaburzeniami osobowości, depresją, zaburzeniami lękowymi, OCD oraz psychozą.

Na co dzień współpracuję z lekarzami psychiatrami i zespołami terapeutycznymi. Jestem członkinią Polskiego Stowarzyszenia Terapeutów Terapii Skoncentrowanej na Rozwiązaniach (PSTTSR) i pracuję zgodnie z jego Kodeksem Etyki.

Dodatkowo posiadam wykształcenie prawnicze, które daje mi szerszą perspektywę i szczególną uważność na złożoność sytuacji życiowych, rodzinnych i systemowych, z jakimi mierzą się moi klienci.

W pracy ważne jest dla mnie nie tylko to, z czym przychodzisz, ale również to, co mimo wszystko pozwoliło Ci dojść aż tutaj. Wierzę, że nawet w trudnych momentach człowiek posiada w sobie zasoby, które mogą stać się początkiem zmiany.

Nie pracuję według sztywnego schematu. Zależy mi na tworzeniu relacji opartej na bezpieczeństwie, autentyczności i zrozumieniu — takiej, w której można bez oceniania przyjrzeć się swoim emocjom, relacjom i temu, co naprawdę ważne.

Bliska jest mi terapia, która nie skupia się wyłącznie na „naprawianiu problemów”, ale pomaga odzyskać kontakt ze sobą, większą sprawczość i poczucie sensu. Wierzę, że zmiana często zaczyna się od małych momentów — chwili zatrzymania, nazwania czegoś po raz pierwszy albo doświadczenia, że nie trzeba już ze wszystkim radzić sobie samemu.