Szanowna Pani,
to, co Pani opisuje nie brzmi lenistwo. To, że podstawowe czynności wykonuje Pani "byle jak", że nie ma Pani ochoty zadbać o siebie, że nie widzi Pani celu w sprzątaniu, fryzjerze czy nowych ubraniach, a jednocześnie chce Pani odzyskać radość - to obraz, który w psychologii nazywamy anhedonią, czyli utratą zdolności do odczuwania przyjemności. Jest to jeden z podstawowych objawów depresji i, co ważne, objaw dobrze poddający się leczeniu.
Chciałabym zwrócić uwagę na kilka wątków:
I. Analizowanie zamiast doświadczania. Pisze Pani, że codziennie rozkłada na czynniki pierwsze każdy aspekt swojego życia i pyta rodzinę, jak żyć. To zrozumiałe - szukamy instrukcji, gdy czujemy się zagubieni. Problem w tym, że radości nie da się wymyślić ani wywnioskować. Ona powstaje z kontaktu z czymś, a nie z analizy tego kontaktu. Im więcej analizy, tym mniej miejsca na samo doświadczenie. To zjawisko nazywamy ruminacją i ono samo w sobie podtrzymuje obniżony nastrój.
II. Kolejność jest odwrotna, niż się Pani wydaje. Czeka Pani na chęć i na cel, żeby zacząć działać. W depresji to nie działa - chęć pojawia się po działaniu, nie przed nim. Na tym opiera się aktywacja behawioralna, jedna z najlepiej przebadanych metod pracy z anhedonią: robimy małe, konkretne rzeczy niezależnie od motywacji i sprawdzamy, co się dzieje z nastrojem. Nie chodzi o generalny remont życia, tylko o jedną drobną rzecz dziennie, wykonaną z uwagą.
III. Sny, o których Pani pisze. Nie interpretowałabym ich dosłownie i nie traktowała jako diagnozy, ale motyw jest wymowny. We śnie ktoś przejmuje kontrolę, a Pani czuje ulgę i bezpieczeństwo. To może mówić o ogromnym zmęczeniu koniecznością bycia sterem własnego życia i o niezaspokojonej potrzebie opieki, przewidywalności, struktury.
IV. Miłość do siebie nie jest punktem startu - pisze Pani, że brakuje Pani doceniania i kochania siebie. To nie jest decyzja, którą się podejmuje, tylko efekt uboczny traktowania siebie przyzwoicie przez dłuższy czas. Zamiast pytać "jak mam siebie pokochać", warto zapytać: "co zrobiłabym dziś dla kogoś, na kim mi zależy?" i zrobić to dla siebie, nawet bez uczucia.
Bardzo Panią proszę, aby skonsultowała się Pani z psychiatrą i rozważyła psychoterapię w nurcie opartym na dowodach (CBT sprawdza się tu szczególnie dobrze), u osoby z certyfikatem lub w trakcie szkolenia w szkole akredytowanej przez PTTPB. To, co Pani opisuje, jest leczalne, ale nie da się tego przemyśleć samodzielnie, bo samo myślenie jest tu częścią problemu.
Napisała Pani, że nie ma chęci życia. Nie wiem, jak głęboko to sięga, i nie chcę zgadywać, ale jeśli kiedykolwiek te myśli się nasilą, w Polsce działa całodobowe wsparcie kryzysowe pod numerem 116 123.
To, że mimo wszystko chce Pani znaleźć radość, jest najważniejszym zdaniem w Pani wpisie. Ta część Pani nie zniknęła i jest niezwykle ważna w powrocie do zdrowia.
Trzymam za Panią kciuki.