📲 Pobierz aplikację i zadbaj o siebie na własnych zasadach
Leczenie nerwicy wymaga podejścia, które łączy terapię, leki i zmianę stylu życia, jest to bowiem zaburzenie o złożonych przyczynach i objawach. Dobrze dobrane postępowanie zmniejsza lęk, napięcie oraz objawy fizyczne.
Współcześnie nerwica jest ujmowana głównie jako grupa zaburzeń lękowych, w których pojawia się silny lęk, napięcie emocjonalne oraz objawy fizyczne, przy zachowanej zdolności realistycznej oceny rzeczywistości. Leczenie polega na połączeniu psychoterapii, ewentualnie leków oraz psychoedukacji, czyli prostego wyjaśnienia, skąd biorą się objawy i co je podtrzymuje, co samo w sobie często zmniejsza niepokój związany ze stanem zdrowia. Zaburzenia lękowe są jednymi z najczęściej diagnozowanych trudności psychicznych, dlatego opracowano dla nich schematy postępowania, które mogą być dostosowywane do indywidualnej sytuacji każdej osoby.
Proces leczenia nerwicy zaczyna się od diagnozy postawionej przez lekarza psychiatrę, która obejmuje szczegółowy wywiad na temat objawów, ich czasu trwania, sytuacji wywołujących lęk oraz dotychczasowego stanu zdrowia. Często zaleca się również konsultację internistyczną lub podstawowe badania. Pozwala to wykluczyć przyczyny somatyczne objawów, takich jak choroby tarczycy czy problemy kardiologiczne, które mogą nasilać napięcie i dolegliwości z ciała. Na podstawie zebranych informacji powstaje plan z psychologiem klinicznym lub psychoterapeutą, który określa główne cele, częstotliwość spotkań, a psychiatra określa ewentualne włączenie leków oraz obszary pracy, na przykład lęk przed konkretnymi sytuacjami.
W leczeniu zaburzeń lękowych za metodę pierwszego wyboru uznaje się psychoterapię, szczególnie nurt poznawczo‑behawioralny:
pomaga rozumieć związek między myślami, emocjami, reakcjami ciała i zachowaniem;
uczymy się rozpoznawać typowe dla nerwicy wzorce myślenia, jak katastroficzne przewidywania czy ciągłe czarne scenariusze, oraz stopniowo je modyfikować, co obniża poziom lęku i pozwala spokojniej reagować na codzienne sytuacje;
istotnym elementem psychoterapii jest też stopniowe mierzenie się z tym, czego się boimy, w bezpiecznych warunkach i tempie dostosowanym do naszych możliwości, dzięki czemu mózg uczy się, że nie każda budząca lęk sytuacja jest realnym zagrożeniem.
W przypadku silnych objawów lękowych, długotrwałej bezsenności czy współwystępowania obniżonego nastroju leki mogą znacząco ułatwić codzienne funkcjonowanie oraz korzystanie z psychoterapii. Najczęściej stosuje się leki przeciwlękowe, które regulują działanie neuroprzekaźników odpowiedzialnych za nastrój i lęk, a także krótkoterminowo leki silnie przeciwlękowe (dla nagłych interwencji). Decyzja o ich włączeniu zawsze należy do lekarza psychiatry i opiera się na ocenie korzyści i ryzyka.
Działanie leków narasta stopniowo, zwykle w ciągu kilku tygodni, dlatego plan leczenia nerwicy zakłada cierpliwą obserwację zmian oraz regularne wizyty kontrolne, podczas których można dostosowywać dawkę lub w razie potrzeby zmieniać preparat.
Objawy nerwicowe często wiążą się z przewlekłym stresem, napięciem mięśni, zmęczeniem i zaburzonym snem. Dlatego ważnym elementem leczenia nerwicy jest uporządkowanie podstawowych rytmów dnia – zwłaszcza godzin snu, posiłków i aktywności fizycznej. Regularny ruch o umiarkowanej intensywności, na przykład szybki marsz kilka razy w tygodniu, sprzyja obniżeniu poziomu napięcia i poprawia jakość snu. Ograniczenie używek, takich jak alkohol czy kofeina, pomaga ustabilizować reakcje organizmu, bo substancje te mogą nasilać kołatanie serca, niepokój i wahania nastroju, co utrudnia ocenę, na ile dane objawy wynikają z samej nerwicy.
Silny lęk i napięcie sprawiają, że wiele osób zaczyna się izolować. Warto jednak pamiętać, że obecność wspierających bliskich zmniejsza ryzyko utrzymywania się nasilonych objawów zaburzeń lękowych i depresyjnych. W procesie leczenia nerwicy szczególnie pomocne bywa włączenie otoczenia w prostą psychoedukację, czyli wyjaśnienie, na czym polega zaburzenie, że nie jest wynikiem słabej woli, lecz splotu biologicznych, psychologicznych i życiowych czynników, dzięki czemu możemy czuć się mniej oceniani i bardziej rozumiani.
W codziennym funkcjonowaniu pomagają także techniki samopomocy ustalone ze specjalistą, takie jak ćwiczenia oddechowe, krótkie treningi relaksacyjne, prowadzenie dzienniczka objawów oraz plan stopniowego mierzenia się z sytuacjami budzącymi lęk, co w przyszłości zmniejsza ryzyko nawrotu objawów.
Przedstawiamy starannie dobraną grupę wykwalifikowanych psychologów i psychoterapeutów, którzy specjalizują się w pomocy pacjentom z zaburzeniami nerwicowymi i wykorzystują potwierdzone naukowo techniki terapeutyczne w leczeniu tego schorzenia.
Najtrudniejsze to zacząć szukać. Gratulujemy! Sprawdź naszego Bloga, a także Forum Psychologiczne! Znajdziesz tam merytoryczne artykuły, odpowiedzi Specjalistów_ek, praktyczne przykłady i wskazówki oraz wiele inspiracji.
Witam, mam stałe leki boję się wychodzić z domu. czy to nerwica jest ??
Witam serdecznie wszystkich. Czy nerwica natręctw jest uleczalna, czy jest to schorzenie na całe życie? Mam córkę chorą i bardzo mi zależy, żeby ją z tego wyciągnąć. Ona nie chce żyć, jest tym wyczerpana. Bierze jakiś Asertin, dużą dawkę. Do tej pory jej partner trochę ją wspierał, ale też jest wymagający. Ona miała okresy, że nie brała leku, dopiero teraz o tym wiem. Zaniedbywała obowiązki domowe, spóźniała się notorycznie do pracy i w efekcie nigdzie nie może się dłużej utrzymać. Teraz też straciła pracę. Nie mam pojęcia, z jakim cierpieniem ona się mierzy. Nie znam tej choroby. Czy są gdzieś ludzie, którzy mogą jej pomóc? Do tej pory musiała płacić za tą terapię. Pomóżcie, proszę.
Witam! Mam 21 lat i już od 16 roku życia mam stwierdzoną nerwice lękową, ale do sedna. Zaczęło się około czerwiec, lipiec 2022 roku. Pamiętam, że w tamtym okresie czułam się cudownie, miałam w sobie takiego 'powera', zawsze myślałam, że to dlatego, że wyszłam z toksycznego związku i odżywam na nowo. Nie były to dziwne zachowania, czułam większą pewność siebie itd i wszystko było w porządku. Zaś przyszedł wrzesień i była MASAKRA. Potrafiłam leżeć cały dzień w łóżku i płakać, nie brać kąpieli przez nawet dwa tygodnie i chodzić w tych samych ubraniach. Nie interesowało mnie nic. Byłam ja i swoja udręka i wtedy nie widziałam nic w tym złego... Trwało to dosyć długo, ale w październiku zaczęłam dochodzić do siebie, ale odeszło jedno i przyszło drugie. Zaczęłam mieć natrętne myśli i zachowania, robienie czegoś po parę razy, aby było dobrze w mojej głowie. Typowe zachowania zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych. I wtedy też nie wiedziałam co mi dolega i postanowiłam udać się do psychologa. Niestety był to straszny niewypał, Pani chyba myślała, że robię sobie z niej żarty i na koniec wizyty powiedziała coś w stylu ' mam nadzieję, że na następnej wizycie już nie będzie Pani tak robić'. Dokładnie też nie pamiętam, gdyż jak wspomniałam wcześniej, nie był to najlepszy okres. Oczywiście już nigdy nie zjawiłam się w gabinecie tej Pani. I jakoś tak żyłam przez następnie miesiące i się do tego w jakiś sposób przyzwyczaiłam. Z października stał się czerwiec (przez te miesiące nadal dokuczały mi te kompulsje) i zmarła moja babcia. Już od tygodnia wcześniej miałam znowu nawrót tego, co było we wrześniu, takie stany depresyjne. Miesiąc po śmierci babci czułam się jakby nic się nie stało. Wiem, że brzmi to strasznie, ale wtedy nie miałam o tym pojęcia. Byłam pewna, że to już za mną. Wydawałam wtedy dużo pieniędzy, chodziłam na imprezy, koncerty, wyjazdy. Wydawało się to świetne. Nie miałam żadnych zachowań, które były ryzykowne i niebezpieczne, po prostu czułam się zdrowa i szczęśliwa, bardzo szczęśliwa, jakbym cudownie ozdrowiała. I to również sobie trwało przez jakiś czas i znowu bum. Niechęć do życia, płacz, mogę wymieniać, a wymieniać... Powtórka z rozrywki. Po tym złym okresie, tak to nazywam, był okres normalny, czyli żyje nadal z OCD, ale jest stabilnie. Wreszcie zdecydowałam się na psychologa. Drugie podejście. Stało się to w styczniu już tego roku ( opisane wydarzenia dzieją się od czerwiec, lipiec 2022 do teraz, czyli kwiecień 2024). Pierwsza wizyta u psychologa i zdiagnozowano i OCD i nerwica lękowa, z którą już żyje bardzo długo. Również było coś mówione o ChAD, ale raczej to nie miało być to. I zgłosiłam się tam właśnie dlatego, że miałam taki inny dziwny stan, czyli bałam się pójść spać bo wydawało mi się, że dom się spali i potrafiłam nie spać całe noce, żeby czuwać. Wydawało mi się, że widzę jakieś zjawy, duchy i odgłosy, ale nie w głowie tylko np. w pokoju. Teraz sama nie wiem czy moja głowa robiła to specjalnie czy nie.. Bałam się jeździć samochodem, że kogoś potrące i zrobię mu krzywdę oraz miałam dziwne napady złości, nie często, ale coś było. Raz chciałam iść z nożem poprzecinać opony, byle tylko nie jeżdzić samochodem i działo się to w ataku paniki. Nie do końca to pamiętałam i mama mi to pózniej opowiadała.. I zaraz niedługo po tym okresie, jakoś w lutym znowu czułam się dziwnie. Potrafiłam śmiać się z rzeczy, które dla których nawet nie były śmieszne, nie skończyłam mówić jednego i zaczęłam mówić już coś innego, śpiewałam dużo i miałam energie, ale były to krótkie stany około paru minut i trwało około tydzień i gdy skończyłam np się z czegoś śmiać to czułam, że coś jest nie tak, że normalnie się tak nie zachowuje. W tym czasie była myśl o hospitalizacji mnie, do czego nie doszło. Teraz mamy kwiecień, dzisiaj byłam na pierwszej wizycie u psychiatry, która jak mi się zdaje też myśli czy nie jest to choroba afektywna dwubiegunowa, że któryś z tych zdarzeń była to hipomania Zostały przepisane mi leki. Parogen i stabilizator lamotrix. Teraz muszę obserwować, jak się będę czuć i zachowywać. Pewnie nie wszystko opisałam i może wydawać się to straszne o czym zdaje sobie sprawę. Niestety moja głowa nie daje sobie powiedzieć, że naprawdę mogę być chora na ChAD. Cały dzień myślę i jest to dla mnie trudne i jest mi również przykro bo wiem, że nie jestem już tą samą osobą co dwa lata temu. Czuję się strasznie. Nie mam też dużego wsparcia ani nikogo komu mogłabym się wygadać... Boję się jak myślę, że któryś z tych stanów może nawrócić. Nie mam też dużej wiedzy o tej chorobie co również daje mi kolejny powód do stresu. Jeżeli ktoś dotrwał do końca, proszę o rade, cokolwiek. Wiem tez, że nie każdy jest tutaj lekarzem, ale może ma wiedze i wypowie się coś na ten przypadek. Życzę dużo siły każdemu, z czymkolwiek się zmaga!!!!
Witam. Od już dość dawna mam problem z lękami w obcym otoczeniu. Mianowicie, jak jestem w domu czy gdzieś w swoim otoczeniu (samochód *sam*) to jest wszystko dobrze, ale jak mam iść do sklepu czy kościoła itd... czuję się tak jakbym miał dostać jakiejś padaczki, trzęsę się, okrucieństwo. Objawy zwiększają się ze zmęczeniem, chociaż mam dni, kiedy tak jest od samego rana. Jest to jakaś nerwica? Da się to leczyć? Za każdą pomoc dziękuję.
TW: Samookaleczenia, myśli samobójcze Utknęłam w poszukiwaniu pomocy. (Mam 19 lat) od ponad 5 lat uczęszczam na psychoterapię i jestem na dość mocnych lekach psychotropowych około 2.5 roku. Problemy zaczęły się w 2017 i tylko się pogarszały. Stwierdzono u mnie stany depresyjne, stany lękowe, nerwice natręctw, obsesje, kompulsje, ataki paniki, fobie, problemy ze snem, miałam myśli samobójcze i występują zachowania samookaleczające, bóle psychosomatyczne (tyle pamiętam). Nic się nie zmienia pomimo terapii i leków (próbowałam różnych leków i terapii). Jest to dla mnie męczące i może ktoś ma nowy pomysł, jak można by mi pomóc.
Wychodząc naprzeciw potrzebom pacjentów zmagających się z zaburzeniami nerwicowymi, specjaliści oferują darmowe konsultacje. Rozumiemy, że aspekty finansowe mogą stanowić znaczącą przeszkodę w podjęciu decyzji o rozpoczęciu leczenia, dlatego chcemy ułatwić ten pierwszy, często najbardziej wymagający krok. Niepokój przed pierwszym spotkaniem jest zrozumiały, to przecież nowa sytuacja lub nowy Terapeuta. Jednak warto!
Kiedy warto?
Gdy obserwujesz u siebie lub bliskiej osoby przewlekły lęk i trudności w opanowaniu objawów stresowych.
Kiedy Twoje codzienne funkcjonowanie jest ograniczone przez objawy fizyczne bez przyczyn organicznych.
Jeśli doświadczasz silnego niepokoju i podejmujesz zachowania unikowe, które pogłębiają Twoje problemy.
Gdy masz kłopoty z koncentracją i podejmowaniem decyzji w życiu zawodowym lub prywatnym.
Potrzebujesz bezpłatnej pomocy?
Sprawdź dostępnych specjalistów i umów się na bezpłatną pierwszą konsultację już dziś – zrób ten istotny krok w kierunku poprawy zdrowia psychicznego.
Zrozumienie to pierwszy krok do poprawy. Przeczytaj inne, powiązane, merytoryczne artykuły które przygotowaliśmy dla Was wspólnie z naszymi Specjalistami_tkami.
https://podyplomie.pl/psychiatria/31429,leczenie-zaburzen-lekowych-przewodnik
A. Nitka-Siemińska, Zaburzenia lękowe – charakterystyka i zasady leczenia [w:] „Forum Medycyny Rodzinnej”, 2014, tom 8, nr 1, s. 37-43 (dostęp online)
S. Murawiec, Stany lękowe – specyfika zaburzeń i sposoby terapii [w:] „Lekarz POZ”, 2024, nr 2, s. 95-97 (dostęp online)
Zobacz, którzy specjaliści udostępniają bezpłatne konsultacje psychologiczne i łatwo umów pierwszą wizytę.
