Odpowiedz jako specjalista
WsteczWpływ karmienia piersią przez różne osoby na styl przywiązania u dziecka
Pytanie dotyczy karmienia piersią i w związku z rozwojem więzi. Otóż ciężko znaleźć mi informacje, jaki wpływ na budowanie stylu przywiązania etc. może mieć karmienie dziecka przez więcej niż jedną osobę - w bliskim otoczeniu matka czasami pozwala opiekunce, która ma nadmiar pokarmu (tez niedawno urodziła dziecko) karmić swojego syna. Czy może to mieć skutki w jego przyszłości? Jeśli tak, to jakie? Może ktoś poleci mi przydatną literaturę, zbliżająca mnie nieco do odpowiedzi?
Pozdrawiam.
Anonimowo
1 rok temu
Anastazja Zawiślak
Dzień dobry,
Karmienie piersią rzeczywiście pełni nie tylko funkcję biologiczną, ale także wspiera budowanie więzi emocjonalnej między dzieckiem a osobą karmiącą. Bliskość fizyczna, spojrzenie w oczy, dotyk i zapach to elementy, które wzmacniają poczucie bezpieczeństwa i budują podstawy tzw. bezpiecznego stylu przywiązania.
W sytuacji, gdy dziecko jest karmione przez więcej niż jedną osobę, nie ma jednoznacznych dowodów naukowych z tego, co wiem, które wskazywałyby na negatywne skutki dla stylu przywiązania. Ważniejsze od samego aktu karmienia jest kontekst relacji – czy dziecko doświadcza stałości, ciepła i troski ze strony opiekunów. To, co kluczowe w budowaniu więzi, to jakość interakcji, jakie dziecko ma z głównym opiekunem (najczęściej matką). Bezpieczne przywiązanie powstaje, gdy matka (lub inny główny opiekun) reaguje w sposób wrażliwy i przewidywalny na potrzeby dziecka. Karmienie przez inną osobę, jeśli odbywa się w podobnym duchu – z miłością i troską – może być wręcz dodatkowym wsparciem, o ile nie zaburza więzi z matką.
Jeśli chodzi o literaturę, która może Cię zainteresować, oto kilka pozycji:
John Bowlby – "Przywiązanie" (klasyczna teoria przywiązania)
Mary Ainsworth – Badania dotyczące stylów przywiązania u dzieci
Sue Gerhardt – "Znaczenie miłości. Jak uczucia wpływają na rozwój mózgu dziecka" (o więzi i rozwoju emocjonalnym)
Margot Sunderland – "Mądrzy rodzice" (praktyczne podejście do budowania więzi)
Pozdrawiam serdecznie i życzę wszystkiego dobrego na tej pięknej drodze rodzicielstwa! 💛
Anastazja Zawiślak
Psycholog
1 rok temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Dawid Rowiński
Szanowna Pani,
Karmienie przez więcej niż jedną osobę może mieć zarówno pozytywne, jak i negatywne skutki, w zależności od jakości relacji i interakcji. Kluczowe jest, aby każda z osób karmiących była w stanie nawiązać z dzieckiem bliską więź, co w dłuższej perspektywie może wspierać zdrowy rozwój emocjonalny i społeczny. Obserwacja reakcji dziecka na różne sytuacje i interakcje pozwala lepiej zrozumieć jego potrzeby oraz wspierać jego rozwój w sposób, który sprzyja budowaniu bezpiecznego przywiązania. Karmienie piersią to nie tylko akt biologiczny, ale także kluczowy proces emocjonalny, który wpływa na rozwój więzi między matką a dzieckiem. Kiedy dziecko jest karmione przez więcej niż jedną osobę, na przykład przez matkę i opiekunkę, istotne jest, aby te interakcje były pełne ciepła i responsywności. Dzieci, które doświadczają takiego wsparcia, mają większe szanse na rozwój bezpiecznego stylu przywiązania.
Jednakże rola matki jako głównego opiekuna pozostaje kluczowa. Karmienie przez inną osobę powinno uzupełniać, a nie zastępować tej relacji. Stabilność i spójność w opiece są niezbędne, aby dziecko czuło się bezpiecznie. Różnorodność opiekunów może sprzyjać rozwojowi umiejętności społecznych, o ile te interakcje są pozytywne.
W literaturze, takiej jak "Attachment in Psychotherapy" Davida J. Wallina czy "The Science of Parenting" Margot Sunderland, można znaleźć cenne informacje na temat wpływu przywiązania na rozwój emocjonalny.
Z Wyrazami Szacunku,
Dawid Rowiński
1 rok temu
Beata Matys Wasilewska
Dzień dobry
Choć aktualnie jest to mniej praktykowane w przeszłości nie jednokrotnie tzw. "mamki", wykarmiały swoim mlekiem dzieci innych matek. Na poziomie psychiki dziecka nie wpływa to na jego stosunek do matki i tworzącej się więzi, o ile matka sama dziecka nie będzie odrzucać. Czasem większy problem emocjonalny mogą mieć z tym same mamy, które potrzebują zaakceptować fakt, że mają mniejsza ilość mleka, niż potrzebuje dziecko czy, że ich dziecko ssie pierś innej kobiety, czy pokonać lęk, że ich dziecko przywiąże się do innej kobiety bardziej niż do nich itd.
Jeśli dziecko dobrze toleruje karmienie butelką, to może być to rozwiązaniem tematu karmienia mlekiem innej kobiety.
Karmienie piesia czy z butelki daje możliwość bliskości osobie karmiącej. Jeśli chce mieć pani na tym etapie blisko przy sobie dziecko i karmić je mlekiem naturalnym, to karmienie butelką z mlekiem innej kobiety może być tu kompromisem.
https://ciekawostkihistoryczne.pl/2023/12/25/mamka-czyli-karmicielka/
Pozdrawiam
Beata Matys Wasilewska
1 rok temu
Zobacz podobne
Tworzenie bezpiecznego przywiązania u dziecka - kto ma wpływ, jak wygląda proces i czym może być zaburzony?
Jak wygląda sprawa kształtowania się stylu przywiązania u niemowląt? Co dzieje się w sytuacji, gdy matka będzie wytwarzać styl bezpieczny, a ojciec lękowy? Czy dwie skrajności będą na siebie wpływać, ale wygra styl, który prezentuje rodzic poświęcający dziecku najwięcej czasu, czy w połączeniu ze sobą powstanie styl ambiwalentny?
Co w sytuacji, gdy jeden z rodziców pracuje na dyżurach 24h? Czy nawet jeśli podczas pobytu w domu będzie jak najlepiej wywiązywał się z opieki nad dzieckiem, to przez to, że jest długi czas nieobecny i tak wychodzi na to, że nie jest stały ani dostępny, bo gdy nie ma go w domu nie zaspokaja przecież potrzeb dziecka?
Co z osobami typu babcia, które pojawiają się kilka razy w tygodniu na kilka godzin? Czy ich zachowania również mają wpływ na kształtowanie stylu przywiązania? Czy prezentowane przez te osoby nieprawidłowe zachowania mogą negatywnie wpłynąć na bezpieczną więź wytwarzaną przez rodziców?
Czy moje przywiązanie do mamy może mieć wpływ na mój brak otwartości na stworzenie romantycznej relacji?
Nie mogę znaleźć sobie chłopaka, otworzyć się na żadną romantyczną relację. Czy moja bliska relacja z mamą i przywiązanie do niej może mieć na to wpływ?
Lękowy styl przywiązania - czy go mam? Spowodował zerwanie związku.
Wydaje mi się, że mam lękowy styl przywiązania, odczuwam bardzo dużą zazdrość i dyskomfort kiedy mojej dziewczyny nie ma obok i mam wielką potrzebę kontrolowania jej, przez co ze mną zerwała. Gdy byłem młodszy moja mama bardzo różnie reagowała na negatywne wiadomości ze szkoły, czasem mówiła, że nic się nie dzieje, a czasem potrafiła na mnie krzyczeć, doprowadzało to do sytuacji, w których przyprowadzałem ze sobą do domu znajomych i wtedy mówiłem jej, że np. dostałem złą ocenę, bo wiedziałem, że wtedy nie będzie krzyczeć. Była też bardzo kontrolująca, dopóki nie skończyłem 18 roku życia zawsze musiałem jej pisać kiedy wychodzę, z kim i gdzie kiedy wrócę, a jeśli na spotkaniach zmieniliśmy miejsce, w którym byliśmy, musiałem ją o tym informować. W czasie tych spotkań też średnio co 2h pisała do mnie czy wszystko dobrze. Teraz zauważyłem, że zachowuje się bardzo podobnie w stosunku do mojej byłej już partnerki. Chciałbym wiedzieć jak sobie z tym poradzić, jak wytłumaczyć to mojej byłej dziewczynie, że nie robię tego specjalnie.
Jaki rodzaj psychoterapii pomógłby mi pochylić się nad moim stylem przywiązania?
Dzień dobry,
mam pytanie dotyczące stylów przywiązania. Od wielu lat uczęszczam na terapię. Nigdy nie powiedziano mi jednak wprost, że mogę mieć problem w tym temacie. Podejrzewam, że mam lękowy styl przywiązania. To tłumaczyłoby moje trudności w nawiązywaniu więzi, bliższych relacji. Chciałam prosić o radę, czy jest konkretna forma terapii, może intensywna, prywatna, która jest tutaj najskuteczniejsza? Widzę wyraźnie, że mam trudność z byciem ‚vulnerable’, nie chcę, żeby to powstrzymywało mnie przed wejściem w relację.
Dziękuję
Czy dzwonienie do dziecka podczas pobytu u ojca wpływa na jego tęsknotę za matką?
Witam. Od jakiegoś czasu słyszę opinie od rodziców, szczególnie matek, że nie dzwonią do swoich pociech w momencie przebywania ich u swoich ojców, bo to wywołuje tęsknotę.
Jak jest naprawdę ?
Dzięki za odp
Pozdrawiam
Okres dojrzewania - co warto wiedzieć o zmianach i wyzwaniach
Okres dojrzewania to wyjątkowy i wymagający etap zmian fizycznych, emocjonalnych i społecznych. Zrozumienie tych procesów jest kluczowe dla nastolatków, ich rodziców i opiekunów, by lepiej radzić sobie z wyzwaniami i wspierać rozwój młodego człowieka.