To, że po 6 latach nieskutecznego leczenia szuka Pani kolejnej drogi i zastanawia się nad konsultacją dotyczącą depresji lekoopornej, jest zrozumiałe. Przy tak długim czasie trwania objawów i próbach różnych leków warto dokładniej przyjrzeć się temu, dlaczego dotychczasowe leczenie nie przyniosło oczekiwanej poprawy.
Depresję lekooporną rozważa się wtedy, gdy mimo odpowiednio prowadzonych prób leczenia (właściwy lek, odpowiednia dawka i wystarczający czas stosowania) nie uzyskuje się poprawy. Sam fakt, że kilka leków nie zadziałało, jest więc sygnałem, aby ponownie przeanalizować diagnozę i sposób leczenia, ale nie oznacza automatycznie, że na pewno mamy do czynienia z depresją lekooporną.
W Pani przypadku warto wziąć pod uwagę również świeżo rozpoznane ADHD. U części osób nieleczone ADHD przez lata może prowadzić do przewlekłego przeciążenia, frustracji, poczucia nieskuteczności i narastania negatywnych przekonań na swój temat. Może też wpływać na odpowiedź na leczenie i sprawiać, że sama walka z objawami depresji nie przynosi pełnego efektu, jeśli nie uwzględnia się ADHD.
Konsultacja u lekarza mającego doświadczenie w leczeniu depresji lekoopornej może być dobrym pomysłem, szczególnie jeśli ma Pani poczucie, że obecna współpraca z psychiatrą nie daje Pani przestrzeni na analizę sytuacji. Warto jednak potraktować taką wizytę nie jako „ucieczkę od obecnego lekarza”, ale jako możliwość uzyskania drugiej opinii i szerszego spojrzenia na historię leczenia.
Na taką konsultację dobrze przygotować:
listę wszystkich przyjmowanych leków, dawek i czasu stosowania,
informację, co się zmieniało po każdym leku (poprawa, pogorszenie, skutki uboczne),
historię objawów depresyjnych,
diagnozę ADHD i opis trudności, które mogą z niego wynikać.
Ważne jest też to, że w leczeniu nie liczy się wyłącznie dobór leku. Czasem potrzebne jest połączenie farmakoterapii, terapii dostosowanej do ADHD oraz pracy nad schematami, które powstały przez lata zmagania się z objawami.
Jeżeli ma Pani poczucie, że podczas wizyt jest Pani bagatelizowana, to również jest ważna informacja. Relacja z psychiatrą powinna opierać się na współpracy i wspólnym szukaniu rozwiązania.
~ Jagoda Jek, psycholożka i seksuolożka