Odpowiedz jako specjalista
WsteczCzy osoba prowadząca podwójne życie może odczuwać wyrzuty sumienia?
Byłem z partnerką w związku przez 3 lata. Z tego związku urodziło się dziecko, które obecnie ma 2.5 roku rozstaliśmy się ok. 2 lata temu. Dopiero gdy dziecko miało około 8 miesięcy, cała prawda wyszła na jaw i natychmiast się rozstaliśmy. Okazało się, że właściwie od początku naszego związku partnerka prowadziła podwójne życie i przez cały ten czas angażowała się emocjonalnie w relację z innym mężczyzną, jednocześnie mnie okłamując. Zastanawiam się, czy osoba, która przez kilka lat świadomie oszukuje partnera, po czasie może odczuwać autentyczne wyrzuty sumienia. Czy kobieta w takiej sytuacji może mieć poczucie winy, że swoim postępowaniem doprowadziła do rozpadu rodziny, przez co dziecko od najmłodszych lat wychowuje się w rozbitym domu? Czy częściej zdarza się, że osoby zachowujące się w ten sposób usprawiedliwiają swoje decyzje i nie odczuwają wyrzutów sumienia? Interesuje mnie odpowiedź z psychologicznego punktu widzenia, ponieważ chciałbym lepiej zrozumieć mechanizmy stojące za takim zachowaniem.
Anonimowo
Bożena Nagórska
Dzień dobry
Z perspektywy psychologicznej odpowiedź na pytanie o autentyczne wyrzuty sumienia zależy przede wszystkim od dojrzałości emocjonalnej i struktury osobowości tej kobiety.
Statystycznie rzecz biorąc, w pierwszym okresie po rozstaniu znacznie częściej u takich osób dominuje mechanizm silnego usprawiedliwiania własnych decyzji. Aby uniknąć dysonansu poznawczego wynikającego z faktu, że oszukiwało się bliskich i doprowadziło do rozpadu rodziny, psychika takiej osoby uruchamia mechanizmy obronne, takie jak racjonalizacja, przerzucanie winy na partnera czy wypieranie negatywnych konsekwencji wobec dziecka. Osoba ta zaczyna wmawiać sobie i otoczeniu, że miała prawo do szukania własnego szczęścia, co pozwala jej skutecznie zagłuszyć lęk i poczucie winy z powodu wychowywania malucha w rozbitym domu.
Autentyczne wyrzuty sumienia i żal za wyrządzoną krzywdę są oczywiście psychologicznie możliwe, ale zazwyczaj wymagają czasu, opadnięcia pierwszych emocji, zderzenia się z realnymi kosztami emocjonalnymi rozpadu rodziny lub przejścia głębokiego kryzysu osobistego i własnej psychoterapii. Przyznanie się przed samym sobą do tak potężnego i długotrwałego oszustwa jest dla ludzkiego ego niezwykle zagrażające, dlatego umysł woli uciekać w iluzję własnej niewinności, niż skonfrontować się z realnym poczuciem winy. Zrozumienie tego mechanizmu pozwala przede wszystkim zdjąć z siebie ciężar szukania przyczyn tej sytuacji we własnym zachowaniu.
Z pozdrowieniami
Bożena Nagórska
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Piotr Ziomber
Dzień dobry
Zastanawia mnie pytanie, które się we mnie pojawiło, co za nim stoi, Czy chodzi o to, aby była partnerka także cierpiała? Osoba, która przez lata świadomie kłamie i prowadzi podwójne życie, może po czasie odczuwać autentyczne wyrzuty sumienia, ale nie jest to ani pewne, ani równie częste u wszystkich. W psychologii część osób rzeczywiście doświadcza winy, wstydu i żalu, a część uruchamia mechanizmy obronne jak usprawiedliwianie siebie, minimalizowanie krzywdy, obwinianie partnera albo „odcinanie się” od emocji, żeby nie konfrontować się z własną odpowiedzialnością. Przy długotrwałym oszukiwaniu zwykle działają jednocześnie dwa procesy. Z jednej strony człowiek wie, że rani drugą stronę, z drugiej próbuje utrzymać spójny obraz siebie jako „w gruncie rzeczy dobrego człowieka”. To napięcie często prowadzi do racjonalizacji, czyli wewnętrznych tłumaczeń typu: „miałem/miałam powody”, „to i tak by się rozpadło”, „nie chciałam nikogo skrzywdzić”. W takich sytuacjach wyrzuty sumienia mogą pojawić się od razu, ale być tłumione w zarodku, nie dopuszczając na poziom refleksji, dopiero po czasie, gdy emocje opadną; pod wpływem konfrontacji, utraty związku albo konsekwencji wobec dziecka albo wcale nie w postaci pełnej winy, tylko jako dyskomfort, wstyd czy unikanie tematu.
To, czy ktoś czuje winę, zależy od wielu czynników jak rzeczy poziomu empatii, zdolności do autorefleksji, cech osobowości, tego, jak silnie dana osoba broni własnego obrazu siebie, oraz od tego, czy potrafi przyjąć odpowiedzialność bez natychmiastowego przerzucania jej na innych.
Dlatego nie ma jednej odpowiedzi typu „takie osoby zawsze żałują” albo „nigdy nie żałują”. Często prawdziwy obraz jest mieszany: ktoś może jednocześnie czuć ulgę, żal, wstyd, złość na siebie i potrzebę usprawiedliwienia własnych decyzji. Jeśli ktoś ma świadomość, że swoim zachowaniem przyczynił się do rozpadu rodziny i trudniejszego startu dziecka, może to z czasem wywoływać bardzo silne poczucie winy. U części osób taka myśl staje się trwałym źródłem bólu, zwłaszcza gdy widzą skutki w codziennym życiu dziecka. Jednocześnie część ludzi broni się przed takim ciężarem psychicznie, bo pełne przyjęcie winy byłoby dla nich zbyt trudne. Wtedy zamiast autentycznego żalu pojawia się narracja obronna, na przykład: „to był trudny związek”, „wszyscy cierpią po rozstaniu”, „dziecko i tak byłoby nieszczęśliwe”. To nie znaczy, że nie ma w nich żadnych uczuć ale raczej że są one silnie zniekształcone przez mechanizmy obronne. Z Twojej perspektywy najważniejsze jest chyba to, że czyjś brak szczerości przez długi czas nie musi oznaczać braku zdolności do winy. Często oznacza raczej, że dana osoba potrafiła długo oddzielać swoje działania od ich konsekwencji albo skutecznie je sobie tłumaczyć. To, czy ona dziś rzeczywiście coś czuje, możesz w praktyce ocenić nie po deklaracjach, tylko po trzech rzeczach. Pierwsze, czy bierze odpowiedzialność bez zrzucania winy, drugie czy okazuje konsekwentny szacunek wobec ciebie i dziecka oraz trzecie dotyczy faktu zachowanie się zgodne z tym, co mówi. W psychologii właśnie spójność zachowania jest zwykle bardziej znacząca niż same słowa.
Karolina Kądziołka
Niestety trudno jednoznacznie wyjaśnić takie zachowanie, ponieważ nie istnieje jeden wzorzec, który pozwalałby je wyjaśnić. Przyczyn może być wiele - od indywidualnych cech osobowości, przez doświadczenia z dzieciństwa i sposób budowania więzi, po wyznawane wartości czy przekonania dotyczące relacji. To, co dla jednej osoby jest absolutnie nie do zaakceptowania, dla innej może być czymś znormalizowanym, ponieważ taki model relacji zna lub w takim środowisku funkcjonowała.
Często zdarza się również, że ludzie usprawiedliwiają swoje zachowanie, aby zmniejszyć dyskomfort psychiczny i nie musieć konfrontować się z poczuciem winy czy cierpieniem wynikającym z uświadomienia sobie, że wyrządzili komuś krzywdę. Nie oznacza to jednak, że każda osoba postępuje w ten sam sposób - niektórzy po czasie odczuwają autentyczne wyrzuty sumienia i biorą odpowiedzialność za swoje decyzje, inni nadal szukają usprawiedliwień. Bez poznania perspektywy konkretnej osoby nie da się tego jednoznacznie ocenić.
Przykro mi, że spotkała Pana taka sytuacja. Doświadczenie wieloletniego oszukiwania przez bliską osobę może głęboko zachwiać poczuciem bezpieczeństwa i zaufaniem do innych. Jednocześnie warto pamiętać, że nie ma Pan wpływu na decyzje byłej partnerki, natomiast ma Pan wpływ na to, jak zadba o siebie i swoje życie w przyszłości. To, w jaki sposób przepracuje Pan to doświadczenie, może mieć większe znaczenie dla Pana dobrostanu niż znalezienie odpowiedzi na pytanie, co czuła lub czuje druga strona.
Warto również pamiętać, że rozpad związku jest trudnym doświadczeniem dla wszystkich zaangażowanych, jednak o jakości życia dziecka w większym stopniu decyduje sposób, w jaki rodzice współpracują po rozstaniu, niż sam fakt, że nie tworzą już wspólnego gospodarstwa domowego. Dziecko ma szansę rozwijać się prawidłowo, jeśli doświadcza stabilności, bezpieczeństwa i odpowiedzialnej opieki ze strony obojga rodziców.
Małgorzata Klimowska
Bardzo mi przykro, że doświadczył Pan w życiu tak trudnej sytuacji. Ale odpowiadając na Pana pytania:
1. tak, jest możliwe że kobieta w takiej sytuacji może mieć poczucie winy po czasie.
2. nie ma żadnych statystyk, mówiących tym, czy częściej zdarza się, że osoby zachowujące się w ten sposób usprawiedliwiają swoje decyzje i nie odczuwają wyrzutów sumienia.
Natomiast ja odebrałam Pana zapytanie w trochę inny sposób. Być może ważniejszym pytaniem jest dziś nie to, co czuje ona, ale jak Pan może odzyskać poczucie bezpieczeństwa i zaufanie po tym doświadczeniu. Jeśli mimo upływu czasu ta historia nadal budzi w Panu tyle pytań i emocji, myślę, że rozmowa z psychologiem może pomóc nie tyle zrozumieć ją, ile uporządkować to, co wydarzyło się w Panu.
Oliwia Grzemba
Witam,
Dobre pytanie by było, jaką przeszłość ma za sobą partnerka? Czy jej działania wynikły np. z lęku przed odrzuceniem albo może w rodzinie była podobna sytuacja? Nawet, jeśli nie jesteście razem, nadal możecie być super rodzicami dla dziecka. Czy próbowaliście ze sobą rozmawiać na temat oczekiwań w związku jeszcze na początku? Mogła mieć za sobą nieprzepracowane rzeczy, do których bała się przyznać. To nie jest uczciwe, że zdradziła, oczywiście, aczkolwiek nieraz taka osoba ma za sobą pasmo różnych przeżyć, niekiedy zaburzeń w pakiecie na ich skutek, które do tego doprowadzają. Ogólnie dobrze jest się najpierw ze sobą zaprzyjaźnić trochę, pobyć w różnych sytuacjach, aby później właśnie rozważyć ewentualny związek.
Sylwia Skibińska
Dzień dobry,
Z psychologicznego punktu widzenia nie ma jednej odpowiedzi. Niektóre osoby po czasie rzeczywiście odczuwają poczucie winy i wyrzuty sumienia, inne natomiast, aby chronić swój obraz siebie, usprawiedliwiają własne zachowanie lub przenoszą odpowiedzialność na partnera czy okoliczności. Nie jesteśmy jednak w stanie ocenić, co przeżywa konkretna osoba. Z perspektywy Pana zdrowienia większą wartość może mieć skupienie się na własnym procesie przepracowania tej zdrady i odbudowie poczucia bezpieczeństwa niż próba zrozumienia motywacji byłej partnerki.
Pozdrawiam,
Sylwia Skibińska
Edyta Kotula
To bardzo naturalne, że próbujesz zrozumieć, co mogło stać za jej zachowaniem. Kiedy doświadczamy tak głębokiego zranienia, szukanie odpowiedzi jest częścią porządkowania tego, co się wydarzyło.
Z psychologicznego punktu widzenia nie ma jednej odpowiedzi. Osoba, która przez długi czas prowadzi podwójne życie, może odczuwać autentyczne wyrzuty sumienia, ale równie dobrze może je tłumić lub usprawiedliwiać swoje decyzje. Często działa tu mechanizm redukcji dysonansu poznawczego – aby poradzić sobie z napięciem między własnym obrazem siebie a swoim zachowaniem, człowiek zaczyna tworzyć wyjaśnienia typu: „to związek już nie działał”, „nie miałam wyboru”, „każdy zasługuje na szczęście”. Takie usprawiedliwienia nie zawsze oznaczają brak sumienia... czasem są sposobem na poradzenie sobie z poczuciem winy.
Zdarza się również, że wyrzuty sumienia pojawiają się dopiero po latach, kiedy emocje opadną i człowiek zaczyna dostrzegać konsekwencje swoich decyzji, również dla dziecka. Są jednak osoby, które przez całe życie pozostają przy swoim sposobie interpretowania wydarzeń i nie odczuwają znaczącego poczucia winy.
Najważniejsze jest jednak to, że nie da się wiarygodnie ocenić stanu sumienia konkretnej osoby wyłącznie na podstawie jej zachowania. Dwie osoby mogą postąpić niemal identycznie, a przeżywać swoje decyzje zupełnie inaczej.
Z perspektywy psychologicznej warto też pamiętać, że odpowiedzialność za wieloletnie oszukiwanie partnera spoczywa na osobie, która podejmowała takie decyzje. Natomiast to, czy dziś odczuwa wyrzuty sumienia, nie zmieni tego, co się wydarzyło. Czasem większą ulgę przynosi nie znalezienie odpowiedzi na pytanie „czy ona żałuje?”, ale stopniowe odzyskiwanie poczucia, że to, co zrobiła, nie definiuje Twojej wartości ani tego, jakim jesteś partnerem czy ojcem. To zwykle jest znacznie ważniejsze dla dalszego życia niż poznanie jej wewnętrznych przeżyć.
Zobacz podobne
Będąc w związku myślę o innym poznanym chłopaku.
Dobry wieczór. Przychodzę z prośbą o radę w kwestii miłości-chłopaka. Jestem nastolatką i mam chłopaka, ale ostatnio jest ciężko między nami, niby zachowuje się normalnie i tak dalej, ale dla mnie jest jakoś inaczej, nie czuję się dobrze jak nazywa mnie słodko itp. On ciągle wspomina, że wyobraża sobie mnie jako żonę. Niedawno byłam na weselu i przy moim stoliku siedział chłopak, który do mnie zagadał, gadaliśmy dużo, a nawet trochę potańczyliśmy. Po weselu nie mogłam przestać myśleć o tym chłopaku. Po poprawinach było to samo, próbowałam, ale nie mogłam. Aktualnie piszemy ze sobą, a ja nie do końca wiem, dlaczego ciągle myślę o innym chłopaku i nie mogę przestać mając innego. Nie mam pojęcia co mogę zrobić. Byłabym wdzięczna za jakąś radę. Miłej nocy
Jak poradzić sobie z kompleksami i niskim poczuciem własnej wartości w wieku 16 lat?
Mam 16 lat, ogromne kompleksy na punkcie wyglądu, wydaję setki złotych na ubrania, ponieważ wszystko, co na siebie założę, wydaje mi się, że źle na mnie leży, pomimo że inni mówią, że wszystko jest ok, cały czas czuję, że ktoś mnie obserwuje i wyszydza, znajomi wytykają mi, że użalam się na sobą, jestem egoistyczny i nie potrafię się kłócić, przez co zawszę przegrywam kłótnie, nigdy nie byłem jakoś lubiany, wszędzie spada na mnie krytyka i hejt, że jestem leniwy, że nie spełniam oczekiwań innych, nigdy nie miałem relacji z żadną dziewczyną, czego dramatycznie pragnę, większość czasu spędzam sam w domu, ponieważ mieszkam na zadupiu bez żadnych dzieci. Uciekam w świat muzyki, co wprowadza mnie w pewien trans, wyobrażam sobie, że żyje życiem, jakim chciałbym żyć. Czasami chce mi się płakać, ale wiem, że wtedy byłbym zwykłą ciotą i użalał się nad sobą, bo przecież inni mają gorzej. Pieniędzy w moim życiu mi nie brakuje. Nie umiem skończyć żadnej rzeczy, wszystko tylko napoczynam, nie potrafię nawiązać normalnej relacji z kimkolwiek, jak tylko to zrobię, zachowuję się dziwnie, bo boję się, że go stracę. Czuję, że nie zasługuję, żeby żyć, bo jestem złą osobą. W podstawówce dokuczałem jednej z osób z klasy, było to chyba równomierne z tym, jak moi rodzice się rozwodzili. Zawsze byłem tym dziwnym, mniej więcej do czasu 1 klasy liceum, gdzie w końcu znalazłem normalnych znajomych, ale tu też czuję się wyalienowany. Każdy wokół mnie ma już doświadczenie z dziewczynami, ja nigdy nie miałem, zacząłem już wątpić, że kiedykolwiek to nastąpi, bo wiem, kim jestem, próbowałem się zmienić wiele razy, ale nie mogę. Już wiele osób się ode mnie odwraca. Już nie daję rady. Nawet w jedynej rzeczy dla której żyję - grze na gitarze, nie wychodzi mi satysfakcjonująco. Mam wiele kompleksów na punkcie swojego wyglądu. Nie potrafię ich przemóc. Mówią, że mam duże ego i niskie poczucie własnej wartości. Chyba to wszystko mi się należy, bo przecież złych ludzi spotyka kara.
Postanowiłam rozstać się z mężem. Byliśmy małżeństwem 17 lat.
Witam. Postanowiłam rozstać się z mężem. Byliśmy małżeństwem 17 lat. Mamy syna który ma 14 lat. Nie układa się nam, mąż nadużywa alkoholu, syn jest często świadkiem naszych kłótni. Mąż ciągle mnie poniża, obraża itp. Kiedy poinformowałam go że mam już dosyć takiego życia i wyprowadze się, stwierdził że w takim razie on nie ma po co żyć, bo chce mieć rodzinę, co inni powiedzą, on już sobie życia nie ułoży, nie po to o wszystko się starał, ciężko pracował. Nie chce zostać sam. Jednym słowem chce ze sobą skończyć. Ja natomiast nie wiem co o tym myśleć, czy on może być zdolny do tego. Nie wiem jak z nim rozmawiać, że świat się na tym nie kończy, ma jeszcze syna z którym będzie mógł się widywać w każdej chwili itp. Żadne argumenty do niego nie przemawiają. Boje się ze może popełnić samobójstwo a bardzo tego nie chcę. Nie wiem co robić dalej, jak z nim rozmawiać żeby nie miał takich myśli.
Ocena cech partnera po 14 latach małżeństwa – zadanie z terapii par
Jestem po drugim spotkaniu z psychologiem par. Padła prośba o wypisanie na kartce w punktach kilku cech, które w partnerze cenimy. Mamy dwoje dzieci 10, 11 lat. Staż małżeństwa 14 lat. Odpowiedz męża: - opiekuńczość i styl w jakim rozmawia z dziewczynkami - za to że niemal z każdym jest w stanie porozmawiać - wyczucie stylu - ciekawość świata - kreatywność Moja odpowiedź: - poczucie humoru - męskie spojrzenie na codzienne sprawy - pomysłowość - zaradność - dobroć - relacje z dziewczynkami - oddanie rodzinie Proszę o wstępną interpretację.
Przemocowy mąż, boję się odejść ze względu na dzieci i że sobie coś zrobi.
Jestem z mężem od 18 lat (10 lat po ślubie). Gdy się poznaliśmy Mąż był człowiekiem bardzo skromnym, delikatnym i spokojnym.
Gdy urodził się pierwszy syn zaczęły się bardzo nerwowe sytuacje. W kłótniach Mąż potrafił uderzać pięścią w drzwi aż zrobił w nich dziurę, rozwalił mi telefon twierdząc, że go zdradzam. Niejednokrotnie groził, że sobie coś zrobi.
Często robi awantury przy dzieciach i to mnie najbardziej boli. Zarzuca mi, że to wszystko moja wina, bo ja mało z nim współżyje. A ja już po tych wszystkich wydarzeniach zamknęłam się na niego. Ciężko mi z nim rozmawiać, dzielić problemami, śmiać. Nasze rozmowy to tylko są na temat dzieci. Nie chcę, żeby mnie przytulał, dotykał. On twierdzi, że czuje się bardzo odrzucony.
Ostatnio w kłótni powiedział przy dzieciach "pakuj się i wypier*alaj ". Wczoraj przez godzinę krzyczał na mnie jaka jestem okropna, bo znowu się z nim nie kocham, że pójdzie do moich koleżanek jak tak dalej będzie, znowu, że sobie coś zrobi. Kazał mi wybierać albo on albo moja rodzina. Nie mam od niego zbyt wiele pomocy, jest wiecznie chronicznie zmęczony. W domu rzadko robi coś sam od siebie, o wszystko muszę się prosić, albo obiecuje ze coś zrobi a nie robi. I znowu zostaje z tym ja. Mam ochotę odejść, ale boję się, że faktycznie sobie coś zrobi. No i dzieci...kochają go strasznie....
Toksyczny związek – jak go rozpoznać i zakończyć?
Czy zastanawiasz się, czy Twój związek jest zdrowy? Nie każda trudność jest toksyczna, ale jeśli czujesz lęk, winę, wątpisz w siebie, boisz się mówić, co myślisz – warto się zatrzymać. Tutaj dowiesz się, jak rozpoznać toksyczny związek i jak go zakończyć.