mgr Aleksandra Berlińska, psycholog dzieci, młodzieży i rodziców
Ukończyła 5-letnie jednolite studia magisterskie na Uniwersytecie Warszawskim na kierunku Psychologia (ze specjalnością Psychologia kliniczna dziecka i rodziny). Kontynuowała edukacje m.in na studiach podyplomowych na Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie.
Doświadczenie zawodowe zdobywała m.in w Ośrodku "Przystań Psychologiczna" i Fundacji "Terapeutyczna", Powiatowym Ośrodku Interwencji Kryzysowej i Fundacji Nagle Sami. Na co dzień pracuje jako psycholog w Liceum Ogólnokształcącym oraz współpracuje z kilkoma placówkami z obszaru zdrowia psychicznego.
Zakres wsparcia, jaki oferuje:
• wsparcie w okresie okołoporodowym — od momentu pojawienia się myśli o rodzicielstwie, poprzez czas starań, ciąży, połogu i czas po narodzinach dziecka — a także w kryzysie płodności i w doświadczeniu straty;
• wsparcie w trudnościach rozwojowych i kryzysach wychowawczych małych dzieci (0–5 lat) — głównie poprzez pracę z rodzicami, mającą na celu przyjrzenie się poszczególnym obszarom rozwoju i wzmocnienie relacji rodzic–dziecko jako tła do harmonijnego wzrastania;
• wsparcie dla dzieci w wieku szkolnym — wsparcie emocjonalne i rozwojowe (często wykorzystując ich naturalny świat-zabawę), równolegle pomoc rodzicom w radzeniu sobie z wątpliwościami i codziennymi wyzwaniami;
• wsparcie dla młodzieży — towarzyszenie na drodze ku dorosłości, kształtowanie adekwatnego obrazu własnej osoby i poczucia sprawczości, równolegle pomoc rodzicom w budowaniu bezpiecznej przestrzeni dla procesu separacji i indywiduacji dziecka;
• wsparcie dla dzieci, nastolatków i rodziców w sytuacjach życiowej zmiany lub trudności — takich jak choroba członka rodziny, rozstanie lub rozwód rodziców, strata bliskiej osoby i żałoba, przeprowadzka czy inne doświadczenia, które naruszają poczucie bezpieczeństwa i równowagi — towarzyszenie w porządkowaniu emocji, szukaniu słów, odnajdywaniu nowych sposobów bycia w tym, co trudne.
Jeśli czujesz, że któryś z tych obszarów zwalnia Twój wzrok lub skłania do refleksji, być może to dobry moment by się nim zaopiekować.
W swojej pracy kieruje się podejściem integracyjnym, opartym na aktualnej wiedzy naukowej oraz dorobku różnych nurtów psychologii. Nieustannie rozwija swoje kompetencje poprzez szkolenia, superwizje i udział w konferencjach, dbając o to, by oferowane wsparcie było rzetelne, uważne i adekwatne do indywidualnych potrzeb dziecka i jego rodziny.
Szczególnie bliskie jest jej podejście humanistyczne, które z czułością i uważnością obejmuje pełne doświadczenie osoby — emocje, ciało, myśli i relacje — oraz to, co pojawia się w autentycznym kontakcie „tu i teraz”. Relacja pomocowa staje się bezpieczną, wspierającą przestrzenią, w której dziecko, nastolatek czy rodzic mogą zostać zobaczeni i wysłuchani, a ich przeżycia traktowane są z szacunkiem i ciekawością. Psycholog towarzyszy temu procesowi w sposób niedyrektywny, obecny i ciepły, wspierając rozwój samoregulacji, poczucia bezpieczeństwa oraz adekwatnego obrazu siebie.
W pracy z dziećmi i rodzicami istotnym punktem odniesienia jest dla niej filozofia rodzicielstwa bliskości oraz Porozumienie bez Przemocy (NVC) — podejścia, które opierają się na budowaniu relacji poprzez empatię, uważność na potrzeby, jasną i życzliwą komunikację oraz poszanowanie granic wszystkich stron. Wspiera rodziców w lepszym rozumieniu perspektywy dziecka, znaczenia jego zachowań oraz w poszukiwaniu takich sposobów reagowania, które wzmacniają więź, poczucie kompetencji rodzicielskiej i wzajemne zaufanie, bez oceniania i narzucania gotowych rozwiązań.
Ważnym elementem jej pracy jest także wnikliwa diagnoza różnicowa — rozumiana jako proces uważnego przyglądania się tłu, kontekstowi i możliwej genezie obserwowanych trudności. Obejmuje ona różnicowanie współwystępujących objawów, analizę czynników rozwojowych, emocjonalnych i relacyjnych oraz poszukiwanie znaczeń, jakie dane zachowania pełnią w życiu dziecka i rodziny. Takie podejście pozwala na formułowanie trafnych wniosków i dobór adekwatnych form wsparcia, dostosowanych do unikalnej sytuacji każdej osoby.
W swojej pracy szczególnie dba o autentyczność, indywidualne tempo i podmiotowość osób, z którymi pracuje. Wspiera proces budowania kontaktu ze sobą, rozpoznawania potrzeb i granic oraz wzmacniania sprawczości i autonomii — zarówno u dzieci, jak i u dorosłych, którzy im towarzyszą.
