11-letnia córka wybucha agresją, niszczy meble i nie chce rozmawiać - jak jej pomóc?

Dzień dobry.

Rozumiem, jak bardzo trudna i wyczerpująca jest to dla Pani sytuacja, jednak warto pamiętać, że u 11-latki zmagającej się ze zmianą szkoły i burzą hormonalną agresja to często sygnał przeciążenia układu nerwowego, nie zaś celowa złośliwość. W momencie wybuchu złości proszę zrezygnować z prób dyskusji czy dopytywania o powody, skupiając się jedynie na postawieniu spokojnej, ale stanowczej granicy. Dopiero gdy emocje opadną, warto w bezpiecznej atmosferze odzwierciedlić jej uczucia i pokazać, że jest Pani gotowa pomóc jej w radzeniu sobie z tym przytłaczającym napięciem. Ponieważ problem trwa od pół roku i eskaluje, zachęcam do podjęcia pracy z psychoterapeutą poznawczo-behawioralnym, który wyposaży córkę w konkretne narzędzia do samoregulacji, a Pani zapewni niezbędne wsparcie wychowawcze.

Z pozdrowieniami

Bożena Nagórska

Dzień dobry

 Pani córka wchodzi w wiek adolescencji, a agresja i frustracją to jej język. To wymaga od Pani postawienia jasnych granic, gdyż takie zachowanie nie może być w żaden sposób utrwalane i akceptowane. Proszę usunąć przedmioty, które mogą zrobić komuś krzywdę, proszę rozmawiać spokojnym, obniżonym głosem, bez dyskusji jak i bez zaostrzania konfliktu czy też oceniania. Czasami lepiej jest dać przestrzeń abyście ochłonęły. Kiedy emocje opadną warto wrócić do rozmowy i zadawać pytania otwarte w stylu "Co czułaś, kiedy się denerwowałaś"? Wprowadzaj konsekwencje czynów, które nie będą odbierane jako karę. Proszę celebrować wspólny czas, może jakieś wspólne wyjścia czy zajęcia w domu. Warto także skontaktować się z psychologiem dziecięcym. 

Dzień dobry. 

To, co Pani opisuje, warto potraktować poważnie, zwłaszcza że córka niszczy rzeczy i takie sytuacje powtarzają się już od kilku miesięcy.

Warto przyjrzeć się całemu schematowi tych sytuacji: co zwykle dzieje się wcześniej, co uruchamia wybuch, jak Pani wtedy reaguje i co dzieje się później. Bez tego trudno powiedzieć, czy córka rozładowuje w ten sposób napięcie, sprawdza granice, próbuje coś wymusić czy stoi za tym coś jeszcze.

W samym momencie wybuchu nie ma sensu próbować prowadzić rozmowy. Lepiej zadbać o bezpieczeństwo, ograniczyć bodźce i wrócić do tematu dopiero wtedy, gdy córka się uspokoi.

Na początek proponowałabym konsultację z psychologiem / pedagogiem bez córki. Taka rozmowa pozwoli dokładniej prześledzić, jak wyglądają te sytuacje i ustalić, co warto zmienić w sposobie reagowania oraz czy potrzebne będzie także spotkanie z córką.

Pierwsza miesiączka i zmiana szkoły mogą mieć znaczenie, ale same raczej nie wyjaśniają całej sytuacji.

Pozdrawiam

Magdalena Zgraja 

Dzień dobry,

Rozumiem, że może być Pani trudno, szczególnie kiedy nie wie Pani, co uruchamia u córki tak silne reakcje. Nie zakładałabym jednak, że przyczyną są wyłącznie hormony czy zmiana szkoły. Pół roku powtarzających się wybuchów, podczas których córka niszczy rzeczy, to sygnał, że warto dokładniej przyjrzeć się temu, co dzieje się z nią emocjonalnie.W czasie wybuchu najważniejsze jest bezpieczeństwo i spokojna granica, nie musi Pani wtedy wydobywać z niej powodów ani prowadzić rozmowy. Do rozmowy można wrócić później, kiedy emocje opadną, nawet jeśli początkowo córka nadal nie będzie chciała mówić.Zachęcałabym też do konsultacji z psychologiem dziecięcym. Nie po to, żeby od razu szukać diagnozy, ale żeby pomóc córce znaleźć sposób na wyrażanie złości inaczej niż poprzez agresję i jednocześnie sprawdzić, co właściwie kryje się pod tymi wybuchami.

Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka

Dzień dobry. Tak silne wybuchy złości, niszczenie przedmiotów i trudności w rozmowie, utrzymujące się od ponad pół roku, warto skonsultować z psychologiem dziecięcym. Sama miesiączka czy okres dojrzewania nie powinny być jedynym wyjaśnieniem takich zachowań. W czasie wybuchu najważniejsze jest zapewnienie bezpieczeństwa i niewchodzenie w konflikt, a rozmowę warto podejmować dopiero po uspokojeniu emocji. Konsultacja pomoże ustalić, co stoi za zachowaniem córki i jak najlepiej ją wspierać.

Pozdrawiam,

Sylwia Skibińska