Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak radzić sobie z overthinkingiem i poprawić relacje?
Nie radzę sobie z swoimi myślami non stop mam overthinging zaczynam mieć poczucie że przez to oddalam od siebie swoje ukochane osoby. Powiedz jak mogę to zmienić.
Agnieszka Sokal
Dzień dobry,
To, co Pani przeżywa, to powszechny mechanizm: ciągłe analizowanie i czarne scenariusze wywołują lęk oraz napięcie, przez co podświadomie wycofuje się Pani z relacji, budując dystans wobec bliskich. Z tego powodu pojawia się poczucie winy, które tworzy błędne koło overthinkingu. Z Panią jest wszystko w porządku – to po prostu zmęczony układ nerwowy szuka poczucia kontroli tam, gdzie go nie ma.
Przede wszystkim warto zacząć od prostej praktyki w sytuacjach, gdy myśli przejmują kontrolę: zamiast z nimi walczyć, proszę spisać je na kartek i zapytać siebie, czy są one faktami, czy tylko hipotezami. Bardzo pomaga również szczerze powiedzieć bliskiej osobie: „Przepraszam, jeśli bywam zdystansowana, ale zmagam się z natłokiem myśli i nie wynika to z braku miłości do Ciebie”. Zdejmuje to z Panią i z relacji ogromny ciężar i zapobiega oddalaniu się. Aby trwale poradzić sobie z natrętnym analizowaniem i odzyskać spokój, warto też sprawdzić Metodę dr. Yagera. Posiada ona precyzyjne narzędzia do pracy z overthinkingiem, lękiem przed odrzuceniem oraz automatycznymi nawykami myślowymi o podłożu psychicznym. Praca z tą metodą pozwala dotrzeć bezpośrednio do podświadomego źródła tych analiz, zneutralizować ich emocjonalny ciężar i wyciszyć natłok myśli, co przywraca swobodę i bliskość w relacjach z ukochanymi osobami.
Pozdrawiam
Agnieszka Sokal
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Bożena Nagórska
Dzień dobry
Natłok myśli potrafi bardzo obciążyć układ nerwowy i stworzyć złudne poczucie dystansu wobec bliskich, jednak warto pamiętać, że myśli to tylko hipotezy naszego umysłu, a nie rzeczywiste fakty. Pomocne w wychodzeniu z tej pętli jest praktykowanie technik zakotwiczenia w ciele, np. skupienie na oddechu czy zmysłach oraz stosowanie zasady „sprawdzania faktów” i otwarta rozmowa z bliskimi o tym, co Pani przeżywa. Najskuteczniejszą drogą do trwałej zmiany jest jednak psychoterapia, np. w nurcie poznawczo-behawioralnym lub ACT, która uczy zdystansowania się do własnego myślenia i przywraca spokój w relacjach.
Z pozdrowieniami
Bożena Nagórska
Paulina Kawka -Mirek
Cześć.
Czytam Twoje słowa i zastanawiam się, ile siły kosztuje Cię codzienna walka z własnymi myślami. Overthinking potrafi być bardzo męczący. Paradoks polega na tym, że im bardziej próbujemy wszystko przewidzieć i przeanalizować, tym mniej czujemy spokoju.
Piszesz, że boisz się oddalić od siebie ukochane osoby. Często za natłokiem myśli kryje się nie potrzeba kontrolowania wszystkiego, ale potrzeba poczucia bezpieczeństwa i lęk przed utratą tego, co dla nas ważne.
To nie jest coś, z czym musisz zostać sama. Rozmowa z psychologiem może pomóc nie tylko zrozumieć, skąd biorą się te myśli, ale przede wszystkim nauczyć się, jak nie pozwalać im kierować swoim życiem.
Na początek spróbuj nie walczyć z każdą myślą. Zadaj sobie jedno pytanie: „Czy to jest fakt, czy tylko moja obawa?”To proste pytanie często robi więcej niż godziny analizowania.
Jeśli lubisz pracować samodzielnie, warto sięgnąć po materiały dotyczące lęku, nadmiernego zamartwiania się i regulacji emocji. Dobrze przygotowana psychoedukacja potrafi być pierwszym krokiem do odzyskania większego spokoju.
I pamiętaj o jednej rzeczy. To, że masz dużo myśli, nie znaczy, że jesteś „trudną” osobą ani że coś jest z Tobą nie tak. Czasem to po prostu sygnał, że Twój umysł od bardzo dawna próbuje Cię chronić – tylko robi to w sposób, który dziś bardziej męczy, niż pomaga.
Wika Balcerzak
Dzień dobry, kiedy własny umysł nie daje nam odpocząć i bez przerwy analizuje każdy scenariusz, naturalnie pojawia się ogromne zmęczenie i poczucie bezradności. To całkowicie zrozumiałe, że martwisz się, jak to wpływa na Twoje relacje z ukochanymi osobami.
Warto na samym początku zrozumieć, z czym dokładnie się mierzysz. Overthinking to często mechanizm obronny naszego układu nerwowego. Umysł analizuje wszystko w nieskończoność, podświadomie wierząc, że dzięki temu zyska kontrolę, rozwiąże problem lub przygotuje się na najgorsze. W rzeczywistości jednak dzieje się coś odwrotnego - tracisz kontakt z chwilą obecną.
Ponieważ prosisz o wskazówki, jak to zmienić, oto kilka technik, które pomagają odzyskać kontrolę nad własnym umysłem:
Przestań wierzyć we wszystko, co podpowiada Ci głowa. Kiedy pojawia się trudna myśl, zamiast mówić "Bliscy mają mnie dość", powiedz sobie w myślach: "Właśnie pojawiła się u mnie myśl, że bliscy mają mnie dość". Ta drobna zmiana perspektywy tworzy dystans i przypomina Twojemu mózgowi, że myśli to tylko zdarzenia w umyśle, a nie fakty.
Ustal stałą porę w ciągu dnia (np. 15 minut o 17:00), która będzie Twoim jedynym oknem na overthinking. Kiedy natłok myśli pojawia się rano lub podczas spotkania z bliskimi, zapisz te myśli na kartce lub w telefonie i powiedz sobie: "Zajmę się tym o 17:00". To uczy mózg odraczania lęku.
Jeśli te samodzielne próby nie przyniosą ulgi, a overthinking będzie nadal paraliżował Twoją codzienność, bardzo zachęcam do konsultacji z psychoterapeutą, który pomoże Ci rozbroić mechanizmy lękowe stojące za tymi myślami.
Wiktoria Woldan
Lajla, nardzo mi przykro, że teraz przez to przechodzisz. 💙 Życie w ciągłym analizowaniu potrafi naprawdę wyczerpać i sprawić, że lęk zaczyna przejmować kontrolę nad codziennością i relacjami. Nie musisz radzić sobie z tym sama.
Jakub Pawłowski
To, z czym się mierzysz, jest bardzo wyczerpujące. Kiedy myśli nieustannie analizują każdą sytuację, łatwo zacząć wątpić w siebie, doszukiwać się zagrożeń i odsuwać od osób, na których najbardziej nam zależy. Dobrą wiadomością jest to, że overthinking to nawyk, nad którym można pracować.
Spróbuj zauważać moment, w którym zaczynasz analizować ten sam temat kolejny raz, i zamiast szukać następnej odpowiedzi, wróć do tego, co dzieje się tu i teraz. Pomaga też zadanie sobie pytania: „Czy opieram się na faktach, czy na swoich obawach?” Z czasem uczy to przerywania błędnego koła nadmiernego analizowania.
Sylwia Skibińska
Dzień dobry. To co Pani opisuje, może przypominać błędne koło nadmiernego analizowania. Im bardziej próbuje Pani znaleźć pewność i odpowiedzi na wszystkie pojawiające się myśli, tym większy niepokój może się pojawiać. Z czasem wpływa to również na relacje z bliskimi. Warto spróbować zadawać sobie pytanie: „Czy to jest fakt, czy moja obawa?” oraz świadomie kierować uwagę na to, co dzieje się tu i teraz, zamiast na scenariusze tworzone przez wyobraźnię. Celem nie jest pozbycie się myśli, ale nauczenie się, by nie przejmowały one kontroli nad codziennym funkcjonowaniem. Jeżeli taki sposób myślenia utrzymuje się od dłuższego czasu i znacząco wpływa na Pani samopoczucie oraz relacje, warto rozważyć konsultację z psychologiem. W terapii można nauczyć się skutecznych sposobów radzenia sobie z nadmiernym zamartwianiem i odzyskać większy spokój.
Pozdrawiam,
Sylwia Skibińska
Jagoda Jek
Czytając Twoją wiadomość, czuję, jak wiele wysiłku kosztuje Cię codzienne zmaganie się z natłokiem myśli. Kiedy umysł nieustannie analizuje, przewiduje i podsuwa kolejne scenariusze, trudno znaleźć chwilę prawdziwego spokoju. Nic dziwnego, że zaczynasz obawiać się, iż wpływa to również na Twoje relacje z bliskimi.
Overthinking często sprawia, że próbujemy mieć kontrolę nad wszystkim i znaleźć odpowiedź na każdą wątpliwość. Paradoksalnie im bardziej walczymy z myślami, tym bardziej stają się natarczywe. To nie oznacza jednak, że te myśli są prawdą ani że rzeczywiście oddalasz od siebie ukochane osoby.
Dobrze, że potrafisz to zauważyć i o tym mówisz. To pierwszy krok do zmiany. Warto spróbować przyglądać się swoim myślom z większą łagodnością, zamiast od razu traktować je jak fakty. Nie wszystko, co podpowiada lęk, odzwierciedla rzeczywistość.
Jeżeli masz poczucie, że overthinking zaczyna przejmować kontrolę nad Twoim życiem, warto porozmawiać o tym z psychologiem. Wspólnie można znaleźć źródło tych trudności i nauczyć się sposobów, które pomogą odzyskać więcej spokoju.
Pamiętaj, że to, iż dziś jest Ci trudno, nie oznacza, że zawsze tak będzie. Zasługujesz na relacje, w których możesz czuć się bezpiecznie – również z samą sobą.
~ Jagoda Jek, psycholożka i seksuolożka
Piotr Ziomber
Dzień dobry
Overthinking może być męczący dla danej osoby, ale także dla otoczenia. To powracające, nieproduktywne analizowanie tych samych scenariuszy . W relacjach prowadzi to do zmniejszenia poczucia bezpieczeństwa, często do wycofania emocjonalnego, czy odwlekania rozmów, które mogą coś zmienić lub naprawić. Są techniki które pomagają na tym zapanować. Jedną z nich jest ustalenie pory dnia, na przykład o godzinie 18 zajmę się tym i będzie to trwało do 30 minut. Inn sposób to zapisywanie tych myśli czy skupienie się na tu i teraz. Nie wiem, od jakiego czasu trwa ten stan, ale warto skonsultować się ze specjalistą, który pomoże nad tym zapanować i wdroży terapię.
Agnieszka Włoszycka
Dzień dobry,
Dziękujemy za kontakt z nami, czytam i czuję jak bywa to wszystko bardzo wyczerpujące dla Pani. Kiedy myśli nieustannie analizują różne scenariusze, łatwo odnieść wrażenie, że nie ma od nich chwili odpoczynku.
Zastanowiło mnie zdanie, że ma Pani poczucie, iż przez to oddala od siebie ukochane osoby. Często nie same myśli są największym problemem, ale to, że zaczynają kierować naszymi decyzjami, zachowaniem i relacjami. Warto więc przyjrzeć się nie tylko temu, co Pani myśli, ale również jak reaguje Pani na te myśli i jaki mają one wpływ na codzienne życie. Jeśli zauważa Pani, że overthinking staje się coraz trudniejszy do zatrzymania i powoduje cierpienie lub pogarsza relacje z bliskimi, warto porozmawiać z psychologiem. W terapii można nauczyć się rozpoznawać takie mechanizmy i stopniowo odzyskiwać większy wpływ na swoje reakcje, zamiast pozostawać pod wpływem nieustannego analizowania. Proszę pamiętać, że samo to, iż dostrzega Pani ten problem i szuka sposobu, aby go zmienić, jest już ważnym pierwszym krokiem.
Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka
Edyta Kotula
Dzień dobry
To, co opisujesz, może być bardzo wyczerpujące. Ciągłe analizowanie, szukanie odpowiedzi i przewidywanie różnych scenariuszy często daje poczucie, że próbujemy zapanować nad sytuacją, ale z czasem może powodować jeszcze większe napięcie i odbierać spokój.
Warto zacząć zauważać moment, w którym myśli zaczynają przejmować kontrolę. Pomocne może być zatrzymanie się i zadanie sobie pytania: czy to jest fakt, czy moja obawa? Czasami umysł przedstawia najgorsze możliwe wersje wydarzeń, mimo że nie ma na nie dowodów.
W relacjach nadmierne analizowanie może sprawiać, że pojawia się potrzeba upewniania się, sprawdzania lub szukania potwierdzenia, że wszystko jest dobrze. To nie wynika z braku miłości do bliskich, ale często z lęku przed utratą. Warto pracować nad tym, aby dawać sobie więcej poczucia bezpieczeństwa również wewnętrznie. Małymi krokami można uczyć się wracać do chwili obecnej, przez skupienie na tym, co widzisz, słyszysz i czujesz, przez ruch, zajęcie, które pochłania uwagę, albo zapisanie myśli zamiast ciągłego ich przeżywania w głowie.
To, że zauważasz ten schemat, jest już ważnym krokiem. Nie oznacza, że jesteś skazana na takie funkcjonowanie, można nauczyć się innego sposobu radzenia sobie z własnymi myślami i emocjami.
Zobacz podobne
Mam poczucie bycia obserwowaną, aż do poczucia wstydu przed robieniem różnych rzeczy, np. ćwiczeniem, tańczeniem, śpiewaniem w pokoju. Czy mogę prosić o pomoc w przełamaniu się do aktywności?
Przez fobię społeczną mam taki objaw, że czuję się obserwowana, wiem, że to nieprawda, ale nie potrafię przestać w to wierzyć/obawiać się tego. I nie chodzi o to, że czuję się obserwowana np. przez ludzi na poczekalni, tylko o to, że np. jak jestem sama w pokoju to mam wrażenie, że ktoś mnie widzi, w sposób magiczny. Najczęściej są to konkretne osoby, przez które nie chcę być w danym momencie widziana i najczęściej czuję się przez nie oceniana negatywnie wtedy. Psychiatrzy i psycholożki twierdzą, że to nie jest schizofreniczne ani psychotyczne. Z tym wiążą się i tak jakby wynikają moje inne ograniczenia, np. wstydzę się sprzątać, tańczyć czy nucić piosenki, gdy jestem sama, bo wydaje mi się, że na pewno ktoś to widzi i to negatywnie ocenia. No i właśnie ostatnio chcę zacząć ćwiczyć w moim pokoju, ale bardzo mnie powstrzymuje wrażenie bycia obserwowaną i negatywnie ocenianą wtedy, wstydzę się zacząć robić trening. Bardzo mi na tym zależy, ale się boję, dziwnie bym się czuła podczas gimnastyki. Może państwo byliby w stanie mnie jakoś zmotywować, pomóc w przełamaniu się, przekonać mnie? Dodam, że już raz mi się udało przełamać się, gdy uczyłam się angielskiego i przyszło mi wypowiadać zdania na głos, wstydziłam się mówić sama do siebie i to jeszcze po angielsku (mój mówiony angielski jest pokraczny), ale jakoś poszło, nadal czasem się wstydzę tego, ale czasem też się udaje
Jak radzić sobie z wypaleniem zawodowym i depresją w ciężkiej pracy na magazynie?
Mam się źle. Nie wychodzi mi z pracą ciągle się staram jak tylko umiem ale ciągle jestem zmęczona. Pracuje na magazynie i zbieram zamówienia do kuwet i odkładam je na linie. Niestety dużo razy się zdarza, że mam pomieszany towar w kuwetach z towarem innych ludzi. Albo mam błędy i często te błędy wytyka mi kierowniczka. Nie mam jak nad tym zapanować bardzo się staram ale nie daje rady już. Zawsze jak się pojawi błąd to mnie wołają do biura. Mam już tego dość. Jak nad tym zapanować? Próbowałam już różnych sposóbow zawsze się znajdzie jakiś słabszy dzień albo chwila że mi się zdarzy pomylic. Nie ukrywam że praca jest ciężka liczy się tempo i ilość zebranych zamówien od tego liczy się moja premia. Za tydzień jadę do sanatorium i nie będzie mnie czego bardzo się cieszę. Będę mogła.odpoczac od tego kołchozu. Mało tego nie dają mi szansy się wykazywac bo ostatnio biorą ludzi którzy są krócej ode mnie na inne stanowiska. Chyba gorzej sobie radzę. Nie ukrywam że każda praca na pełny etat jest dla mnie męcząca. Mam depresję i lęki. Wszędzie się męcze.
Czy terapia grupowa jest bardziej skuteczna w leczeniu fobii społecznej niż terapia indywidualna?
Czy terapia grupowa jest bardziej skuteczna w leczeniu fobii społecznej niż terapia indywidualna? Jak jest z państwa doświadczenia? Co mówią na ten temat badania?
Jak poradzić sobie z traumą po stracie domu w pożarze?
Ostatnie miesiące to koszmar. Wszystko wywróciło się do góry nogami, bo straciłam dom w wyniku pożaru. Zostałam z niczym, a towarzyszące mi uczucie straty i chaosu dosłownie mnie przytłacza. Mam napady lęku, które pojawiają się nagle i paraliżują mnie w codziennym życiu. Każda myśl o przyszłości wywołuje panikę, a wspomnienia z tamtego dnia wracają jak bumerang – mocne, bolesne, niechciane.
Próbuję poskładać życie na nowo, ale nie daje rady..
Nauczyciele lekceważą zaburzenia lękowe, grożą obniżeniem zachowania.
Dzień dobry, mam zaburzenia lękowe i powiedziałam o tym wychowawcy, bo z rodzicami uznałam, że trzeba. Powiedziałam, bo przez lęki nie raz, gdy mieliśmy np. wyjść na dwór (mam problemy z wychodzeniem) to się chowałam gdzieś w szatni czy w łazience i po prostu chciałam, by mieli świadomość, że nie robię tego z powodu lekceważenia. Jak widzę kompletnie nie rozumieją tego tematu, ja jestem winna temu, że nie wychodzę wtedy ze szkoły tzn. musiałam przeprosić nauczycielkę, która podczas ataku paniki nakrzyczała na mnie za to, że siedzę w szatni a przecież to nie moja wina, że to mi przytrafiły się zaburzenia lękowe. Dodatkowo chcą mi przez to obniżyć zachowanie, jak kiedyś znowu nie będę chciała wyjść to mi obniżą. A ja nawet szczerze nie wiem czy tak można zrobić. Tak samo nie wierzą w sam lęk i mam przynieść jakieś papiery od psychologa, a ja niedawno zmieniłam terapię i jestem dopiero po paru sesjach, i nie wiem czy już po takim czasie psycholog będzie mógł wystawić taką opinię, bo jednak jeszcze nie wszystko wie w mojej sprawie. Mam teraz ogromną niechęć do szkoły przez to, boję się tam iść i żałuję, że o tym powiedziałam. Co mam zrobić; i z tą opinią od psychologa i z tym by nie stresować się teraz bardziej oceną przez nauczycieli w szkole niż wychodzeniem.
