Standardowa odpowiedź psychologiczna to: pracować w metodzie kognitywnej, by udowodnić własnemu układu nerwowemu, że nie ma się czego bać.
Ja totalnie się z tym nie zgadzam. Nikt nie wstydzi/boi się mówić do np. pluszaków, albo do niemowlaka. Mało kto się stresuje z powodu potrzeby porozmawiania z dobrym znajomym, gdy nic od niego nie chcemy. Niby oczywistość, ale ona wskazuje, że to problem jest w odbiorcy, albo w całym spektaklu performatywnym: w ocenach innych, w strukturach społecznych, gdzie zawsze jest ktoś nad nami, ktoś kto ma prawo do oceniania.
Dlatego interwencje kognitywno-behawioralne są nieskuteczne. Nawet gdy działają, to są biologiczne substytuty spokoju. Prawdziwy spokój, pewność siebie i autonomia nie wynika z manipulacji własnym układem nerwowym, a z stanięcia powyżej struktur, które traktują jak nas dzieci - jak szkoła, uczelnie, rozmowy o pracę, itd.
Jeśli twoja przyszłość zależy od arbitralnej, paternalistycznej decyzji jakiejś komisji, czy szefa korporacji, strach jest adekwatny do tego momentu, kiedy faktycznie twoja przyszłość od niego zależy. To jest pozycja, jak to mówią filozofowie społeczni, miękkiego niewolnictwa.
I tutaj też jest odpowiedź na pytanie: albo można oszukiwać/modyfikować (zależnie od oceny) swój układ nerwowy terapią CBT czy lekami, albo można spróbować przestać, przynajmniej wewnętrznie, być w ryzach tych dynamik psychicznych. Paradoksalnie wręcz, pierwsza opcja jest przemocowa, bo lokuje problem w Tobie, że to z Tobą jest coś nie tak, że reagujesz na obronę pracy magisterskiej, np., jak na tygrysa szablozębnego (ulubiona analogia kognitywistycznych terapeutów). I w jednym, i w drugim może pomóc specjalista.