Odpowiedz jako specjalista
WsteczToksyczna relacja z mama, faworyzowanie brata i depresja - jak poradzic sobie w domu i czy wyprowadzka to dobre rozwiazanie?
Treść wrażliwaWięc mam problem i zarazem pytanie. Od dziecka byłam nieśmiała, a po latach mam wrażenie, że mogę się uznać za wręcz tłumioną głównie przez moją mamę, która pilnowała na każdym kroku, żebym nie mówiła za dużo, nie płakała, każdemu mówiła dzień dobry i dowidzenia, działając niczym zegarek. Zawsze miałam być grzeczna, cicha, ułożona i dobrze się uczyć. Każde potknięcie, czytaj zwykła czwórka w podstawówce było karane albo krzykiem albo wymownym milczeniem. W tej atmosferze dorastała niepewna siebie dziwczyna, mająca nadzieję, że przez życie przemknie niezauważona. Bałam się interakcji społecznych, uważałam że nie mam prawa niczego oczekiwać od życia i nie lubiłam swojego wyglądu, bo mama czasem uszczypliwie zwracała uwagę na mój odstający brzuch, trądzik czy okrągłą twarz. Czułam się brzydka i w dodatku głupia, choć wcale tak nie było. Miałam świetne oceny ale to nie wystarczyło, by zaspokoić jej perfekcjonizm. Zwykłe zbicie kubka przez dziecięcą nieuwagę kończyło się wrzaskiem i tak w kółko i w kółko. W pewnym momencie niestety ale pojawiły się u mnie myśli samobójcze, miałam depresję. Tata wyjeżdżał na całe miesiące opiekować się dziadkami, dużo się przez to kłócili. A każda jej złość odbijała się na mnie i na moim młodszym o półtora roku bracie. Od początku miałam lekkie wrażenie, że mama woli go bardziej ode mnie. To były ciche sygnały ale ta myśli zakiełkowała. O swojej depresji odważyłam się powiedzieć mamie, przy czym nie wspomniałam o myślach samobójczych. Wiedziałam jednak z czym się mierzę (byłam w ósmej klasie szkoły podstawowej). Wyśmiała mnie, kazała nie wymyślać, stwierdziła, że nie jestem chora psychicznie i nie pójdę do żadnego psychologa. Czułam się tragicznie. W tym czasie zmienił się mój młodszy brat. Uzależnił się od gier komputerowych. Był agresywny wobec mnie, obrażał mnie słownie, śmiał się z mojej choroby. Zdarzały się momenty, w których popychał mnie. Drwił ze mnie i z mojej aspołeczności, zaczął przeklinać i kierować w moją stronę różnorakie wyzwiska. Nie wiedział o tym, nikt po za moim rodzicami. Stał się nieposłuszny, ich też zaczął obrażać. Wszystkie obowiązki domowe, choć nie było ich dużo spadły na mnie. Bo przestał je wykonywać od tak. Mama próbowała coś z tym zrobić ale tylko wtedy, kiedy sprawa dotyczyła jej lub taty. Mój temat pomijała, kiedy się skarżyłam mówiła, że mamy się nie kłócić i tyle. Po latach sytuacja nie co się zmieniła, jest źle ale nie, aż tak. Tylko hmm. Ilość obowiązków domowych wzrosła i wciąż wszystko robię ja i mama. Brat przez pewien okres czasu przestał się odzywać. Potem po prostu stwierdził, że nie jestem jego siostrą. Próbowałam się z nim dogadać wiele razy ale rozmawialiśmy tylko wtedy, kiedy ja próbowałam zainicjować kontakt i go podtrzymywać, co i tak było obciążające i żmudne. W liceum moje stopnie wzrosły jeszcze mocniej, mimo że mama w końcu przestała mnie kontrolować. Najlepsza średnia w całej szkole. Nagrody. Konkursy. I zero zachwytów, zero pochwał. Zero czegokolwiek większego. Za to brat strasznie się stoczył. Ma zupełnie przeciętne oceny, większość dnia i nocy spędza na graniu. Mama chwali się każdą jego pojedynczą piątką. Wzięła też dla niego psa, zapłaciła za niego. I nie byłoby problemu, bo ja dostałam wtedy w końcu nowe łóżko. Problem pojawia się, gdy trzeba się nim zająć. Brat siedzi i gra. Obiecał się nim opiekować ale nie wytrzymał, nawet tygodnia. Mówiłam mamie, że to zły pomysł ale oczywiście nie słuchała. A teraz ma pretensje, gdy nie mam ochoty iść jej z nim pomagać. To nie mój pies, zresztą od dziecka boję się psów. Kiedyś jeden z nich ugryzł mnie, tuż po tym jak zaczął mnie gonić i na mnie szczekać. Dodatkowo mama wciąż liczy, że ja odpuszczę. Nigdy nie zapomnę tego co czułam, tego co mi zrobił. Ona też nie jest dla mnie bez winy. Zmieniła się ale wciąż pamiętam jaka była i nie zgadzam się z wieloma rzeczami, które mówi. W końcu głównie za sprawą taty trafiłam do psychologa. Rodzice i tak nie rozumieli powagi sytuacji i wciąż nie rozumieją. Natomiast ja odważyłam się powiedzieć o wszystkim mojej najbliżej kuzynce. Nie mam przyjaciółek, ani koleżanek. Nie mam dobrego kontaktu z nikim po za nią, bo trudno mi się otworzyć. I ja czułam się z tym dobrze, w końcu ktoś mnie wysłuchał. Natomiast mama ma problem o to, że chcę mówić. Uważa, że rodzina jest najważniejsza (ta najbliższa). Nie dostrzega wad swojego najukochańszego syna. Nie zwraca mu na nic uwagi, na wszytko się godzi. Wciąż opowiada o jego sukcesach w szkole, choć nie ma się czym chwalić. Wszytko próbuje tarasować. Udawać, że jest dobrze, że jest idealny. Nie rozumie mojego marzenia o wyprowadzce, o odpoczynku od tego wszystkiego. Złapaniu oddechu. Chce mi zabronić mówienia, każe wszystko trzymać w sobie. Nie wiem co robić. Mam mętlik bo w końcu ktoś mnie słucha.
Bożena Nagórska
To, co przeżyłaś, to trauma relacyjna i parentyfikacja w środowisku rodzinnym. Twoja potrzeba milczenia narzucana przez mamę to mechanizm obronny rodziny ukrywającej dysfunkcję, dlatego zwierzenie się kuzynce jest pierwszym krokiem do uzdrowienia. Masz prawo do własnych granic, złości i marzeń o wyprowadzce, a profesjonalna psychoterapia pomoże Ci odzyskać głos oraz zbudować niezależne życie.
Powodzenia!
Bożena Nagórska
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Anna Springer
Wszyscy potrzebujemy być zobaczeni, wysłuchani i zrozumiani - to naturalna ludzka potrzeba. Jeśli jest niezaspokojona, pojawia się w nas uczucie samotności i wyobcowania. Takie uczucia, jeśli trwają przez długi czas, mogą prowadzić do depresji, w tym myśli samobójczych.
W sytuacji, gdy masz myśli samobójcze, powiedz o tym rodzicom, a jeśli nie jest to możliwe - wychowawcy lub pedagogowi lub psychologowi szkolnemu! Z takimi emocjami nie należy zostawać samej, to nie żarty! Z Twojej opowieści wynika, że jesteś bardzo samotna i z nikim nie dzielisz się tym, co przeżywasz, z wyjątkiem jednorazowej sytuacji z kuzynką. Przeżywasz także intensywne emocje związane z sytuacją w domu, martwisz się o brata, a jednocześnie jesteś zazdrosna o faworyzowanie go przez mamę. Zazdrość nie jest niczym złym, jeśli tylko potrafimy się do niej sami przed sobą przyznać, to naturalna ludzka emocja. Ma ona nas informować, że czegoś w naszym życiu brakuje. W Twoim przypadku jest to najprawdopodobniej potrzeba bycia bezwarunkowo kochaną przez mamę. Taką, jaka jesteś - bez konieczności spełniania w tym celu specjalnych warunków i zasługiwania na aprobatę i uwagę rodziców. Czasem nie jesteśmy w stanie sprawić, by rodzice okazali nam miłość w taki sposób, byśmy poczuli się bezpiecznie i dobrze sami ze sobą. Rodzice mogą najzwyczajniej w świecie tego nie potrafić, bo sami zostali podobnie wychowani przez swoich rodziców. Ważne, żebyś nie zwątpiła w to, że jesteś warta miłości, nie tylko wtedy, gdy jesteś posłuszna i lepsza od innych. I spróbowała pokazać innym także tę mniej perfekcyjną stronę. Być może wtedy okaże się, że i oni otworzą się przed Tobą. Wiem, że trudno jest mówić o osobistych sprawach tym bardziej, jeśli takich rozmów brakowało w domu i zwyczajnie tego nas nie nauczono. Na początek warto próbować z rzeczami mniejszej wagi i przed osobami, które budzą Twoje zaufanie. Takimi, jak Twoja kuzynka. Spróbuj zdać się w tej kwestii na swoją intuicję.
Z Twojej relacji także wynika, że rodzice są zapracowani i nie mają dla Was czasu. Może warto, byś zwróciła na to uwagę nie tylko mamie, ale i tacie - że razem z bratem jesteście w wieku, kiedy ciągle ich potrzebujecie. Czasem dobrze jest pewne rzeczy nazwać głośno i po imieniu i jednocześnie sformułować prośbę np. "chciałabym spędzać z tobą, mamo, więcej czasu na rozmowach, robić coś razem". Człowiek jest istotą społeczną, a to sprawia, że aby się rozwijać i być szczęśliwym potrzebuje autentycznego, bliskiego kontaktu z innymi.
Piotr Ziomber
Dzień dobry
Rozumiem, ze jesteś uczennicą w szkole średniej. Po pierwszej matka wymagała od Ciebie tego, z czym sama miała chyba problem, czyli z byciem perfekcyjnym. Wybujałe ego niestety sprawia, że rodzice chcą, abyśmy nie powielali ich zachowania i ich błędów, starając się, aby być lepszą wersją siebie. Ale przecież mają do czynienia z dzieckiem, które powinni traktować z szacunkiem i miłością. Relacje z bratem i faworyzowanie go jest też niestety błędem wychowawczym. Rodzice albo idealizują swoje dzieci będąc ślepymi na ich zachowanie albo nie wzmacniają ich zachowań jak w Twoim przypadku. Wybitna uczennica, która nie dostaje żądnego wsparcia ani pochwał. Do czego masz prawo? Do stawiania i egzekwowania granic, więc nie podejmujesz opieki z psem, nie naprawiasz trudnych relacji z bratem bez zaangazowania z dwóch stron, nie milczysz a wszelką cenę, aby zachowań wizerunek nieskazitelnej rodziny. Pamiętaj, że granice nie wymagają zrozumienia i akceptacji drugiej strony, ale zawsze musza być jasno zakomunikowane. Chodzi o to, abyś w końcu zaczęła chronić siebie, swoje emocje. Masz prawo do spokoju i szacunku. Porozmawiaj o tym z psychologiem i kuzynką. Jeżeli doświadczasz przemocy fizycznej czy werbalnej nie bagatelizuj tego. Zapisuj godziny i daty i zgłoś to do instytucji pomocowej. Twój stan psychiczny jest bardzo poważny, a jeżeli poczujesz że chcesz sobie coś zrobić to zadzwoń proszę na 112. Wstydem nie jest prosić o pomoc, jesteś mądrą dziewczyna, która w życiu może wiele osiągnąć i wierze, ze tak się stanie. NIGDY nie ma zgody na przemoc fizyczną, psychiczną. Wszystkiego dobrego.
Jagoda Jek
To, że po tylu latach potrzebujesz wreszcie komuś opowiedzieć o tym, co przeżywałaś, jest zrozumiałe. Mówienie o swoich doświadczeniach nie jest zdradzaniem rodziny ani działaniem przeciwko niej. Masz prawo szukać wsparcia u zaufanej osoby, zwłaszcza jeśli przez długi czas miałaś poczucie, że w domu nie ma na to przestrzeni.
Z tego, co opisujesz, przez lata bardzo dużo energii wkładałaś w dostosowywanie się do oczekiwań mamy: bycie grzeczną, cichą, bezproblemową i osiągającą dobre wyniki. Nic dziwnego, że teraz możesz mieć trudność z określeniem własnych potrzeb i stawianiem granic. To jednak nie oznacza, że musisz dalej wszystko znosić albo przejmować odpowiedzialność za innych.
Dotyczy to również psa. Jeżeli nie jest Twój, boisz się psów i nie chcesz się nim zajmować, masz prawo powiedzieć „nie”. To, że mama podjęła taką decyzję, nie oznacza automatycznie, że obowiązek opieki spada na Ciebie.
Dobrze, że masz psychologa i że znalazłaś osobę, której możesz zaufać. Warto właśnie tam zacząć porządkować to, co wydarzyło się w domu, nauczyć się stawiania granic i stopniowo budować poczucie własnej wartości niezależne od tego, czy mama Cię pochwali.
I nie musisz teraz rozstrzygać, kto w rodzinie jest „winny”. Możesz jednocześnie kochać swoją rodzinę, mieć do niej żal i potrzebować od niej dystansu. Te rzeczy mogą istnieć obok siebie.
~ Jagoda Jek, psycholożka i seksuolożka
Agnieszka Włoszycka
Dzień dobry,
Ma Pani prawo mówić o tym, czego Pani doświadczyła. Opowiadanie zaufanej osobie o swoich przeżyciach nie jest zdradą rodziny ani działaniem przeciwko mamie. Wręcz przeciwnie,przez długi czas była Pani z tym sama, dlatego możliwość bycia wysłuchaną może być bardzo ważna.Warto też pamiętać, że nie musi Pani przekonywać mamy, że ma Pani prawo czuć złość, żal czy potrzebę wyprowadzki. To Pani życie i Pani granice. Nie jest Pani również odpowiedzialna za opiekę nad psem brata, szczególnie jeśli sama boi się Pani psów.Dobrze, że korzysta Pani ze wsparcia psychologa. Warto opowiedzieć mu o całej tej sytuacji, również o dawnych myślach samobójczych, relacji z mamą i bratem oraz o tym, jak trudno jest Pani stawiać granice.Proszę nie odbierać sobie tej jednej ważnej relacji z kuzynką tylko dlatego, że mama tego nie akceptuje. Ma Pani prawo mieć kogoś, komu może Pani powiedzieć: „jest mi źle” i zostać wysłuchaną.
Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka
Sylwia Skibińska
Dzień dobry. To pokazuje jak długo musiała Pani funkcjonować pod silną presją z poczuciem, że musi być „grzeczna”, idealna i nie sprawiać problemów. Nic dziwnego, że dziś trudno jest Pani mówić o swoich potrzebach i stawiać granice. Ma Pani prawo opowiadać o swoich doświadczeniach i szukać wsparcia, nawet jeśli mama nie chce, aby sprawy rodzinne wychodziły poza dom. Warto kontynuować spotkania z psychologiem i stopniowo pracować nad poczuciem własnej wartości, granicami oraz usamodzielnieniem się. Jeśli myśli samobójcze nadal się pojawiają, proszę koniecznie powiedzieć o nich psychologowi wprost.
Pozdrawiam,
Sylwia Skibińska
Zobacz podobne
Jak poradzić sobie z traumą i przemocą domową w rodzinie?
Witam. Przepraszam, ale nie wiem od czego zacząć. Całe moje życie to ciągłe zmartwienia i strach.... Odkąd pamiętam to bałam się swojego taty. Potrafił krzyczeć.... Nie raz się dostało w skórę... Całe moje rodzeństwo się go bało. Nie mówiąc o mamie, która też dostawała od niego nie raz.... Odejść się bała.... Tata zmarł... Niby wszystko powinno być ok ale.... Mama od kilkudziesięciu lat jest alkoholiczką....nie chce się leczyć. Nie wszczyna awantur... ale mam do niej żal że nie mam w niej wsparcia chociażby przy dzieciach... Boje się je z nią zostawić...strach również jest o mamę, że się jej coś stanie a ja nie zdążę jej uratować...nigdzie przez to nie jeżdżę.... Bracia tego nie rozumieją.... Oni sami jeżdżą na wycieczki, wakacje a ja ciągle w domu....Zawsze sobie obiecałam,że nigdy nie będę miała takiego życia jak moja mama... I co? Poznałam swojego męża 17lat temu. Przed ślubem mieszkaliśmy z 3 lata. Był miły,kochający,opiekuńczy.. pokochałam go za jego miłość do mnie. Ale jak to w życiu bywa, kiedy pojawiły się dzieci mój ukochany mąż stał się toksyczną osobą.. ciągle krzyczy na dzieci jak nie posprzątają... Jak coś nie po jego myśli to zaraz rzuca wszystkim co mu stanie na drodze, albo nawala w drzwi, albo w ściany... Zaczęłam się go bać... na terapię nie chce iść ani nawet do żadnego lekarza.. prośby groźby nie pomagaja...Historia lubi się powtarzać ... Najpierw mama teraz ja.... Chciałabym iść na terapię, bo sobie z tym wszystkim nie radzę ale boje się wydać pieniądze bo się będzie czepiał, że na głupoty wydaje... A nie mam jak za jego plecami bo mamy wspólne konto. O wszystkich wydatkach na co i ile wie. Nawet nie mam się komu wygadać. Nie mam koleżanek przyjaciół. Bracia za daleko ale oni mają swoje życie... A ja muszę z tym wszystkim być sama...
Jak radzić sobie z traumą odrzucenia przez rodzica wpływającą na związki?
Witam jak poradzić sobie z trauma odrzucenia przez rodzica która objawia się w relacjach z partnerem i spotykaniu takich samych parterów niedostępnych emocjonalnie -narcyzów i czy można bez pomocy psychologa przepracować to i w jaki sposób ?
Jak poradzić sobie z zerwaniem kontaktu przez dorosłą córkę?
Dzień dobry, Jestem w trudnej sytuacji, w której jako dorosła kobieta matka dorosłej 34-letniej córki nie umiem sobie poradzić z odcięciem się mojej córki ode mnie. Postaram się jak najjaśniej napisać, o co chodzi. Córka mieszka 12 lat za granicą, ma żonę, z którą pięknie ułożyła sobie życie, co raduje mnie bardzo. Ja mając 32 lata po 10 latach małżeństwa ,zostałam porzucona przez męża i się rozwiodłam. Stan po rozwodzie moje stany depresyjne, nieułożone życie spowodowało ze nie do końca byłam idealną matką i często zbyt mało czasu jej poświęcałam, która też potrzebowała mojego wsparcia . Z biegiem lat byłam ojcem i matką, aż role się odwróciły i córka, dorastając przejęła obowiązki opiekuna była moim wsparciem … Nieudane moje związki w tym jeden z AA lkoholikiem bardzo wpłynął na całe życie mojej córki . Tzn jej się nic fizycznie nie stało ale incydentalne sytuacje z nim źle się odbiły na Niej . Przez wiele lat jak moją córka wyjechała na stałe nasz kontakt był b dobry bardzo się kochamy bardzo tęsknimy co nie raz sobie okazywałyśmy . Po krotce … ostatnio córka jak była u mnie w maju była już nieswojo i smutna wycofana . Wróciła i …. Złapała depresję i się odcięła . Po moich pytaniach napisała tylko zero kontaktu … prosiła abym wspierała ją milcząc bo ona się odezwie jak się poczuje lepiej . Trzy tygodnie temu napisała bbb długi list wyrzucając mi co ją boli bolało oraz też wiele słów ciepła . Nie chce już, abym kontrolowała jej życie ucięła kontakt . Odpisałam jej po przemyśleniu b ją przepraszając sto razy i obiecując że będę lepszą mamą, że czasu nie cofnę że mi przykro . Że jestem teraz zawsze … Ona milczy …. Co robić ? Pozdrowienia K.
Mam córkę 8-latkę. Córka nie chce chodzić do szkoły, jak nie ma jej przyjaciółki
Witam, mam córkę 8-latkę. Córka nie chce chodzić do szkoły, jak nie ma jej przyjaciółki, potrafi cały weekend wypytywać non stop czy będzie ta dziewczynka w szkole. Ta "przyjaciółka" straszy ją czasami, że nie będzie jej kolejnego dnia, ponieważ wyczuła, że moja córka nie lubi być bez niej. Dodam, że ta dziewczynka jest taka trochę "wycofana" i moja córka ciągle pomagała jej w relacjach w przedszkolu. A teraz to moja córka staje się podobna do niej, mówi, że jest głupia, że nic nie umie (nauka, oceny w szkole wszystko super). Co robić? Jak reagować?
Jak radzić sobie z oskarżeniami o zaniedbanie dzieci?
Jakiś czas temu, miałam spotkanie z psychologiem dziecięcym w przedszkolu. Chciałabym zweryfikować parę informacji. Zostało mi zadane pytanie czy wiem jak są postrzegane moje dzieci. Zaznaczę, że jesteśmy rodziną wielodzietną. Powiedziałam, z uśmiechem na twarzy, że chętnie się dowiem. I usłyszałam JAK DZIECI ZANIEDBANE. To mocne słowa, dlatego zapytałam co się na to składa. I dostałam odpowiedź, oczywiście wszystko było mocno rozwinięte, ale ja to po prostu spisze: czasem przykrótkie spodnie, zdarzy się, że i syn ma dziurę na kolanie (ale takie spodnie sama też kupuję ze sklepu albo wyciera podczas zabawy na kolanach), rozczochrane włosy (też nie zawsze, córka czasem nie chce się rano czesać, zdaniem Pani psycholog córki kurtka nie nadaje się na zime(kurtka kupiona puchowa w Zarze na dziale z kurtkami zimowymi), czasem mąż spóźnił się i polityka tego przedszkola jest taka, że za każdą rozpoczętą godzinę ponad normę płaci się 50zł(bez jakiego potwierdzenia przyjęcia płatności). I tak to mniej więcej zostało nam przedstawione. Ja z mężem prowadzimy firmę eventową i ustaliliśmy, że on bierze w zimowym sezonie mniej zleceń, a w lecie odwrotnie i to mąż w zimę odbiera dzieci. Usłyszałam, że to mąż się bardziej stara, a ja nie, bo nie ma mnie codziennie w przedszkolu. Napisałam wcześniej ten wpis ale chciała bym dodać jeszcze parę do niego. Na początku w gabinecie i tym sformułowaniem poczułam się na maxa źle…w życiu bym nie podejrzewałam że ktoś tak może o nas pomyśleć-nawet w 1%. Zwłaszcza, że mam wsparcie w mamie która jest socjologiem, oboje z mężem pracujemy, każdy weekend spędzamy wspólnie. Jeździmy na rowerach, układamy puzzle, gotujemy razem i razem wszyscy wyjeżdżamy. Staramy się dzieciom dawać jak najwięcej wspólnego czasu. Do tych twierdzeń przewinęło się też o tym że agresja ma różne przejawy. Np. U nas jest zasada że u nas na wszystko jest czas. Jak w przedszkolu. Jest czas na jedzenie itp. Ale po obiedzie nie ma opcji że nagle ktoś kto powiedział że jeść nie będzie nagle stwierdzi że chce i się mu daje. Czeka się wtedy na kolację czy obiad. W między czasie też nie ma słodyczy. Kiedy w domu jest wybuch złości dzieci, reagujemy w taki sposób że dzieci mają możliwość pójść w miejsce gdzie mogą się wyciszyć i dopiero po tym momencie rozmawiamy. I że to wszystko to jest agresja w stosunku do dziecka. Na końcu całej wizyty usłyszałam, że gdybym nie przyszła to Pani psycholog skierowała by sprawę do OPS i pewnie była by niebieska karta z marszu. Po tym całym spotkaniu, byłam dosłownie zmiażdżona. Wzięłam wolne na tydzień bo ciężko mi było się pozbierać. Zrezygnowałam z pracy, żeby odbierać dzieci wcześniej i nie dawać placówce kolejnych ale. Natomiast, cały czas nie daje mi to spokoju i odbija się echem to wszystko w mojej głowie…stąd kieruje się tutaj. Żeby zobaczyć inną perspektywę.
