Czy silne przywiazanie do waznej osoby to obsesja czy zdrowa wiez? Jak nauczyc sie uspokajac bez myslenia o niej

Z tego co piszesz, Pani Lucyna jest dla ciebie osobą, z którą wiążesz bardzo silne poczucie bezpieczeństwa, spokoju i bycia rozumianą. Sama intensywnosc tych uczuć nie musi oznaczac obsesji ani czegoś nieprawidłowego. Istotnym aspektem jest to, jak ta relacja wpływa na ciebie i twoje codziennie funkcjonowanie i czy mimo braku kontaktu z nią potrafisz i możesz być spokojna. Samo silne przywiązanie do ważnej osoby nie musi oznaczać obsesji. Szczególnie interesujące jest wspomniane przez Ciebie słyszenie jej głosu - warto dokładniej się temu przyjrzeć np. czy przypominało ono wspomnienie jej głosu, czy rzeczywiście słyszałaś go jako dochodzący z zewnętrze. Powinna się też Pani zastanowić, co sprawia, że myślenie o Lucynie tak skutecznie cie uspokaja. Być może nie chodzi o samą osobę, ale również o to co ona reprezentuje dla ciebie - bezpieczeństwo, akceptację, troskę, czy poczucie, że ktoś cie rozumie. Wtedy niekoniecznie celem musi być "zaprzestanie myślenia o niej", tylko stopniowe budowanie poczucia bezpieczeństwa również w sobie i w innych źródłach wsparcia. 

Dzień dobry,

Zuziu, to, co opisujesz, nie musi oznaczać obsesji. Bardziej przypomina bardzo silne przywiązanie do osoby, która stała się dla Ciebie ważnym źródłem bezpieczeństwa i ukojenia. To, że myślenie o Pani Lucynie pomaga Ci się uspokoić, samo w sobie nie jest czymś złym.Warto jednak przyjrzeć się temu, czy z czasem nie stała się ona Twoim głównym albo jedynym sposobem radzenia sobie z trudnymi emocjami. Dobrze byłoby stopniowo rozwijać także własne sposoby uspokajania się i czerpać poczucie bezpieczeństwa z różnych relacji i aktywności.

Nie chodzi więc o to, żeby przestać o niej myśleć. Bardziej o to, żebyś mogła czuć się dobrze również wtedy, kiedy jej nie ma obok.Jeśli chodzi o słyszenie jej głosu, jeśli jest to przypominanie sobie w myślach jej słów lub sposobu mówienia, nie musi być to nic niepokojącego. Jeśli jednak masz wrażenie, że słyszysz głos jakby z zewnątrz albo niezależnie od swojej woli, warto powiedzieć o tym psychologowi.Myślę, że warto porozmawiać ze specjalistą o tym przywiązaniu...nie po to, żeby Ci je odebrać, ale żeby pomóc Ci budować poczucie bezpieczeństwa również w sobie.

Z pozdrowieniami,

Agnieszka Włoszycka

Dzień dobry

  Sprawa, która opisujesz jest dosyć specyficzna, ale ważne jest to, że sam widzisz powagę sytuacji. Z opisu wygląda to na   silne, lękowo-regulacyjne przywiązanie i potrzeba poczucia bezpieczeństwa , a mniej jak typowa obsesja, ale z opisu da się też wyłapać elementy, które warto uważnie sprawdzić. Kluczowe rozróżnienie w praktyce sprowadza się do tego, czy te myśli są dla Ciebie kontrolujące i „przejmują” życie oraz czy pojawiają się zachowania czy impulsy zmierzające do zwiększania kontroli nad drugą osobą. Artykuły opisujące obsesję zwracają uwagę na to, że to nie jest tylko intensywność uczuć, ale natrętne skupienie, utrata spokoju, napięcie oraz to, że uczucie zaczyna dominować nad życiem i prowadzić np. do zaniedbywania własnych potrzeb czy izolacji oraz „posiadłościowych” interpretacji relacji.  U Ciebie to, że myślenie o Lucynie uspokaja i daje poczucie bezpieczeństwa, pasuje do funkcji regulacyjnej przywiązania. Równocześnie to, że czasem „słyszysz w głowie” jej głos i pojedyncze uspokajające słowa oraz że myśli wracają przez dużą część dnia, może sugerować zbyt duże „przejęcie” regulacji emocji przez jedną osobę (to może iść w kierunku mechanizmu zbliżonego do obsesyjnego napięcia, nawet jeśli intencje są całkiem dobre). Ponieważ jednocześnie piszesz, że nie chcesz jej kontrolować ani robić jej krzywdy, a Twoje myślenie ma charakter pocieszający, najbardziej prawdopodobne jest, że to silna więź i lęk przed rozłąką i bezpieczeństwo oparte o konkretną relację, a nie obsesja „w sensie” dążenia do kontroli.  Jeśli chcesz nauczyć się uspokajać bez myślenia o Lucynie, zwykle pomaga podejście „zamień regulację” (nie walcz z myślą siłą, tylko daj mózgowi alternatywny sposób uspokojenia) oraz pracuj nad tolerowaniem braku kontaktu.

witam 🩵 
 

Z tego, co Pani opisuje, p.Lucyna wydaje się być osobą, z którą wiąże się poczucie bezpieczeństwa, zrozumienia, akceptacji i wsparcia. Sama intensywność tych uczuć nie świadczy jeszcze o obsesji ani o czymś nieprawidłowym. Czasami szczególnie silnie przywiązujemy się do osób, które dają nam to, czego wcześniej brakowało lub czego bardzo potrzebujemy emocjonalnie. W opisanej sytuacji bardziej niż na częstotliwości myślenia o tej osobie skupiłabym się na znaczeniu, jakie ma ona w Pani życiu. Być może pani Lucyna stała się symbolem bezpieczeństwa, troski i poczucia bycia ważną oraz rozumianą, właśnie te doświadczenia mogą przynosić ukojenie w trudnych momentach. To, co pani opisuje, bardziej przypomina silną więź emocjonalną i bezpieczne przywiązanie niż obsesję. Jednocześnie warto stopniowo rozwijać również własne sposoby regulowania emocji i budowania poczucia bezpieczeństwa w sobie, tak aby nie opierało się ono wyłącznie na obecności jednej osoby.

Pozdrawiam serdecznie
Wiktoria psycholog

Zuziu,

to, co opisujesz, wygląda na bardzo silne przywiązanie emocjonalne do kogoś, przy kim czujesz się w pełni bezpieczna i zaopiekowana, a nie na szkodliwą obsesję. Pani Lucyna stała się dla Ciebie kimś w rodzaju „bezpiecznej przystani”, ale w Twoim wieku to całkowicie naturalne, że szukasz wsparcia i wzorców u ważnych dorosłych. Warto porozmawiać o tym z psychologiem, terapeutą, aby krok po kroku uczyć się odnajdywać ten sam spokój, oparcie i poczucie bezpieczeństwa także w samej sobie.

Z pozdrowieniami

Bożena Nagórska

Samo to, że ktoś stał się dla Ciebie bardzo ważną i dającą poczucie bezpieczeństwa osobą, nie oznacza jeszcze obsesji. Przywiązanie może być bardzo silne, szczególnie jeśli dana osoba kojarzy Ci się ze wsparciem, spokojem i akceptacją. Warto jednak zwrócić uwagę na to, jak dużą funkcję pełni ta relacja w Twoim codziennym funkcjonowaniu.

Jeżeli myślenie o Pani Lucynie pomaga Ci się regulować, nie musisz z tego całkowicie rezygnować. Dobrze byłoby jednak stopniowo budować również inne sposoby uspokajania się, tak aby poczucie bezpieczeństwa nie zależało przede wszystkim od jednej osoby. Możesz korzystać z różnych rzeczy, które kojarzą Ci się ze spokojem: muzyki, ruchu, pisania, ćwiczeń oddechowych czy kontaktu z innymi bliskimi osobami.

Wspomniałabym też o słyszeniu w głowie jej głosu. Nie musi to oznaczać niczego niepokojącego – ludzie potrafią bardzo żywo odtwarzać w myślach głosy osób, które dobrze znają. Jeśli jednak masz wrażenie, że głos pojawia się niezależnie od Twojej woli, brzmi jak zewnętrzny albo zaczyna się pojawiać częściej, warto powiedzieć o tym psychologowi lub psychiatrze.

Nie musisz też sama rozstrzygać, czy jest to „obsesja”. Jeśli zauważasz, że myśli o niej zajmują dużą część dnia, bardzo cierpisz podczas rozłąki albo trudno Ci funkcjonować bez tego sposobu uspokajania się, warto omówić to z psychologiem. Można wtedy spokojnie przyjrzeć się temu przywiązaniu i poszerzyć Twój repertuar sposobów regulowania emocji.

~ Jagoda Jek, psycholożka i seksuolożka

Dzień dobry Zuziu. Z samego opisu nie można stwierdzić, że jest to obsesja. Widać natomiast, że Pani Lucyna stała się dla Pani bardzo ważnym źródłem poczucia bezpieczeństwa i regulowania emocji. Warto stopniowo budować również własne sposoby uspokajania się i inne bezpieczne relacje, tak aby poczucie bezpieczeństwa nie zależało głównie od jednej osoby. Kwestię słyszenia jej głosu również warto omówić podczas konsultacji z psychologiem, szczególnie jeśli sytuacja się powtarza.

Pozdrawiam,

Sylwia Skibińska