Odpowiedz jako specjalista
WsteczCo może być podobne do objawów spektrum autyzmu?
Robiłem przesiewowe testy na autyzm w internecie i wychodzi, że nie mam autyzmu choć wyniki są na pograniczu(brakuje kilku punktów). Cechy autystyczme które mam:
-Niechęć do kontaktu wzrokowego
-Trudności w sytuacjach społecznych, zawieraniu przyjaźni itp.
-Bycie słabym w sportach
- Dziwne ruchy ciała(parę osób zwracało mi na to uwagę, choć nie wiem dlaczego)
-Izolowanie się od ludzi, wolę spędzać czas samemu
Cechy, których nie mam:
-brak obsesji, fiksacji
-brak nadwrażliwości na bodźce, jest wręcz przeciwnie. Mam dużą odporność na ból i potrafię zagłuszyć zmysły uciekając w myśli(tzw. daydreaming)
- brak powtarzalnych zachowań oraz zainteresowań
-brak szczerości(chociaż jako nastolatek byłem uznawany za "szczerego aż do bólu", ale jako później przestałem)
-brak silnego przywiązania do rutyny
Skoro to nie autyzm to co jeszcze może mi dolegać?
Anonimowo
Justyna Bejmert
Dzień dobry. To, co opisujesz, może mieć różne przyczyny, niekoniecznie musi to być autyzm. Takie internetowe testy dają tylko orientacyjne wyniki i nigdy nie powinny zastępować profesjonalnej diagnozy. Twoje objawy mogą wynikać na przykład z lęku społecznego. Najlepiej będzie porozmawiać z psychologiem lub psychiatrą, który pomoże to dokładnie ocenić i dobrać wsparcie.
Serdecznie pozdrawiam,
Justyna Bejmert
Psycholog
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Marta Lotysh
Dzień dobry
Aktualnie standardem diagnostycznym dla ASD jest rozszerzony wywiad, testy są dodatkowym narzędziem diagnostycznym. Żaden sam w sobie test nie świadczy o obecności lub braku ASD. Jeśli są podobne podejrzenia, polecam konsultacje ze specjalistą ds neuroróżnorodności
Elza Grabińska
Szanowny Panie,
gdy mówimy o autyzmie, to mówimy o spektrum. Oznacza to, że każdy z nas posiada jakieś jego cechy i trudno jest jednoznacznie powiedzieć, że ktoś ma lub nie ma autyzmu, raczej mówimy o tym, jak daleko na spektrum autyzmu jest. Warto zadań sobie pytanie, czy któreś z wymienionych cech Panu przeszkadzają, czy jest coś, nad czym chciałby Pan pracować i dlaczego uważa Pan, że "coś Panu dolega". Cechy, o których Pan mówi, mogą wynikać z charakteru, stylu życia, przyzwyczajeń. Jeżeli odczuwa Pan silną potrzebę diagnozy, zawsze można udać się do specjalisty, który ją przeprowadzi, ponieważ należy pamiętać, że internetowe testy nie są zbyt miarodajnym wskaźnikiem.
Wszystkiego dobrego, Elza Grabińska, psycholog.
Izabela Piórkowska
Witaj, jeśli Cię to niepokoi, na pewno warto udać się po diagnozę do specjalisty. Ale może warto się zastanowić, co diagnoza zmieni w Twoim życiu? Co tym zyskasz, a co stracisz? Proponuję się skupić na tym, co jest zdrowe, dobre i na tym, co chciałbyś zmienić, rozwinąć? O ile to jest możliwe? Może warto popracować też nad samoakceptacją? Wielu ludzi lubi spędzać czas z dala od innych nie z powodu autyzmu, ale na skutek doświadczeń, przekonań lub po prostu tak mają, lubią. Nie każdy też lubi i może uprawiać sport.
Daria Składanowska
Dzień dobry Panu,
dziękuję, że podzielił się Pan swoją historią. Zachęcam do konsultacji z psychologiem- diagnostą.
Narzędziem stosowanym do oceny osobowości jest między innymi MMPI-2 jest .
MMPI®-2 stosuje się przede wszystkim w diagnozie klinicznej do oceny osobowości i zaburzeń psychicznych.
Dzięki diagnozie psycholog może zaproponować dalszą diagnostykę lekarza rodzinnego lub psychiatry. Psychiatra zawsze potwierdza lub odrzuca hipotezę postawioną przez psychologa.
Pozdrawiam,
Składanowska Daria
Psycholog, Doradca Kariery
Gizela Maria Rutkowska
Witam,
interesuje mnie prawdziwy powód, dla którego zrobił Pan sobie ten "test" i dlaczego nie żaden inny, tylko w kierunku autyzmu? Skąd taki pomysł, skoro nie ma Pan w sumie żadnych autentycznych atrybutów autyzmu. Ile Pan ma lat? Dlaczego szuka Pan wiedzy psychologicznej i diagnozy w Googlach? Czemu to ma służyć? Czego Pan się boi? Czego Pan oczekuje? Jakiego potwierdzenia swoich dolegliwości i po co?
Wizyta u specjalisty jest Panu bardzo potrzebna, bo sądzę, że koniecznie potrzebuje Pan w sobie znaleźć jakieś niedoskonałości.
Pozdrawiam
Dr Gizela Rutkowska
Psycholog
Terapeuta
Rafał Szewczak
Każdy z nas jest inny. A spektrum autyzmu przejawia się na wiele różnych sposobów. Każdy może mieć nieco inny zestaw cech i różne ich nasilenie - dlatego często mówimy o neuroróżnorodności i o spektrum autyzmu. To oznacza, że możemy mieć bardzo dużo różnych reprezentacji autyzmu.
Cechy, które masz, niekoniecznie muszą świadczyć o autyzmie. W zasadzie to nawet nie jest takie ważne, czy spełniasz wszystkie kryteria jakiegoś konkretnego zaburzenia. Ważniejsze jest to, jak to, czego doświadczasz, jest dla Ciebie trudnością. Można mieć diagnozę autyzmu i świetnie sobie radzić, dzięki rozwiniętym efektywnym strategiom funkcjonowania i dzięki dostępnemu wsparciu bliskich osób. Ale też można nie mieć diagnozę autyzmu i doświadczać trudności lub nawet kryzysu.
Zastanów się, jak jest w Twoim przypadku.
Co Cię niepokoi? Co jest dla Ciebie trudnością?
Jeśli w jakichś obszarach swojego życia doświadczasz dyskomfortu, umów się na konsultację ze specjalistą, aby temu konkretnie się przyjrzeć.
Natalia Nikołajczuk
Dzień dobry,
Na podstawie nielicznych objawów, które Pan podał, trudno jest ocenić, co Panu może dolegać. Powodem może być nadmiarowy lęk w sytuacjach społecznych, ale także preferencje wynikające z osobowości (np. introwertyzm). Istotne jest Pana subiektywne cierpienie, tzn., w jaki sposób podane objawy utrudniają Panu życie?
Paulina Habuda
Dzień dobry,
Proces diagnozowania zarówno zaburzeń psychicznych, jak i neuroatypowości jest niezwykle trudny - szczególnie u dorosłych. Osobiście uważam, że diagnoza wymaga kilku konsultacji, zastosowania kilku narzędzi diagnostycznych, zrobienia dokładnego wywiadu, i uzyskania informacji zarówno od osoby badanej, jak i bliskich takiej osoby. Również osoba stawiająca diagnozę powinna mieć szeroką wiedzę, doświadczenie i umiejętności różnicowania.
Może być bowiem tak, że nie ma Pan autyzmu, ale np. fobię społeczną, osobowość unikającą, trudności w relacjach interpersonalnych. Lub może mieć Pan autyzm, a to, że nie jest już Pan szczery do bólu wynika z tego, że po prostu oduczył się Pan tej cechy. Często w autyzmie u dorosłych mówimy o "maskowaniu" pewnych objawów, bowiem osoby nauczyły się, jakie cechy są oczekiwane społecznie. Dlatego ważne jest, aby przypomnieć sobie jak to było w dzieciństwie, które z objawów występowały.
Prosta zasada jest taka, że neuroatypowość jest wrodzona - więc objawy można zaobserwować w dzieciństwie, natomiast problemy wynikające z zaburzeń osobowości pojawiają się na późniejszym etapie rozwoju. Do tego dochodzą jeszcze inne choroby o podłożu, chociażby neurologicznym. Dlatego tak ważne jest, aby umieć różnicować zaburzenia. Odradzam więc diagnozowanie się samemu i zachęcam do skorzystania z usług profesjonalnej diagnozy.
Pozdrawiam,
Paulina Habuda
Psycholog
Adam Gruźlewski
Dzień dobry,
na podstawie przedstawionej wypowiedzi właściwie niemożliwe jest postawienie jakiejkolwiek rzetelnej diagnozy, część opisanych zachowań lub reakcji mogą bowiem wynikać z cech osobowości, niektóre ze sposobami radzenia sobie bądź reakcjami układu nerwowego, a inne - nabytymi nawykami. Jeśli zależy Panu na uzyskaniu rzetelnej diagnozy, sugerowałbym wizytę u psychologa zajmującego się diagnozą.
Internetowe "testy" traktowałbym bardziej jako ciekawostkę, ewentualnie (jak w przypadku niektórych testów przesiewowych) jako wskazówkę do wykonania diagnozy psychologicznej.
Pozdrawiam serdecznie
Adam Gruźlewski
psycholog, psychotraumatolog
Renata Niemczynowicz
Ciężko jest mi się wypowiedzieć na temat opisanych przez Ciebie objawów bez szerszego kontekstu (zbieram go podczas sesji konsultacyjnych i pomaga mi on postawić wstępną diagnozę). Z Twojego postu wynika, że cechy, które opisujesz, w jakiś sposób wpływają na Twoje codzienne funkcjonowanie. Myślę, że dobrym pomysłem byłoby zgłosić się do psychoterapeuty na konsultację i razem z nim przyjrzeć się bliżej temu, co Cię niepokoi.
Powodzenia!
Emilia Jagiełło
Dzień dobry,
Myślę, że w takiej sytuacji najlepiej byłoby, gdyby skonsultował się Pan z psychologiem lub psychiatrą, który ma doświadczenie w diagnozowaniu zaburzeń ze spektrum autyzmu. Dobra diagnoza to znacznie więcej niż testy internetowe.
Doświadczony diagnosta zbiera szczegółowy wywiad, analizuje przebieg rozwoju (to szczególnie ważne w przypadku zaburzeń neurorozwojowych), obserwuje zachowanie i różnicuje objawy z innymi trudnościami, np. z zaburzeniami lękowymi czy pewnymi cechami osobowości.
To dobrze, że interesuje się Pan tym tematem i próbuje lepiej zrozumieć siebie. Jeśli te objawy utrudniają Panu codzienne funkcjonowanie, to domyślam się, że może Pan potrzebować wsparcia. Spotkanie ze specjalistą może zarówno pomóc uzyskać więcej zrozumienia dla własnych trudności poprzez otrzymanie rzetelnej diagnozy, jak i znaleźć sposoby, które ułatwią Panu funkcjonowanie na co dzień ;)
Trzymam kciuki,
Emilia Jagiełło
Psychoterapeutka CBT, Psycholog Sportu
Usunięty Ośrodek
Trudności, które są opisywane, często obserwuje się u osób o introwertycznym usposobieniu, które po prostu lepiej czują się w samotności i potrzebują mniej kontaktów z innymi, aby zachować równowagę emocjonalną. Możliwe jest również, że niektóre z trudności mają związek z lękiem społecznym, czyli sytuacją, w której kontakty z innymi ludźmi wywołują napięcie, niepewność i obawę przed oceną. Opisywane „dziwne ruchy ciała” mogą natomiast wynikać z napięcia, nieśmiałości lub sposobu radzenia sobie ze stresem, ale występują również u osób z ADHD. Niestety opisywane trudności mogą mieć różne źródła, ale żeby je zdiagnozować, potrzebny jest wnikliwy specjalista, który dokładnie przyjrzy się opisywanym trudnością z szerszej perspektywy.
Usunięty Ośrodek
Marta Pyśk
Zrób profesjonalną diagnozę – najlepiej u psychologa klinicznego lub psychiatry, który zna różnice między spektrum autyzmu, ADHD, zaburzeniami osobowości i lękiem społecznym.
Diagnoza oparta na wywiadzie i obserwacji da Ci o wiele dokładniejszy obraz.
Zwróć uwagę na funkcjonowanie emocjonalne:
Czy czujesz lęk w relacjach?
Czy samotność jest Twoim wyborem, czy wynika z trudności w nawiązywaniu relacji?
Czy Twoje „dziwne ruchy” pojawiają się w stresie?
Te odpowiedzi pomagają rozróżnić przyczyny.
Praca terapeutyczna – nawet jeśli nie masz diagnozy klinicznej, psychoterapia może pomóc w:
lepszym rozumieniu siebie,
rozwijaniu umiejętności społecznych,
redukcji napięcia i samooceny,
nauce akceptacji swojej natury.
Katarzyna Świdzińska
Dzień dobry,
Myślę, że najlepszym wyjściem w Pana przypadku będzie udanie się do psychologa specjalizującego się w diagnozie spektrum autyzmu. Z pewnością skieruje Pana na odpowiednie testy i wesprze w procesie diagnostycznym.
Pozdrawiam,
Katarzyna Świdzińska, Psycholog
Dominik Borkowski
Cześć,
Nie wiem do końca, jakie testy robiłeś w internecie, więc ciężko ocenić ich rzetelność. Ostatnio sporo się mówi o współwystępowaniu autyzmu i adhd. Możesz mieć zarówno parę cech ze spektrum autyzmu, jak i adhd, ale właśnie na pograniczu. To, co napisałeś co u siebie widzisz, to dość mało do postawienia jakiejkolwiek diagnozy. Najlepiej w tej sytuacji zgłosić się do psychologa na konsultację, aby pokierował przez rzetelny proces diagnostyczny.
Zobacz podobne
Koszt wizyty po pierwszej bezpłatnej konsultacji
Ile kosztuje wizyta po bezpłatnej konsultacji? Czy jest możliwość leczenia na NFZ?
Czy psychoterapia bez farmakologii pozwoli mi na pozbycie się zaburzeń lękowych?
Dzień dobry, czy mam szanse na całkowite pozbycie się zaburzeń lękowych z atakami paniki za pomocą samej psychoterapii? Mam objawy somatyczne, ale nie cały czas, więc zastanawiam się czy leki byłyby tutaj niezbędne. Niedługo rozpoczynam psychoterapię prawdopodobnie w nurcie poznawczo-behawioralnym i liczę, że to całkowicie pomoże mi pozbyć się lęku w sytuacjach, w których jest on nieuzasadniony. Czy to jest do osiągnięcia?
Jak rozpoznać spiralę milczenia w relacjach rodzinnych i zawodowych?
Jak spiralę milczenia można zauważyć w codziennych relacjach, np. w pracy czy w rodzinie?
Jak radzić sobie z diagnozą anoreksji i towarzyszącymi myślami natrętnymi?
Dzień dobry wszystkim! Przechodzę swego rodzaju kryzys i potrzebuję, aby ktoś pomógł mi wyciszyć moje własne myśli, które były zawsze natrętne, lecz ostatnio przybierają na sile. Została mi ostatnio zdiagnozowana anoreksja i bardzo trudno jest mi tę diagnozę zaakceptować, nie do końca w nią wierzę. Nie dlatego, że nie ufam swojej psychiatrze, prowadzi mnie od trzech lat i wyciągnęła z niejednego dołu. Rzecz w tym, że za każdym razem, gdy w przestrzeni publicznej podnosi się temat zaburzeń odżywiania pokazywane są przypadki osób, które były tak bardzo zanurzone w chorobie, że były wygłodzone, potrzebowały sondy, pomocy logopedy lub fizjoterapeuty, ponieważ były tak wyniszczone chorobą, że musiały się od nowa nauczyć mówić, chodzić. Nie zrozumcie mnie źle, to jest potrzebne i dobrze, że jest to omawiane, ale ponieważ jest to główny sposób pokazywania problemu, dodatkowo wzmacniany przez kryteria DSM chociażby, ja w głowie cały czas miałam i nadal mam "Nie jesteś w tak złym stanie, więc wszystko jest dobrze, nie masz problemu". Gdy dostałam diagnozę anoreksji, byłam w szoku. Jak mogę być niedożywiona skoro moje BMI jest w normie? Po co mi dietetyk? Po co mi refeeding skoro nie jestem wychudzona? Czuję się jakbym dawała wszystkim tym prawdziwie chorym w twarz, mówiąc, że też choruję. Część mnie widzi problem (np. wtedy, gdy orientuję się jak bardzo boję się jedzenia i przybrania na wadze, jak cały czas liczę kalorie i wszystko skrupulatnie ważę, jak bardzo wycofuję się z życia, by nie zakłócać swojej rutyny, jak bardzo wpływa na moje emocje i postępowanie każda najdrobniejsza zmiana na wadze, gdy słyszę, że jestem blada, gdy jestem tak osłabiona i serce tak zwalnia, że nie mam siły chodzić, myśleć), udało mi się na tyle wygłuszyć ten głos z tyłu głowy, by powiedzieć terapeucie o tej diagnozie i o tym co się ze mną dzieje obecnie, o swoich emocjach, ale i tak czuję się jak oszust i dręczy mnie poczucie winy po każdej sesji, która tę kwestię porusza, nawet mimo tego, że terapeuta sama wprost powiedziała, że problem jest i waga nie ma tu nic do rzeczy. Rozumiem, że to głos choroby, która broni się przed leczeniem, ale ten głos jest bardzo przekonujący, zwłaszcza przy tych wszystkich wywiadach i materiałach, nie tylko na internecie, które mój mózg postrzega jako dowód tego, co słyszę w głowie. Nie pomaga też to, że chyba mam zaburzoną percepcję swojego ciała. Inni mówią mi, że jestem za chuda, że widać mi wszystkie kości, ale ja tego nie widzę. Widzę za to miejsca, w których gromadzi się tłuszcz. Kolejną sesję mam za jakiś czas, na pewno omówię te natrętne myśli z terapeutą, ale jak mogę radzić sobie z tym teraz, gdy jestem sama? Jak zwalczać tę chęć, by się wycofać z tego tematu i skupić na głównym problemie, który mnie do terapeuty zaprowadził? Jak radzić sobie z tymi wszystkimi emocjami i uczuciami tu i teraz? Z góry dziękuję za wszystkie wskazówki i życzę miłego dnia!
Jestem introwertyczką i zamknęłam się w sobie poprzez odrzucenie społeczne.
Witam. Jestem introwertyczką i zamknęłam się w sobie poprzez odrzucenie społeczne. Od czego zacząć, żeby pozbyć się lęku przed opinią innych i fobii społecznej? Zaczęłam również psychoterapię i mam stwierdzoną depresję. Z góry dziękuję za odpowiedź.
