Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak wspierać dziecko z lękiem przed szkołą?
Coraz częściej zauważam, że moja córka naprawdę boi się chodzić do szkoły, co mnie martwi. Każdego ranka ten lęk wydaje się rosnąć, a próby uspokojenia pomagają tylko na krótko.
Rozmawiałam z dzieckiem o jej uczuciach i obawach, ale często się wycofuje albo mówi, że nie wie dokładnie, co ją przeraża. Czy ktoś mógłby mi polecić metody, które pozwolą mi lepiej zrozumieć te lęki? Czy warto porozmawiać o tym z nauczycielem? Co mu powiedzieć?
Zosia ma koleżanki, nawet jedną najlepszą, więc to raczej nie w tym problem.
Jak pomóc jej odzyskać pewność siebie, by przestała płakać?
Chcę ją wspierać, ale też nie przygnieść opiekuńczością.
Będę wdzięczna za każdą radę i wskazówkę.
Paula
mniej niż godzinę temu
Emilia Jędryka
Pani Paulo,
Zauważam, że bardzo Pani zależy na wsparciu córki, i to już ogromny krok w stronę rozwiązania problemu. Czasami lęki u dzieci są trudne do zrozumienia nawet dla nich samych, dlatego tak ważne jest, że Pani zauważa problem i szuka pomocy.
Rozmowa z nauczycielem to świetny pomysł. Proszę opisać sytuację i zapytać, czy w szkole dzieje się coś, co mogłoby wpływać na córkę – czasem nauczyciele widzą rzeczy, które umykają w domu. Może się okazać, że córka stresuje się konkretnymi lekcjami, zadaniami albo reakcjami innych osób. Proszę też zapytać, jak wygląda jej funkcjonowanie w klasie – czy nauczyciel zauważył, że coś się zmieniło. Współpraca z nim może być kluczowa.
Jeśli chodzi o dom, warto pozwolić córce mówić o swoich emocjach we własnym tempie, bez naciskania. Czasem dzieci łatwiej otwierają się, gdy zajmujemy się czymś razem – na przykład rysowaniem, grą albo spacerem. Proszę zapytać ją, jak możemy pomóc, i podkreślić, że każda jej emocja jest ważna i akceptowalna.
Jednocześnie myślę, że warto rozważyć wizytę u psychologa dziecięcego. Specjalista może pomóc zrozumieć, co dokładnie stoi za lękiem córki, i zaproponować konkretne rozwiązania. Taka pomoc może być nieoceniona, zwłaszcza jeśli ten strach trwa dłużej i powoduje cierpienie.
I na koniec – proszę pamiętać, żeby zadbać również o siebie. Pani troska jest wspaniała, ale żeby wspierać córkę, Pani też potrzebuje wsparcia i chwil na regenerację. Być może rozmowa z psychologiem dorosłych również dla Pani byłaby pomocna. Taka konsultacja mogłaby uporządkować emocje i znaleźć najlepsze sposoby działania.
Trzymam za Panią i córkę mocno kciuki!
1 rok temu
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Katarzyna Kania-Bzdyl
Dzień dobry Paula,
pomyślałabym na pewno o tym, aby porozmawiać z wychowawcą klasy i/lub pedagogiem szkolnym/psychologiem szkolnym. Być może uzyskasz informacje, które pomogą Ci ustalić przyczynę niechęci córki do szkoły. Ponadto w szkole są bezpłatne zajęcia dla uczniów o nazwie zajęcia rozwijające kompetencje społeczno-emocjonalne, pomocne właśnie w takich sytuacjach. Są to zazwyczaj zajęcia grupowe. Ale więcej informacji przekaże Ci właśnie pedagog lub psycholog.
Trzymam kciuki,
Katarzyna Kania-Bzdyl
1 rok temu
Zobacz podobne
Moja dziewczyna boi się chodzić do szkoły
Moja dziewczyna ma problem społeczny (boi się chodzić do szkoły Z czego udało mi się dowiedzieć niestety nie wie czemu tak jest... Bardzo boi się że znowu nie chodząc do szkoły zawiedzie rodziców i psychologa.. Chciałbym bardzo jej pomóc ale nie wiem jak. Sam chodzę do psychologa, ale chce się tu zapytać bo czuje się bardziej komfortowo. Pomagam jej czułymi słowami że ją kocham itd. próbuję ją wspierać ale nie wiem czy to dobrze robie... Moja dziewczyna ma 15 lat jakby miało coś w tym pomoc.
Syn, 12 lat, boi się szkoły i spotkań z przyjaciółmi, a ja nie wiem, jak mu pomóc.
Ostatnio zauważyłem, że mój syn, lat 12, coraz częściej unika sytuacji, które wcześniej nie sprawiały mu problemu. Każde wyjście do szkoły czy spotkanie z rówieśnikami wywołuje u niego silny lęk, a ja nie wiem, jak mu pomóc. Próbowałem rozmawiać z nim o tym, ale często zamyka się w sobie. Zastanawiam się, czy powinienem bardziej skupić się na budowaniu jego poczucia własnej wartości i pewności siebie, czy raczej na jakichś przyjemnościach i aktywnościach, które lubi, które pomogą mu radzić sobie z lękiem w danej chwili. Rozumiem, że każde dziecko jest inne, ale może istnieją uniwersalne zasady, które mogą pomóc w takich sytuacjach.
Jak wspierać dziecko z lękami?
Mamy problem, z którym widzę, że boryka się mój syn.
Chyba coraz bardziej unika sytuacji, które kiedyś go nie stresowały. Każde wyjście do szkoły czy spotkanie z rówieśnikami to dla niego spory spadek nastroju i nie do końca wiem, co mogę zrobić, żeby go wesprzeć.
Próbuję być dla niego wsparciem, ale czuję, że dotychczasowe metody nie są skuteczne. Czy ktoś mógłby doradzić, jakie podejścia są dobre w pracy z dzieckiem, które zmaga się z lękami? Próbowałem rozmawiać z synem o jego uczuciach, ale często ma problem z otworzeniem się, co nam to utrudnia.
Jakie kroki mogę podjąć, żeby stworzyć dla niego bezpieczne i wspierające środowisko? Wiem, że każdy młody człowiek jest inny, ale może istnieją sprawdzone strategie, które pomagają w takich sytuacjach.
Czy terapia rodzinna pomogłaby nam, jako rodzinie lepiej zrozumieć, jak wspierać syna? Jakie pytania powinienem zadać sobie i jemu, żeby zrozumieć źródło jego lęków?
Dziękujemy
Córka martwi się tematem aborcji - jak mogę jej pomóc?
Mam trochę nietypową sprawę. Zauważyłam, że moja córka, choć jest jeszcze młoda, zaczyna martwić się tematem aborcji i praw kobiet. Nie wiem, skąd dokładnie wzięły się te obawy, ale widzę, że wpływa to na jej nastrój. Unika rozmów o ciąży, a jak tylko w mediach pojawiają się te tematy, robi się niespokojna albo szybko zmienia temat.
Nie chcę jej zbytnio naciskać, ale jednocześnie czuję, że powinnam jakoś zareagować, żeby jej pomóc. Zastanawiam się, czy rozmawiać z nią wprost o tych sprawach, czy może lepiej unikać tego tematu, żeby nie dokładać stresu. Może ktoś miał podobną sytuację? Czy to dobry moment, żeby wprowadzić takie tematy do naszych rozmów w rodzinie, czy raczej powinnam poczekać, aż sama będzie gotowa?
Myślałam też, czy nie porozmawiać o tym z psychologiem dziecięcym, żeby dowiedzieć się, jak to ugryźć i skąd mogą się brać takie lęki. Ale z drugiej strony boję się, że to może sprawić, że jeszcze bardziej zacznie się tym martwić. Co Państwo myślą? Jak mogę najlepiej wspierać córkę w takim momencie?
Jak pomóc dziecku radzić sobie ze stresem przed przeprowadzką?
Moja córka przeżywa duży stres, bo niedługo się przeprowadzamy. To dla nas wszystkich duża zmiana, ale dla niej chyba największa. Jest bardzo przywiązana do obecnego domu, szkoły i przyjaciół, a myśl o zostawieniu tego wszystkiego sprawia, że jest wyraźnie przygnębiona i pełna obaw. Najbardziej boi się, że nie znajdzie nowych przyjaciół i nie odnajdzie się w nowej szkole.
Chciałabym jej jakoś pomóc, ale nie do końca wiem, jak to zrobić. Jak przygotować dziecko na taką zmianę, żeby nie czuło się zagubione? Jak pomóc jej zbudować pewność, że poradzi sobie w nowym miejscu?
Zależy mi, żeby spojrzała inaczej, niż coś strasznego.
Dziękuję za pomoc!
