Silna emetofobia i IBS - brak skutecznej terapii i leczenia

Dzień dobry,

Czytam Pani opis i przede wszystkim chcę powiedzieć, że to, przez co Pani przechodzi, brzmi naprawdę wyczerpująco i że to nie jest tak, że nic się nie da. To, że dotychczasowe leczenie nie przyniosło efektu, częściej mówi coś o tym, jak było prowadzone, niż o tym, że Pani przypadek jest beznadziejny.
Kilka rzeczy zwróciło moją uwagę. Po pierwsze to, że Pani i poprzedni psycholog nie znaleźliście przyczyny ani traumy. To zupełnie normalne. Lęk przed wymiotami bardzo często nie ma żadnego konkretnego punktu zapalnego, a szukanie go na siłę potrafi zająć całą terapię i nic nie zmienić. Żeby sobie pomóc, nie trzeba wiedzieć, skąd to się wzięło trzeba popracować nad tym, co ten lęk teraz podtrzymuje. Po drugie, napisała Pani, że techniki relaksacyjne nie działają. To dla mnie ważny sygnał bo bardzo często stają się one kolejnym sposobem na zwalczanie mdłości, a nie na ich przetrwanie. A wtedy, paradoksalnie, podtrzymują problem zamiast go zmniejszać. I trzecia rzecz IBS i lęk to u Pani najprawdopodobniej jedno błędne koło, nie dwa osobne problemy. Każdy sygnał z brzucha nasila lęk, lęk oddziaływuje na jelita, a objawy potwierdzają zagrożenie. Jeśli ktoś leczył to osobno, schemat został nietknięty.
W terapii lęku przed wymiotami naprawdę dużo zależy od konkretnego podejścia zwłaszcza od tego, czy praca obejmuje odpowiednio prowadzoną ekspozycję. Warto, żeby przy kolejnej próbie leczenia dopytać terapeutę wprost, jak zamierza pracować z tym lękiem. To nie jest stan, z którym trzeba się pogodzić.
 

Dzień dobry,

Życie w stanie ciągłego napięcia jest bardzo wyczerpujące i bardzo Pani współczuję trudnej sytuacji. A jednocześnie wiem, że lęk często jest informacją o tym, że coś w życiu nie działa. 

Unikanie tego, czego się boimy wzmacnia lęk, a co za tym idzie objawy. Dlatego ważne by było, by w terapii najpierw popracować nad sposobami radzenia sobie z emocjami, a następnie zacząć mierzyć się z lękiem. Nie wiem o jakich technikach relaksacyjnych Pani pisze, ani jak długo Pani pracowała nad poprawą, ale to na czym można się skupić, to m.in. uważność, akceptacja, praca z nerwem błędnym. Proszę pamiętać, że każda zmiana wymaga czasu i warto sobie ten czas dać. Efekty będą pojawiały się stopniowo i wymagały dużego zaangażowania. Zachęcam również, by poczytać o terapii strategicznej. Dla każdego działa coś trochę innego. Być może to będzie dobrym rozwiązaniem. 

Życzę wytrwałości oraz sukcesów w pracy nad sobą.

Pozdrawiam

Dzień dobry.

Bardzo Pani współczuję, bo emetofobia potrafi zawęzić życie do ciągłego skanowania ciała, jedzenia, ludzi, miejsc i każdego sygnału z brzucha. To nie jest „fanaberia” ani zwykłe obrzydzenie. Jeśli pojawia się panika, płacz, drgawki, czuwanie w nocy i unikanie jedzenia poza domem, to jest to realnie wyniszczające.

To, że nie było jednego traumatycznego wydarzenia, nie oznacza, że problem jest mniej prawdziwy. Nie każda fobia ma prostą przyczynę typu „coś się stało i od tego się zaczęło”. Czasem lęk rozwija się przez długotrwałe napięcie, wrażliwość na objawy z ciała, wcześniejsze doświadczenia chorowania, potrzebę kontroli albo przez sam mechanizm unikania.

Przy emetofobii bardzo ważne jest, jaka to była psychoterapia. Sama rozmowa o przyczynach może nie wystarczyć. Często potrzebna jest terapia celowana w lęk, unikanie i reakcje bezpieczeństwa, czyli praca krok po kroku z tym, czego Pani unika: sygnałami z brzucha, słowem i tematem wymiotów, jedzeniem poza domem, miejscami publicznymi, brakiem kontroli. Oczywiście nie na siłę i nie od razu „rzucenie na głęboką wodę”, tylko stopniowo i z terapeutą, który zna pracę z fobiami lub OCD.

Bardzo możliwe, że IBS i emetofobia wzajemnie się nakręcają. Brzuch daje sygnał, Pani mózg odczytuje go jako zagrożenie, pojawia się panika, panika nasila objawy z brzucha i koło się zamyka. Dlatego warto szukać pomocy równolegle: gastroenterologicznej i psychologiczno-psychiatrycznej. Nie dlatego, że „wszystko jest w głowie”, tylko dlatego, że jelita i lęk bardzo mocno na siebie wpływają.

Nie skupiałbym się wyłącznie na technikach relaksacyjnych, skoro Pani pisze, że one nie pomagają. Przy tak silnym lęku celem nie zawsze jest natychmiastowe uspokojenie, ale nauczenie się: „czuję nudności, boję się, ale nie muszę od razu uciekać, sprawdzać, czuwać, rezygnować z jedzenia czy izolować się”. To trudne, ale właśnie nad tym pracuje się w terapii fobii.

Warto poszukać specjalisty, który jasno napisze lub powie, że pracuje z fobiami, atakami paniki, OCD, ekspozycją albo emetofobią. Można też zapytać wprost: „Czy pracuje Pan/Pani z ekspozycją i ograniczaniem zachowań zabezpieczających?”. Jeśli nie, warto szukać dalej, bo przy takim problemie ogólna terapia wspierająca może być za mało konkretna.

Na teraz spróbowałbym nie zaczynać od wielkich celów typu „mam przestać się bać”. Lepiej od małych: jedna mniej kontrola objawów, jedna mniej rezygnacja, jeden posiłek w trochę mniej bezpiecznych warunkach, jedna noc bez ciągłego sprawdzania ciała, jeśli to możliwe. Małe kroki są tutaj bardziej realne niż obietnica, że od jutra lęk zniknie.

Jeśli pojawia się myśl, że nie da się tak dalej żyć, proszę nie zostawać z tym sama. Wtedy potrzebna jest pilna pomoc: bliska osoba, lekarz, psychiatra, SOR, 112 albo telefon wsparcia kryzysowego. Pani problem jest trudny, ale nie jest beznadziejny. Raczej wygląda na taki, który wymaga bardziej specjalistycznego i bardzo konkretnego leczenia niż dotychczas.

Serdeczności
Łukasz Dyłka

Dzień dobry,

w psychologii procesu często pracujemy właśnie z symptomami i z tym, co dzieje się w ciele. Nie traktujemy objawu wyłącznie jako czegoś, co trzeba wyciszyć albo usunąć, ale próbujemy zobaczyć, co się przez niego wyraża i dlaczego psychika tak mocno „trzyma się” właśnie tego doświadczenia.

I czasem nawet jeśli nie ma jednej konkretnej traumy czy wydarzenia, objaw nadal może mieć bardzo głębokie znaczenie. Może być związany z poczuciem kontroli, bezpieczeństwa, bezradności, trudnością „puszczenia” czegoś albo ogromną potrzebą przewidywalności.

W pracy procesowej próbujemy trochę podążać za tym symptomem – za tym, jak ciało reaguje, co się pojawia wokół nudności, paniki, napięcia. Jakie figury wewnętrzne się pojawiają. To jest praca z nieświadomością, z tym, co nie zawsze daje się od razu logicznie zrozumieć.

I bardzo często samo nadanie znaczenia temu (symptomowi),  zmienia sposób przeżywania objawu. Nie zawsze sprawia, że symptom nagle znika, ale pomaga inaczej na niego spojrzeć. Mniej jak na „wroga”, a bardziej jak na coś, co niesie jakąś ważną informację o wewnętrznym świecie człowieka.

Mam też poczucie, że po tylu latach walki z tym lękiem może być w Pani dużo złości, bezradności i zmęczenia samą sobą. I myślę, że bardzo ważne jest to, żeby nie traktować siebie jak „przypadku bez nadziei”, tylko osoby, której organizm od bardzo dawna próbuje sobie z czymś poradzić – tylko w bardzo bolesny sposób.

I być może właśnie teraz bardziej niż kolejnych metod „na opanowanie objawu” potrzebuje Pani miejsca, w którym ktoś pomoże spokojnie przyjrzeć się temu, co ten objaw właściwie robi w Pani życiu i czego próbuje chronić.

pozdrawiam,

Martyna Kaleta

Dzień dobry,
Nic dziwnego, że funkcjonując w tak permanentnym stresie i lęku jest Pani tym wykończona. Przy emetofobii i IBS może tworzyć się błędne koło: lęk nasila objawy z brzucha, a objawy jeszcze bardziej zwiększają lęk i czujność na ciało. Brak jednej konkretnej traumy nie oznacza, że problem jest „mniej prawdziwy”. Układ nerwowy mógł nauczyć się reagować na nudności jak na zagrożenie. Skoro dotychczasowa terapia i leki nie pomagają może warto spróbować poszukać specjalisty pracującego stricte z fobiami i zaburzeniami lękowymi, np. w nurcie CBT z ekspozycją lub EMDR. Czasem potrzebna może być po prostu bardziej ukierunkowana forma terapii.
Pozdrawiam serdecznie,
Joanna Cichosz

Witam,

Mam wrażenie, że jest Pani już bardziej zmęczona samym „pilnowaniem, żeby nie zwymiotować” niż nawet tym lękiem a to trochę tak, jakby organizm był cały czas na dyżurze i nigdy nie dostał informacji, że może przestać skanować zagrożenie. Paradoks emetofobii jest okrutny: im bardziej człowiek próbuje kontrolować ciało, tym bardziej ciało zaczyna straszyć objawami i to nie dlatego, że „wariuje”, tylko dlatego, że jest w permanentnym alarmie. Sądzę też, że skoro dotychczasowa pomoc nie działała, to nie musi znaczyć, że „nic już nie pomoże”. Czasem problemem jest nie brak motywacji, tylko to, że terapia była zbyt ogólna wobec bardzo konkretnego mechanizmu lęku.

Z pozdrowieniami,

Agnieszka Włoszycka 

Dzień dobry.
Pani wyczerpanie jest w pełni zrozumiałe, ponieważ silna emetofobia w połączeniu z IBS tworzy biologiczne błędne koło, w którym dolegliwości jelitowe uruchamiają lękowy alarm w mózgu, a wynikająca z tego panika natychmiast nasila ból brzucha i mdłości. Brak konkretnej traumy w przeszłości nie oznacza, że Pani cierpienie jest bezpodstawne – emetofobia bardzo często rozwija się jako somatyczny wyraz potrzeby absolutnej kontroli nad ciałem i wysokiej wrażliwości układu nerwowego. Skoro dotychczasowe metody zawiodły, kluczem może być zmiana podejścia i podjęcie terapii poznawczo-behawioralnej, ukierunkowanej na ekspozycję lub terapii akceptacji i zaangażowania, które zamiast szukać przyczyn, uczą mózg tolerować dyskomfort bez wpadania w panikę. Równolegle konieczna jest pomoc nowoczesnego gastrologa lub psychogastroenterologa, który lekami celowanymi w oś jelitowo-mózgową wyciszy fizyczne objawy IBS, odciążając tym samym Pani psychikę. Proszę nie tracić nadziei – to nie jest sytuacja bez wyjścia, po prostu dotychczasowe leczenie nie uderzyło w samo sedno tego skomplikowanego mechanizmu, który da się okiełznać przy odpowiednim, zintegrowanym wsparciu.

Powodzenia

Bożena Nagórska

Dzień dobry

  Bardzo mi przykro, że przez to przechodzisz. To, co opisujesz, brzmi jak wyniszczające połączenie silnego lęku i ciągłej czujności na sygnały z ciała i ważne jest to, że nie „przesadzasz”, tylko naprawdę cierpisz.

Emetofobia bywa traktowana jak zwykły lęk przed wymiotami, ale u części osób staje się czymś znacznie większym całodobowym napięciem, unikaniem jedzenia poza domem, miejsc publicznych, snu i normalnego życia. W takich sytuacjach leczenie często wymaga bardzo precyzyjnego podejścia, a nie tylko ogólnych technik relaksacyjnych. W dostępnych źródłach podkreśla się, że najczęściej stosuje się psychoterapię poznawczo-behawioralną z psychoedukacją, czasem łączoną z lekami przeciwlękowymi, a przy IBS objawy lęku i stresu mogą nasilać dolegliwości jelitowe. W Twojej sytuacji warto myśleć nie o „radzeniu sobie z emocją”, tylko o rozbrojeniu całego mechanizmu alarmowego: brzuch - myśl „zaraz zwymiotuję” -  panika - jeszcze większe objawy z ciała. To błędne koło jest bardzo częste przy fobiach i IBS, a nasilony lęk potrafi realnie wzmacniać objawy jelitowe. Pomocne bywa szukanie terapeuty, który pracuje z fobiami specyficznymi i lękiem o zdrowie, a nie tylko „ogólnie z zaburzeniami lękowymi”; w praktyce czasem potrzebne są też elementy ekspozycji i bardzo stopniowego oswajania bodźców, ale prowadzonego ostrożnie i indywidualnie. Jeśli przy nudnościach wpadasz w panikę, drżysz, płaczesz i nie śpisz całą noc, to jest to poziom cierpienia, który zasługuje na ponowną, bardziej specjalistyczną ocenę psychiatryczną i psychoterapeutyczną, najlepiej u osoby mającej doświadczenie w fobiach specyficznych oraz zaburzeniach jelitowo-lękowych. Przy IBS warto równolegle mieć jednego, konkretnego gastroenterologa, żeby ograniczyć „skakanie” między lekarzami i ustalić spójny plan postępowania, bo przewlekła biegunka i ból brzucha same w sobie napędzają lęk. To nie znaczy, że „wszystko jest w głowie” i tylko że jelita i układ nerwowy wzajemnie się nakręcają.

Na moment nasilonych nudności i paniki spróbuj nie walczyć z objawem na siłę, tylko zredukować „akcję ratunkową” do minimum: usiąść, oprzeć stopy o podłogę, wypić małe łyki wody, mówić sobie krótko i powtarzalnie „to fala lęku, minie”, bez sprawdzania co sekundę, czy zaczynasz wymiotować. Jeśli nocą czuwasz, bo boisz się zasnąć, to warto mieć prosty plan kryzysowy ustalony z lekarzem albo terapeutą na kartce przy łóżku: co robię przez 10 minut, kogo mogę powiadomić, kiedy szukam pilnej pomocy. Sama obecność planu często obniża poczucie chaosu, nawet jeśli objawy nie znikają od razu. Chcę Ci powiedzieć bardzo jasno. To, że nie znalazłaś jeszcze skutecznej pomocy, nie znaczy, że problem jest „nieuleczalny” ani że jesteś beznadziejna. To raczej znak, że potrzebujesz bardziej wyspecjalizowanego, cierpliwego podejścia i prawdopodobnie leczenia dwóch rzeczy naraz: lęku oraz dolegliwości jelitowych. Jeśli czujesz, że nie dajesz już rady albo pojawiają się myśli, że nie chcesz dalej tak żyć, potraktuj to jako sygnał do pilnego kontaktu z pomocą doraźną lub z kimś bliskim jeszcze dziś.

Dzień dobry,

czy spotkała się pani z metodą Brainspotting?

Nie jest to "lekiem" na wszystko i dla wszystkich, ale przede wszystkim nie musimy dojść do tego od czego to jest, choć często się to zdarza, że klient dociera do wydarzenia od którego/po którym wszystko się zaczęło.

Brainspotting działa na ośrodkach podkorowych - pień mózgu, układ limbiczny. Są to miejsca w naszym mózgu gdzie jest wszystko zapisane a nie mamy do tego dostępu. Większość informacji jest przetwarzana, procesowana właśnie w ośrodkach podkorowych.

W ośrodkach podkorowych dzieją się szybkie procesy - 12 milionów bitów przetwarzanych informacji na sekundę. W korze nowej 50 bitów informacji na sekundę.

To co wiemy świadomie (kora nowa) przyszło oddolnie z ośrodków podkorowych.

W procesie metoda Brainspotting "wyciąga" zapisy z mózgu gadziego do kory nowej i zmienia ścieżki/zapisy neuronalne.

Mechanizmy działania Brainspotting bazują na naturalnych i wrodzonych procesach samoregulacji oraz zdolności mózgu do samoreorganizacji i samoleczenia.

Pozdrawiam i powodzenia!