Samotność i ucieczka w wyobraźnię jako metoda radzenia sobie z trudnościami rodzinnymi

Dzień dobry. 

Widzę w Twoich słowach samotność i smutek. 

Mimo że straciłaś wiarę w znalezienie pomocy, sam fakt, że napisałaś ten post i tak otwarcie mówisz o swojej tęsknocie za zwykłą rozmową o pogodzie, jest dowodem na to, że wciąż walczysz o kontakt z ludźmi. Zapewniam Cię, że nie jesteś dziwna, Twoje potrzeby są całkowicie naturalne i masz pełne prawo do posiadania wspierającego towarzysza. Aby bezpiecznie wyjść z tej samotności i zacząć stopniowo opuszczać świat wyobrażeń na rzecz realnego, dobrego życia, bezcenna byłaby praca z psychoterapeutą np. w nurcie poznawczo-behawioralnym. Terapia daje dokładnie to, czego teraz najbardziej potrzebujesz - bezpieczną, wolną od oceny przestrzeń, w której przez 50 minut ktoś jest tam wyłącznie dla Ciebie, słucha Cię i pomaga krok po kroku odbudować Twoją codzienność. Nie musisz być w tym sama.

Z pozdrowieniami

Bożena Nagórska

Dzień dobry. Czytając Pani wiadomość, mam wrażenie, że najbardziej doskwiera Pani nie tyle brak pomocy, ile zwykłej obecności drugiego człowieka. Kogoś, z kim można zamienić kilka słów i poczuć, że nie jest się cały czas samemu ze swoimi myślami.

To uciekanie w swój świat może pełnić funkcję obronną — pomagać Pani odcinać się od samotności, napięcia czy tego, czego w rzeczywistości było za mało. Skoro ten sposób towarzyszy Pani od dzieciństwa, prawdopodobnie kiedyś był po prostu potrzebny.

I ważne jest też to, że jednak Pani tutaj napisała. Może to być pierwszy mały krok w stronę kontaktu z drugim człowiekiem. Nie musi od razu chodzić o wielkie relacje. Czasem naprawdę zaczyna się od rozmowy o pogodzie.

Pozdrawiam 

Magdalena Zgraja, psycholog