Jagoda Jek
To, co opisujesz, brzmi jak doświadczenie silnej emocjonalnej reaktywności w relacji, połączonej z dużym napięciem, poczuciem winy i obniżoną samooceną po rozstaniu. W takich sytuacjach często pojawia się bardzo surowa ocena siebie, ale warto oddzielić dwie rzeczy: odpowiedzialność za swoje zachowania i całkowite przekreślanie siebie jako osoby.
Fakt, że zauważasz swoje reakcje, potrafisz je nazwać i widzisz ich wpływ na relację, jest ważnym punktem wyjścia. Jednocześnie samo „naprawienie” przeszłej relacji zwykle nie jest już możliwe wprost – szczególnie po rozstaniu. To, co jest możliwe, to praca nad tym, żeby te schematy nie powtarzały się w kolejnych relacjach.
W takich sytuacjach pomocne bywa przyjrzenie się temu, co działo się pod spodem tych reakcji – np. trudności w regulacji emocji, lęku przed utratą, przeciążenia, wcześniejszych doświadczeń relacyjnych czy sposobów radzenia sobie ze stresem. To nie usprawiedliwia zachowań, ale pomaga je zrozumieć i realnie zmienić.
Poczucie winy, które opisujesz, często skłania do wniosku „nie zasługuję na miłość”, ale to wniosek emocjonalny, a nie fakt. Odpowiedzialność za zachowania nie jest tym samym co trwała ocena własnej wartości jako osoby.
Jeśli czujesz, że to się powtarzało i było dla Ciebie trudne do zatrzymania, warto rozważyć wsparcie psychoterapeutyczne – nie po to, żeby „naprawiać przeszłość”, ale żeby lepiej zrozumieć swoje reakcje i nauczyć się je regulować w przyszłości. To jest dokładnie ten obszar, nad którym da się pracować i który często przynosi realną zmianę.















