📲 Pobierz aplikację i zadbaj o siebie na własnych zasadach
Niepokój połączony z głębokim smutkiem to codzienność osób, których dotyka depresja lękowa. To zaburzenie, w którym objawy lękowe i depresyjne przeplatają się. Dowiedz się, jak rozpoznać objawy i gdzie szukać pomocy.
Depresja lękowa, określana również jako zaburzenie depresyjno-lękowe lub depresja agitowana, to zaburzenie psychiczne, w którym objawy depresji i lęku występują jednocześnie. Osoba chorująca odczuwa zatem nie tylko typowe dla depresji przygnębienie i apatię, ale także towarzyszący im silny niepokój oraz napięcie. Cechą charakterystyczną jest to, że żadna z grup symptomów nie dominuje na tyle, aby można było postawić dwie oddzielne diagnozy.
Osoby cierpiące na to zaburzenie często żyją w poczuciu ciągłego zagrożenia, a wewnętrzne napięcie i pobudzenie psychoruchowe bywają dla nich nie do zniesienia. Ta postać depresji wiąże się z podwyższonym ryzykiem podejmowania prób samobójczych, postrzeganego jako jedyna droga poradzenia sobie ze stanem, w jakim się znajdują.
Objawy depresji lękowej mają szeroki zakres, obejmując zarówno sferę psychiczną, jak i fizyczną. Stanowią one mieszankę symptomów typowych dla zaburzeń depresyjnych i lękowych, które dzieli się na trzy główne grupy.
Objawy depresyjne: | Objawy lękowe: | Objawy somatyczne (fizyczne): |
utrzymujące się uczucie smutku, przygnębienia i beznadziei; utrata zainteresowania czynnościami, które wcześniej sprawiały przyjemność (anhedonia); znacznie obniżone poczucie własnej wartości i negatywna samoocena; trudności z koncentracją, pamięcią i podejmowaniem nawet prostych decyzji; myśli rezygnacyjne lub samobójcze. | ciągły, nadmierny niepokój i zamartwianie się o przyszłość; wewnętrzne napięcie, poczucie bycia „na krawędzi”; problemy ze snem, w tym trudności z zasypianiem lub częste wybudzanie się w nocy; poczucie zagrożenia i niepewności bez konkretnej przyczyny. | kołatanie serca, duszności, uczucie ucisku w klatce piersiowej; bóle głowy, brzucha i problemy z układem trawiennym; drżenie rąk, nadmierna potliwość; zmiany w apetycie prowadzące do utraty lub przyrostu wagi; brak siły, bóle mięśni; sen nie dający wypoczynku. |
Przyczyny depresji lękowej są złożone i rzadko kiedy zaburzenie ma jedno, konkretne źródło. Najczęściej rozwija się ono na skutek wzajemnego oddziaływania kilku czynników, które specjaliści grupują w trzech głównych obszarach. Do kluczowych czynników ryzyka należą predyspozycje genetyczne oraz zaburzenia w równowadze neuroprzekaźników, takich jak serotonina i noradrenalina, zaliczane do sfery biologicznej. Równie ważne są aspekty psychologiczne, obejmujące trudne doświadczenia życiowe, przewlekły stres czy traumy z przeszłości. Obrazu dopełniają czynniki środowiskowe, takie jak problemy finansowe, konflikty w relacjach, utrata bliskiej osoby czy poczucie osamotnienia. Te dwie ostatnie grupy są czynnikami, które sprawiają, że czynniki genetyczne "aktywują się" i wspólnie prowadzą do rozwoju zaburzenia.
Trafna diagnoza, postawiona przez psychiatrę we współpracy z psychologiem klinicznym lub psychologiem diagnostą, jest podstawą skutecznego leczenia. Proces diagnostyczny opiera się na szczegółowym wywiadzie, który pozwala ocenić rodzaj, nasilenie i czas trwania objawów, a także ich wpływ na codzienne funkcjonowanie pacjenta. Podczas diagnozy specjalista ocenia jednoczesne występowanie symptomów depresji i lęku, nierzadko wykorzystując standaryzowane kwestionariusze psychologiczne. Ważne jest również wykluczenie innych możliwych przyczyn objawów, takich jak choroby somatyczne (np. tarczycy) czy odrębne zaburzenia psychiczne.
Leczenie depresji lękowej wymaga indywidualnego podejścia, a największą skuteczność przynosi połączenie farmakoterapii z psychoterapią. Takie kompleksowe działanie pozwala nie tylko złagodzić objawy, ale również zająć się ich przyczynami.
Farmakoterapia: polega na stosowaniu leków przeciwdepresyjnych (najczęściej z grupy SSRI lub SNRI), aby przywrócić równowagę neurochemiczną w mózgu;
Psychoterapia: najczęściej stosuje się psychoterapię poznawczo-behawioralną (CBT), która uczy pacjenta zmieniać negatywne wzorce myślenia i zachowania;
Wsparcie społeczne: zrozumienie i pomoc ze strony rodziny oraz przyjaciół znacząco wspierają proces zdrowienia.
Workbook „Emocje” to przewodnik do lepszego rozumienia i zarządzania uczuciami. Zawiera teorię, sprawdzone narzędzia CBT oraz praktyczne ćwiczenia, które pomogą Ci świadomie pracować z emocjami i stosować zdobytą wiedzę w codziennym życiu.
Poza profesjonalnym leczeniem prowadzonym we współpracy ze specjalistą, w radzeniu sobie z depresją lękową pomagają również codzienne strategie wspomagające proces zdrowienia. Kluczowym elementem wspierającym terapię jest zmiana stylu życia. Warto wprowadzić regularną, umiarkowaną aktywność fizyczną - o ile jest taka możliwość - taką jak spacery czy joga, która korzystnie wpływa na nastrój i redukuje napięcie. Równie ważna jest zbilansowana dieta, bogata w składniki wspierające układ nerwowy, między innymi kwasy omega-3, magnez oraz witaminy z grupy B. Kreatyna, orzechy i suplementy z koenzymem Q10 mogą poprawić funkcjonowanie mózgu.
Należy także zadbać o higienę snu, utrzymując stałe pory zasypiania i wstawania, co pomaga ustabilizować rytm dobowy. Nie można przy tym zapominać o wsparciu emocjonalnym, którego warto szukać u bliskich lub w dedykowanych grupach wsparcia.
Ignorowanie depresji lękowej prowadzi do poważnych konsekwencji, gdyż jej objawy nie tylko nie ustępują samoistnie, ale z czasem się nasilają. Zaburzenie może przejść w formę przewlekłą, a narastający lęk i apatia skutecznie uniemożliwią codzienne funkcjonowanie. Do skutków nieleczonej depresji lękowej należą:
problemy w życiu społecznym i zawodowym - postępująca izolacja, zaniedbywanie obowiązków oraz pogorszenie relacji z bliskimi;
konsekwencje zdrowotne - długotrwały stres zwiększa ryzyko rozwoju chorób somatycznych, takich jak choroby serca, cukrzyca czy problemy z układem pokarmowym;
Zagrożenie życia - znaczący wzrost ryzyka myśli samobójczych i autoagresywnych.
Dlatego tak ważne jest, by zauważyć i uznać pierwsze niepokojące sygnały i jak najszybciej poszukać profesjonalnej pomocy.
Depresja lękowa to choroba, z którą nie musisz i nie powinieneś mierzyć się w samotności. Specjaliści to doświadczeni psycholodzy i psychoterapeuci, którzy każdego dnia pomagają osobom zmagającym się z depresją wrócić do zdrowia. Oferują oni profesjonalne wsparcie, wykorzystując sprawdzone metody terapeutyczne i najnowszą wiedzę medyczną w leczeniu depresji.
Najtrudniejsze to zacząć szukać. Gratulujemy! Sprawdź naszego Bloga, a także Forum Psychologiczne! Znajdziesz tam merytoryczne artykuły, odpowiedzi Specjalistów_ek, praktyczne przykłady i wskazówki oraz wiele inspiracji.
Od jakiegoś czasu bardzo źle czuje się sama ze sobą. W środku czuję wielki smutek, przygnębienie, nic mnie nie cieszy, mam okropne problemy ze snem, często chce mi się płakać. Nie umiem sobie sama ze sobą poradzić. Ostatnio dwa razy poszłam w alkohol, miałam ochotę się upić(czego nigdy do tej pory nie robiłam).Zaczęłam psychoterapię i tam padło podejrzenie depresji i żeby pójść do psychiatry. Jednak wolałabym uniknąć psychiatry(boję się itp). Czy powinnam o tym incydencie z alkoholem powiedzieć terapeucie czy to nie ma znaczenia. Czy to faktycznie depresja?Czy możliwe jest wyleczenie depresji bez leków? I czy od tych leków się tyje?
Mam 23 lata, nie umiem stwierdzić czy kiedykolwiek byłam szczęśliwa, raczej bym to określiła tak, że są weselsze momenty w moim życiu. Jest mi bardzo źle i głupio z tym, że doskonale wiem że ludzie mają bardzo ciężko w życiu. Sytuacje rodzinne, problemy finansowe, nieuleczalne choroby, a ja można powiedzieć że mam „idealne życie”. Nie mam takich problemów, problemem jestem ja sama, wszystko mnie przytłacza, ciągle płaczę, cały czas się denerwuję, ludzie w sklepie doprowadzają mnie do furii. Mój najgorszy problem jest taki, że nie wiem co robić jak skończę studia. Jednocześnie nikt na mnie nie wywiera żadnej presji, ja sama to robię. I brzmi to żałośnie przy wszystkich problemach świata, że ja sobie nie radzę w życiu. Strasznie się wszystkim przejmuję, najmniejsza sprzeczka z kimś wywołuje u mnie silne emocje, w nocy jak zacznę zbyt o wszystkim myśleć to płaczę tak, że nie mogę się uspokoić. Innym aspektem jest to, że sama sobie diagnozuję choroby. I mam świadomość, że jest to głupie, ale jak tylko czytam coś i objawy mi pasują to jestem wręcz przekonana. Podchodziłam do tego z dystansem, ale czasem myślę że mogę mieć depresję lub zaburzenia lękowe, bo widzę że ludzie się nie zachowują jak ja, nie reagują i myślą pozytywnie. Też mnie zastanawia czy nie jest to robienie z siebie ofiary, bo nie umiem sobie poradzić z własnym życiem? Że łatwiej jest stwierdzić, że musi coś być ze mną nie tak, ale nie chodzę i nie wmawiam ludziom że mam depresję nie mając jej zdiagnozowanej. Wiem, że powinnam się wybrać do psychologa, nawet dla spokoju, żeby stwierdził, że na nic nie choruję, ale jak myślę o opowiadaniu o tym komuś na żywo, właśnie nie mając podstaw do bycia nieszczęśliwą to już mi się chcę płakać na samą myśl takiej sytuacji. Powinnam być szczęśliwa mając pełną, zdrową, normalną rodzinę i dobrą sytuację finansową. Więc właściwie nie wiem o co chcę zapytać, może o to czy powinnam się tak czuć. Czy lekarz mnie oceni? Czy moje zachowania na coś wskazują? Czy jest to robienie z siebie ofiary? Czy są takie przypadki, gdzie wszystko w życiu teoretycznie jest okej, ale w głowie wszystko wariuje?
Dzień dobry. Jakiś miesiąc temu otrzymałam diagnozę, że mam depresję, jednak od 3 miesięcy chodzę na psychoterapię. Czuję się wszystkim wykończona. Wsparcie mam w bliskiej przyjaciółce, która niestety bardzo daleko mieszka, więc na ten moment nie jest możliwym by się spotkać. Czuję się dla niej ogromnym ciężarem i ogółem dla ludzi wokół mnie, choć nie wiedzą o mojej chorobie, bo nie są na tyle bliscy i raczej sądzą, że depresja to zwykły smutek. Jednak przyjaciółka zawsze mnie wspiera, dodaje otuchy, ciepłych słów, bo sama przez to przeszła. Odkąd choruję ciężko okazać mi wdzięczność, spróbować nowych pomysłów itp., ale naprawdę się staram i ona o tym wie, jednak ja czuję się jak pokraka. Jestem bardzo niecierpliwa w stosunku do samej siebie, bo za 2 miesiące matura, a ja się obijam zamiast pracować. Jednak kilka dni temu powiedziałam mojej przyjaciółce bardzo przykre słowa, które wprost nie dotyczyły niej, tylko ogółem świata i ludzi i musiały ją okropnie zranić. Czuję się jak najgorszą osobą na świecie, przeprosiłam ją szczerze i wyraziłam skruchy, jednak nie mam z nią kontaktu i boję się, że mnie porzuciła na dobre. Nigdy co prawda nie było takiej sytuacji, jednak mój mózg wymyśla same czarne scenariusze i mnie to okropnie męczy. Tak bardzo chciałabym być dla niej tak samo dobrą przyjaciółką jak wcześniej, kiedy jeszcze czułam się dobrze. Teraz czuję, że sprawiam same kłopoty, a na odległość pomoc jest zdecydowanie trudniejsza, gdy nie można np. dotknąć tej osoby. Bardzo się martwię czy te słowa nie były aż za mocne i czy nie zrobiła sobie krzywdy, choć raczej nie jest tego typu osobą. Nie kłóciłyśmy się, to była wymiana zdań, choć na trudne tematy i w pewnym momencie się wycofała i przestała się odzywać. Nie odczytuje wiadomości, nie jest aktywna nigdzie, martwię się, że tym razem może jednak mi nie wybaczy. Naprawdę żałuję tych słów i cofnęłabym je, gdybym mogła. Bardzo chciałabym już być zdrowa i myśleć samodzielnie niż mieć czarną płachtę na głowie, która czasem kontroluje moje myślenie.
Dzień dobry, raczej staram się sama sobie radzić z trudnościami, ale z tą nie umiem... Od września jestem w nowej szkole i bardzo ciężko mi się do tego przyzwyczaić, nie chodzi już o samo nowe miejsce, ale o ludzi. Moja nowa klasa jest bardzo selekcjonująca i ciężko mi tam znaleźć kogoś na stałe a jest to dla mnie bardzo ważne, ponieważ ze względu na OCD potrzebuję stabilnych relacji. Myślałam, że powoli zaczynam mieć to ogarnięte, ale teraz dziewczyna, z którą siedzę w ławce i mam w miarę normalny kontakt zmienia szkołę... Nie wiem, czy to pewne, czy nie bo już w zeszłym miesiącu tak mówiła a dalej jest ale teraz chodzi o nieprzyjemności z innymi osobami z klasy więc ma jakiś sensowny powód aby tak mówić. Jestem przez to wszystko w stresie bo bardzo boję się zostać sama, mamy nieparzystą ilość osób w klasie więc siedziałabym sama. To nie jest tak, że byłabym samotna i nie miała z kim rozmawiać ale czułabym się sama gdybym siedziała sama w ławce jako jedyna... Najpierw muszę fizycznie zobaczyć, że nie jestem sama by czuć to psychicznie. Wprawdzie jest jeszcze jedna taka dziewczyna z którą w miarę się dogaduje i czasami siedziałyśmy razem ale ona stale siedzi z kimś innym więc na pewno nie zostawiłaby tamtej osoby dla mnie, nawet nie chciałabym tego, aby ona czuła się porzucona i samotna. Wiem, że to dość dziecinne odczucia ale nie mogę przestać o tym myśleć, czasem chce by to po prostu okazało się nierealne i obudziłabym się z wiedzą, że wracam do mojej szkoły. Przez to wszystko coraz częściej napadają mnie stany lękowe, b. depresyjne dni i derealizacja, czego bardzo dawno nie miałam tak często. W ciągu tygodnia nie umiem spać i śpię 5/6 godzin, a gdy tylko mam wolne nadrabiam po 10/12 godzin... Czuję się w tej sytuacji bardzo bezradna, inni mówią, że potrzeba czasu ale ja już nie mogę tyle czuć się niestabilnie w relacjach z innymi... Nie mogę teraz iść do stałego specjalisty bo nie mam czasu ani pasujących terminów a obawiam się, że sama z tym zwariuję. Proszę o jakieś rady co robić, bo na razie mam ochotę zamknąć się w domu i to przeczekać, chociaż wtedy pewnie będzie ze mną jeszcze gorzej.
Witam. Mój mąż twierdzi, że ma depresję. Za swój stan obwinia mnie, bo ja nie słuchałam, bo ja to, bo ja tamto...Zdaje sobie sprawę, że nie jestem idealna, jestem w zaburzeniu lękowym nawracającym, miałam ciężkie dzieciństwo, on tak samo. Gdy u Niego w życiu pojawią się problemy, po prostu go to przerasta, wycofuje się z bliskości między nami, jest w tym stanie dla mnie niemiły. Nie wiem, jak z nim rozmawiać, nie chce podjąć leczenia
Jeżeli zmagasz się z depresją lękową lub podejrzewasz, że coś niepokojącego dzieje się z Twoim samopoczuciem, skorzystaj z bezpłatnej konsultacji ze specjalistą. Rozumiemy, że podjęcie decyzji o rozpoczęciu leczenia może być trudne, zarówno ze względów finansowych, jak i emocjonalnych. Specjaliści zapewniają życzliwe, profesjonalne wsparcie oraz indywidualne podejście. W pracy wykorzystują sprawdzone metody terapeutyczne, dostosowane do Twoich potrzeb i możliwości.
Kiedy warto skorzystać?
Gdy od dłuższego czasu towarzyszy Ci obniżony nastrój, smutek lub zobojętnienie.
Kiedy zauważasz ciągłe napięcie, zamartwianie się i skupienie na przyszłości.
Jeśli masz problemy ze snem, apetytem lub koncentracją.
Kiedy czujesz się przytłoczony, brakuje Ci energii lub motywacji.
Gdy myśli o przyszłości wywołują lęk i poczucie bezradności.
Jeśli jesteś osobą wspierającą bliskiego\dziecko w depresji.
Gdy pojawia się ideacja samobójcza - myśli, plany.
Potrzebujesz bezpłatnej pomocy?
Nie czekaj - umów się na bezpłatną pierwszą konsultację już dziś. Wczesne rozpoczęcie leczenia znacząco zwiększa jego skuteczność.
Zrozumienie to pierwszy krok do poprawy. Przeczytaj inne, powiązane, merytoryczne artykuły które przygotowaliśmy dla Was wspólnie z naszymi Specjalistami_tkami.
R. Jaeschke, M. Siwek, B. Grabski, D. Dudek, Współwystępowanie zaburzeń depresyjnych i lękowych [w:] „Psychiatria”, t. 7, nr 5 (2010), s. 189-197 (dostęp online)
J. Pełka-Wysiecka, J. Samochowiec, Depresja – czy faktycznie zróżnicowana farmakoterapia? [w:] „Psychiatria”, t. 11, nr 3 (2014), s. 141-147 (dostęp online)
https://podyplomie.pl/medycyna/24317,depresja-kiedy-wyslac-do-psychiatry
https://www.mp.pl/pacjent/psychiatria/choroby/69882,depresja
Zobacz, którzy specjaliści udostępniają bezpłatne konsultacje psychologiczne i łatwo umów pierwszą wizytę.
