Przemysław Matul
Dzień dobry,
Czytam Pani opis i przede wszystkim chcę powiedzieć, że to, przez co Pani przechodzi, brzmi naprawdę wyczerpująco i że to nie jest tak, że nic się nie da. To, że dotychczasowe leczenie nie przyniosło efektu, częściej mówi coś o tym, jak było prowadzone, niż o tym, że Pani przypadek jest beznadziejny.
Kilka rzeczy zwróciło moją uwagę. Po pierwsze to, że Pani i poprzedni psycholog nie znaleźliście przyczyny ani traumy. To zupełnie normalne. Lęk przed wymiotami bardzo często nie ma żadnego konkretnego punktu zapalnego, a szukanie go na siłę potrafi zająć całą terapię i nic nie zmienić. Żeby sobie pomóc, nie trzeba wiedzieć, skąd to się wzięło trzeba popracować nad tym, co ten lęk teraz podtrzymuje. Po drugie, napisała Pani, że techniki relaksacyjne nie działają. To dla mnie ważny sygnał bo bardzo często stają się one kolejnym sposobem na zwalczanie mdłości, a nie na ich przetrwanie. A wtedy, paradoksalnie, podtrzymują problem zamiast go zmniejszać. I trzecia rzecz IBS i lęk to u Pani najprawdopodobniej jedno błędne koło, nie dwa osobne problemy. Każdy sygnał z brzucha nasila lęk, lęk oddziaływuje na jelita, a objawy potwierdzają zagrożenie. Jeśli ktoś leczył to osobno, schemat został nietknięty.
W terapii lęku przed wymiotami naprawdę dużo zależy od konkretnego podejścia zwłaszcza od tego, czy praca obejmuje odpowiednio prowadzoną ekspozycję. Warto, żeby przy kolejnej próbie leczenia dopytać terapeutę wprost, jak zamierza pracować z tym lękiem. To nie jest stan, z którym trzeba się pogodzić.















