Nie szukam poprawności. Szukam tego, co żywe.
Nazywam się Albert Polak. Jestem magistrem psychologii – dyplom uzyskałem na Uniwersytecie SWPS w Katowicach. Człowieka rozumiem psychoanalitycznie, w duchu uważności na nieświadome mechanizmy i ukryty sens objawów.
Pracuję z osobami na zakrętach, w kryzysach, w punktach, gdzie życie domaga się prawdy. To nie musi być wielki dramat — czasem wystarczy cichy opór wobec udawanego życia. Moja praca opiera się na rozmowie, która nie musi od razu dawać odpowiedzi – ale potrafi coś rozjaśnić. Zaczynamy od tego, co jest. Nawet jeśli jest tylko pustka.
Fascynuje mnie to, jak wiele ukrywa się pod pozorem „normalności” – i jak rozmowa może dotrzeć tam, gdzie od lat nikt nie zaglądał. Zawsze bliżej mi było do marginesu niż do centrum – i może właśnie dlatego potrafię słuchać tych, którzy czują się „zbyt inni”, „zbyt wrażliwi”, „zbyt głębocy”. Nie chcę Cię naprawiać. Nie obiecuję szybkich rozwiązań. Ale mogę być z Tobą w tym, co niewygodne, poplątane, niedokończone. Jeśli szukasz przestrzeni, gdzie naprawdę możesz być sobą – być może to dobre miejsce, by zacząć.
Pracuję z młodymi osobami (15–35 lat), które:
• Nie wiedzą, kim są — przeżywają kryzysy tożsamości, sensu, kierunku życiowego. Nie mają już siły udawać, ale też nie wiedzą, co jest po drugiej stronie. Czasem to pytanie: „kim jestem?” staje się początkiem.
• Czują się inni, zbyt głębocy, zbyt refleksyjni, by zmieścić się w gotowych rolach społecznych. Mierzą się z pytaniami, których nikt wcześniej nie chciał słuchać. Wszystko analizują — ale nie mogą już znieść własnego chaosu. Martwią się o wszystko — aż nie wiedzą, o co właściwie chodzi, tylko że „coś się stanie”.
• Są osobami wrażliwymi, duchowymi, neuroatypowymi — często wykluczonymi przez swoją historię, temperament lub duchowy język. Nie mieszczą się w schematach i nikt nie powiedział im, że to nie znaczy „nienormalni”. Boją się, że ich pragnienia są „dziwne”, „za duże”, „niedopuszczalne”.
• Zadają pytania o Boga, sens i powołanie – nawet jeśli są w nich gniew, żal, bunt, zawód. Czasem wiara nie daje im pokoju, tylko kolejne powody do oskarżania siebie. Szukają pojednania — nie tylko z Bogiem, ale też z własnym ciałem, pragnieniem, historią.
• Noszą w sobie opowieść, która nie została pomieszczona. Ich ciało odcina się w napięciu: drżenie, paraliż, zawroty głowy. Zmagają się z czymś, co ich przerosło — ale nikt tego nie zauważył. Ich sny stają się polem walki — bo właśnie tam wraca to, co niewypowiedziane.
• Mają trudność z budowaniem więzi, bliskości, zaufania. Nie wiedzą, jak się odsłonić, jak być sobą przy drugim człowieku. Nie umieją mówić — ale chcą, by ktoś ich usłyszał, nawet w milczeniu. Czasem samo wyjście na ulicę wymaga planu i odwagi.
• Są po przeprowadzkach, stratach, przejściach. Między jednym życiem a drugim, między domem a wyprowadzką, między światem dorosłych a sobą. Szukają siebie po maturze, w pierwszych latach studiów, w próbach nowych początków. A codzienność bywa dla nich za ciężka — nawet najprostsze rzeczy stają się zbyt trudne.
• Zmagają się z ciałem, które nigdy nie jest „wystarczające”. Próbują je ujarzmić, poprawić, zniknąć albo wymazać się z siebie. Czasem „dla rozluźnienia” sięgają po coś — co zaczyna rządzić ich życiem.
Możesz przyjść raz, żeby coś wypowiedzieć. Możesz też zostać na dłużej, jeśli poczujesz, że to miejsce Cię niesie. Pracuję w formie spotkań indywidualnych online, zazwyczaj po 45 minut. Najczęściej widujemy się raz w tygodniu, ale rytm ustalamy wspólnie. Na początku najważniejsze jest dla mnie, żebyśmy zobaczyli, czy między nami może się wydarzyć coś prawdziwego.
Możesz przyjść z tym, z czym jesteś. Nie trzeba niczego więcej.
Zapraszam też na mojego bloga:
https://albertpolak.wordpress.com/
