Aplikacja TwójPsycholog — wsparcie, które masz zawsze pod ręką

📲 Pobierz aplikację i zadbaj o siebie na własnych zasadach

Dostępne w Google PlayPobierz w App Store
Left ArrowWstecz

Zmiana zachowania matki - agresja i obsesyjne myśli seksualne w starszym wieku

Treść wrażliwa
Dobry wieczór, Mamy problem z mamą , lat 77. Od jakiegoś pół roku zachowanie naszej mamy odbiega od normy. Mama zawsze była osobą nadpobudliwą, jednak teraz zachowanie zmieniło się do granic możliwości. Jest agresywna w stosunku do taty (79) wyzwiska i agresja fizyczna jest na porządku dziennym. Do tego doszedł obsesyjny problem życia seksualnego w stosunku do ojca. Ubliżanie mu, oskarżanie go o ciągle zdrady, nawet z najbliższymi koleżankami, znajomymi. Język jest bardzo wulgarny , opisy aktów seksualnych z bardzo obscenicznymi scenami . Podśmiewanie , wyśmiewanie, obrażanie ojca . Nie wiemy co robić , gdzie się udać. Poproszę o poradę
User Forum

Adrianna

1 dzień temu
Katarzyna Rosenbajger

Katarzyna Rosenbajger

Witam, 

dziękuję za opisanie sytuacji. To, co Pani przedstawia, jest bardzo niepokojące i wymaga pilnej konsultacji specjalistycznej. Tak nagła i wyraźna zmiana zachowania u osoby starszej, szczególnie pojawienie się agresji, wulgarności, podejrzeń o zdrady oraz treści o charakterze seksualnym może wskazywać na podłoże neurologiczne lub psychiatryczne, a nie jedynie zmianę charakteru.

W takich przypadkach należy jak najszybciej skonsultować mamę z lekarzem psychiatrą oraz neurologiem. Wskazana może być również diagnostyka w kierunku chorób otępiennych lub innych zaburzeń funkcji poznawczych. 

Wczesna diagnoza jest bardzo ważna, ponieważ niektóre z tych stanów można leczyć lub przynajmniej złagodzić ich objawy.

Rozumiem, że sytuacja jest trudna także dla Pani taty, dlatego tak ważne jest , aby  zadbać o jego bezpieczeństwo oraz wsparcie. 

Jeśli dochodzi do przemocy fizycznej, należy reagować i w razie potrzeby skorzystać z pomocy służb medycznych. 

Na ten moment najważniejsze jest jak najszybsze skierowanie mamy do specjalisty (psychiatra, neurolog), a w dalszej kolejności ewentualne wsparcie dla całej rodziny.

Jeżeli natomiast potrzebuje pani wsparcia psychologicznego, prosze o kontakt ze spacjalista, ktory pomoze pani w tej trudnej sytuacji. 


 

K Rosenbajger

Psycholog


 

23 godziny temu

Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?

Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!

Kinga Osmulska

Kinga Osmulska

Dobry wieczór,

z opisu wynika, że mają Państwo do czynienia z bardzo trudną i obciążającą sytuacją – zarówno dla mamy, jak i dla całej rodziny. Chciałabym to wyraźnie podkreślić: tak nagła i nasilona zmiana zachowania u osoby w tym wieku najczęściej nie jest „cechą charakteru”, tylko sygnałem problemu zdrowotnego.

To, co zwraca szczególną uwagę, to:

- zmiana zachowania w stosunkowo krótkim czasie (ok. pół roku),

- agresja słowna i fizyczna,

- podejrzenia i oskarżenia o zdrady (mogące mieć charakter urojeniowy),

- bardzo odhamowany, wulgarny język seksualny, nieadekwatny do wcześniejszego funkcjonowania.

Taki obraz wymaga pilnej konsultacji lekarskiej, ponieważ może mieć podłoże:

- neurologiczne (np. procesy otępienne, zmiany w mózgu),

- psychiatryczne (np. zaburzenia psychotyczne, epizod maniakalny),

- lub somatyczne (np. reakcja na leki, zaburzenia metaboliczne).

W pierwszej kolejności warto skontaktować się z lekarzem rodzinnym i poprosić o pilną diagnostykę (dalej: neurolog, psychiatra).

Jeśli zachowanie mamy stanowi zagrożenie dla taty lub innych osób – nie wahać się skorzystać z pomocy doraźnej (pogotowie, izba przyjęć psychiatryczna).

Dobrze jest przygotować dla lekarza konkretne obserwacje: od kiedy trwa zmiana, jak wygląda na co dzień, jakie są nasilenia objawów, jakie leki mama przyjmuje.

Bardzo ważna kwestia

Rozumiem, jak bolesne mogą być słowa i zachowania mamy, szczególnie wobec taty. Jednocześnie warto spróbować spojrzeć na to tak, że to najprawdopodobniej objawy choroby, a nie świadome działanie czy „złośliwość”.

Nie zmienia to jednak faktu, że:

bezpieczeństwo taty jest priorytetem,

przemoc (również ze strony osoby chorej) wymaga reakcji i ochrony.

Na koniec: nie są Państwo w tym sami, choć może się tak wydawać. W takich sytuacjach naprawdę kluczowe jest szybkie włączenie specjalistów – często leczenie potrafi wyraźnie zmniejszyć nasilenie tych objawów.

 

Z życzliwością i wsparciem

Kinga Osmulska 

Psycholog, Psychoterapeutka
 

1 dzień temu
Karol Wąchała

Karol Wąchała

Dzień dobry,

to, co Państwo opisują, jest bardzo trudne i niepokojące – zwłaszcza że zmiana zachowania mamy pojawiła się stosunkowo nagle. Rozumiem, że mogą Państwo czuć bezradność w tej sytuacji.

Tak wyraźne zmiany (agresja, podejrzliwość, wulgarność) u osoby starszej zawsze wymagają konsultacji lekarskiej, ponieważ mogą mieć podłoże zdrowotne (neurologiczne, psychiczne, ogólnomedyczne). Warto jak najszybciej zgłosić się do lekarza rodzinnego, który pokieruje dalej (np. do psychiatry lub neurologa).

Równocześnie ważne jest zadbanie o bezpieczeństwo taty, jeśli dochodzi do przemocy.

Nie warto zwlekać – specjalistyczna pomoc może realnie poprawić sytuację.

1 dzień temu
Anna Tomczyk

Anna Tomczyk

Dobry wieczór 

Opisane zachowanie mamy może wynikać z  choroby. Nagła zmiana osobowości u osoby starszej, pojawienie się agresji, wulgarności, urojeń zdrady czy nadmiernych treści seksualnych może wskazywać m.in. na takie schorzenia jak otępienie czołowo-skroniowe lub choroba Alzheimera, a także inne zaburzenia neurologiczne, psychiatryczne lub somatyczne. Sytuacja wymaga pilnej konsultacji lekarskiej, najlepiej u psychiatry (bez skierowania) oraz neurologa, aby przeprowadzić odpowiednią diagnostykę i wdrożyć leczenie. Do czasu wizyty ważne jest zachowanie spokoju, unikanie konfrontacji i niepodejmowanie dyskusji z urojeniami. Jeśli zachowanie mamy stanowi zagrożenie dla taty lub otoczenia, należy niezwłocznie wezwać pomoc medyczną lub odpowiednie służby.

Życzę powodzenia, pozdrawiam ciepło

Anna Tomczyk, psychoterapeutka 

1 dzień temu
Daria Składanowska

Daria Składanowska

Dzień dobry,

 

Dziękuję za wiadomość. To, co Państwo opisują, jest bardzo trudne i obciążające – zarówno dla taty, jak i dla całej rodziny. Rozumiem, że możecie czuć bezradność i niepokój. To ważne, że szukacie pomocy – to pierwszy i bardzo potrzebny I ważny krok. Z psychologicznego punktu widzenia tak nagła i wyraźna zmiana zachowania u osoby w tym wieku zawsze wymaga pilnej konsultacji lekarskiej. Objawy, które Państwo opisują (agresja, urojenia o zdradach, wulgarność, zmiana osobowości), mogą mieć podłoże zdrowotne – np. neurologiczne lub psychiatryczne – i nie są „zwykłym zachowaniem” ani czymś, co da się rozwiązać samą rozmową.

Co warto zrobić:

*skontaktować się z lekarzem rodzinnym i poprosić o pilne skierowanie do neurologa,

*umówić wizytę u psychiatry, psychologa, 

*jeśli sytuacja jest bardzo nasilona (agresja fizyczna, zagrożenie dla taty) – nie wahać się wezwać pomocy medycznej (np. pogotowie),

*zadbać o bezpieczeństwo taty – to w tej chwili absolutny priorytet.

 

To, co dzieje się z mamą, może być dla niej również objawem choroby, na którą nie ma wpływu. Dlatego tak ważna jest szybka diagnoza i leczenie.

Życzę wszystkiego dobrego. 

 

Pozdrawiam, 

Składanowska Daria

Psycholog, Doradca kariery 

22 godziny temu
Piotr Ziomber

Piotr Ziomber

  Dzień dobry

 

 Opis zachowania mamy wymaga pilnej konsultacji lekarskiej najpierw u lekarza rodzinnego, a następnie u psychiatry (najlepiej geriatrycznego) lub neurologa, bo to bardzo typowy obraz poważnego zaburzenia psychicznego / otępiennego, a nie „złego charakteru”. U osób w wieku podeszłym nagła lub wyraźnie nasilona agresja słowna i fizyczna, wulgarność, brak hamulców, oskarżenia o zdrady, obsceniczne wypowiedzi, podejrzliwość i urojenia bardzo często są objawami chorób otępiennych (np. otępienie typu alzheimerowskiego, czołowo‑skroniowego, naczyniowego) albo innych zaburzeń psychotycznych czy afektywnych (np. epizod maniakalny, psychoza). W otępieniach zaburzenia zachowania występuje drażliwość, napady złości, agresja, odhamowanie seksualne i przekraczanie norm obyczajowych  które występują nawet u większości pacjentów i jest to wynik zmian w mózgu, a nie świadomej złej woli. Nadmierne, obsesyjne skupienie na seksie, bardzo wulgarne treści, oskarżenia o zdrady mogą być przejawem zarówno otępienia czołowo‑skroniowego, choroby afektywnej dwubiegunowej w fazie manii, jak i innych zaburzeń z grupy tzw. hiperseksualności, które często mają tło neurologiczne.

Umówcie mamę jak najszybciej do lekarza rodzinnego, opisując już przy rejestracji: „gwałtowna zmiana zachowania, agresja, bardzo wulgarne i seksualne treści, podejrzenie otępienia , choroby psychicznej”.

Poproście o: pilne skierowanie do poradni zdrowia psychicznego (psychiatra) oraz jeśli się da do poradni neurologicznej / geriatrycznej oraz o podstawowe badania (m.in. morfologia, elektrolity, TSH, B12, glukoza), bo niektóre przyczyny zaburzeń zachowania są potencjalnie odwracalne. Psychiatra oceni, czy mamy do czynienia z otępieniem, psychozą, epizodem afektywnym czy innym zaburzeniem i dobierze leczenie (często potrzebne są leki przeciwpsychotyczne lub stabilizujące nastrój, przy zachowaniu szczególnej ostrożności u osób starszych).

W wielu regionach działają centra zdrowia psychicznego lub poradnie geriatryczne, gdzie dostępna jest zintegrowana pomoc dla seniorów z zaburzeniami otępiennymi.​ Neurolog lub geriatria zleca badania neuroobrazowe (np. TK/MR głowy) i dalszą diagnostykę otępienia, jeśli jest taka potrzeba.

Jeśli mama zacznie być bardzo agresywna fizycznie, grozić poważną krzywdą sobie lub tacie, albo będzie całkowicie poza kontaktem, możecie wezwać karetkę z informacją, że chodzi o „ostre zaburzenia psychiczne czy podejrzenie psychozy lub otępienia z agresją” lekarz dyżurny oceni, czy potrzebna jest interwencja szpitalna.

Proszę, nie wchodźcie w dyskusje i polemiki z urojeniami (oskarżenia o zdrady, fantazje seksualne).  Koniecznie zadbajcie o bezpieczeństwo fizyczne i usuńcie z najbliższego otoczenia twarde i ostre przedmioty, do których mama może mieć dostęp w trakcie. Chodzi o bezpieczeństwo mamy i Wasze. 


15 godzin temu

Zobacz podobne

Ojciec z demencją, po próbie s. Czy bezpieczne jest zabranie go ze szpitala psychiatrycznego? Czuję się źle, mam wyrzuty sumienia.
Dzień dobry.W dniu wczorajszym umieściłem 88 - letniego ojca w szpitalu psychiatrycznym, gdyż miał próby samobójcze. Ojciec ma demencję starczą oraz gorset ortopedyczny po złamaniu kości łonowej. Myślałem, że robię dobrze, ale teraz mam wielkie wyrzuty sumienia , bo obiecałem mu kiedyś, że dam mu umrzeć w domu. Nie mogę go w szpitalu odwiedzić , bo od wczoraj ( od przyjęcia do szpitala) jest w pasach bezpieczeństwa. Nadto jest głuchy oraz ma cukrzycę. Przy przyjęciu zauważyłem, że osoby zatrudnione w szpitalu nie mają w zasadzie żadnej empatii. Ojciec wył z bólu ,jak go podnosili z łóżka, ale ani lekarka ani pielęgniarka nic sobie z tego nie robiły. Bardzo to odczuwam, od wczoraj jestem kłębkiem nerwów, nie potrafię sobie miejsca znaleźć. Mogłem nie zawozić go do tego szpitala. Proszę odpowiedzieć mi czy po próbie samobójczej mogę ojca zabrać z tego szpitala na moją prośbę i ile maksymalnie może być zapięty w pasy bezpieczeństwa. Cały czas dzwonię do szpitala i ciągle odpowiadają , że nadal jest zapięty i żadnych informacji. Ojciec ma demencję , ale to jest falowe. Jest normalnie, ale za jakiś czas nic nie wie i nie kontaktuje, potem się polepsza i pogarsza. To jest takie falowe. On mnie chyba znienawidził za ten szpital, a ja chciałem dobrze. Nawet nie wiem czy mu podali jakieś leki uspokajające. Gdyby mu podali, to nie musieliby go tak długo trzymać w pasach. Ciągle mam wyrzuty, że on tam się męczy, że jest traktowany jak worek ziemniaków. Nie jest ubezwłasnowolniony.
Choruję na Boreliozę i koinfekcję Bartonelle. Dwa lata temu odszedłem od rodziny, sam teraz nie wiem w sumie dlaczego
Dzień dobry. Choruję na Boreliozę i koinfekcję Bartonelle, yarsenie, chlamydie pneumonie. Dwa lata temu odszedłem od rodziny, sam teraz nie wiem w sumie dlaczego. Miewam lęki i myśli samobójcze, ogarniają mnie często myśli co się ze mną działo i dlaczego się tak zachowywałem, czy na moje zachowanie i decyzje, jakie podejmowałem mogła mieć wpływ choroba, o której nie wiedziałem. Odkąd wiem o chorobie wiele rzeczy jest dla mnie po prostu niezrozumiałe - że po 13 latach związku małżeńskiego zrobiłem rzeczy, które teraz wydają się dla mnie po prostu niewiarygodne, a jestem od prawie 2 lat w trakcie rozwodu i sam nie rozumiem, jak do tego doszło. Żona ograniczyła mi widzenia z dziećmi, a sama mówi, że się mnie boi. Nigdy nie byłem agresywny, zawsze byłem duszą towarzystwa, a od 2 lat zamknąłem się dla wszystkich, tylko nieliczne osoby dopuszczam do siebie, ale to też na moich warunkach, bo jak zaczynam się źle czuć i przychodzą jakieś myśli, to uciekam, by mnie nie widzieli. W rozsypce nie radzę sobie z tym wszystkim. Proszę o jakąś poradę, co zrobić.
Podejrzewam u siebie ADHD lub spektrum. Jak odróżnić to od CPTSD? Jaka terapia jest najlepsza?
Jaki rodzaj terapii jest najlepszy dla osoby z podejrzeniem autyzmu i ADHD? (tak, wiem, jest na to moda, ale dużo o tym czytam i widzę u siebie wiele takich zachowań). Jak odróżnić ADHD od complex PTSD? Dla pełni obrazu, pracuję nad traumami na terapii gestalt, mam też dużo stresu w związku z niepłodnością i chorobą bliskiej osoby. Czuję, że terapia mi pomaga, ale mam też takie myśli czy diagnoza ADHD by coś tu zmieniła, pomogła?
Jak pomóc adoptowanej córce z FAS w szkole i relacjach z rówieśnikami?
Moja córka, Zosia, ma 8 lat. Adoptowaliśmy ją, gdy miała 3 lata, wiedząc, że biologiczna mama piła w ciąży. Byliśmy przygotowani na trudności, ale szkoła to inny poziom wyzwania. Zosia stara się, naprawdę. Siada do lekcji, ale po chwili patrzy w okno, zapomina, co miała zrobić. Pisanie sprawia jej trudność, a czytanie to prawdziwa męka. Najgorsze jednak są relacje z rówieśnikami. Dzieci lubią ją, bo jest pogodna i ufna, ale jednocześnie łatwo ją zranić. Czasem nie rozumie żartów, czasem reaguje zbyt emocjonalnie. Nauczyciele się starają, ale mamy wrażenie, że nie do końca wiedzą, jak jej pomóc. Słyszymy tylko: „Musi się bardziej skupić”, „Proszę ćwiczyć w domu”. Tylko że to nie takie proste. Co możemy z żoną zrobić, żeby Zosia miała łatwiej?
Mam myśli w głowie, które się kłębią i nie dają mi spokoju, co może być przyczyną?
Mam myśli w głowie, które się kłębią i nie dają mi spokoju, co może być przyczyną?
Transpłciowość

Transpłciowość - co to jest i jak ją zrozumieć?

Transpłciowość to złożone zagadnienie związane z tożsamością płciową, które wpływa na życie wielu osób. W tym artykule omówimy, czym jest transpłciowość, jak wygląda proces korekty płci oraz z jakimi wyzwaniami mierzą się osoby transpłciowe.