Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak radzić sobie z bałaganiarstwem u 5-latka? Zaburzenie czy etap rozwoju?
Moje dziecko od zawsze mocno się brudzi robi masakrę przy jedzeniu a ma już 5 lat jak kololoruje lub maluje to zawsze po obrazku po sobie po stole po krześle, no nie idzie nas tym zapanować. A potem się denerwuje że bałagan jest i żeby jej pomóc to ogarnąć do czystości. Uwielbia też wszelkiego rodzaju sljajmy robić błoto w piasku w misce no wszędzie ja to mówię bo świnka peppa. Ale to chyba jednak jakieś zaburzenie? Za to nie lubi czesać i myć włosów, ale wyciskać te szampony i wszelkie mazidła to tak i mazać po sobie. Proszę o pomoc
AnnZiem
1 rok temu
Paweł Franczak
Droga AnnZiem,
jeśli niechęć do mycia jest zaburzeniem, to połowa dzieci na świecie je ma :) A mówiąc bardziej serio: zamiast załamywać ręce, warto zmienić nastawienie i pomyśleć, że dziecko zaprasza Cię do fajnej, wspólnej zabawy, jaką może być sprzątanie po jedzeniu czy rysowaniu. To my, dorośli cierpimy na brak wyobraźni i wszystko potrafimy zamienić w obowiązek, a dzieci chętnie robią rzeczy, kiedy są one frajdą. Na czas sprzątanie można przecież zamienić się w dwie wróżki, które czyszczą stół (zamek) magiczną różdżką (gąbką) i tajemnym płynem (do mycia naczyń). Opcji jest wiele, wymyślajcie wspólnie. Poza tym, zamiast płakać nad porysowanym stołem, warto czasem docenić dziecko za talent i chęci do rysowania.
Powodzenia,
Paweł Franczak
1 rok temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Joanna Łucka
Dzień dobry,
na podstawie krótkie opisu bardzo trudno byłoby stwierdzić, czy Pani córka wykazuje zachowania zaburzone czy choćby np. związane z kryzysem rozwojowym (etapem kształtowania się), wyuczonym zachowaniem z danego środowiska/bajki lub innymi aspektami.
Natomiast, jeśli Panią, jako mamę niepokoją opisane objawy, z pewnością warto udać się na konsultację psychologiczną do psychologa rozwojowego (dziecięcego). Można także skorzystać na miejscu z konsultacji psychologa/pedagoga specjalnego, jeśli córka uczęszcza do przedszkola. Jeśli nie ma możliwości skorzystania z pomocy specjalisty w placówce można spróbować poszukać pomocy prywatnie lub na NFZ tutaj: https://pacjent.gov.pl/artykul/psychoterapia
Życzę Pani i córce wszystkiego dobrego!
Pozdrawiam serdecznie
Joanna Łucka
psycholożka
mniej niż godzinę temu
Urszula Małek
Pani dziecko wydaje się bardzo kreatywne i ma silną potrzebę eksploracji, co jest naturalne w tym wieku. Uwielbienie do zabaw sensorycznych, może być sposobem na rozwijanie zdolności manualnych i poznawanie świata. Jeśli chodzi o niechęć do czesania czy mycia włosów może ona wynikać z dyskomfortu lub nadwrażliwości sensorycznej -warto zwrócić uwagę na to, czy konkretne bodźce (np. szczotka, woda, szampon) są dla dziecka nieprzyjemne.
Jeśli zachowania te zaczynają wpływać na codzienne życie lub wywołują frustracje, warto pomyśleć o konsultacji z pediatrą lub terapeutą integracji sensorycznej (SI), który pomoże ocenić, czy jest to jedynie etap rozwojowy, czy może wymaga dodatkowego wsparcia. Najważniejsze jest, że stara się Pani zrozumieć swoje dziecko i wspierać je w trudnych chwilach -to już ogromny krok.
Pozdrawiam i życzę powodzenia,
Urszula Małek
mniej niż godzinę temu
Katarzyna Kania-Bzdyl
Dzień dobry,
jeśli chodzi do przedszkola to proszę przekazać te informacje czy obawy pedagogowi lub psychologowi, aby poobserwował dziecko. Jeśli nie zauważą nic niepokojącego lub wartego konsultacji z innym specjalistą to nie mamy się czym martwić. Trudności, które Pani opisała nie są niczym nadzwyczajnym albo wykraczającym poza standardy zachowania dziecka w tym wieku, natomiast dla własnego spokoju można porozmawiać o tym w przedszkolu.
pozdrawiam,
Katarzyna Kania-Bzdyl
1 rok temu
Zobacz podobne
Jestem mamą 2 dzieci, z czego starsze posiada zaburzenia ze spektrum autyzmu.
Dzień dobry, jestem mamą 2 dzieci, z czego starsze posiada zaburzenia ze spektrum autyzmu. Moje pytanie jest o młodszą córkę, która ma 3 lata. Niepokoi mnie jej zachowanie. Mianowicie od urodzenia jest bardzo nerwowa, w wieku niemowlęcym ciągle płakała i do tej pory jest tak równie często. Uspokaja ją tylko bujanie bądź wzięcie na ręce, lecz nie jest tak, że ją tak nauczyłam, ponieważ dzieje się tak od urodzenia. Bardzo szybko się irytuje i wpada w histerię, jak nie dostanie tego, czego chce bądź coś jej nie wyjdzie. Odnoszę wrażenie, że córka ciągle potrzebuje dotyku drugiej osoby. Zasypia tylko podczas bujania, w nocy się budzi i nadal trzeba bujać. Rzadko bawi się sama, potrzebuje, żeby ciągle ktoś był w jej pobliżu i często odrywa się od zabawy, żeby się przytulić. Oprócz tego mówi wyraźnie, zaczęła chodzić w wieku roku, jest mądrą dziewczynką, która rozumie polecenia. Z racji tego, że mój syn jest autystyczny, chciałabym zapytać, czy córka w związku z tym tez może? Bądź ewentualnie jaka przyczyna może być takiego zachowania u córki? Aktualnie mamy w planach wybrać się do psychologa, ale nie wiem, w jakim kierunku próbować ewentualnej diagnozy. Proszę o pomoc
Witam, jak radzić sobie z dzieckiem, u którego stwierdzono zaburzenia emocjonalne i brak radzenia sobie z nimi oraz nadruchliwość.
Witam, jak radzić sobie z dzieckiem, u którego stwierdzono zaburzenia emocjonalne i brak radzenia sobie z nimi oraz nadruchliwość. Ciągle swoje emocje wylewa na mnie, bije mnie, okłada pięściami i na koniec chce się przytulić, kiedy ja sama nie jestem w stanie, bo potrzebuję czasu, żeby również się uspokoić wewnętrznie. Wymusza na mnie w trakcie histerii wiele rzeczy i udaje, że mdleje i bardzo w tym czasie to przeżywam, a później on się śmieje z tego, nie zdając sobie sprawy, że ja się martwię. Dziś wymyśliłam, że siadamy razem na łóżku, liczymy do dziesięciu, bierzemy kilka głębokich oddechów i potem, jak nam przejdzie, przytulamy się, ale po kilku minutach znowu dochodzi do podobnych sytuacji i to trwa zazwyczaj od godziny 11:00- 15:00. Syn ma prawie siedem lat, jak mam pomóc jemu i sobie. Zapisałam go do psychiatry i psychologa a termin dopiero za trzy miesiące, boję się, co będzie w szkole. Tłumaczę starszym moim dzieciom od niego, żeby nas w tym czasie wsparli i rozmawiali z nim, natomiast trzylatek widząc tę histerię robi mi podobnie, szczypie, bije, drze za włosy i ciężko go uspokoić i dopiero po 15-20 minutach przechodzi i się przytula i zachowuje, jakby nic się nie stało. Co powinnam robić w tym czasie, kiedy on mnie bije, zazwyczaj przeczekuję to i proszę o uspokojenie się albo tłumaczę, że tak nie można mamie robić, bo mama jest tylko jedna.
Dziecko nie spełnia norm rozwojowych - co zrobić, co się dzieje?
Witam. Chłopiec ma 10 lat. Od września zaczął naukę w klasie drugiej szkoły podstawowej. Przez te lata nauczyciele zostawiają ją na powtarzanie nauki w tej samej klasie. Po dwa lata w jednej klasie . Dziecko nie umie czytać. Myli się przy dodawaniu i odejmowaniu czy mnożeniu. Jego mowa jest niewyraźna. Nie można w ogóle go zrozumieć. Nie umie podstawowych czynności domowych, typu nakryć do stołu czy posprzątać albo zrobić kanapki. Nie umie jeździć na rowerze. Nie utrzymuje równowagi. Do wszystkiego podchodzi na Nie. Posiłki je łapczywie, nie zamykając ust. Jego jedyną zabawą są klocki LEGO i oglądanie bajek. Może to robić całymi dniami. Najgorsze jest to, że jak się zapytać o coś to płacze od razu. Zostanie sam to płacze. Nadmierna płaczliwość jest u dziecka. Czy to może być objaw jakiejś choroby? Czy trzeba iść do jakiegoś specjalisty? Pozdrawiam
Mieszkam z mamą, a siostra podrzuca mamie swoje dziecko do opieki. Dostaję szału.
Witam. Siostra podrzuca matce dziecko. Ma 5 lat. Dziecko nie usiedzi samo na tyłku, idzie dostać szału. Czy to normalne, żeby ciągle potrzebowało uwagi? Aż takiej? Czy 5-latek nie może 5 min sam się sobą zająć?? Jak byłam mała, to musiałam sama malować, siedzieć często w pokoju itd. A to dziecko ciągle biega, piszczy, krzyczy, gada, jest niezniszczalne. Czy to jest objaw jakiejś choroby? Jak oduczyć ma moja matka dziecko, żeby zostając z nią chciało chociaż na chwilę zrobić coś bez niej. Matka jest styrana po godzinie, a godzi się czasem na cały dzień. Ja mieszkając w domu z nimi dostaje szału od samego przebywania za drzwiami. Dlaczego inne dzieciaki są spokojniejsze?
5-letnia córka nie chce chodzić do przedszkola. Ze stresu boli ją brzuch.
Witam, mam problem z 5-letnią córką. Od października nie chce chodzić do przedszkola. Codziennie płacze i powtarza, że nie pójdzie. Przez dwa lata chodziła, choć nie można powiedzieć, że chętnie. Większość dzieci zna od 2 lat. Teraz połączona jest z zerówką i zaczęło się pisanie literek i rozwiązywanie w książce. Na początku mówiła, że boi się nauczycielki, później, że boi się książki, bo nie umie rozwiązywać. Ciągle powtarza, że tęskni za mamą i chce cały dzień zostać przy mamie. Nawet nie chce wychodzić gdzieś indziej bez mamy. Oczywiście jest wycofana i nie interesuje ją zabawa z innymi dziećmi.
Proszę o pomoc, bo dziecko ze stresu boli brzuch. I nie może codziennie płakać, że nie pójdzie do przedszkola. Dodam, że w przedszkolu nie ma jakiś większych starań i zabaw ze strony przedszkolanek, tylko podręczniki i zabawa z innymi dziećmi.
