Czy psychoterapia pomoże przy zaburzeniach lękowych i kryzysie związanym z chorobą dziecka?

Dzień dobry. Tak, myślę, że terapia w Pani przypadku miałaby sens. W przypadku zaburzeń lękowych oprócz farmakoterapii warto włączyć także psychoterapię. Warto rozważyć nurt poznawczo-behawioralny, który jest polecany w przypadku zamartwiania się, lękowych myśli. Nigdy nie jest za późno, by o siebie zadbać. Pozdrawiam serdecznie i życzę powodzenia!

Justyna Bejmert

psycholog

Dzień dobry,

Jak najbardziej tak, w Pani sytuacji psychoterapia może pomóc.  Jest Pani teraz w trudnym momencie i takie wsparcie będzie pomocne. Proszę na spokojnie rozejrzeć się za terapeutą,  może ktoś znajomy mógłby Pani taką osobę polecić? Jeśli chodzi o nurt, to jednym z przebadanych i wykazujących skuteczność w leczeniu zaburzeń lękowych jest nurt poznawczo-behawioralny. 

Trzymam za Panią kciuki!

Anna Kapelska

Psycholog

Tak, psychoterapia może pomóc w Pani sytuacji.  Leki mogą zmniejszać objawy, ale same nie uczą, jak radzić sobie z myślami. Psychoterapia może pomóc odzyskać choć częściowe poczucie wpływu i spokoju. 

Najbardziej wskazana byłaby terapia poznawczo-behawioralna. Jest skuteczna w zaburzeniach lękowych. Uczy, jak zatrzymywać nakręcające się myśli, jak obniżać napięcie i wracać do podstawowego funkcjonowania. Dobrze sprawdza się też terapia schematów, zwłaszcza gdy lęk trwa od wielu lat i wiąże się z poczuciem ciągłego zagrożenia oraz odpowiedzialności za innych.

Pozdrawiam i życzę dużo siły 

Dagmara Łuczak

Psycholog
 

Dzień dobry Pani Agnieszko,

Tak - psychoterapia w Pani sytuacji jak najbardziej może pomóc. To, co Pani przeżywa, jest ogromnym obciążeniem emocjonalnym, a nasilenie objawów przy chorobie dziecka jest bardzo częste i zrozumiałe.

Z perspektywy terapeuty ważniejsze od samego nurtu jest zbudowanie bezpiecznej relacji, poczucia zrozumienia i gotowości do współpracy. Dopiero na tym można skutecznie pracować.

Jeśli chodzi o podejście:

terapia poznawczo-behawioralna pomoże w pracy z lękiem, zamartwianiem się i odzyskaniu podstawowego funkcjonowania.

Dłuższa terapia (np. integracyjna, psychodynamiczna) daje większe szanse na trwalszą zmianę, szczególnie przy wieloletnich trudnościach i doświadczeniach związanych z chorobą bliskich.

Wszystkiego dobrego,

Tomasz Pisula

Psycholog, psychoterapeuta 

Dzień dobry
Polecam psychoterapię w nurcie poznawczo-behawioralnym (CBT). Jest to nurt posiadający protokoły pracy z odrębnymi zaburzeniami oraz badający efektywność stosowanych protokołów i technik.

Dzień dobry,

w Pani sytuacji psychoterapia może być bardzo pomocna, zwłaszcza że mierzy się Pani z długotrwałymi zaburzeniami lękowymi oraz aktualnym, silnym kryzysem związanym z chorobą córki. 

Leki pomagają regulować objawy, ale nie uczą radzenia sobie z lękiem, poczuciem bezradności i nadmiernym zamartwianiem się-- tu właśnie potrzebna jest terapia. W obecnym stanie warto rozważyć terapię skoncentrowaną na wsparciu w kryzysie, a decyzję o nurcie najlepiej podjąć wspólnie ze specjalistą po konsultacji.

Pozdrawiam, 

Składanowska D

Dzień dobry, 
to, co Pani opisuje, brzmi jak ogromne obciążenie emocjonalne. W obliczu choroby dziecka wiele osób doświadcza silnego załamania, nawet jeśli wcześniej przez lata radziły sobie względnie stabilnie. To nie świadczy o słabości ani „cofaniu się”, ale o tym, że została Pani wystawiona na sytuację przekraczającą dotychczasowe zasoby.

Odpowiadając wprost: tak, psychoterapia w Pani przypadku może realnie pomóc i to nawet (a czasem właśnie szczególnie) wtedy, gdy objawy trwają długo i są nasilone. Leki mogą zmniejszać poziom lęku, ale nie uczą, jak radzić sobie z jego treścią, z katastroficznymi scenariuszami ani z poczuciem bezradności, które teraz bardzo mocno wybrzmiewa. 
Jeśli chodzi o nurt terapii - CBT (terapia poznawczo-behawioralna) jest często dobrym wyborem przy zaburzeniach lękowych, zwłaszcza związanych z zamartwianiem się, zdrowiem i przyszłością. Pomaga pracować z natłokiem myśli, poczuciem katastrofy i ciągłym napięciem.

Warto podkreślić jedną rzecz: terapia nie ma sprawić, że „przestanie Pani się martwić o dziecko” – bo to byłoby nierealne. Jej celem jest raczej to, by lęk nie paraliżował Pani do tego stopnia, że odbiera możliwość bycia obecną i wspierającą, także dla samej siebie.

Trzymam kciuki, żeby udało się Pani znaleźć pomoc, która przyniesie choć trochę ulgi. To bardzo trudna sytuacja, a Pani reakcja jest zrozumiała w obliczu tego, z czym przyszło się Pani mierzyć.

Pozdrawiam serdecznie, Weronika Kliber

Dzień Dobry Pani Agnieszko,

Sądzę, że terapia może bardzo pomóc. Jednym z wiodących nurtów polecanych do pracy z zaburzeniami lękowymi jest terapia poznawczo-behawioralna (CBT). Niemniej myślę, że dobrze aby trafiła Pani do osoby, która zna także inne nurty lub metody pracy aby popatrzyć bardziej holistycznie.  Dobrze sprawdzają się metody pracy z terapii dialektyczno -behawioralnej DBT. Warto też przyjrzeć się temu jaki styl życia, w tym odżywiania Pani zachowuje.  Osobiście łączę psychoterapię ze wskazówkami dotyczącymi odżywiania, technik oddechowych i innych. Wszystko razem bardzo pomaga i stopniowo zmniejsza stany lękowe i daje większe poczucie stabilności, równowagi i siły wewnętrznej. Życzę dużo spokoju :)

Pozdrawiam serdecznie 

Agnieszka Mikuszewska