Odpowiedz jako specjalista
WsteczJak otworzyc sie przed psychologiem? Lek przed wizyta, poczucie bycia obserwowana i wahania nastroju
hejka, niedlugo kończe 18 lat, w maju byłam na tescie w stronę dyskalkuli, ale poszło mi tak tragicznie, że dostałam drugi termin na 7 wrzesnia, a dodatkowo skierowali mnie na test osobowosci nie wiem dlavzego, ale chcialabym na tej wizycie wylozyc wszystko to co w mnie siedzi, ale jednoczesnie strasznie sie boje. jeztem bardoz niesmiala i nie potrafie zbytnio rozmawiac o swoich uczuciach, mimo ze bardzo chce. czuje jakby wszystko mialo dla mnie ukryty przekaz i znak. dodatkowo 2 lata temu mialam sttaucje ktorej do dzis nie rozumiem; jak szlam do szkoly to nagle slyszalam taki glosny pisk w uszach i wtedy zaczela grac taka muzyka jak z horroru, swiat byl taki rozmazany, poczulam wyedy ze ktos mnie obserwuje i wtedy zobaczylam starsza kobiete ktora stala na srodku chodnika i patrzyla sie wprost na mnie, nie ruszala sie, a nikt wokol zdawal sie jej nie zauwazac tylko wlasnie ja. jak sie do niej zblizalam to czulam taki lęk, nawet jak przeszlam obok niej to ona sie nie ruszala i wydaje mi sie ze to mogl byc jakis demon. do tego wszytskiego mam silne wahania nastroju i energi. w ostatnich miesiacach bardzo nasilily sie u mnie mysli, ze ktos mnie caly czas obserwuje, do tego stopnia ze dla wlasnego bezpieczenstwa zakleilam kamerki w urzadzeniach.byl okres kiedy podejrzewalam u siebie schizofrenie, ale zrezygnowalam z tego, bo ja wiem ze to sie dzieje w mojej glowie, ale jednoczesnie mocno w to wszystko wierze i nie moge sie uspokoic. dodatkowo przez traumy z dziecinstwa mam straszny lęk przed dotykiem. nie szukam diagnozy, bo wiem ze od tego sa specjalisci. po prostu zaldzy mi zeby ktos mnie zrozumial, i dowiedziec sie jak Wy poradziliscie sobie z otwarciem sie przed psychologiem.
anastazja
Kamila Grobelna
Dzień dobry,
Myślę, że przede wszystkim warto, żebyś powiedziała specjaliście dokładnie to, co napisałaś tutaj. Nie musisz umieć tego wszystkiego opowiedzieć „ładnie” ani od razu mówić o swoich uczuciach. Możesz nawet pokazać mu ten wpis albo zapisać sobie wcześniej najważniejsze rzeczy w telefonie.
To, co opisujesz – poczucie, że jesteś obserwowana, nadawanie różnym wydarzeniom szczególnego znaczenia czy sytuację sprzed dwóch lat – zdecydowanie warto dokładnie opowiedzieć specjaliście. Nie oznacza to automatycznie żadnej konkretnej diagnozy, ale są to doświadczenia, których nie warto zostawiać tylko dla siebie. Szczególnie że piszesz, że w ostatnich miesiącach wyraźnie się nasiliły.
I nie musisz się bać, że psycholog będzie Cię oceniał. Jego zadaniem jest właśnie pomóc Ci zrozumieć to, co się z Tobą dzieje. Możesz na początku powiedzieć wprost: „Bardzo chcę o tym powiedzieć, ale strasznie się boję i trudno mi mówić o sobie”. To już jest bardzo dobry początek.
Jeśli podczas wizyty zabraknie Ci słów, możesz po prostu pokazać tę wiadomość. Naprawdę nie musisz mieć przygotowanej żadnej idealnej wersji swojej historii.
A ponieważ masz już umówioną wizytę, potraktowałabym ją jako okazję, żeby powiedzieć o wszystkim, nawet jeśli będzie to trudne. I jeśli lęk przed tym, że ktoś Cię obserwuje, będzie się dalej nasilał albo zacznie utrudniać Ci normalne funkcjonowanie, warto powiedzieć o tym również rodzicowi/opiekunowi lub innemu zaufanemu dorosłemu, żebyś nie musiała mierzyć się z tym sama.
Pozdrawiam, psycholog Kamila Grobelna
Nadal nie znasz odpowiedzi na nurtujące Cię kwestie?
Umów się na wizytę do jednego z naszych Specjalistów!
Piotr Ziomber
Dzień dobry
Dobrze, że o tym piszesz. To miejsce jest pierwszym krokiem przed spotkaniem się z realnym psychologiem. Objawy, które przedstawiasz są niepokojące i należy im się przyjrzeć. Bez wątpienia są one niezwykle niepokojące. Pytasz tutaj, jak ludzie poradzili sobie z otwarciem przed psychologiem. Ale jest taka sprawa, że osoby, które tutaj odpisują, są psychologami. Ale pamiętaj o jednym. Psycholog to zwykły człowiek, nie ma nadprzyrodzonych mocy. Obawiasz się reakcji i oceny, ale przekonasz się, że zupełnie niepotrzebnie. Psychologowie nie są od tego, aby kogoś wyśmiać , ale od realnego wsparcia. Z tego co piszesz, wiele złego przeżyłaś, co nie zawsze rozumiałaś co się wokoło Ciebie działo. Zamknęłaś się w sobie. Co do dotyku to psycholog nie będzie Cię dotykał, a ty sama masz prawo komunikowania innym osobom, że nie życzysz sobie dotyku. Psycholog jest po to, aby Cię zrozumieć. To człowiek, przy którym możesz poczuć się bezpiecznie i sobą. Nie ukrywam, że twoje objawy są niepokojące, dlatego jeżeli poczujesz się gorzej to zadzwoń na 112 lub 116 111 (telefon zaufania dla dzieci i młodzieży); dostępny jest również czat, na którym możesz pisać, jeżeli masz opory przed mówieniem.
Agnieszka Włoszycka
Dzień dobry Anastazjo,
Przede wszystkim nie musisz wszystkiego opowiedzieć idealnie ani od razu. Możesz nawet na początku powiedzieć psychologowi: „Bardzo chcę opowiedzieć, co się ze mną dzieje, ale trudno mi mówić o uczuciach i bardzo się boję.” To już jest ważna informacja.Przygotowałabym sobie wcześniej krótką kartkę z najważniejszymi rzeczami, które chcesz powiedzieć, również o poczuciu bycia obserwowaną, tym niezwykłym doświadczeniu sprzed dwóch lat, wahaniach nastroju i lęku przed dotykiem. Nie próbowałabym sama rozstrzygać, czym były te doświadczenia. Warto dokładnie opowiedzieć o nich specjaliście, nawet jeśli wydają się dziwne lub trudne do wyjaśnienia.
To, że jednocześnie masz świadomość, że pewne rzeczy mogą dziać się „w głowie”, nie oznacza, że nie warto potraktować ich poważnie. Szczególnie nasilające się poczucie bycia obserwowaną jest czymś, o czym dobrze powiedzieć specjaliście możliwie dokładnie.Nie musisz też czekać na idealny moment ani mieć pewności, że „to wystarczająco ważne”. Proszę po prostu zabrać ze sobą tę kartkę. Czasem łatwiej najpierw ją wręczyć psychologowi, niż wypowiedzieć wszystko samodzielnie.
Z pozdrowieniami,
Agnieszka Włoszycka
Bożena Nagórska
Dzień dobry.
Anastazjo, to jest naturalne, że odczuwasz strach przed otwarciem się, ale psycholog jest tam po to, by stworzyć dla Ciebie bezpieczną przestrzeń bez oceniania. Aby ułatwić sobie rozmowę o tak trudnych i przytłaczających doświadczeniach, świetnym sposobem jest spisanie wszystkiego na kartce lub pokazanie specjaliście dokładnie tego tekstu, który tutaj napisałaś. Zrobienie tego pierwszego kroku i szczerzenie opowiedzenie o swoich przeżyciach to najważniejszy gest troski o samą siebie, który pomoże Ci odzyskać spokój i poczucie bezpieczeństwa.
Powodzenia!
Bożena Nagórska
Wiktoria Woldan
Cześć,
myślę, że warto, abyś na wizycie powiedziała dokładnie to, co napisałaś tutaj. Nie musisz umieć ubrać tego w idealne słowa rolą specjalisty jest pomóc Ci to uporządkować. To, co opisujesz, brzmi jak doświadczenia, które wywołują dużo lęku i wpływają na Twoje codzienne funkcjonowanie, dlatego dobrze, że szukasz pomocy. Na razie nie skupiaj się na diagnozowaniu siebie, tylko szczerze opowiedz o tym, czego doświadczasz. To będzie bardzo cenna informacja dla specjalisty!!
Trzymam za Ciebie kciuki :)!
psycholog Wiktoria
Jagoda Jek
To, że chcesz powiedzieć o tym wszystkim specjaliście, ale jednocześnie bardzo się tego boisz, jest zrozumiałe. Nie musisz jednak umieć opowiedzieć o swoich trudnościach „ładnie” ani chronologicznie. Możesz nawet zacząć od tego, że trudno Ci mówić o emocjach i boisz się, że nie będziesz w stanie wszystkiego powiedzieć.
Przy tak nasilonych doświadczeniach jak poczucie bycia obserwowaną, przekonanie, że różne rzeczy mają ukryte znaczenie czy opisana przez Ciebie sytuacja z widzeniem kobiety szczególnie ważne jest, żeby powiedzieć o tym specjaliście możliwie dokładnie. Nie oznacza to, że masz konkretną diagnozę. Takie doświadczenia mogą mieć różne przyczyny i wymagają spokojnej oceny przez specjalistę.
Możesz przed wizytą zapisać wszystko na kartce lub w telefonie i po prostu dać ją psychologowi. Wypisz nawet hasłowo:
• poczucie obserwowania i konieczność zaklejania kamer,
• przekonanie, że wydarzenia mają ukryte znaczenie,
• sytuację z głosem, piskiem, muzyką i kobietą,
• wahania nastroju i energii,
• lęk przed dotykiem,
• trudności w mówieniu o emocjach.
Jeżeli w trakcie wizyty zablokujesz się albo zaczniesz płakać, to również jest informacja dla specjalisty. Nie musisz wtedy wszystkiego tłumaczyć.
I naprawdę nie musisz rozstrzygać sama, czy to był „demon”, schizofrenia czy coś zupełnie innego. Najważniejsze jest opisanie tego, co rzeczywiście przeżywasz i jak mocno wpływa to na Twoje poczucie bezpieczeństwa.
Ze względu na nasilanie się tych doświadczeń nie odkładałabym rozmowy ze specjalistą. Jeśli przed wizytą poczujesz, że tracisz poczucie bezpieczeństwa albo nie jesteś w stanie poradzić sobie sama, powiedz o tym zaufanej dorosłej osobie i poproś o szybszą pomoc.
~ Jagoda Jek, psycholożka i seksuolożka
Zobacz podobne
Alternatywy dla psychoterapii - co zrobić, gdy terapia nie pomaga?
Jakie są alternatywy dla psychoterapii, gdy ona zupełnie nie pomaga? Byłam na bardzo wielu psychoterapiach, nawet tego nie zliczę, ale zawsze spotykałam się z ogromnym niezrozumieniem mojej sytuacji. Proszę mnie nie przekonywać do kolejnej terapii. Mam dość. Cierpliwość ludzka nie jest niewyczerpana. Jakie są alternatywy dla psychoterapii?
Jak poradzić sobie z nawykiem wyciskania krostek i zaskórników?
Mam 42 lata. I problem, z którym zmagam się od bardzo dawna, bo od lat nastoletnich. Nie potrafię przestać wyciskać zaskórników, krostek. W nawyk wpędziła mnie moja Ś.P. Mama. Sama często wyciskała przed lustrem i mi też- mimo że na początku nie chciałam żeby to robiła, bo mnie bolało. Mówiła, że trzeba wyczyścić, bo będę miała syfy na twarzy, z tego się rozwinie dużo i nie dam rady. Pokazywała mi też to co wycisnęła mi i pytała czy z czymś takim chce chodzić. Nie stosowała przemocy wobec mnie. Była troskliwa i bardzo mnie kochała, a ja Ją. Niestety spodobało mi się wyciskanie. I bardzo często sama wyciskałam robiąc sobie wielkie czerwone rany na twarzy oraz na całym ciele. Potrafiłam tak całymi godzinami, bez opamiętania. Wtedy Mama powiedziała zebym tak nie robiła, bo ludzie będą się mnie brzydzili, będą wytykali mnie palcami no i mogę dostać jakieś choroby lub zakażenia. Niestety nie oduczyłam się tego nigdy. Mama nie żyje już 5 lat. A ja przez wszystkie te lata mam okresowo napady wyciskania bez opamiętania. Potem jest wstyd, wyrzuty sumienia, rany, obietnice że już nie będę. Najdłużej wytrzymałam bez wyciskania 3 miesiące. Były też 1 miesięczne przerwy. Podczas przerw myślałam sobie ze po co ja tyle czasu, tyle życia zmarnowałam na okaleczanie się, potem na leczenie tego, na wyrzuty sumienia, płacze. Wogole jakie to obrzydliwe było że tak do krwi wyciskałam itd. A potem nawrót i błędne koło. Próbowałam terapii online. Czytałam książki o nałogach. Artykuły i rady na temat trądziku neuropatycznego. Próbowałam dermokosmetyków, kosmetyków na trądzik, kosmetyków naturalnych. Byłam u dermatologa. Stwierdził trądzik zapisał antybiotyki i krem na trądzik. Wytrzymałam 2 tygodnie. Leczenie spotęgowało zaskorniki i pewnego wieczora aż do późnej kocy powyciskalam wszystkie i zrobilam z twarzy sieczkę. Pracuje, chodzę na zajęcia z tańca, jestem Mężatką, mam hobby, mam zwierzęta, chodziłam na jogę, dużo czytam i słucham szkoleń w tematyce psychologii. Nie mam pryszczy, bardziej takie grudki małe, które rozgrzebuje i robią się duże ślady. Czasami akceptuje te grudki i nie mam potrzeby żeby wyciskać. Jak widzę że jest ich więcej, i że robią się podskórne gule, to nie mogę się powstrzymać i wyciskam. Kiedyś ukrywałam to. Teraz zagaduję nawet koleżankę i mówię , że niepotrzebnie ruszam. Bardzo chciałabym się z tego uwolnić. Dlaczego przerwałam terapię? Z uwagi na koszty /a na NFZ Niestety nie ma miejsc/. Zdecydowałam przerwać terapię, kiedy powyciskalam po rozmowie z terapeutą. Miałam terapię online, kilka miesięcy. Ostatnio miałam taką myśl, że ludzie rzucają palenie, alkohol, narkotyki. A ja nie potrafię pozbyć się tego. Dzisiaj był piękny sloneczny dzień. Robiłam demakijaż przy oknie. W sloncu było widać moje grudki na twarzy. Powyciskałam parę. Na szczęście nie był to wielogodzinny atak I nie wycisnęłam wszystkiego. Ale wycisnęłam też z ramion, z tułowia. I wczoraj też. Bardzo mi z tym źle..
Dlaczego u psychiatry muszę odpowiadać w obecności osoby dorosłej?
Dlaczego, gdy zostałam zapisana do psychiatry ( mam 13 lat) muszę odpowiadać przy osobie dorosłej przez cały czas? Moje odpowiedzi nie były szczerze czuję, że moje leki nie są prawidłowo dobrane, ale nie chce cały czas prosić i męczyć rodziców o pomoc
Jak sobie poradzić, kiedy psychiatra na NFZ ma bardzo odległe terminy?
Jak sobie poradzić, kiedy psychiatra na NFZ ma bardzo odległe terminy, a nie ma się pieniędzy na wizytę prywatną i nie ma się skąd pożyczyć? Mam wszystkie objawy depresji i nie wiem, co mam ze sobą zrobić.
Mam problemy z emocjami, co robić?
Mam problemy z emocjami, co robić?
Asertywność – jak ją rozwijać i dlaczego jest ważna?
Asertywność może odmienić Twoje życie. Poznaj techniki, które pomogą Ci budować zdrowe relacje, chronić się przed mobbingiem i wyrażać potrzeby. Dowiedz się, jak stać się bardziej asertywnym i cieszyć się lepszą jakością życia osobistego i zawodowego.