Nowość

Masz pytanie, które ciągle chodzi Ci po głowie?

Opisz je psychologowi w aplikacji i otrzymaj odpowiedź w ciągu 24 godzin - bez kamery i umawiania wizyty.

Napisz do specjalistyPakiety od 49 zł · odpowiedź do 24 h

Czy borderline jest dziedziczne?

W poszukiwaniu przyczyn borderline często przyglądamy się historii rodziny, próbując zrozumieć, jak duży wpływ na nasze życie mają geny, a jak duży środowisko i osobiste doświadczenia.

Ilustracja: Babcia, mama i dziecko oglądają razem rodzinny album na kanapie.

Czy borderline jest dziedziczne?

Choć nie istnieje jeden konkretny „gen borderline”, który można by zidentyfikować i wskazać jako bezpośrednią przyczynę zaburzenia, dziedziczy się genetycznie uwarunkowaną podatność na jego rozwój. Oznacza to, że niektóre osoby rodzą się z biologiczną wrażliwością, która sprawia, że są bardziej narażone na rozwinięcie cech osobowości z pogranicza w odpowiedzi na określone czynniki środowiskowe. Można to podsumować metaforą: geny mogą „ładować broń”, ale to doświadczenia życiowe „pociągają za spust”.

Wpływ środowiska na rozwój zaburzenia borderline

Sama genetyka nie przesądza o chorobie. Ważnym elementem w odpowiedzi na pytanie, czy borderline jest dziedziczne, są czynniki środowiskowe, które odgrywają decydującą rolę w aktywowaniu podatności genetycznej. Decydujące znaczenie mają tu traumatyczne przeżycia, zwłaszcza te pochodzące od najbliższych. Obejmują one nie tylko przemoc fizyczną czy seksualną, ale także przemoc psychiczną, emocjonalne zaniedbanie , takie jak:

    •
  • emocjonalne opuszczenie,

  • •
  • utrata poczucia bezpieczeństwa,

  • •
  • niestabilność w relacjach z opiekunami,

i wiele więcej...

Szczególnie destrukcyjne jest środowisko, w którym potrzeby i emocje dziecka są systematycznie unieważniane, wyśmiewane lub karane.

Darmowy test na osobowość borderline (EDGE25-Q)

Test osobowości borderline EDGE25-Q to narzędzie przesiewowe pomagające rozpoznać cechy typowe dla osobowości z pogranicza. Składa się z 25 pytań dotyczących emocji, impulsów, tożsamości i relacji. Wynik może być wskazówką do kontaktu ze specjalistą.

Trauma a zaburzenie borderline

Zdecydowana większość pacjentów doświadczyła w dzieciństwie zdarzeń, które fundamentalnie naruszyły ich poczucie bezpieczeństwa. Mowa tu nie tylko o przemocy fizycznej czy seksualnej, ale także o chronicznym zaniedbaniu emocjonalnym lub dorastaniu w unieważniającym środowisku, gdzie uczucia dziecka były stale ignorowane lub krytykowane.

Te bolesne doświadczenia pozostawiają trwały ślad w rozwijającej się psychice, programując ją na stan nieustannej, wyczerpującej czujności i głębokiego braku zaufania do świata.

Dorastające dziecko, nastolatek a później dorosły może mieć poczucie, że świat jest przerażający i niestabilny, a on może sobie w nim nie poradzić. Jest to pewien schemat myślenia, czyli nawyk postrzegania różnych spraw, który wynieśliśmy z domu - obserwując, słuchając, powtarzając sposób funkcjonowania opiekunów/rówieśników. Przykładowo: zawsze oczekujemy najgorszego scenariusza jakiejś sytuacji. W dzieciństwie słyszeliśmy od rodziców: “byłem dziś w pracy, jutro szef chce się ze mną widzieć - na pewno mnie zwolni!”. Uczymy się w ten sposób katastrofizacji.

Dziedziczenie a borderline – co warto wiedzieć?

Wiedza o tym, że BPD powstaje na styku genów i środowiska, zmienia perspektywę w dyskusji o tym, czy borderline jest dziedziczne. Staje się jasne, że kluczem jest leczenie, a nie genetyczny determinizm. Terapia, zwłaszcza DBT, koncentruje się na leczeniu skutków traumy i nauce umiejętności, których zabrakło w dzieciństwie. Daje to szansę na zmianę i pokazuje, że diagnoza nie jest wyrokiem.

Masz pytanie?

Zapytaj asystenta AI
Asystent AI - anonimowo, bez logowania
Asystent AI odpowie od razu: wyjaśni, co się dzieje, podsunie pierwsze kroki i podpowie, do jakiego specjalisty się zgłosić.

Najczęstsze pytania

Asystent AI nie zastępuje psychologa ani pomocy w nagłych wypadkach.

Specjaliści pracujący z osobami mierzącymi się z zaburzeniem borderline

Przedstawiamy wyselekcjonowaną grupę doświadczonych psychologów i psychoterapeutów, którzy specjalizują się w pracy z osobami z zaburzeniem osobowości typu borderline i stosują sprawdzone metody terapeutyczne w leczeniu tego zaburzenia.

  • Zdjęcie Barbara Pęszkal

    Barbara Pęszkal

    Psycholożka, Psychoterapeutka
    od 220 zł / sesja
    19 lat doświadczenia
    Obszary
    • Lęk uogólniony (GAD)
    • Obsesyjno-kompulsyjne (OCD)
    Nurt
    • Integratywny
    • Systemowy
    Zobacz profil i terminy
  • Zdjęcie Kinga Adamczyk-Lach
    16 opinii

    Kinga Adamczyk-Lach

    Psycholożka, Psychoterapeutka w trakcie szkolenia
    od 200 zł / sesja
    Obszary
    • Lęk uogólniony (GAD)
    • Obsesyjno-kompulsyjne (OCD)
    Nurt
    • Poznawczo-behawioralny
    Zobacz profil i terminy
  • Zdjęcie Justyna Lament

    Justyna Lament

    Psycholożka, Psychoterapeutka w trakcie szkolenia
    od 200 zł / sesja
    Obszary
    • Lęk uogólniony (GAD)
    • Inne zaburzenia osobowości
    Nurt
    • Humanistyczny
    • Integratywny
    Zobacz profil i terminy
  • Zdjęcie Paula Komuda
    6 opinii

    Paula Komuda

    Psycholożka, Psychoterapeutka w trakcie szkolenia
    od 200 zł / sesja
    15 lat doświadczenia
    Obszary
    • Lęk uogólniony (GAD)
    • Żałoba
    Nurt
    • Humanistyczny
    • Gestalt
    Zobacz profil i terminy
  • Zdjęcie Aleksandra Ołtarzewska

    Aleksandra Ołtarzewska

    Psychoterapeuta certyfikowany
    od 200 zł / sesja
    17 lat doświadczenia
    Obszary
    • Zaburzenia snu
    • Lęk uogólniony (GAD)
    Nurt
    • Psychoanalityczny
    Zobacz profil i terminy
  • Zdjęcie Paula Tofil
    7 opinii

    Paula Tofil

    Psycholożka, Psychoterapeutka w trakcie szkolenia
    od 160 zł / sesja
    Obszary
    • Inne zaburzenia osobowości
    • Obsesyjno-kompulsyjne (OCD)
    Nurt
    • ACT (Terapia akceptacji i zaangażowania)
    • DBT (Terapia dialektyczno-behawioralna)
    Zobacz profil i terminy

Nie wiesz, jak wybrać psychologa?

Skorzystaj z naszego formularza, który zaproponuje Ci specjalistów na miarę Twoich potrzeb i możliwości.
NowośćTylko w aplikacji mobilnejNie chcesz od razu umawiać wizyty?Najpierw napisz do specjalisty na czacie w aplikacji TwójPsycholog. Odpowie do 24 godzin. Bez kamery i bez terminu, pakiety od 49 zł.Sprawdź, jak to działa

Poradniki: Borderline(11)

Krótkie, konkretne teksty o wybranych aspektach - przygotowane razem z naszymi specjalistami.

Dowiedz się więcej(3)

Zrozumienie to pierwszy krok do poprawy. Przeczytaj powiązane artykuły, które przygotowaliśmy razem z naszymi specjalistami.

Warto przeczytać

Najtrudniejsze to zacząć szukać. Gratulujemy! Sprawdź naszego Bloga, a także Forum Psychologiczne! Znajdziesz tam merytoryczne artykuły, odpowiedzi Specjalistów_ek, praktyczne przykłady i wskazówki oraz wiele inspiracji.

Borderline i spektrum autyzmu - już jestem wykończona rollercoasterem emocji i zachowań.

Mam 17 lat. Niedawno dostałam diagnozę spektrum autyzmu I nieprawidłowej osobowości chwiejnej emocjonalnie borderline. Ciągle borykam się z trudnościami na jakie niestety trafiam. Moje funkcjonowanie jest na tyle ciężkie, że muszę zażywać się lekami i ciągle zwiększać dawkę. Mam teraz taki epizod, że leżę w łóżku i myślę tylko i wyłącznie o przykrych rzeczach, odcinam się od bliskich, znowu po mojej euforii jest gwałtowny dołek (temu diagnoza nieprawidłowej osobowości chwiejnej emocjonalnie). Nie wiem już co robić. Mija już 2 lata od tego "rollercoastera" I różnymi ciężkimi wyzwaniami. Co prawda diagnoza wyjaśniła mi bardzo wszelkie moje zachowania, obyczaje, emocje jednak zastanawiam się tylko jak mogę mając te diagnozy sobie radzić? Mimo chodzenia obecnie regularnie na terapię, nie brakuje mi momentów krzyku, agresji, płaczu, izolacji a najgorsze, krzywdy bliskich i samej siebie.

109
5 odpowiedzi
Moja córka jest Borderline. Nie wiem, jak pomóc jej i zarazem sobie.

Moja córka jest Borderline. Nie wiem, jak pomóc jej i zarazem sobie. To ponad moje siły.

7216
1 odpowiedź
TW. Próba samobójcza, nie mam już siły, trudności finansowe, związkowe. Za mną mnóstwo terapii.
Treść wrażliwa

Dzień dobry, nie wiem ile mam miejsca, spróbuję się streszczać. Mam 25 lat, studiuję zaocznie 2. rok psychologii. Za mną 6 nieudanych terapii psychodynamicznych i terapia schematów, która zmieniła moje życie. Ale miała trwać rok, a w połowie nie było mnie dłużej stać. Mam borderline, ADHD i podejrzenie spektrum, ale diagnostka stwierdziła, że na końcu może powiedzieć, że nie wie (różnicowanie z traumą) więc przerwałem. Praca to dla mnie koszmar, bo źle rozumiem instrukcje a jak się czegoś trzeba domyślić to źle się domyślam. Jak potrzebuję o coś zapytać to słyszę "jak możesz tego nie wiedzieć" więc przestałem pytać, popełniam masę błędów, mimo że robię sobie w telefonie notatki. W rezultacie boję się ludzi (na co dzień też), nienawidzę siebie i zwalniam. Dwa lata zmagałem się finansowo, doszło do tego, że dorabiałem na prostytucji. To było łatwiejsze niż 8h np. w fast foodzie, w trybie walcz uciekaj. Zakochałem się w kliencie. Wydawało się, że jest wzajemność, mówił różne rzeczy, w tym, że chciałby tam zaparkować na stałe. Pochwalił moją inteligencję, co jest dla mnie ważne. Niesamowicie się rozumiemy, mamy podobne charaktery, jesteśmy też dobrani w łóżku. Miał wybrać i wybrał - żonę. Nie widzę już sensu w życiu. Nie chcę być już sam. Myślałem, że wymarzona praca terapeuty schematów wypełni mi pustkę, ale nie zapowiada się. Nie potrafię pojąć, że spotkałem kogoś idealnie dobranego i ta osoba mnie nie chce. Nienawidzę spotykanych na ulicach par. Nawet nie wiedzą, że mają supermoc. Moje życie nie ma żadnego sensu. Lubię dowiadywać się nowych rzeczy, ale co z tego, na nikogo to nie wpływa. Nikt mi nie towarzyszy. Nie robi żadnej różnicy, że codziennie wstaję z łóżka. Teraz szukam pracy po przeprowadzce i telefon milczy. Zrobiłem bardzo dobre CV, a potem jeszcze rozmowa nie do przejścia - utrzymuj kontakt wzrokowy, nawiąż small talk, spraw wrażenie sympatycznego, zadawaj pytania. Czuję, że nie ma dla mnie miejsca na tym świecie, od zawsze. Miałem próbę w grudniu, ale niestety przeżyłem. Nie wiem po co. Pierwszy raz próbowałem się zabić w 6. klasie podstawówki, potem w gimnazjum. Nikt tego nie widział, zawsze planuję tak, by nikt mi nie przeszkodził i sam muszę siebie przekonać, że to moje jedyne życie i póki żyję coś może się zmienić. Nie wierzę, że uda mi się uzbierać na terapię i wyzdrowieć. Nie wierzę już w miłość. Czuję się tak potwornie sam. Zostawiłem większość przyjaciół we Wrocławiu, łatwo było ich poznać przez studia, a w Łodzi mam zaoczne i jest trudniej. Cieszę się, że nie mam przerwy w studiach, ale tryb podoba mi się mniej - nie da się żyć studiami. To jedyna dziedzina w życiu jaka mi wychodzi. Nie wiem jakie mam pytanie, i tak na dniach się zabiję wreszcie, bo nie mogę znieść tej samotności i pustki.

1816
1 odpowiedź
Witam, podejrzewam u siebie zaburzenie osobowości typu borderline.

Witam, podejrzewam u siebie zaburzenie osobowości typu borderline. Jestem dwudziestoletnią kobietą. Chodziłam do wielu psychologów, z czego tylko jeden skierował mnie do psychiatry. Było to bardzo nieprzyjemne doświadczenie; Pani Doktor była wyjątkowo niemiła, jakby przyjmowała pacjentów za karę. Powiedziałam jej, że zostałam do niej skierowana z podejrzeniem depresji i stanów lękowych. Zadała parę pytań, stwierdziła, że wszystko jest w porządku, i nie rozumie, po co do niej przyszłam. Po dalszej rozmowie stwierdziła, że mogę mieć (nie wiem, czy poprawnie to nazwę) nieprawidłowo rozwijającą się osobowość? Przepisała hydroksyzynę i kazała wrócić w okresie jesienno-zimowym, jeżeli nastąpiłoby pogorszenie nastroju (oczywiście już do niej nie wróciłam), a na koniec zaleciła podjęcie się terapii długoterminowej. Przekazałam wszystkie te informacje mojej Pani psycholog, która stwierdziła, że mam zaburzenie osobowości- osobowość zależną (znowu, nie wiem, czy jest to poprawne nazewnictwo). Całe to zajście miało miejsce mniej więcej rok temu. Moja Pani psycholog zrezygnowała ze współpracy ze mną (oczywiście po konsultacji. Nie zostawiła mnie z dnia na dzień bez słowa), ponieważ, w moim rozumieniu, nic więcej nie była w stanie dla mnie zrobić, i powinnam przejść na terapię długoterminową (wspomniała również o terapii „gesztalt?" ) tak, jak zalecił psychiatra. Dalej nie zdecydowałam się na terapię, bo prawdę mówiąc, przeraża mnie to. Szczegółowe omawianie mojego dzieciństwa z obcą osobą wydaje się wyjątkowo trudne, i nie wiem, czy jestem na coś takiego gotowa. Cały czas mam to z tyłu głowy, ale takie czynniki jak lęk przed terapią i kwestie finansowe utrudniają mi podjęcie decyzji. Odkąd stwierdzono mi, że mam (jakieś tam) zaburzenie osobowości, zaczęłam się w to zagłębiać i w pewien sposób uświadamiać sobie na własną rękę, jak mogą wyglądać niektóre moje mechanizmy i czym mogą być spowodowane. Wiele czytałam o osobowości „zależnej”, jak i o wielu innych zaburzeniach osobowości, i bardzo mnie zmartwił fakt, że wszystkie objawy, jakie towarzyszą osobie z zaburzeniem osobowości typu borderline, są moją codziennością. Stąd moje pytanie, czy jest to możliwe, że zarówno psycholog, jak i psychiatra przeoczyli jakieś znaki, które mogłyby wskazywać na borderline? Czy może pomylili diagnozę? Czy jest to możliwe, że to wszystko wykształtowało się u mnie w przeciągu tego roku, w którym nie chodzę na żadną terapię/do psychologa? Od 15 roku życia chodzę na wizyty. Pierwszy raz zabrała mnie mama, ze względu na samookaleczenie. Kontynuowałam to po czasie, mimo że z początku nie byłam zadowolona. Od lat zmagam się z pewnego rodzaju „pustką”, niestabilnymi emocjami i zaburzonym obrazem samej siebie. Są momenty, w których myślę o śmierci i o tym, jaka to musi być ulga, a parę chwil później potrafię skakać i tańczyć z radości. Moje związki są bardzo niestabilne, zwłaszcza moje uczucia w stosunku do moich partnerów. Albo idealizuje partnera, albo go wręcz nienawidzę. Tyczy się to również praktycznie każdej osoby w moim życiu. Nie wiem, co mam robić. Od lat szukam odpowiedzi na to, co może być ze mną nie tak. Nikt dotychczas nie był w stanie mi pomóc, i nie wiem czy kiedykolwiek uzyskam taką pomoc. Powoli tracę nadzieje. Co mam robić?

248
6 odpowiedzi

Bibliografia

Logo twójpsycholog
BadgeCheckIconZweryfikowano treść

TwójPsycholog

Powyższe informacje nie zastępują kontaktu ze specjalistą

Zobacz, którzy specjaliści udostępniają bezpłatne konsultacje psychologiczne i łatwo umów pierwszą wizytę.