Wstecz
Odpowiedz jako specjalista
Natalia Przybylska
Dzień dobry,
niezwykle trudno jest odpowiedzieć na postawione w ten sposób pytanie. Aby zdiagnozować bulimię, konieczne jest spełnienie szeregu konkretnych kryteriów diagnostycznych. Jeśli podejrzewa u siebie pani zaburzenia odżywiania, może się pani udać do lekarza psychiatry w celu diagnozy i podjęcia leczenia.
Warto wiedzieć, że zaburzenia odżywiania mają bardzo duży wpływ na organizm i nieleczone mogą prowadzić do różnych niebezpiecznych zmian w organizmie.
Wszystkiego dobrego!
Natalia Przybylska
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Piotr Ziomber
Zadajesz pytanie na podstawie czego? Jedno zdanie niestety nic nie wnosi. W takim przypadku musimy znać kontekst przypadku, jak najszerzej opisany. Po jednym, prostym zdaniu odpowiedzi nie udzielimy z racji tego, że nie jesteśmy wróżbitami, ale specjalistami w dziedzinie psychologii.
Anna Skrońska
Hej Kaya,
możliwe, że już wiesz, że nie da się odpowiedzieć tylko na podstawie przeczytanego pytania.
Ale jednak napisałaś. Czyli coś cię męczy, chodzi ci po głowie. I to może być sygnał, że może warto porozmawiać z psychologiem lub lekarzem. I do tego cię zachęcam.
Pozdrawiam serdecznie 🌻
Ania Skrońska
Daria Składanowska
Dzień dobry Kaya,
warto skonsultować się z psychologiem diagnostą w celu sprawdzenia ewentualnie czy ma Pani bulimię.
Pozdrawiam,
Składanowska Daria
Psycholog, Doradca zawodowy
Karolina Rzeszowska-Świgut
Dzień dobry,
Już sama myśl „czy mam bulimię” jest wystarczającym powodem, żeby umówić się na konsultację. Podczas takiej rozmowy można nie tylko wyjaśnić, co się dzieje, ale też wspólnie ustalić, jakiej zmiany są potrzebne i jaki byłby pierwszy, mały, realny krok w stronę lepszego samopoczucia. Jeśli pojawiają się wątpliwości, proszę potraktować to jak sygnał i moment na reakcję.
Z poważaniem
Karolina Rzeszowska-Świgut
Psycholog psychotraumatolog
Dominika Poźniak
Bulimia jest rozpoznaniem klinicznym i aby ją stwierdzić, muszą zostać spełnione konkretne kryteria diagnostyczne. Diagnozę może postawić wyłącznie specjalista po dokładnym wywiadzie.
Jednocześnie chciałabym podkreślić, że niezależnie od tego, czy ktoś spełnia pełne kryteria bulimii, czy nie - wszelkie trudności związane z jedzeniem, kontrolą masy ciała, napadami objadania się itp. powinny być traktowane poważnie. Jeśli jedzenie staje się źródłem cierpienia, poczucia winy, utraty kontroli lub wpływa na zdrowie fizyczne i psychiczne, warto skonsultować się z psychologiem, psychiatrą lub lekarzem.
Pozdrawiam,
Dominika Poźniak
Katarzyna Marzęda
Dzień dobry,
Niestety, ale brakuje danych niezbędnych do udzielenia satysfakcjonującej i rzetelnej odpowiedzi na Pani pytanie.Jeśli podejrzewa Pani u siebie bulimię lub inne zaburzenie odżywiania warto skontaktować się ze specjalistą zdrowia psychicznego - psychiatrą lub psychologiem w celu diagnozy i uzyskania wsparcia.
Pozdrawiam serdecznie,
Katarzyna Marzęda
Justyna Czerniawska (Karkus)
Dzień dobry,
ciężko odpowiedzieć na pytanie bez przeprowadzenia wywiadu i rozmowy o objawach. Myślę, że warto skonsultować się w tej sprawie ze specjalistą - psychologiem lub psychoterapeutą.
Justyna Czerniawska - psycholog, psychoterapeuta
Tomasz Pisula
Dzień dobry Pani Kayo,
Niestety nie da się odpowiedzieć bez informacji o Pani i Pani codziennym funkcjonowaniu - proszę napisać więcej o sobie lub pomyśleć o wizycie ze specjalist (psychiatra, psychoterapeuta, psycholog).
Wszystkiego dobrego,
Tomasz Pisula
Katarzyna Losoń
Dzień dobry,
Skora zadaje Pani takie pytania, to ważne, by wiedzieć, skąd ma Pani takie podejrzenia. Warto skonsultować się z psychologiem specjalizującym się w tym zakresie, aby potwierdzić lub wykluczyć Pani obawy.
Pozdrawiam serdecznie.
Losoń Katarzyna
Psycholog
Weronika Trojan
Dzień dobry,
Aby zdiagnozować bulimię potrzebne jest spełnienie szeregu kryteriów diagnostycznych. Diagnozę stawia specjalista zdrowia psychicznego po przeprowadzeniu dokładnego wywiadu. Warto zgłosić się do lekarza psychiatry i psychologa/psychoterapeuty jeśli podejrzewa Pani u siebie bulimię lub inne zaburzenia odżywiania.
Życzę wszystkiego dobrego,
Weronika Trojan
Zobacz podobne
Zmagam się z niską samooceną, zaburzeniami odżywiania i depresją w rodzinie
Dzień dobry, odkąd mialam około 10 lat zmagam się z bardzo złą samooceną, zmagamy się również z okaleczaniem się i z zaburzeniami odżywiania (nic nie jem potem się objadam albo się głodze) w rodzinie Mam dość sporo problemów i jestem nazywana głównie problemem i innymi bardziej drastycznymi wyzwiskami których wolę nie mówić bo są zbyt ostre. Wstawanie z łóżka jest dla mnie ogromnym problemem a zębów nie myłam od kilku miesięcy. Miałam próbę samobójczą w wieku 12 lat która się niestety nie udała i nikt się nawet o niej nie dowiedział, ponieważ byłam sama w domu i kilka godzin później mimo że było dziwnie to żyłam. Była to próba przedawkowania leków. W nocy nie mogę spać leki nasenne już nie działają, a gdy mogę spać to się często budzę w środku nocy przepocona albo płacząc. Cały czas jestem zmęczona nieważna ile śpię. Za dnia śmierci i bardzo pragnę wyobrażam sobie jak jedzie auto a ja spodnie wpadam ale w nocy czuję jak mi się klatka piersiowa zaciska na samą myśl o tym że umrę i nawet nie wiem co się ze mną stanie, że po prostu zniknę i nikt nie będzie pamiętał. Chociaż to nic nowego było w tym momencie czuję że dla nikogo nie jestem ważna i nawet moja rzekoma przyjaciółka po usłyszeniu tego że jednak nie mam idealnego życia tak jak myślałam tylko że moja rodzina to są narcystyczni ludzie a że ja sama zmagam się Z bardzo wieloma rzeczami po prostu mnie zostawiła. Nie wiem już co robić ponieważ dopóki nie osiągnę 18 roku życia co już jest niedługo to nie mogę iść do specjalisty sama i nie mam pojęcia jak mam sobie pomóc bo nic nie działa. Rzeczy które sprawiały mi przyjemność teraz tego nie robią odeszłam od nich i nie potrafię się za nie wziąć. Z akrobatyki odeszłam już lata temu. O rysowaniu o pisaniu i o innych takich rzeczach nie wspomnę mimo że właśnie to w ostatnim czasie mnie trzymało przy życiu. Po prostu nie potrafię tego już robić. Próbuje powiedzieć mamie że potrzebuję pomocy już od kilku lat ale ona mówi że ja nie mogę mieć problemów bo jestem dzieckiem
Kompulsywne objadanie się - waga wraca. Jak sobie pomóc?
Jak poradzić sobie z kompulsywnym objadaniem się? Przez całe życie zdarzały mi się nawroty kompulsywnego jedzenia skutkujące znacznym przybieraniem na wadze. Udawało mi się chudnąć, ale jednak kilogramy potrafiły wracać. Czy można się tego ostatecznie pozbyć?
Czy wcześniejsze problemy z odżywianiem (zaburzenia odżywiania, anoreksja), może być powodem rozpadu związku.
Dzień dobry, czy wcześniejsze problemy z odżywianiem (zaburzenia odżywiania, anoreksja), może być powodem rozpadu związku. Partnerka wiele lat temu miała problem z anoreksją, z którym sobie "teoretycznie" poradziła. Od jakiegoś czasu problem wagi niestety powraca (162cm/45kg), jest to jednak tłumaczone gorszym okresem, stresem (osobiście nie widzę problemu z głodzeniem się, ale porcje jedzenia zmalały). Jednym z tych powodów jest pogorszenie i rozpad naszego związku, który dla mnie nie do końca jest zrozumiały. Partnerka tłumaczy go wygaśnięciem uczucia (przez różnicę odległości nie mieszkaliśmy razem, co było głównym powodem), obawami co będzie, odpowiedzialnością za mnie (przeprowadziłem się do niej, rezygnując z pracy). W związku zaczęła odczuwać duszność, ograniczenia, zawłaszczenie przestrzeni (nigdy się wzajemnie nie ograniczaliśmy i po zamieszkaniu razem pod tym względem nic się nie zmieniło), strach. Ze swojej strony odczułem u partnerki zmiany nastroju, złe samopoczucie, smutek. W związku byliśmy zgodni, mieliśmy wspólne pasje i zainteresowania i fajnie się rozumieliśmy a 'jedyne' konflikty były ze względu na to, że mieszkaliśmy zbyt długo oddzielnie (4 lata - i to była moja wina). Ponieważ bardzo martwię się o swoją "byłą" partnerkę, to czy cała ta sytuacja może mieć coś wspólnego z wcześniejszymi problemami odżywiania, strachem przed zmianami, przed wejściem w stały związek?
Jak pomóc przyjaciółce z nawrotem zaburzeń odżywiania i unikającej leczenia?
moja przyjaciółka ma nawrót zaburzeń odżywiania. dzisiaj po obiedzie w szkole poszła rzygać do toalety i nie powiedziala prawdy, lecz dało się domyślić. czy jeśli trzymałam ją przez pół godziny, a ona mnie biła i krzyczała to postąpiłam dobrze? jeżeli niez to co mogłam zrobić innego w tej sytuacji? boję się, że jutro będzie katować siebie treningami i niejedzeniem wcale, bo kiedyś robiła tak I jeszcze gorzej. ta osoba ogólnie nie ma w życiu złotego środka i żyje ze skrajności w skrajność. bardzo się boję o nią, nie mówi mi nic, a jak już, to to, że postanowiła "dobrze się odżywiać" (zjadła dzisiaj 2 truskawki i danie chińskie, którego nie mogła wyrzygać). nie zwróci się do specjalisty, bo nie chce dostrzegać problemu
Witam, mam problem z samookaleczeniem od ok. 10 lat.
Witam, mam problem z samookaleczeniem od ok. 10 lat. W swojej historii miałam dużo psychiatrów i psychoterapeutów. Nadal do nich uczęszczam.
Przez te lata wykorzystałam wszystkie alternatywy i nadal nic nie pomaga. Wiele razy podejmowałam ten temat, kontrakty coś dają, ale tylko na krótki okres (maksymalnie 2 miesiące).
Chciałabym się dowiedzieć czy jest jeszcze dla mnie jakaś nadzieja.
Od 10 lat się leczę i nie widać progresu w mojej chorobie i zaburzeniach.
Próbny samobójcze też wystąpiły i jestem już tym wszystkim bardzo zmęczona i obawiam się, że nie ma już dla mnie pomocy.
Mam wrażenie, że przez ten cały czas moje pieniądze poszły w błoto, bo leczenie nic nie daje.
