Odpowiedz jako specjalista
WsteczŻona kontroluje dom z powodu obsesji na punkcie czystości - jak szukać pomocy?
Witam. Jesteśmy poślubię 11 lat. Przez 9 lat mieszkaliśmy w mieszkaniu w mieście, w tym czasie urodziła nam się dwójką dzieci. Pozniej prRz około pół roku mieszkaliśmy u moich rodziców. Po tym czasie przeprowadziliśmy się do swojego nowego domu. Problem pojawił się mniej więcej jak żona była w pierwszej ciąży, zaczęła nadmiernie dbać o czystość. Chodziliśmy przez.jakiw czas na zajęcia terapii dla małżeństw ale żona nie chciała dalej chodzić bo mówiła że jej to szkodzi. W czym.problem. mamy nowy duży dom. W domu musi być wszystko pod dyktando żony np. ja sam lub z dziećmi nie możemy wejść domu bo jak twierdzi ona nasyfiny. Kazde wejście do domu to od razu jeszcze w przedpokoju trzeba się rozebrać i iść się wykąpać. Nie możemy swobodnie korzystać z kuchni czy jak ktoś chce np coś do picia to musi ona podać, tak samo jak np wziąć coś z lodówki. Żona potrafi w ciągu dnia wziąć 7 razy prysznic. Np żeby wyjąć pranie z pralki musi się najpierw wykąpać, a jak załaduje kolejna pralkę to też od razu prysznic. Gdy zwracam jej uwagę to przy dzieciach najczęściej rzadko jak jesteśmy sami, robi awanturę, przeklina i jest w słowach agresywna. Np ubrania z szafy sama wyciąga i szykuje.. to jest ciągła kontrola. Dodam że żona w dzieciństwie miała ojca przemocowna. Gdzie szukać pomocy
Zuzanna Zbieralska
Dzień dobry,
Dziękuję za podzielenie się swoim problemem. W pierwszej kolejności warto byłoby spróbować otwartej i łagodnej oraz empatycznej komunikacji z żoną, aby nie czuła się atakowana oraz poinformować o swoich potrzebach, a także zaznaczyć chęć troski o żonę. Ważne, aby unikać obwiniania oraz uogólniania w komunikacji, ponieważ to może prowadzić do nasilenia konfliktu. Warto byłoby dowiedzieć się również, czy za nadmiernym dbaniem o czystość nie stoi coś więcej, na przykład jakiegoś rodzaju lęk z przeszłości. Wówczas warto byłoby popracować nad tym z psychologiem lub terapeutą. W kontekście waszej relacji także sugerowałabym kontynuację terapii dla par, jeśli próby samodzielnego rozwiązania problemu nie przyniosą skutków, być może z innym specjalistą, jeśli poprzednia terapia nie przynosiła efektów.
Trzymam kciuki i pozdrawiam ciepło,
Zuzanna Zbieralska, psycholożka
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Adam Gruźlewski
Szanowny Panie,
opisana sytuacja daleko wykracza poza zwykłe "dbanie o czystość" i powoduje, że trudności doświadcza cała rodzina. To co Pan opisuje, zdecydowanie nosi znamiona zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych, objawiających się z jednej strony obsesjami (jeśli ktokolwiek z rodziny dotknie jakiejś powierzchni, to ją zabrudzi), z drugiej z zaś zachowaniami kompulsyjnymi (czuję się brudna, więc muszę się natychmiast umyć, widzę brud, więc musze natychmiast posprzątać). Gdy tylko ktoś z rodziny próbuje "wyłamać się" z tego schematu, natychmiast pojawia się wybuch paniki, co najprawdopodobniej jest silnym mechanizmem obronnym. Żona może walczyć o odzyskanie kontroli, którą w danej chwili zdaje się tracić.
Pomimo jednak widocznego cierpienia żony i - być może - przyczyn leżących w nieprzepracowanych traumach z dzieciństwa, to z czym Pan się mierzy nosi znamiona przemocy. Stąd też, jeśli żona nie jest gotowa na podjęcie terapii własnej i skorzystanie z profesjonalnej pomocy, może Pan skorzystać z pomocy świadczonej przez lokalne Ośrodki Interwencji Kryzysowej. Może Pan uzyskać tam profesjonalną pomoc prawną i psychologiczną tak, aby zadbać o bezpieczeństwo swoje i waszych dzieci.
Paradoksalnie, stosując się do rygorystycznych wymagań żony w zakresie czystości (co, jak widzę, powoduje cierpienie i dyskomfort), "karmicie" chorobę, a im bardziej będziecie podporządkowywać się jej, tym więcej może pojawiać się w waszym życiu barier i utrudnień. Tym bardziej warto zadbać o zdrowe granice w rodzinie.
Pozdrawiam
Adam Gruźlewski
psycholog, psychotraumatolog
Jolanta Kmiecicka
Dzień dobry,
Kiedy czytam Pana wpis widzę, że to co dzieje się z żoną wskazuje na poważny problem który oddziałuje na Pana i dzieci i z pewnością jest źródłem cierpienia również dla żony. Zachowania żony polegające na nadmiernej dbałości o czystość i rytuały związane z wchodzeniem do domu czy dostępem do różnych rzeczy wskazują z całym prawdopodobieństwem na zaburzenie obsesyjno-kompulsywne (OCD). Ten stan prawdopodobnie rozpoczął się podczas zmian hormonalnych w pierwszej ciąży. Takie zmiany, stres związany z rodzicielstwem oraz historia możliwej traumy w dzieciństwie (wspominał Pan o przemoc owym ojcu) mogą stać się czynnikami wyzwalającymi.
Potrzebna jest pilna konsultacja psychiatryczna, która zapewni żonie wsparcie farmakologiczne. Warto również szukać psychoterapeuty specjalizującego się w OCD. To czego natomiast nie warto robić to tłumaczyć w logiczny sposób, że rytuały żony nie mają sensu. Osoby zmagające się z takim psychologicznym przymusem nie potrafią inaczej - takie rytuały dają choć na chwilę poczucie ulgi, spokoju i bezpieczeństwa. Konieczna jest zatem farmakoterapia. Może Pan spróbować spokojnie, bez obecności dzieci porozmawiać z żoną mówiąc np: ,,Widzę jak bardzo martwisz się o czystość, nieustannie się na tym koncentrujesz, to musi być dla Ciebie męczące, bardzo chciałbym Ci pomóc. Myślę, że rozmowa ze specjalistą mogłaby Ci pomóc''.
Życzę dużo siły i cierpliwości.
Jolanta Kmiecicka - psycholog, psychoterapeuta
Anna Szczypiorska
Witam, opis wskazuje, że w Państwa domu funkcjonuje bardzo restrykcyjny i kontrolujący system, który ogranicza swobodę Pana i dzieci i generuje duży stres. Nadmierne dbanie o czystość i rytuały kąpielowe mogą świadczyć o zaburzeniach obsesyjno-kompulsyjne (OCD) lub mechanizmach lękowych wynikających z traumy z dzieciństwa, szczególnie jeśli w domu były doświadczenia przemocy.
W takich sytuacjach pomoc specjalisty jest kluczowa, najlepiej psychologa lub psychiatry ze doświadczeniem w zaburzeniach lękowych i OCD. Warto też rozważyć terapię małżeńską lub wsparcie rodzinne, które pomoże ustalić granice i nauczyć się radzić sobie z kontrolującym zachowaniem w domu. Jeśli pojawia się przemoc słowna lub agresja, warto pamiętać o ochronie siebie i dzieci oraz rozważyć kontakt z lokalnymi instytucjami wsparcia rodzin (np. poradnie psychologiczno-pedagogiczne, Ośrodki Interwencji Kryzysowej).
Maria Sobol
Panie K.,
to, co Pan opisuje, wygląda na silny lęk i potrzebę kontroli u żony, które mogły nasilić się po ciąży i mieć związek z jej trudnym dzieciństwem. To tłumaczy źródło problemu, ale nie usprawiedliwia agresji ani odbierania Panu i dzieciom swobody w domu.
Taka sytuacja jest obciążająca dla całej rodziny i nie da się jej udźwignąć samą cierpliwością. Potrzebna jest specjalistyczna pomoc dla żony, a jeśli ona nie jest gotowa – bardzo ważne, by Pan poszukał wsparcia dla siebie i dzieci. Terapia może pomóc Panu zadbać o granice i bezpieczeństwo emocjonalne rodziny.
Z wyrazami szacunku,
Maria Sobol
Psychoterapeutka integracyjna
Weronika Piłat
Dziękuję, że Pan to opisał. Już samo to, że Pan szuka pomocy i próbuje zrozumieć sytuację, jest bardzo ważnym sygnałem troski o rodzinę.
Z opisu wynika, że trudności nie dotyczą „zwykłej dbałości o porządek”, ale bardzo nasilonych, sztywnych zachowań związanych z czystością, kontrolą i lękiem. Kilka elementów jest klinicznie istotnych:
- początek objawów w ciąży – ciąża i połóg są znanym czynnikiem ryzyka zaburzeń lękowych i obsesyjno-kompulsyjnych;
- przymusowe rytuały (wielokrotne prysznice, niemożność dotknięcia rzeczy bez „oczyszczenia”, kontrolowanie dostępu do kuchni, lodówki, ubrań);
- poczucie „zanieczyszczenia” innych domowników i potrzeba kontrolowania ich zachowań;
- reakcje agresywne i werbalna przemoc, szczególnie przy próbie konfrontacji;
- historia przemocy w dzieciństwie – to istotny czynnik podatności na zaburzenia lękowe i potrzebę kontroli jako mechanizm „radzenia sobie”.
Takie objawy najczęściej wiąże się z zaburzeniami lękowymi z kręgu OCD (zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych), czasem z ich okołoporodową postacią. Kluczowe jest to, że:
te zachowania nie są „złą wolą”, ale są bardzo obciążające dla całej rodziny, w tym dla dzieci, bez specjalistycznego leczenia zwykle się nasilają, a nie „same mijają”.
Bardzo ważny aspekt: bezpieczeństwo emocjonalne dzieci.
To, co Pan opisuje: awantury, przeklinanie, agresja słowna przy dzieciach, skrajna kontrola jest dla dzieci obciążające psychicznie, nawet jeśli nie ma przemocy fizycznej. Badania jednoznacznie pokazują, że długotrwałe funkcjonowanie w takim napięciu zwiększa u dzieci ryzyko:
- zaburzeń lękowych,
- nadmiernej odpowiedzialności lub wycofania,
- problemów z regulacją emocji.
Przy nasilonych zaburzeniach lękowych/OCD terapia par bez równoległego leczenia indywidualnego często jest zbyt konfrontująca. Może nasilać lęk i poczucie zagrożenia, dlatego żona mogła realnie odczuwać, że jej „szkodzi”. To nie znaczy, że pomoc jest niemożliwa, tylko że była źle dobrana do etapu i rodzaju problemu.
Gdzie i jak szukać pomocy:
Psychiatra: OCD i ciężkie zaburzenia lękowe bardzo często wymagają farmakoterapii (SSRI są leczeniem pierwszego wyboru to dobrze przebadane, bezpieczne leki). Bez obniżenia poziomu lęku terapia psychologiczna bywa nieskuteczna.
Psychoterapia indywidualna żony
- Najlepiej w nurcie CBT z elementami terapii ekspozycji i powstrzymywania reakcji, jest to naukowo udowodniona forma wsparcia w przypadku zaburzeń OCD
- Praca z traumą z dzieciństwa (np. schematy, EMDR) ale dopiero gdy lęk jest ustabilizowany.
Ważne jest wsparcie dla Pana, niezależnie od decyzji żony. Pan również jest w sytuacji przewlekłego obciążenia.
Konsultacja z psychologiem może pomóc Panu: nauczyć się stawiać granice bez eskalowania konfliktu, chronić dzieci, zdecydować, jakie są Pana nieprzekraczalne granice. Ważne jest również ustalenie czynników nasilających zachowania żony i możliwych wyciszających.
Dzieci, obserwacja i ewentualna konsultacja
Nawet krótkie spotkanie z psychologiem dziecięcym może pomóc ocenić, jak one to przeżywają.
Co może Pan zrobić już teraz
- Nie dyskutować z „logiką czystości”, to zwykle nasila objawy.
- Mówić językiem faktów i troski, np.:
„Widzę, jak bardzo jesteś spięta i ile to Cię kosztuje. Martwię się o Ciebie i o dzieci. To już nie jest coś, z czym możemy sobie poradzić sami.”
- Nazwać granice: agresja słowna przy dzieciach nie jest do zaakceptowania, to komunikat o bezpieczeństwie, nie atak.
- Jeśli żona odmawia leczenia, Pan nadal ma prawo szukać pomocy dla siebie i dzieci.
To, co Pan opisuje, jest poważnym problemem zdrowia psychicznego, a nie „trudnym charakterem” czy „pedanterią”. I naprawdę nie jest Pan w tym sam, to są sytuacje, z którymi specjaliści pracują na co dzień, a skuteczność leczenia (przy odpowiednim podejściu) jest dobrze udokumentowana.
Życzę dużo spokoju
psycholog Weronika Piłat
Joanna Świst
Wygląda na to, że sytuacja w domu jest bardzo obciążająca i trudna dla całej rodziny. To, co Pan opisuje – nadmierne mycie, kontrola, agresja słowna – może wskazywać na zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne lub silny lęk, które wymagają profesjonalnej pomocy.
Najlepiej byłoby, gdyby Pana żona mogła skonsultować się z psychiatrą i psychoterapeutą, najlepiej z doświadczeniem w OCD i/lub traumach z dzieciństwa. W międzyczasie ważne jest też, żeby Pan i dzieci mieli wsparcie – psycholog lub grupa wsparcia może pomóc radzić sobie ze stresem i napięciem w domu. Nie są Państwo sami – szukanie pomocy to pierwszy krok do poprawy sytuacji i komfortu życia całej rodziny.
Dominika Płoucha
Witam, żona najprawdopodobniej zmaga się z nerwicą natręctw (zaburzenia obsesyjno kompulsywne ), które rzutują na wszystkich domowników i to jest trudne , gdyż, mimo że choruje jedna osoba cierpią wszyscy . W takim przypadku stosuje się psychoterapię , niekiedy wspomagając farmakoterapią. Dobrze, by było , aby żona rozpoczęła proces psychoterapii, psychoterapeuta w razie wątpliwości poprosi o konsultację psychiatryczną . Może być jednak trudno , jeśli sama nie widzi problemu . Proszę zacząć terapię d spokojnej rozmowy bez dzieci tłumacząc z czym Pan i dzieci się zmagają oraz mówiąc dlaczego to jest dla Was takie ważne . Pozdrawiam
Paweł Franczak
Drogi k,
klasycznie rzecz ujmując: najczęściej przychodzimy na terapię par, by zmienić tę drugą osobę, to niemal standard. Po czym złościmy się, jeśli ona się nie zmienia. I w tym przypadku można by powiedzieć, że byłoby dobrze, gdyby żona chciała pracować u psychoterapeuty/tki, może indywidualnie, nad swoimi wadami.
Ale mniej klasycznie, a bardziej relacyjnie: im trudniejsza partnerka (i w drugą stronę oczywiście), tym większa szansa dla nas na rozwój. Bo widać, że jest między wami rodzaj walki o władzę nad domem i rodziną i mówiąc wprost: żoną ją wygrywa, a ty działasz pod jej dyktando. Może więc i ty masz tu coś do zrobienia ze stawianiem granic jako mężczyzna? Osobiście tym właśnie bym się zajął, w pracy indywidualnej, z terapeutą. Tak, wiem, to trudniejsze, łatwiej jest oczekiwać zmiany od innych, ale spokojne morze jeszcze nigdy nie uczyniło nikogo dobrym marynarzem.
Życzę ci powodzenia,
Paweł Franczak
Daria Składanowska
Dzień dobry,
opisuje Pan bardzo trudną sytuację, która wyraźnie wpływa na całe funkcjonowanie rodziny i dzieci. Zachowania żony mogą wskazywać na nasilone zaburzenia lękowe, np. zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (OCD), które często nasila się w okresie ciąży i po porodzie. Agresja słowna, kontrola oraz brak elastyczności nie są czymś, co powinien Pan ani dzieci znosić.
Pomoc warto rozpocząć od konsultacji z psychologiem lub psychiatrą – nawet jeśli żona nie chce iść, Pan może skorzystać z indywidualnego wsparcia. W sytuacji eskalacji agresji należy też zadbać o bezpieczeństwo swoje i dzieci.
Pozdrawiam,
Składanowska Daria
Piotr Ziomber
Szanowny Panie
Tutaj ewidentnie jest zaburzenie OCD, które należy leczyć u psychoterapeuty. Zaburzenia obsesyjno - kompulsywne nie należą do rzadkości, a osoby które zapadają na OCD cierpią także osoby z otoczenia, czego Pan i rodzina są wyraźnym przykładem. Proszę nakłonić żonę do podjęcia psychoterapii, ale z racji tego, z czym się zmaga , musi być to terapia stacjonarna, gdyż wykorzystywane będą techniki związane ze zmniejszaniem czynników kompulsywnych. A to musi być w obecności terapeuty. ta terapia powinna szybko przynieść ulgę. Życzę powodzenia.
Weronika Wardzińska
Dzień dobry,
u Pana żony mogą występować objawy zaburzeń lękowych z elementami zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (OCD), które nasiliły się w okresie ciąży i po urodzeniu dzieci. Nadmierne mycie, przymus kontroli, rytuały „odkażania”, ograniczanie domownikom normalnego funkcjonowania oraz agresja słowna przy zwracaniu uwagi nie są kwestią charakteru ani „dbania o porządek”, tylko objawami chorobowymi. Dodatkowo historia przemocy w jej dzieciństwie mogła znacząco zwiększyć podatność na takie reakcje. Pomocy należy szukać u psychiatry (koniecznie) oraz u psychoterapeuty specjalizującego się w zaburzeniach lękowych/OCD i traumie. Terapia małżeńska bez leczenia żony nie rozwiąże problemu. Jeśli żona nie chce podjąć leczenia, Pan ma prawo szukać wsparcia dla siebie, konsultacja psychologiczna pomoże ustalić granice i ochronić dzieci, bo obecna sytuacja jest dla nich bardzo obciążająca. To nie jest problem, z którym powinien Pan zostać sam ani „przeczekać”.
Pozdrawiam serdecznie
Weronika Wardzińska
Zobacz podobne
Jak radzić sobie z rozbieżnością wartości i oczekiwań rodziców oraz poczuciem niesprawiedliwości
Mam nieco apodyktyczną Matkę, która zawsze źle tolerowała bunt + pasywnego Ojca alkoholika (funkcjonujący). Od 2 dekad nasze relacje się poprawiły po burzliwym okresie. Rodzice pomagali mi początkowo finansowo z mieszkaniem, ja starałam się odpłacić im pomocą i obecnością w trudnych chwilach np. operacja Mamy, pomoc przy działce rodzinnej, pomoc w opiece nad Babcią (starcza demencja) pomoc drobna oraz fizyczna (sprzątanie jej domu, opieka nad psem, pomoc w opłacaniu rachunków itp.), pocieszanie jej w chwilach stresu. Powiedziała mi kiedyś, że cieszy się, że jestem blisko i że można na mnie polegać. Niedawno dowiaduję się od brata, że Matka nie ma poczucia oparcia we mnie i boi się, że będę na ich garnuszku. Dodam, że nigdy nie szukałam pracy więcej niż 3 miesiące, nigdy też rodzice nie musieli na mnie łożyć w takich sytuacjach. Zmagam się z depresją (lżejsza) od ponad dekady i zainwestowałam pieniądze w psychologów, psychiatrów oraz leki. Obecnie funkcjonuję całkiem dobrze mimo okazyjnych problemów w zarządzaniu stresem. Nie mam partnera i perspektyw na dzieci. Brat jest specjalistą IT, zamożnym mieszkającym w stolicy oraz z partnerką. Jestem nieco zaskoczona, bo sądziłam, że przez lata pokazuję - mam swoje problemy Mamo, ale staram się i jestem przy Tobie. Okazuje się jednak, że ona w pewnym sensie widzi we mnie ciężar. Zastanawiam się jak to rozumieć. Trochę wygląda to jakby moja praca i wysiłek, okazywanie uczuć Mamie przez "akty posługi" nie mają takiej wartości, jak sądziłam. Nie czuję zazdrości do brata, cieszy mnie jego sukces i kibicuję mu bardzo. Nie rozumiem jednak, gdzie popełniłam błąd. Dodatkowo wartości, jakie wpajała we mnie - brak egoizmu i poszanowanie pieniądza, teraz nie wydają się wartościowe. Czasem krytykuje mnie za skąpstwo mimo, że jej podstawowym priorytetem przez lata było budowanie majątku. Rozumiem lata 90te były ciężkie i ubogie, rodzice mieli duże wyzwania i stres. Sądziłam jednak, że będzie zadowolona, ze kontynuuję jej wartości w moim życiu. Czy ktoś z Was spotkał się z podobną sytuacją? Tzw. wychowano Was w pewnych wartościach i z przekazem, że powinniście spełniać oczekiwania rodziców, a potem po latach okazuje się, że Wasze posłuszeństwo i starania, aby je spełnić, nie mają takiej wartości. Mam wrażenie pewnego oszustwa, wpojono mi wersję A którą kontynuowałam latami, wpojono mi że muszę zapracować na miłość i wynagrodzić im trudny charakter. Teraz jednak przerzucili się na wersję B inne wartości i ja nie pasuję do tej wizji. Jak rozumieć takie przemiany? Dzięki za ewentualne sugestie jak to oswoić.
Sabotująca postawa matki a potrzeba ochrony siebie: Konflikt o miejsca zamieszkania
Matka sabotuje moją potrzebę ochrony siebie. Gdy powiedziałam jej, że aplikuję o pracę do innych miast i muszę się wyprowadzić, bo nienawidzę meijsca w którym mieszkam, wmawia mi, że poza Warszawą nie ma pracy, że Kraków jest tylko turystyczny,że tam nie ma pracy, co za głupoty.. sama nienawidzi Warszawy i nie jeździ po niej wcale i izoluje się od ludzi, mieszka na wsi, a mnie zmusza do mieszkania w Warszawie bo z tatą kupili mi mieszkanie i ja tutaj od lat mieszkam. Ona postępuje bardzo egoistycznie, bo chce żebym była blisko niej, mieszkają pod Warszawą z tatą. Najgorsze jest to, że raz powiedziała mi "a skąd wiesz, że w innym miejscu cię to nie spotka?" gdy powiedziałam jej że nie wyobrażam sobie dalej mieszkać w warszawie po traumatycznych przeżyciach (stalking, klepnięcie w pośladek w miejscu publicznym, szarpnięcie) i te wszystkie przemocowe czyny za każdym razem od innej osoby, spotkało mnie tu mnóstwo zła. Jak można cos takiego powiedzieć? Jestem wściekła. Co za okrutne nakładanie na mnie katastrofizacji zamiast wsparcia. Gdy spróbowałam wyprowadzić się do innego miasta, zatrzymałam się u rodziny, bo znalazłam tam pracę, to ona po 2 dniach powiedziała "wracasz do Warszawy, za mało zarabiasz, szef źle cię traktuje. " to była manipulacja, było jej wygodniej żebym mieszkała w Warszawie a nie w innym miejscu. Czasami przełamuje się i mówi, że mi pomogą finansowo z przeprowadzką, ale potem gdy już coś planuję to namawia mnie do powrotu, zniechęca, czasami jest bardzo nerwowa i krzyczy. Przecież to ja tutaj doznałam krzywdy, w przeciwieństwie do wielu osób moje powody są alarmujące, nie przeszkadzają mi tylko korki i tłum ludzi w Warszawie, ja tutaj nie mogłam wiele razy spokojnie i bezpiecznie przejść po ulicy sama. Teraz mam natrętne myśli przez jej słowa, chcę zacząć z czystą kartką w innym mieście a nie myśleć, że .... nawet nie chcę myśleć o tych słowach jej. Jestem młoda, mam pracę ale niedługo ją chcę zmienić, a miasto zamieszkania to już na pewno. Przez tą jej chaotyczność i destrukcyjność wiele razy musiałam zrezygnować z ochrony siebie, bo zalewała mnie poczuciem winy.
Od dłuższego czasu nie mam dobrego kontaktu z siostrą
Dzień dobry. Od dłuższego czasu nie mam dobrego kontaktu z siostrą. 1,5 roku temu spędzałyśmy ze sobą cały dzień, dużo rozmawiałyśmy oraz łączyły nas wspólne gry i zabawy. Teraz wszystko się zmieniło: rozmawiamy ze sobą bardzo mało, nie spędzamy tak razem czasu, jak kiedyś. Czuję się bardzo samotna i odrzucona. Natomiast gdy ją proszę byśmy razem coś porobiły to twierdzi, że nie może albo nie ma czasu. Dodam, że moja siostra ma zdiagnozowaną dystymię i jest uzależniona od telefonu. Bardzo proszę o pomoc, naprawdę chciałabym jej pomóc, ale nie wiem jak (odrzuca moją pomoc). Z drugiej strony bardzo mi zależy by tą relację naprawić.
Jak poradzić sobie z trudnymi relacjami z toksyczną rodziną partnerki i uratować związek?
Rodzice mojej partnerki całe życie ją źle traktowali. Była przemoc fizyczna oraz psychiczna, wyrzucanie z domu i spanie na klatce, zostawianie pustej lodówki i ciągłe szantaże emocjonalne. Gdy zaczęliśmy się spotykać, oni mnie nie akceptowali, prawdę mówiąc poznałem ich dopiero po około 3 latach związku, bo zakazywali mi przychodzenia do ich domu. Po wyprowadzce partnerki z jej rodzinnego domu oni zaczęli Nas zapraszać i tak jakby mnie akceptować. Widzę, że to jest sztuczne i osobiście nie jestem w stanie zapomnieć im poprzedniego traktowania mnie, jak i traktowania mojej drugiej połówki. Oni nie widzą problemu, pomimo zwrócenia im o to uwagi. Moja partnerka natomiast twierdzi, że rodzicom należy się szacunek pomimo wszystko, pomimo tej wyrządzonej krzywdy (jej rodzeństwo doświadczyło tego samego i tak samo uważają). Wydaje mi się, że moja partnerka stara się z całej siły, abym ich polubił lub chociaż tolerował, nie jestem w stanie. Mamy o to ciągle okropne kłótnie, po których zastanawiam, się czy związek ma dalej sens, ponieważ chce kiedyś dzieci i nie chce, żeby miały kontakt z takimi ludźmi (są to alkoholicy, niestabilni emocjonalnie, którzy często stosują przemoc, szczególnie po alkoholu). O ile staram się to w jakiś sposób zrozumieć, to jestem już zmęczony i bezradny co mogę dalej z tym zrobić i czy to dalej ma jakąkolwiek przyszłość.
Od jakiegoś czasu córka pisze z jakimś starszym chłopakiem
Mam problem z córką 15 letnia. Dowiedziałam się od mamy przyjaciółki (Ola) mojej córki, że od jakiegoś czasu córka pisze z jakimś starszym chłopakiem. Przyjaciółka martwi się i nią, ponieważ ten chłopak pisał do niej, żeby przestała zajmować czas mojej córce, bo ona nie ma wtedy czasu dla niego. Po rozmowie z córką okazało się, że chłopak ma niby 18 lat, ale ja mam obawy, że córka kłamie. Prosiłam o zakończenie znajomości, ale myślę, że córka tego nie zrobi. Nie wiem, jak z nią rozmawiać. Od czego zacząć ? Proszę o pomoc. Magda
Toksyczny związek – jak go rozpoznać i zakończyć?
Czy zastanawiasz się, czy Twój związek jest zdrowy? Nie każda trudność jest toksyczna, ale jeśli czujesz lęk, winę, wątpisz w siebie, boisz się mówić, co myślisz – warto się zatrzymać. Tutaj dowiesz się, jak rozpoznać toksyczny związek i jak go zakończyć.